Αμφίδρομη Αντανάκλαση

Λένε ότι όλα και όλοι έχουν ψυχή μέσα τους...

Μόνο και να ξερες τι μυστικά κουβαλάει η δική μου...

Πόσα πρόσωπα κοίταξα...

Κι ενώ το βλέμμα τους με διαπέρασε, δεν κατάφεραν να με δουν!

Πόσα ταξίδια έκανα...

Παρ'όλα αυτά δεν έμαθα ποτέ την διαδρομή...

Πόσες συζητήσεις άκουσα...

Κι όμως όσο δυνατά κι αν θέλει να φωνάξει η φωνή μου,

 δεν υπάρχει κανένα αυτί ικανό να την ακούσει

κι έτσι... 

Δεν λέω, ποτέ μου, τίποτα...

Ο χρόνος τρέχει μπροστά μου κι εγώ παραμένω αναλλοίωτος...

Βουβός παρατηρητης όλων όσων υπάρχουν στην εμβέλεια μου...

Σε βλέπω κάθε πρωί...

Εσένα και ό,τι σε απαρτίζει...

Τα βλέπω...

Βλέπω όλα όσα τα μάτια σου δεν είναι ικανά να διακρίνουν...

Όλα όσα η ψυχή σου φοβάται να γνωρίσει...

Να μπορούσα για λίγο...

Έστω για μια στιγμή...

Να σου χαρίσω μια ματιά στα κλεφτά...

Να κρυφοκοιτάξεις τον κόσμο μέσα από μένα...

Διότι το ανθρώπινο μάτι, βλέπει λιγότερα από όσα θα πρεπε

 και περισσότερα από όσα αντέχει...

περικλείεσαι γύρω από πέντε εκπαιδευμένες αισθήσεις που σε εγκλωβίζουν,

 και έτσι χάνεις όλες τις υπόλοιπες που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα!

Σου έμαθαν να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

Σε δίδαξαν λέξεις για να μπορείς να ντύσεις αυτόν τον κόσμο, που έφτιαξαν για σένα, 

κι εσύ ακούς κάθε τους φράση...

Γιατί η φωνή τους είναι τόσο γνώριμη,

 που κάθε άλλη μοιάζει ουρλιαχτό μέσα στην άβυσσο που βαδίζεις...

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην ακούς μελωδίες που παίζουν για σένα...

Αγγίζεις όσα σου επιτρέπουν κι όχι όλα όσα θες να αποκτήσεις!

Ακόμα κι αν ότι μυρίζεις και γεύεσαι, αποτελεί δικό σου κομμάτι...

Πάντα θα υπάρχει μια διστακτικότητα στην πραγματική απόλαυση!

Και το ξέρεις...

Άλλωστε άμα δεν το ήξερες δεν θα μου έκανες τόσες ρητορικές ερωτήσεις...

Δεν θα με κοιτούσες με τόσο φόβο, κάθε φορά που έχεις σταθεί μπροστά μου...

Μπορείς να ξεφύγεις από όλους...

Όχι όμως από μένα...

Εγώ σε ξέρω όπως δεν θα μπορέσει κανείς τους να σε μάθει...

Γιατί εγώ.... είμαι εσύ...

Απλά κοιτάς από την λάθος πλευρά...

Το κουτί της Πανδώρας!

