Αμφίδρομη Αντανάκλαση

Λένε ότι όλα και όλοι έχουν ψυχή μέσα τους...

Μόνο και να ξερες τι μυστικά κουβαλάει η δική μου...

Πόσα πρόσωπα κοίταξα...

Κι ενώ το βλέμμα τους με διαπέρασε, δεν κατάφεραν να με δουν!

Πόσα ταξίδια έκανα...

Παρ'όλα αυτά δεν έμαθα ποτέ την διαδρομή...

Πόσες συζητήσεις άκουσα...

Κι όμως όσο δυνατά κι αν θέλει να φωνάξει η φωνή μου,

 δεν υπάρχει κανένα αυτί ικανό να την ακούσει

κι έτσι... 

Δεν λέω, ποτέ μου, τίποτα...

Ο χρόνος τρέχει μπροστά μου κι εγώ παραμένω αναλλοίωτος...

Βουβός παρατηρητης όλων όσων υπάρχουν στην εμβέλεια μου...

Σε βλέπω κάθε πρωί...

Εσένα και ό,τι σε απαρτίζει...

Τα βλέπω...

Βλέπω όλα όσα τα μάτια σου δεν είναι ικανά να διακρίνουν...

Όλα όσα η ψυχή σου φοβάται να γνωρίσει...

Να μπορούσα για λίγο...

Έστω για μια στιγμή...

Να σου χαρίσω μια ματιά στα κλεφτά...

Να κρυφοκοιτάξεις τον κόσμο μέσα από μένα...

Διότι το ανθρώπινο μάτι, βλέπει λιγότερα από όσα θα πρεπε

 και περισσότερα από όσα αντέχει...

περικλείεσαι γύρω από πέντε εκπαιδευμένες αισθήσεις που σε εγκλωβίζουν,

 και έτσι χάνεις όλες τις υπόλοιπες που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα!

Σου έμαθαν να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

Σε δίδαξαν λέξεις για να μπορείς να ντύσεις αυτόν τον κόσμο, που έφτιαξαν για σένα, 

κι εσύ ακούς κάθε τους φράση...

Γιατί η φωνή τους είναι τόσο γνώριμη,

 που κάθε άλλη μοιάζει ουρλιαχτό μέσα στην άβυσσο που βαδίζεις...

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην ακούς μελωδίες που παίζουν για σένα...

Αγγίζεις όσα σου επιτρέπουν κι όχι όλα όσα θες να αποκτήσεις!

Ακόμα κι αν ότι μυρίζεις και γεύεσαι, αποτελεί δικό σου κομμάτι...

Πάντα θα υπάρχει μια διστακτικότητα στην πραγματική απόλαυση!

Και το ξέρεις...

Άλλωστε άμα δεν το ήξερες δεν θα μου έκανες τόσες ρητορικές ερωτήσεις...

Δεν θα με κοιτούσες με τόσο φόβο, κάθε φορά που έχεις σταθεί μπροστά μου...

Μπορείς να ξεφύγεις από όλους...

Όχι όμως από μένα...

Εγώ σε ξέρω όπως δεν θα μπορέσει κανείς τους να σε μάθει...

Γιατί εγώ.... είμαι εσύ...

Απλά κοιτάς από την λάθος πλευρά...