Κάτω από τον ίδιο ουρανό

Ευχή μου, με ένα φιλί μου, σε αποχαιρετώ, και σε αφήνω να πετάξεις..
Μέχρι να βρεις το αστέρι που θα σε κάνει αληθινή...
Μεχρι την μέρα που ένα και μόνο "ΝΑΙ" θα κάνει σκόνη κάθε "ΟΧΙ"...
Άσε τις ταμπέλες και τους καθωσπρεπισμούς...
Δεν τα χρειαζοόμαστε αυτα....
Αυτά ....δεν χωράνε στον κόσμο μας...
Επιτέλους...
Ο κόσμος μας άνοιξε τα φώτα του και μας υποδέχεται...
Βάλε τον πιο σέξυ εαυτό σου κι έλα να χορέψουμε στην πίστα του...
Περασε αρκετός καιρός ώστε να καταλάβω...
Ότι δεν θέλω να σε χάσω ποτέ ξανα από την ζωή μου...
Μου φτάνει που χαμογελάω...
Δεν σου ζητάω κάτι...
Κι αυτό είναι που με εξιτάρει...
Ότι θέλεις και το κάνεις...
Κάθε τι που κάνεις...
Το παιχνίδι μας....
Όπως πάντα...
Κλείσε τα μάτια σου και δημιούργησε μια φαντασίωση...
Κι όταν είσαι έτοιμη....
Έλα να στην πραγματοποιήσω....
Άλλωστε δεν χρειάζονται περισσότερα από δύο ζευγάρια μάτια...
Και δυο χείλη...Για να αρχίσει το ταξίδι μας,,,
Γι'αυτό καθε που βρέχει να θυμάσαι...
Ότι από όποια πλευρά κι αν τον κοιτάζουμε...
Θα είμαστε πάντα κάτω από τον ίδιο ουρανό

Μουντάδα

Πόσο μου αρέσει να βλέπω τον ουρανό να κλαίει...
Είναι λες και παίρνω το αίμα μου πίσω για τα τόσα δάκρυα που φύτεψα στο χώμα και εκείνος, απλά, με κοιτούσε!
Για όλες τις αλήθειες που ξέρει κι όμως δεν μου λέει...
Μ'αρέσει να βλέπω τις ψιχάλες να πέφτουν στο χώμα
και να τις νιώθω να κυλάν στο προσωπό μου....
Αυτή η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος...
Ότι κάποιος...εκεί ψηλά...κλαίει μαζί σου.

Μ'αρέσει να παίρνω το ποδήλατό μου και να πηγαίνω στα μέρη που νοστάλγησα,
ξερωντας ότι κανείς δεν θα είναι εκεί...
Κανείς δεν θα δει το πρόσωπό μου...
Τα μάτια μου...
Βλέπεις κάθε που βρέχει...
ο κόσμος γεμίζει ομπρέλες...
Κανείς δεν τρέχει πια μέσα στην βροχή...
Ένα ολόκληρο βουνό...
Κι ήμουν μονάχα εγώ...
Με το ποδήλατο μου...
Να αφήνω τις ψιχάλες να προσγειωθούν πάνω μου και να γίνονται ένα μαζί μου.
Την αγαπώ την βροχή...
Γιατί αυτή ξέρει την γεύση των δακρύων...
Και την σέβεται...
Έρχεται για μία αγκαλιά...
Και μετά χάνεται...
Σβήνει...
Κι όλη η πλάση ανθίζει.
Πολλοί αγαπούν τον ήλιο...
Όχι όμως εγώ...
Ο ήλιος σε τυφλώνει και σε ζαλίζει...
Δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρα...
Ενώ η μουντάδα...
Σου χαρίζει έμπνευση...
Σε λυτρώνει...
Σήμερα έβγαλα όλα τα δάκρυα που κρατούσα φυλακισμένα στην ψυχή μου...
Για όλα όσα έζησα κι έχασα...
Και για όλα όσα δεν έχω ακόμα κατακτήσει για να ζήσω...
Είμαι εδώ και τρέχω στην βροχή χωρις ομπρέλα...
Χωρίς αδιάβροχα...
Χωρίς μάσκες...
Μονάχα εγώ...
το ποδήλατο μου...Κι η μουσική μου...
Αυτά κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει...
Κανείς δεν μπορεί να μου τα στερήσει...
Κανείς...
Μ'ακούτε?
Ακόμα κι αν χάσω τα πάντα...
Θα έχω αυτά να με συντροφεύουν...
Τι να τις κάνω τις φιλίες που χάνονται στο πρώτο φύσημα του ανέμου...
Τις αγάπες τις δανεικές που σβήνουν μόλις χαράξει η αυγή...
Τι να το κάνω το "λίγο", αν δεν συνοδεύεται από το "ακόμα"...
Το τίποτα το έμαθα...
Μπορώ να το διαχειριστώ...
Το λίγο όμως...
Με σκοτώνει...
Και δεν έχω χώρο για άλλες πληγές...
Βλέπεις ουρανέ μου είμαι γεμάτος ως επάνω...
Κλαίω κι όμως τα δάκρυα μου γίνονται βροχή...
Κι όταν στεγνώσουν...
Κάτι θα ανθίσει...
Έτσι δεν είναι???
Ρίξε έναν κεραυνό να ξέρω ότι με ακούς...
Κι ας μην κλαις για μένα...
Σ'ευχαριστώ που απόψε...
Κλαις μαζί μου...