Περίεργος ο έρωτας. Σε κάθε άνθρωπο προκαλείται διαφορετικά, σε κάθε ηλικιακή δεκαετία αλλιώς, για το κάθε φύλο όμως, κατά βάση, κάποιες αιτίες που τον προκαλούν είναι στάνταρ.
Εμείς οι άντρες ερωτευόμαστε κυρίως την εμφάνιση, την ομορφιά,το σέξυ.
Ερωτευόμαστε την επιφάνεια, το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Αυτό το διαπιστώνουμε μετά, πολύ μετά, τόσο μετά που πολλές φορές είναι και πολύ αργά. Έχουμε χάσει την μπάλα, έχουμε γίνει “δουλάκια” και μας παίζουνε στα δάχτυλα. Αναρωτιέστε γιατί;
Αρχικά γιατί είμαστε μαλάκες! Κατά δεύτερον, είναι και αυτό το ένστικτο της αναπαραγωγής που έχουμε έμφυτο, το οποίο σου έχω αναφέρει πολλές φορές και το οποίο δεν τιθασσεύεται με τίποτα. Συμφωνείς;
Σιγά που δεν θα συμφωνούσες. Τιθασεύεται μαλάκα μου, μπορείς να “πειθαρχήσεις” τις ορμές σου, μπορείς να γίνεις “κύριος” του εαυτού σου, μπορείς και εσύ να επιλέγεις και όχι μόνο να σε επιλέγουν!
Βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν εσωτερική δουλίτσα με τον εαυτό σου. Σοβαρή δουλειά. Αποδοχή της κατάστασης, συνειδητοποίηση, αυτογνωσία, προσπάθεια για αλλαγή, δουλειά, αλλαγή. Έτσι πάει! Σε μπούκωσα κάπως, κουράστηκες και μόνο στην ιδέα. Εάν δεν περάσεις όλα αυτά τα στάδια με προσπάθεια και δουλειά, αλλαγή δεν θα σε βρει.
Θα βολεύεσαι μονάχα με κάτι τελειωμένα γυναικάκια, που το “story” σας θα κρατάει μερικά φεγγάρια και μετά είτε εσύ θα “τραβάς” για άλλα “τρόπαια”, είτε εκείνη θα σε έχει κάνει “μάγκα” νωρίτερα, πριν καν το καταλάβεις! Μετά θα κλαίγεσαι και θα αναρωτιέσαι που πήγαν ή αν υπάρχουν οι”σοβαρές γυναίκες” και πως μία από “εκείνες” ονειρεύεσαι και δεν μπορείς να την βρεις.

Απερίγραπτο, ασχολίαστο, ακατανόητο!Δεν σχολιάζω,δεν επεξηγώ, απλά σκέψου..

Για μία γυναίκα, όμως, είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν μιλάμε για έρωτα. Για να σας “κόψω” λίγο τον αέρα και εσάς, πριν ξεκινήσω, να διευκρινίσω πως υπάρχουν εκείνα τα γυναικάκια, εκείνα τα θηλυκά “ανδρείκελα”, όπου δεν γνωρίζουν τι τους γίνεται, που ξεπουλούν το κορμάκι τους για πλάκα, που με μερικές δεκάδες πενηντάρικα και ένα ακριβό αυτοκίνητο ξεπουλάνε τη ψυχή τους! Ναι, υπάρχουν και αυτές και δυστυχώς στις μέρες μας είναι πολλές.
Είναι αυτές οι ψευτοκυράτσες, τα “σιγανά πουτανάκια” που λέω εγώ, χωρίς αξίες, χωρίς ήθος, γεμάτες γυναικεία πονηριά. Ασόβαρες, με μία λέξη! Αυτές είναι, θα τις αναγνωρίσεις, θα τις καταλάβεις, κάνουν μπάμ ρε φίλε! Κάνοντας λόγο για “αυτές” (ούτε καν “εκείνες”. “Αυτές” και πολύ είναι), θα πρέπει να αναδιατυπώσω και να ανακατευθύνω, γιατί πιθανόν να σε μπερδέψω. Για πάμε..
Μία σοβαρή γυναίκα λοιπόν, θα νιώσει έλξη από την εμφάνιση στην αρχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα αρκεστεί σε αυτό. Η σοβαρή γυναίκα θα επικεντρωθεί στο “είναι”, στον άνθρωπο, στον άντρα, στον χαρακτήρα του, στην δυναμικότητα του, στη μπέσα του, στα λόγια του. Στα λόγια σου..

