"είμαι καλά"

Είμαι καλά, φώναξα. . .

Κι ο καθρέφτης μου γέλασε τόσο δυνατά που έσπασε.

 Έμεινα για ώρα να κοιτάζω το πρόσωπο μου μέσα από τις ρωγμές του.

 Πόσο άλλαξε η μορφή μου. Που να δεις η ψυχή μου πόσο άλλαξε. Θέλω να κοιτάξω αλλού αλλά το βλέμμα μου μένει πάντα εκεί. Καρφωμένο. Σε μια μορφή που δεν αναγνωρίζω. 

Αποτυπώθηκε ο πόνος πάνω μου... Μέσα μου και πλέον έγινε ένα μαζί μου. 

Φωνάζω "είμαι καλά" και τα δάκρυά μου δεν λένε να σταματήσουν. Δημιουργούν ένα ποτάμι ονείρων στα μαγουλά μου. Που καταλήγει στο στήθος μου και γίνεται λίμνη που μέσα της πνίγομαι.Ο θυμός αυτός δεν λέει να κοπάσει. γιατί? Αφού το φωνάζω.

 "Είμαι καλά".

 Αναπνέω και υπάρχω. Ξυπνάω μαζί με τον ήλιο και κρατάω όσo το δυνατον περισσότερη παρέα μπορώ, στο φεγγάρι. Κι άντε πάλι, ξανά από την αρχή. Δεν με απασχολεί το ενδιάμεσο. Όχι πια. Τώρα ξέρω κι είμαι καλά με αυτό. Αυτό το τίποτα, αυτό το κενό. Δεν με ενδιαφέρει πια ποιος θέλει να μοιράζεται τον χρόνο του μαζί μου. Ποιος είναι εκεί, γιατί εδώ δεν θα μπορέσει κανείς να είναι. Όσο κι αν θέλει όσο χρόνο και θέληση έχει. Δεν έχω εγώ. "ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ" και για να το κάνω αυτό έπρεπε να ξεριζώσω από μέσα μου κάθε μου "συναίσθυμα", κάθε μου ευχή. 

Οι στίχοι μου έγιναν τείχη κι η ανάσα μου καημός, αλλά "είμαι καλά".

Τα όνειρά μου πήραν την μορφή του χειρότερού μου εφιάλτη, αλλά "είμαι καλά".

Το στόμα μου ζέχνει σιωπή, αλλά "είμαι καλά".

Τι κι αν υπάρχουν αυτιά που ακούνε; Μάτια να βλέπουν ήθελα. 

Να μπορούν να διακρίνουν κι όχι, απλά, να κρίνουν. 

Έναν άνθρωπο να γίνω ο κόσμος του και να γίνει ο δικός μου. Δεν ψάχνω μια καρδια να με αγαπήσει. Ούτε μια δύναμη να με αντέξει. Δυο μάτια να με δουν και μια ψυχή να με νιώσει θέλω. 

Να με πάρει μιαν αγκαλιά και απλά να μείνει εδώ... Για πάντα. Να δει τον χειρότερο μου εαυτό αλλά να επιλέξει να μου βγάζει τον καλύτερο, όχι απλά μια μέρα. Κάθε μέρα. Όχι γιατί είμαι πολλά περισσότερα από αυτό. αλλά γιατί θα είμαι πολλά περισσότερα γι'αυτόν τον έναν άνθρωπο που θα με κάνει να μείνω και να του δώσω όλα όσα μάζεψα με αντίτιμο την ψυχή μου. Δεν θέλω κάποιον να επουλώσει τις πληγές μου. Ούτε να με συντροφεύσει σε ένα ταξίδι στ 'άστρα. Θέλω να γίνει το τραίνο που θα ταξιδέψω μαζί του μέχρι την τελευταία μου στάση. Κι ας μην με αγαπήσει ποτέ. Μου αρκεί να είναι εδώ. Όχι εκεί. Εκεί είναι τόσοι... Εκτός από μένα.Μια φωνή...να δώσει πνοή στον καθρέφτη μου και να φωναξει ...

"ΌΧΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ. ΑΛΛΑ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ".

Ξημέρωμα

Κι ο ήλιος ξεπροβάλλει δειλά...
Κι η νύχτα απλώνει ξανά τον μανδύα της και τον σκεπάζει...
Κι όμως, κοίταξέ τον...
Βγαίνει ξανά και ξανά...
Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...
Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει...
Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....
Αν μπορούσα να γίνω κάτι, σιγουρα, θα'θελα να'μαι ο ήλιος...
Κι αν όχι αυτός...Έστω μια του αχτίδα.
Που το φως μου θα δίνει ζωή, σε ό,τι αγγίζει.
Το σκοτάδι να μην είναι ικανό να με σταματήσει, να λάμπω.
Να παίρνω δύναμη από την ίδια μου την ύπαρξη.
Να μην έχω ανάγκη κανέναν, κι όμως όλη μου η υπόσταση να είναι τόσο...Αναγκαία!
Και δεν είναι η ακόρεστη δίψα του εαυτού μου, για επιβεβαίωση, αυτή που μιλάει.
Όχι. Αυτό είναι κάτι άλλο...
Πιο δυνατό...Πιο μεγάλο...
Είναι κάτι το ουσιώδες...
Κάτι που αξίζει να ειπωθεί...Κι ας μην ακουστεί...
Δεν με πειράζει...Αρκεί να φύγει το σκοτάδι...
Κουράστηκα να είμαι θλιμμένος.
Να πέφτω, να σηκώνομαι και να παραμένω μουντός.
Ακλόνητος.
Να μεταβάλλονται όλα γύρω μου... Εκτός από μένα.
Νιώθω σαν το φεγγάρι.
Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?
Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...
Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...
Αλλά μέχρι εκεί... 
Μετά κι αυτό χάνεται...
Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα

Άραγε κι ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?
Είναι πάντα τόσο φωτεινός...
Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?
Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...
Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...
Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.
Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...
Δεν είναι όμως και...Ήλιος!
Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, πως θα ένιωθε?
Θέλω τόσο πολύ να του μοιάσω κι όμως δεν σκέφτηκα πως είναι να νιώθεις τόσο ανυπέρβλητος. Πως διαχειρίζεσαι τόση, και τέτοια δύναμη...
Πως αντέχεις να εξαλείφεις, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρεις ότι λίγες ώρες μετά θα σε ξανακαλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...
Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...

Έλα - Πέγκυ Ζήνα | Official Audio Release