Κοιτώντας το άψυχο σώμα σου μέσα στο κρεβάτι του θανάτου, μοιάζεις τόσο ήρεμος...
Τόσο γαλήνιος... λες και ο χρόνος ταξίδεψε πάνω σου για μια τελευταία φορά και έκλεψε κάθε του σημάδι! 
Γύρω σου λουλούδια σε κατακλύζουν και σου προσφέρουν το άρωμά τους...
Όσο κι αν προσπαθήσω να θυμηθώ την μυρωδιά σου είναι αδύνατο... 
Ακόμα και τώρα που βλέπω το πρόσωπο σου... είναι τόσο διαφορετικό!
Ένα άψυχο σώμα που μέσα του,  κάποτε, κυλούσε ζωή...
Τώρα είναι ακόμα ένα κουφάρι ανάμεσα στα χιλιάδες...εκατομμύρια...
Ένα κουφάρι έτοιμο για τον τελευταίο προορισμό του!
Έτοιμο... Μέσα στο κουτί του... καινούριος... στην πόλη των απέθαντων!
Δεν μπορώ να καταλάβω πως χωράει τόση ζωή μέσα σε ένα κουτί... 
Μέσα σε ένα φέρετρο...
Τόση ζωή...τόσες στιγμές...τόσα χρόνια... κι όμως ο χρόνος τα έκλεψε όλα... και άφησε μόνο το κουφάρι...τίποτα άλλο!
Όλοι αυτό θα δουν... ένα άψυχο σώμα... άλλα εγώ ξέρω... 
Ο χρόνος δεν μπορεί να κλέψει την μνήμη μου!
Τουλάχιστον, όχι ακόμα!
κοιτάζω τα λουλούδια και θυμάμαι τον κήπο μας! 
Πόσο σου άρεσε! Ήμουν παιδί και σε έβλεπα να ποτίζεις.... Να τους δίνεις ζωή όπως έλεγες...
Να τα ξεδιψάς! Τα χέρια σου ήταν τόσο μεγάλα και τραχιά κ όμως τους φερόσουν με τόση στοργή... με τόση προσοχή... Τότε δεν καταλάβαινα τι έκανες.. Απλά σε κοιτούσα!
Τα λουλούδια δεν είναι ζωντανά σου είχα πει και μου απάντησες : " Τότε πως κάτι νεκρό δίνει χρώμα, άρωμα, οξυγόνο στην ζωή σου? 
Μου εξηγούσες πόσο σημαντικό είναι καθετί μέσα στον κόσμο που μας απαρτίζει!
Με το σορτσάκι σου και το φανελάκι το άσπρο και τις μπλε τις σαγιονάρες..
Ένας απλός άνθρωπος...γυρνάς και μου χαμογελάς και ξέρω ότι με καλείς να πάρω μέρος κι εγώ στην δημιουργία του... Με θυμάμαι να τρέχω και εσύ να ανοίγεις την αγκαλιά σου... για μένα!
Θυμάμαι τ' αρώματα όλων των εποχών...κλείνω τα μάτια μου και είναι όλα εκεί...
Χρώματα,εικόνες, αναμνήσεις...Το τρίξιμο της πόρτας, τα πουλιά, η αύρα της κάθε νέας αυγής.. Όλα... εκτός από σένα. 
Μου έμαθες να ξεχωρίζω τόσα αρώματα όμως δεν μπορώ να μυρίσω το δικό σου!
Με έμαθες να ξεχωρίζω πρόσωπα κι όμως δεν μπορώ να σε διακρίνω!
Με έμαθες να ξεχωρίζω στην ζωή μου... κι όμως πλέον δεν είσαι μέρος της!
Είσαι απλά ένα κουφάρι σ'ένα κουτί... 
Μια φωτογραφία κι ένα όνομα πάνω σε μια πέτρα!
Ποιος ουρανός άνοιξε τις πύλες του και σε υποδέχτηκε?
Ποιος θεός σε πήρε μακρυά μου?
Ποια δύναμη κινεί αυτά τα νήματα?
Με έμαθες να έχω ερωτήσεις... αλλά όσες απαντήσεις κι αν πάρω δεν θα με καλύψουν!
Γιατί δεν θα είναι από σένα!
Ξέρω ότι κάποτε θα βρεθούμε ξανά!
Μου το υποσχέθηκες!
Γι' αυτό μέχρι τότε σε χαιρετώ... Ξέρω ότι όταν έρθει η ώρα για το δικό μου ταξίδι... όταν φτιαχτεί και το δικό μου κουτί, να κουρνιάσει μέσα το κουφάρι μου... εσύ θα είσαι εκεί... 
Να μου δείξεις τον δρόμο! Όπως έκανες πάντα! Ο φύλακας άγγελος μου!
Σε όποια γωνιά του παραδείσου κι αν είσαι μην με ξεχνάς!
Στείλε μου ένα σύννεφο...Κι εγώ θα καταλάβω..!