Τα λόγια σου, φίλε, να τα προσέχεις. Να προσέχεις τι “της” ξεστομίζεις. Θα πρέπει να μπορείς να τα τηρείς, να τα κάνεις πράξεις, και όχι ψέματα και παραφιλολογίες, μόνο και μόνο για να την ρίξεις στο κρεβάτι. Τα λόγια σου θα πρέπει να είναι στοχευμένα, αληθινά, ενσυνείδητα, συμβόλαια! Να τα εννοείς, να τα πιστεύεις και να τα έχεις “φιλτράρει” καιρό πρίν (η δουλιτσα που λέγαμε), να ξέρεις τι θες ρε! Πως το λένε.. Τα λόγια σου η γυναίκα τα ερωτεύεται, τα έχει για οδηγό της, την μεθούν και την κάνουν να πιστεύει στον “έναν”, σε εσένα! Τα λόγια σου είναι για μία γυναίκα τα “υλικά” της, με τα οποία θα πλάσει τα σενάρια της και θα ζωγραφίσει τα ανεκπλήρωτα όνειρα της, τοποθετώντας εσένα δίπλα της για συνοδοιπόρο και οδηγό της. Τα λόγια σου θα την εκτοξεύσουν στην “κορυφή της”. Θα σε κάνει θεό της, βρίσκοντας στην “ταυτότητα”σου όλα εκείνα που ήταν φολιασμένα στο υποσυνείδητο της και που την καθοδηγούσαν ασυναίσθητα στην αναζήτηση της.. Την αναζήτηση “σου”!

Τα λόγια, φίλε μου, να τα προσέχεις! Ασκούν επιρροή σε μία γυναίκα, έχουν δύναμη τεράστια απέναντι στο μυαλό της. Να ξεστομίσεις μόνο ό,τι και όσα πιστεύεις και όχι παραμύθια και φανταχτερά περιτυλίγματα για να την ενθουσιάσεις, γιατί μετά θα την απογοητεύσεις! Και εκεί αγορίνα μου, την έκατσες..
Από το ζενίθ στο ναδίρ, δύο σπιθαμές μονάχα..

Υ.Γ.: Ίσως πάλι να θεωρηθεί πως αυτό το κείμενο εξυψώνει την γυναίκα και τοποθετεί τον άνδρα “υπό” της. Ίσως πάλι να διαστρεβλωθεί το περιεχόμενο και το νόημα του. Ας είναι.. Χαλάλι! Βλέπετε είναι πολύ πιθανόν κάποια “αρνητικά” κομμάτια των δύο φύλων που αναφέρονται στο κείμενο, να είναι και δικά μας κομμάτια, και γι’ αυτόν το λόγο να ενοχλούν!
Και όπως είπαμε… δουλίτσα!

Απάνθρωποι άνθρωποι.

