Κάτω από τον ίδιο ουρανό

Ευχή μου, με ένα φιλί μου, σε αποχαιρετώ, και σε αφήνω να πετάξεις..
Μέχρι να βρεις το αστέρι που θα σε κάνει αληθινή...
Μεχρι την μέρα που ένα και μόνο "ΝΑΙ" θα κάνει σκόνη κάθε "ΟΧΙ"...
Άσε τις ταμπέλες και τους καθωσπρεπισμούς...
Δεν τα χρειαζοόμαστε αυτα....
Αυτά ....δεν χωράνε στον κόσμο μας...
Επιτέλους...
Ο κόσμος μας άνοιξε τα φώτα του και μας υποδέχεται...
Βάλε τον πιο σέξυ εαυτό σου κι έλα να χορέψουμε στην πίστα του...
Περασε αρκετός καιρός ώστε να καταλάβω...
Ότι δεν θέλω να σε χάσω ποτέ ξανα από την ζωή μου...
Μου φτάνει που χαμογελάω...
Δεν σου ζητάω κάτι...
Κι αυτό είναι που με εξιτάρει...
Ότι θέλεις και το κάνεις...
Κάθε τι που κάνεις...
Το παιχνίδι μας....
Όπως πάντα...
Κλείσε τα μάτια σου και δημιούργησε μια φαντασίωση...
Κι όταν είσαι έτοιμη....
Έλα να στην πραγματοποιήσω....
Άλλωστε δεν χρειάζονται περισσότερα από δύο ζευγάρια μάτια...
Και δυο χείλη...Για να αρχίσει το ταξίδι μας,,,
Γι'αυτό καθε που βρέχει να θυμάσαι...
Ότι από όποια πλευρά κι αν τον κοιτάζουμε...
Θα είμαστε πάντα κάτω από τον ίδιο ουρανό

Μουντάδα

Πόσο μου αρέσει να βλέπω τον ουρανό να κλαίει...
Είναι λες και παίρνω το αίμα μου πίσω για τα τόσα δάκρυα που φύτεψα στο χώμα και εκείνος, απλά, με κοιτούσε!
Για όλες τις αλήθειες που ξέρει κι όμως δεν μου λέει...
Μ'αρέσει να βλέπω τις ψιχάλες να πέφτουν στο χώμα
και να τις νιώθω να κυλάν στο προσωπό μου....
Αυτή η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος...
Ότι κάποιος...εκεί ψηλά...κλαίει μαζί σου.

