Αυτό!

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ"... Να μία πολύ καλή ερώτηση. Αυτή όμως που όντως έχει σημασία είναι "ΤΙ ΕΙΣΑΙ"
Ο κάθε ένας από μας εκλαμβάνει διαφορετικά αυτές τις ερωτήσεις.
Προσωπικά, μπορεί να μην ξέρω "ποιος είμαι" η να μην έχω φτάσει ακόμα σε "αυτόν που θέλω να είμαι" αλλα ξέρω πως θα φτάσω σε αυτό, γιατί ξέρω από τι είμαι φτιαγμένος. Σταμάτησα να γράφω! Μόνο σκέφτομαι. Φοβάμαι να αποτυπώσω τις λέξεις μου στο χαρτί! Ακόμα και τώρα κωλυσιεργώ! Μακάρι να ήξερες όμως πόσο πονάω. Ψυχή και σώμα. Κι όσο πονάω τόσο πιο πολύ προσπαθω. Κι όλο λέω, όταν φτάνουν τα χειρότερα,εκεί πάνω στην αποκορύφωση της έξαψης...Φωνάζω..."ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ". Αλήθεια όμως, είμαι; Αν ήμουν καλύτερος τότε ποιος ο λόγος να το φωνάζω; Να προσπαθήσω να πείσω κάποιον. Ποιον; Εμένα; Εσένα; ποιον; Έγινε η μοναχικότητα τρόπος ζωής και ο πόνος κινητήρια δύναμη. Ίσως δεν είμαι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό.!ΑΥΤΟ! Μεγάλη κουβέντα που μέσα της πραγματώνονται όλα τα συναισθήματα. Μια δεικτική αντωνυμία που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις από τον πιο μίζερο μέχρι τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Τα λόγια μου μπορεί να μην τα καταλαβαίνουν πολλοί αλλά δεν πειράζει. Δεν τα λέω για να τα καταλάβουν, αλλά για να τα βγάλω από μέσα μου. Δεν είμαι παρά μονάχα μια ανθρώπινη μορφή ανάμεσα στις τόσες. Τίποτα περισσοτερο, τίποτα λιγότερο. Τίποτα χειρότερο, τίποτα καλύτερο. Είμαι απλά αυτός που θα δείς μέσα μου, αν τα μάτια σου αντικρύσουν τα δικά μου. Αυτός που βλέπω κάθε φορά που με κοιτάζω στον καθρέφτη. Αυτός ο εαυτός πίσω από τις μάσκες. Το βράδυ που πέφτω στο κρεβάτι μου και δεν υπάρχει κανείς άλλος παρα μονάχα ο εαυτός μου. Αυτός είμαι! Μακάρι για μία φορά να μπορούσες να μπεις στο μυαλό μου, ίσως τότε να κατάφερνα να βγω εγώ από το δικό σου. Χάνομαι μέσα στις σκέψεις μου ξανά κι ο δρόμος όσο πάει γίνεται πιο δύσβατος. Για όλα όσα έδειξα, έπιασα,αφησα,κέρδισα, έχασα. Κι όμως είχα το σθένος παρά τις αντιξοότητες να ξεκινήσω πάλι από την αρχή φορώντας το πιο όμορφο χαμόγελο μου σε κάθε μου ήττα μόνο και μόνο για να μην με δουν φοβισμένο. Και τώρα κάθε μου χαμόγελο κρύβει και μία ήττα. Κουράστηκα να χάνω. Να λυγίζω, μα να αντέχω.Να κλαίω, να φωνάζω, να χάνω τον έλεγχο....Είμαι καλυτερος απο αυτό!!! Είμαι; ή μήπως,αυτό, είναι όλα όσα είμαι;
Δεν χρειάζεται καμία φωνή να μιλήσει για μένα. Οι πράξεις μετράνε. Οι πράξεις μας, μας ορίζουν...Όχι το στόμα μας. 

Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα.

Μας το έκανε πάλι ψυχή μου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν κατάφερα να βγάλω το δηλητήριο. Πίστευα πως αν έδειχνα πόσο άσχημο είναι αυτό που κάνει, θα καταλάβει και δεν το έκανε ούτε μία φορά. Η αλήθεια είναι πως δεν πονάω που έφυγα, όχι, το είχα πει πολλές φορές άλλωστε. που δεν το έκανα νωρίτερα είναι αυτό που με πονάει. Που το άφησα να εξελιχθεί έτσι. Που τελικά...Δεν έμαθα από τα λάθη μου.

Πως αφέθηκα στην αφέλεια τόσο ώστε να μην μπορώ να με διακρίνω; Πως υπερασπίστηκα τόσο την αλήθεια, όταν το ψέμα είναι αυτό που μετράει. Πως μπορεσα εγώ, ο δακτυλοδεικτούμενος κυνικός ψεύτης να γίνω ένα με την αλήθεια όλου του κόσμου. Γιατί επέλεξα τώρα να είμαι αληθινός; Γιατί; Είναι ακόμα μία από αυτές τις στιγμές, μια ακόμα ιστορία που δεν μπορώ να καταλάβω. Κι όμως την νιώθω τόσο οικεία. Του βοσκού με τον λύκο. 

Κάποτε ήταν ένας βοσκός που συνέχεια έλεγε ψέματα. Έτσι ένα βράδυ φώναξε "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ" κι όλο το χωριό έτρεξε να τον βοηθήσει. Όταν έφτασαν αντί για λύκο είδαν τον μικρό βοσκό να έχει πέσει κάτω στο πάτωμα από τα γέλια. Αυτό έγινε και την επόμενη και την μέρα μετά καθώς και κάθε επόμενη, μέχρι που ο κόσμος σταμάτησε να πηγαίνει ξέροντας πως είναι ένα ακόμα κακόγουστο ψέμα. Ο λύκος όμως παραμόνευε. Κι όταν ήρθε η στιγμή επιτέθηκε στο κοπάδι κι ο βοσκός φώναξε πάλι "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ", φώναξε τόσο δυνατά που η φωνή του έφτασε και στο δίπλα χωριό. Μάταια. Δεν πήγε κανεις. Κι έτσι ο λύκος έφαγε όλα τα πρόβατα. Με την αλήθεια όμως ασχολήθηκε ποτέ κανείς; Οκ μπορεί ο λύκος να έφαγε τα προβατα όμως ο βοσκός για μία φορά είπε όντως την αλήθεια. Κανείς δεν σκέφτηκε μήπως η μοναξιά τον ωθούσε να πει ψεματα. Κανείς δεν αναρρωτήθηκε ποιος είναι αυτός ο βοσκός. Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα. Έχει τόσα όσα είναι και τα αυτιά που την ακούν.