Δεν ξέρω πλέον τι νιώθω! Σαν να είμαι χαμένος μέσα σ'ένα απροσδιόριστο κενο που με τραβάει όλο και πιο κάτω στο σκοταδι... Δεν με αφήνει να βγω να αντικρύσω τον ήλιο.
Πως γίνεται παρ'όλο που δεν είμαι φυλακισμένος, να μην μπορώ να αποδράσω.
Θέλω να τρέξω μακρυά από κάθε τι που με τρομάζει και με κάνει να μοιάζω με αυτό το σκότος που σιχαίνομαι. Κι όμως μένω να παραθερίζω σε μία άδεια ματωμένη ακτή.
 Κάθε φορά που γυρίζω τις σελίδες της ζωής μου βλέπω πάντα στο πάνω μέρος με κεφαλαία γράμματα τον Θάνατο και την Σίψη. Λίγο έμεινε ακόμα. Πρέπει να αντέξω. 
Να αντέξουνε τα μάτια μου στην θέα όλης αυτής της σαπίλας και της ψευτιάς. 
Μισώ τους ανθρώπους κι όσα φέρνουν ερχόμενοι, 
αλλά περισσότερο τους απεχθάνομαι για όλα όσα παίρνουν φεύγοντας.
Πόσα κομμάτια να κόψω τον εαυτό μου να έχουν να παίρνουν. 
Κουράστηκα, όμως τα ποδια μου δεν σταματάνε να ξαποστασουν λίγο.
Τρέχουν να προλάβουν την καρδιά πριν κάνει ένα ακόμα σφάλμα. 
Τα πόδια μου τρέχουν, όμως τα χέρια μου είναι κλειστά. 
Δεν δέχονται πλέον επισκέψεις από αγκαλιές δανεικές. 
Τελείωσαν οι ευκαιρίες κι ο χρόνος μαζί τους.
Μια νέα σελίδα γύρισε και τώρα τι να γράψω; 
Τι άλλο μου έχει μείνει να στάξει από την πένα μου.
Πάντα ένιωθα τόσο μόνος. 
Η κατάρα μου να έχω δίπλα μου τόσους... κι όμως να μην θέλω κανέναν.
Να φοράω την μοναξια πριν βάλω την μάσκα της ημέρας.
Και να μαι πάλι στο σημείο που αναρωτιέμαι... Τι νόημα έχουν όλα τελικά;
Όλα όσα διόρθωσα, έφτιαξα, προσπάθησα. Δεν είχαν αξία. Δεν μέτρησαν. 
Τα μάτια που έπρεπε να τα δουν κοίταζαν αλλού. Ποιο το νόημα λοιπόν.

Πλέον έμαθα πως Κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους δίνεις αγάπη, θα συνειδητοποιήσουν πόσα πολλά τους έδινες μονάχα όταν σταματήσεις να τους δίνεις.

Κάποιοι άνθρωποι θα παλέψουν για την προσοχή σου μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους προσέχεις, θα σε εκτιμήσουν μονάχα όταν εσύ έχεις ήδη φύγει. 

Κάποιοι άνθρωποι θα διαπιστώσουν πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη σου για αυτούς όταν βεβαιωθούν ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να τους αγαπήσει με τον δικό σου τρόπο.

Σε κάποιους ανθρώπους θα αρχίσεις να λείπεις μονάχα όταν εσύ τους γυρίσεις την πλάτη μετά από αμέτρητες ώρες που περίμενες να σε κοιτάξουν. Και μετά, μετά θα είναι απλά αργά γιατί η πόρτα της καρδιάς σου θα έχει κλείσει. Θα είναι αργά να τους ξανακοιτάξεις, αργά να τους ξαναδώσεις, αργά να τους ξαναγαπήσεις.

Θα έχεις μάθει να μην φοράς ανθρώπους που σε στενεύουν, που σου κόβουν την ανάσα. Θα έχεις μάθει ότι μένοντας στο ίδιο σημείο, στην ουσία πηγαίνεις προς τα πίσω.

Θα έχεις μάθει ότι αυτός που αγαπάει πραγματικά προσφέρει ηρεμία και σιγουριά. Θα έχεις μάθει ότι έχει έρθει η σειρά σου να πάρεις πίσω αυτά που έδωσες. Θα έχεις μάθει ότι εάν δεν μπορείς να γελάσεις με έναν άνθρωπο, δεν υπάρχει το μαζί γιατί δεν υπάρχει σχέση.