Μ'αρέσει να παίρνω το ποδήλατό μου και να πηγαίνω στα μέρη που νοστάλγησα,
ξερωντας ότι κανείς δεν θα είναι εκεί...
Κανείς δεν θα δει το πρόσωπό μου...
Τα μάτια μου...
Βλέπεις κάθε που βρέχει...
ο κόσμος γεμίζει ομπρέλες...
Κανείς δεν τρέχει πια μέσα στην βροχή...
Ένα ολόκληρο βουνό...
Κι ήμουν μονάχα εγώ...
Με το ποδήλατο μου...
Να αφήνω τις ψιχάλες να προσγειωθούν πάνω μου και να γίνονται ένα μαζί μου.
Την αγαπώ την βροχή...
Γιατί αυτή ξέρει την γεύση των δακρύων...
Και την σέβεται...
Έρχεται για μία αγκαλιά...
Και μετά χάνεται...
Σβήνει...
Κι όλη η πλάση ανθίζει.
Πολλοί αγαπούν τον ήλιο...
Όχι όμως εγώ...
Ο ήλιος σε τυφλώνει και σε ζαλίζει...
Δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρα...
Ενώ η μουντάδα...
Σου χαρίζει έμπνευση...
Σε λυτρώνει...
Σήμερα έβγαλα όλα τα δάκρυα που κρατούσα φυλακισμένα στην ψυχή μου...
Για όλα όσα έζησα κι έχασα...
Και για όλα όσα δεν έχω ακόμα κατακτήσει για να ζήσω...
Είμαι εδώ και τρέχω στην βροχή χωρις ομπρέλα...
Χωρίς αδιάβροχα...
Χωρίς μάσκες...
Μονάχα εγώ...
το ποδήλατο μου...Κι η μουσική μου...
Αυτά κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει...
Κανείς δεν μπορεί να μου τα στερήσει...
Κανείς...
Μ'ακούτε?
Ακόμα κι αν χάσω τα πάντα...
Θα έχω αυτά να με συντροφεύουν...
Τι να τις κάνω τις φιλίες που χάνονται στο πρώτο φύσημα του ανέμου...
Τις αγάπες τις δανεικές που σβήνουν μόλις χαράξει η αυγή...
Τι να το κάνω το "λίγο", αν δεν συνοδεύεται από το "ακόμα"...
Το τίποτα το έμαθα...
Μπορώ να το διαχειριστώ...
Το λίγο όμως...
Με σκοτώνει...
Και δεν έχω χώρο για άλλες πληγές...
Βλέπεις ουρανέ μου είμαι γεμάτος ως επάνω...
Κλαίω κι όμως τα δάκρυα μου γίνονται βροχή...
Κι όταν στεγνώσουν...
Κάτι θα ανθίσει...
Έτσι δεν είναι???
Ρίξε έναν κεραυνό να ξέρω ότι με ακούς...
Κι ας μην κλαις για μένα...
Σ'ευχαριστώ που απόψε...
Κλαις μαζί μου...

Το δέντρο μας.