χαμένος στα θολάσματα...

https://www.youtube.com/watch?v=ruP672bL8eA
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με φοβίζει πιο πολύ...

Η ικανότητα μου να φεύγω ? ? ?

ή η ανικανότητα μου να μείνω,

όταν βλέπω ότι ο δρόμος που επέλεξα να βαδίσω οδηγεί σε αδιέξοδο?

Ποιο είναι το λάθος μου?

Που το χάνω?

Αφού προσπαθώ....

...συνέχεια....

Προσπαθώ για μένα,για σένα,για τον κάθε ένα ξεχωριστά....

Άραγε αξίζει?

Αυτό είναι που θέλω?

Που έχω ανάγκη?

Που μου αξίζει?

Περιφρόνηση?

Ξέρεις να κατηγορείς...

όλοι ξέρετε πως να το κάνετε...

Όλοι μας ξέρουμε...

Είναι ένα έμφυτο ταλέντο, το να είσαι ικανός να κρίνεις κάτι, όταν και μόνο η ιδέα του να κριθείς...

Σε τρομάζει...

Έτσι είναι οι άνθρωποι... 

Ένα μεγάλο Τίποτα...

Μια μάζα  τίποτα που περνιέται για κάτι...

Όλα είναι τόσο αναλώσιμα...

Όλοι και όλα είναι ένα τίποτα...

Δεν υπάρχει αυτό το μεγαλειώδες. 

Αυτή η ιδέα του να ανήκεις κάπου...

όλα είναι τόσο φαιδρά! 

Δεν αντέχω άλλο. 

Έχει πλημμυρίσει όλο μου το είναι με την φαιά ουσία που προσφέρει αυτή η πραγματικότητα...

Αυτός  ο κόσμος ο γυάλινος....

και δεν υπάρχει χώρος για τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Θυσιάζω τις ανάγκες μου...τα ιδανικά μου...όλα όσα είμαι και όλα όσα με δημιούργησαν...

Στον βωμό της ατέρμονης αναμονής προς το τίποτα...

ΓΙΑΤΙ????

Αυτό θέλω? 

Έναν φαύλο κύκλο? 

Δεν αντέχω άλλο, θέλω να τρέξω..

Να ξεσπάσω..

Να σπάσω αυτό το γυαλί και να ξεφύγω από την φυλακή που μόνος μου κλείστηκα.... 

Θέλω να πετάξω σε ουρανούς που κάνεις άλλος δεν έχει καταφέρει να φτάσει.... 

Θέλω να τρέξω μακρυά από τα τέρατα που κατοικούν μέσα στην ψυχή μου...

Μακρυά από κάθε φόβο...κάθε πόνο...

θέλω να γελάσω...

όχι με το ψεύτικο χαμόγελο που έχω δημιουργήσει...

Με εκείνο που μου αρμόζει...που μου πάει...πως όμως? 

Πως να ζήσω οταν μεσα μου ειμαι νεκρος? 

Δεν εχω δυναμη για τιποτα κι ομως πρεπει να καταφερω τοσα... Να αντεξω τοσα.... Πως?

Υπαρχει εστω και ενα χερι να με κρατησει?

Ενα αυτι να με ακουσει…

μια αγκαλια να με κρατησει....

Να χαθω μεσα της…

και να μην βγω ποτε απο κει…

ειμαι τοσο μονος....

και μιλάω για την πραγματική έννοια της μοναξιάς....

Αυτήν που περιτριγυριζεσαι από τόσο κόσμο κι όμως δεν υπάρχει κανένας με τον οποίο να μπορείς να ενωθείς!

Λένε : "όταν θες κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις" .

Όταν όμως δεν θες τίποτα...απολύτως τίποτα!

Τότε πες μου...

ποιο σύμπαν και ποια δύναμη θα συνωμοτήσει για να κρατήσει τα πάντα μακρυά σου?

Αφού υπάρχει αυτή η Ευτυχία όπως λένε... 

Κι είναι τόσο όμορφη...

Τότε εγώ γιατί βλέπω μονάχα την σκιά της?

Πότε επιτέλους θα την γνωρίσω??