Θα έχεις μάθει να μην δικαιολογείς ανθρώπους γιατί θα έχεις μάθει ότι η αναποφασιστικότητά τους στην ουσία είναι η απόφασή τους. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να έχουν την ευκαιρία να σε έχουν ποτέ ξανά γιατί δεν θα σου χρειάζεται να είσαι με ανθρώπους που πρέπει να σε χάσουν για να σε κρατήσουν. Πιο το νόημα λοιπόν.... Τι να το κάνεις το δίκιο σου όταν δεν έμεινε πια κανείς να το δει.

Αυτό!

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ"... Να μία πολύ καλή ερώτηση. Αυτή όμως που όντως έχει σημασία είναι "ΤΙ ΕΙΣΑΙ"
Ο κάθε ένας από μας εκλαμβάνει διαφορετικά αυτές τις ερωτήσεις.
Προσωπικά, μπορεί να μην ξέρω "ποιος είμαι" η να μην έχω φτάσει ακόμα σε "αυτόν που θέλω να είμαι" αλλα ξέρω πως θα φτάσω σε αυτό, γιατί ξέρω από τι είμαι φτιαγμένος. Σταμάτησα να γράφω! Μόνο σκέφτομαι. Φοβάμαι να αποτυπώσω τις λέξεις μου στο χαρτί! Ακόμα και τώρα κωλυσιεργώ! Μακάρι να ήξερες όμως πόσο πονάω. Ψυχή και σώμα. Κι όσο πονάω τόσο πιο πολύ προσπαθω. Κι όλο λέω, όταν φτάνουν τα χειρότερα,εκεί πάνω στην αποκορύφωση της έξαψης...Φωνάζω..."ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ". Αλήθεια όμως, είμαι; Αν ήμουν καλύτερος τότε ποιος ο λόγος να το φωνάζω; Να προσπαθήσω να πείσω κάποιον. Ποιον; Εμένα; Εσένα; ποιον; Έγινε η μοναχικότητα τρόπος ζωής και ο πόνος κινητήρια δύναμη. Ίσως δεν είμαι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό.!ΑΥΤΟ! Μεγάλη κουβέντα που μέσα της πραγματώνονται όλα τα συναισθήματα. Μια δεικτική αντωνυμία που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις από τον πιο μίζερο μέχρι τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Τα λόγια μου μπορεί να μην τα καταλαβαίνουν πολλοί αλλά δεν πειράζει. Δεν τα λέω για να τα καταλάβουν, αλλά για να τα βγάλω από μέσα μου. Δεν είμαι παρά μονάχα μια ανθρώπινη μορφή ανάμεσα στις τόσες. Τίποτα περισσοτερο, τίποτα λιγότερο. Τίποτα χειρότερο, τίποτα καλύτερο. Είμαι απλά αυτός που θα δείς μέσα μου, αν τα μάτια σου αντικρύσουν τα δικά μου. Αυτός που βλέπω κάθε φορά που με κοιτάζω στον καθρέφτη. Αυτός ο εαυτός πίσω από τις μάσκες. Το βράδυ που πέφτω στο κρεβάτι μου και δεν υπάρχει κανείς άλλος παρα μονάχα ο εαυτός μου. Αυτός είμαι! Μακάρι για μία φορά να μπορούσες να μπεις στο μυαλό μου, ίσως τότε να κατάφερνα να βγω εγώ από το δικό σου. Χάνομαι μέσα στις σκέψεις μου ξανά κι ο δρόμος όσο πάει γίνεται πιο δύσβατος. Για όλα όσα έδειξα, έπιασα,αφησα,κέρδισα, έχασα. Κι όμως είχα το σθένος παρά τις αντιξοότητες να ξεκινήσω πάλι από την αρχή φορώντας το πιο όμορφο χαμόγελο μου σε κάθε μου ήττα μόνο και μόνο για να μην με δουν φοβισμένο. Και τώρα κάθε μου χαμόγελο κρύβει και μία ήττα. Κουράστηκα να χάνω. Να λυγίζω, μα να αντέχω.Να κλαίω, να φωνάζω, να χάνω τον έλεγχο....Είμαι καλυτερος απο αυτό!!! Είμαι; ή μήπως,αυτό, είναι όλα όσα είμαι;
Δεν χρειάζεται καμία φωνή να μιλήσει για μένα. Οι πράξεις μετράνε. Οι πράξεις μας, μας ορίζουν...Όχι το στόμα μας. 

Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα.

Μας το έκανε πάλι ψυχή μου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν κατάφερα να βγάλω το δηλητήριο. Πίστευα πως αν έδειχνα πόσο άσχημο είναι αυτό που κάνει, θα καταλάβει και δεν το έκανε ούτε μία φορά. Η αλήθεια είναι πως δεν πονάω που έφυγα, όχι, το είχα πει πολλές φορές άλλωστε. που δεν το έκανα νωρίτερα είναι αυτό που με πονάει. Που το άφησα να εξελιχθεί έτσι. Που τελικά...Δεν έμαθα από τα λάθη μου.

Πως αφέθηκα στην αφέλεια τόσο ώστε να μην μπορώ να με διακρίνω; Πως υπερασπίστηκα τόσο την αλήθεια, όταν το ψέμα είναι αυτό που μετράει. Πως μπορεσα εγώ, ο δακτυλοδεικτούμενος κυνικός ψεύτης να γίνω ένα με την αλήθεια όλου του κόσμου. Γιατί επέλεξα τώρα να είμαι αληθινός; Γιατί; Είναι ακόμα μία από αυτές τις στιγμές, μια ακόμα ιστορία που δεν μπορώ να καταλάβω. Κι όμως την νιώθω τόσο οικεία. Του βοσκού με τον λύκο. 

Κάποτε ήταν ένας βοσκός που συνέχεια έλεγε ψέματα. Έτσι ένα βράδυ φώναξε "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ" κι όλο το χωριό έτρεξε να τον βοηθήσει. Όταν έφτασαν αντί για λύκο είδαν τον μικρό βοσκό να έχει πέσει κάτω στο πάτωμα από τα γέλια. Αυτό έγινε και την επόμενη και την μέρα μετά καθώς και κάθε επόμενη, μέχρι που ο κόσμος σταμάτησε να πηγαίνει ξέροντας πως είναι ένα ακόμα κακόγουστο ψέμα. Ο λύκος όμως παραμόνευε. Κι όταν ήρθε η στιγμή επιτέθηκε στο κοπάδι κι ο βοσκός φώναξε πάλι "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ", φώναξε τόσο δυνατά που η φωνή του έφτασε και στο δίπλα χωριό. Μάταια. Δεν πήγε κανεις. Κι έτσι ο λύκος έφαγε όλα τα πρόβατα. Με την αλήθεια όμως ασχολήθηκε ποτέ κανείς; Οκ μπορεί ο λύκος να έφαγε τα προβατα όμως ο βοσκός για μία φορά είπε όντως την αλήθεια. Κανείς δεν σκέφτηκε μήπως η μοναξιά τον ωθούσε να πει ψεματα. Κανείς δεν αναρρωτήθηκε ποιος είναι αυτός ο βοσκός. Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα. Έχει τόσα όσα είναι και τα αυτιά που την ακούν. 

Από το πρώτο αντίκρυσμα μέχρι την τελευταία ανάσα

Δεν ήθελα να με αγαπάς... 

Μου αρκουσε να με σέβεσαι και να με εκτιμάς την ώρα που με ειχες! 

Όχι μετά! 

Δεν ηθελα να έχω μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου, αλλά στην ζωή σου!

Δεν ήθελα να είμαι το τίποτα που λες όταν σε ρωτάνε τι έχεις! 

Δεν ήθελα δακρύβρεχτα όνειρα στον κόσμο των σκέψεων μου, ούτε στιχομυθίες μιας παράστασης που δεν έμελε πότε να ανέβει στην σκηνή...

Τις είδα τις αγάπες, τους έρωτες και τα λόγια κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι.... κάνουν τον κύκλο τους οπως κι αυτό...

και μετά ξανά από την αρχή! 

Δεν ήθελα άλλες αρχές που θα σηματοδοτούσαν ένα καινουριο τέλος! 

Ήθελα κάτι μόνιμο... ήρεμο... όπως τότε πάνω από τα σύννεφα που ένα βλεμα σου ήταν ικανό να ηρεμήσει μέχρι και τον τελευταίο χτυπο της καρδιάς μου! 

Όχι άλλα νεύρα... κι άλλο πόνο! 

Δεν ειχα χώρο για τέτοια στην ζωή μου!

Είχα μόνο για σένα...

Δεν έχει σημασία πόσες αγάπες θα συναντήσεις στην ζωή σου, αλλά ποια είναι ικανή να μείνει μέχρι το τέλος!

 Ένα και μόνο τέλος που σηματοδοτείται από την τελευταία μας ανάσα! 

Είναι δύσκολο να βρεις κάποιον να σε ολοκληρώνει! 

Συνήθως βρίσκουμε το άλλο μας μισό γιατί νιώθουμε μισοί και μετά αναρωτιόμαστε για ποιον λόγο νιώθουμε έτσι! Όχι! Εσυ δεν ήσουν το άλλο μισό μου! Και περάσανε πολλά μισά από την ζωή μου! Εσυ είσαι η απάντηση στο γιατί δεν θα μπορεσω ποτέ με καμία άλλη! Γιατί καμιά αγκαλιά δεν έχει την δύναμη να με κρατησει μέσα της!

Ξέρεις γιατί;
Γιατί από την πρώτη στιγμή που έκανα πως δεν σε είδα...
δεν ένιωσα πεταλούδες στο στομαχι, ούτε τον ίλιγγο του έρωτα!
Απλά μπήκες μέσα μου και δεν βγήκες ποτέ! Χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος!
 Δεν σε έψαχνα καν!
Ούτε εσένα ούτε όλα αυτά που έφερες μαζί σου!
Καλά κακά....

 τα αγάπησα όλα μέρα με την μέρα!
Σε αγάπησα κι ύστερα άρχισα να σε ερωτεύομαι!
Ταξίδεψα για χάρη σου πάνω από τα σύννεφα και τις θάλασσες !
Και η χάρη σου έδωσε ζωή στην πνοή μου!
 Όταν με βρήκες ήμουν βυθισμένος μέσα σε μια δίνη... κι ήρθες... σαν κλέφτης...
μία νυχτιά και με έκλεψες!
 Δεν μου έκλεψες κάτι... με έκλεψες ολόκληρο!
 Και μου έδειξες έναν κόσμο που αξίζει κανεις να Ζει!
Όσα άσχημα κι αν ήρθαν... θυμομουν το πάρκο που σαν παιδιά φιλιομασταν κάτω από την βροχή, χωρίς ομπρέλα... κι άντεχα.

Το σπίτι μας, που είναι οπουδήποτε υπάρχεις εσυ...και συνέχιζα ...!
Την αγκαλιά σου που ενώνει κάθε τι σπασμένο μέσα μου και νιώθω ολοκληρος.
Έχεις όλα όσα έψαχνα!
 Και είσαι όλα όσα θέλω!

Γι'αυτό δεν θέλω τίποτα πια...

Κράτησα για σενα τον πιο καλό και όμορφο εαυτό μου!
Έναν εαυτό που ούτε εγώ δεν πιστευα ότι έχω! 

Έναν εαυτό που δεν θα γνωρίσει ποτέ ξανα, κάνεις..!

-Γιατί εσένα, Εγώ...-

...Από το πρώτο αντίκρυσμα μέχρι την τελευταία ανάσα!

Από την πρώτη στιγμή που μου χαμογελασες... Κι έκανα πως δεν σε είδα!