Να'μαι πάλι...
Εδώ...
Κάτω από το δέντρο που φύτεψα...
Πόσο μεγάλωσε...
Ήταν ένας μικρός σπόρος και τώρα, να...
Κοίτα...
Έγινε ένα τεράστιο δέντρο...
Κοίτα πόση σκιά χαρίζουν τα φύλλα του...
Κι όμως δεν ήταν, παρά μονάχα ένας σπόρος...
Έφτανε λίγο χώμα, λίγος ήλιος,λίγο νερό...Κι αγάπη...
Και κοίτα το, πως έγινε...
Τρανό και πελώριο...
Όσο κι αν τεντώνω τα χέρια μου, να το κλείσω στην αγκαλιά μου...
Δεν χωράει...
Ο κορμός του είναι τόσο παχύς....Κι ανάγλυφος!
Πάνω του έχει κάτι σύμβολα...Η μάλλον όχι...
Όχι δεν είναι σύμβολα...Είναι Αρχικά...
Λες και διηγείται μιαν ιστορία, σε μια γλώσσα παραμορφωμένη...
Το αγγίζω και νιώθω τα χέρια μου να μουδιάζουν, το κεφάλι μου παρασέρνεται από μια ζάλη...
Βλέπω όλη μου την ζωή από την αρχή...
Την ξαναζώ...Κλείνω τα μάτια μου...
Τα ξανα ανοίγω...
Βλέπω το δωμάτιο μου...
Το κρεβάτι μου...
Σηκώνομαι, ανοίγω την πόρτα...
Κι έρχομαι,τρέχοντας, στο δωμάτιο σου...
Είσαι εκεί...
Ξαπλωμένος...Βλέπεις τηλεόραση...
Τρέχω και σε αγκαλιάζω...
Δεν το πιστεύω...
Είσαι εκεί...
Ένα δάκρυ τρέχει...
Θεέ μου μην με ξυπνήσεις...
Άσε με εδώ...Στο όνειρο να ξαποστάσω...
Με ρωτάς τι έπαθα...
Σε κοιτάζω και δεν μιλάω...
Άσε με να σε κοιτάζω...
Άσε τα λόγια...
Άσε με να αποτυπώσω τις λεπτομέρειες του προσώπου σου στο μυαλό μου.
Ξέρω ότι όπου να ναι θα φέξει και θα φύγεις...
Να'ξερες μόνο πόσο μου έλειψες...
Σιωπή....
Σου φωνάζω "Σ'αγαπώ" και μαζί με αυτό και όλα όσα δεν πρόλαβα ποτέ μου να σου πω...
"Είσαι ότι καλύτερο μπορούσε να μου χαρίσει η ζωή...
Κάτι παρα πάνω από γονιός...Μέντορας...
Είσαι η βάση μου...Είσαι τα θεμέλια που πάνω τους έχτισα την ζωή μου...
Σε ευχαριστώ για κάθε τι που μου έδωσες...
Μικρό μεγάλο...Ήταν μέσα από την καρδιά σου...
Με έμαθες να παίρνω κάθε τι κακό και να το μετατρέπω σε καλό...
Μου έμαθες το καλό που υπάρχει μέσα μας...
Κι ας μην έμαθες ποτέ σου γράμματα...
Με σπούδασες!
Είσαι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος που είχα την τιμή να έχω στην ζωή μου.
Με έμαθες ό,τι κι αν κάνω, να το κάνω από αγάπη κι όχι από ανάγκη.
Μου έδωσες απλώχερα όλα τα εφόδια που χρειάστηκα για να πορευτώ στην ζωή...
Και σε ευχαριστώ...Σε ευχαριστώ που επένδυσες ότι είχες, σε μένα.
Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα...
Αλλά πάνω απ' όλα...Σ'ευχαριστώ που δεν έφυγες...
Που δεν με παράτησες...Κι ας το άξιζα...
Είχα τόσο χρόνο...Κι όμως δεν πρόλαβα να σου τα πω νωρίτερα...
Πάντα το ίδιο λάθος κάνω...Αλλά από φόβο...
Φοβάμαι παππού...Φοβάμαι την μοναξιά...
Φοβάμαι τις σκιές που τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι...
Κράτα με στην αγκαλιά σου...Μην τους αφήσεις να σε πάρουν ξανά μακρυά μου".
Πως μπορώ να αποδείξω ότι άλλαξα όταν οι άνρωποι για τους οποίους το έκανα...
Δεν είναι πια εδώ...
Τι σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια...
Αφού δεν έμεινε κανείς να το δει...
Τι κάνω λάθος και πάντα χάνω το τραίνο του χρόνου και μένω σε μια κενή αποβάθρα...
Να βλέπω τα κάστρα που έχτισα...Να ζουν άλλοι μέσα τους...
Τους ανθρώπους που αγάπησα...Να μην μπορώ καν να τους δω...
Τι σημαία έχει...Πες μου σε ικετεύω...Τι πρέπει να κάνω για να βρω τα όνειρα μου μέσα στην άβυσσο που χάθηκαν. Πως θα τα βρω?"
Τότε με κοίταξες και μου είπες " Όλα ξεκινάν και τελειώνουν μέσα στο μυαλό σου...Σ'ότι δώσεις αξία...Αυτό θα σε ορίζει." και χάθηκες...
Βρέθηκα ξανά κάτω από την σκιά του δέντρου να αγκαλιάζω τον κορμό του.
Κοίταξα τον ουρανό...
Κι ήσουν εκεί...
Πίσω από τα σύννεφα...
Σε είδα μεσα στο τόσο μπλε...
Μια ΄λαμπερή χρυσαφένια γραμμή...
Ένα χαμόγελο...
Μου λείπεις πολυ...
Και συγχώρα με που άργησα...
Σ'ευχαριστώ που ενώ άργησα...Εσύ ήσουν εκεί!
Σ'αγαπάω...Σ'οποια γωνιά του ουρανού και να'σαι...
Να προσέχεις...

Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα

Πολλοί κοιτάζουν την αυγή και λένε...
Μια νέα μέρα ξημερώνει...
Όμως δεν είναι η μέρα αλλά, η νύχτα που το κάνει...
Η μέρα δεν είναι παρά μονάχα ένα διάλειμμα...
Βάζεις σε λειτουργία όλες σου τις αισθήσεις και προγραμματίζεις τον χρόνο σου...
Ωστε να ανταπεξέλθεις...Γιατί πρέπει...
Κι οι μέρες περνάνε... Κι εσύ ούτε που το καταλαβαίνεις...
Οι νύχτες όμως...είναι ατελείωτες...
Σκοτεινές...Γεμάτες συναισθήματα...
Και δεν περνάνε με τίποτα...
Εκεί δεν υπάρχουν πρέπει...Μη...
Εκεί υπάρχεις εσύ και η αύρα της ψυχής σου...
Εκεί όπου το άγχος, το στρες, ο πόνος...
Γαληνεύουν, παίρνοντας την μορφή ενός ονείρου...
Κάποτε...Ονειρευόμουν κι εγώ...
Τώρα απλώς χάθηκα στην νύχτα....
Να περιπλανιέμαι μόνος...
Ακόμα κι η ψυχή μου...Χάθηκε κι αυτή...
Πονάω που λείπει...
Αλλά πιο πολύ με πονάει ότι την έχασα...
Όχι την ανθρώπινη υπόστασή της....
Αλλά τον θεσμό που προσδιόριζε η ύπαρξής της στην ζωή μου.
Χάθηκα στην νύχτα, αλλά δεν φοβάμαι...
Έχω συμφιλιωθεί με όλα της τα τέρατα....
Μονάχα περιπλανιέμαι στα σκοτάδια...
Μέχρι να λάμψει όλος μου ο κόσμος...Να δω πως φαίνεται όταν λάμπει...
Χωρίς να τυφλωθώ από το φως του...
Μέχρι κάποτε και για μένα, αυτή η νύχτα...
Να ξημερώσει...

Για σένα.

Σε θέλω...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου βγάζεις, αλλά το μόνο που σκέφτομαι, είναι το κορμί σου πάνω στο δικό μου...Και το αντίστροφο...

Να ταξιδεύω μέσα σου κι εσύ να χάνεσαι στους αναστεναγμούς μας....

Σε θέλω...

Σε βλέπω και νιώθω τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν...

Δεν είχα γνωρίσει αυτήν την μορφή του έρωτα...

Λες και όλες μου οι αμαρτίες βρίσκουν απάγκιο στην αγκαλιά σου...

Έρωτας...Πάθος...Διαστροφή...

Κι είσαι, όλα αυτά μαζί....

Κι ακόμα περισσότερα!

Αντικατοπτρίζεται στα μάτια σου, η κάθε μου επιθυμία...

Και ξέρω πολύ καλά πως είσαι εκεί να μου την πραγματοποιήσεις...

Να ξερες μόνο πόσο καιρό σε περίμενα.... 

Ξέρω δεν θα κρατήσεις για πολύ...

Αλλά δεν με πειράζει...

Όλα τα ωραία άλλωστε, κρατάνε λίγο...

Έτσι δεν είναι?

Το σπίτι μου.

Να ανοίγεις τα μάτια σου και να βρίσκεσαι, σπιτι σου...
Σπίτι.
Αξία ανεκτίμητη.
Επιτέλους...
Το σπίτι μου...
Τι όμορφο που είναι...
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει τόσο όμορφο...
Η ασχήμια του με τρόμαζε.
Και δεν το πλησίαζα...
Κι όμως...Κοίτα το τώρα...
Τελικά ακόμα και το πιο άσχημο πράγμα πάνω στον κόσμο, ομορφαίνει...
Αρκεί να του δείξεις λίγη αγάπη.
Λίγη στοργή... Λίγη τρυφερότητα.
Και το έφτιαξα εγώ...
Μπορεί να μην είναι τέλειο...
Είναι όμως, στα μάτια μου...
Αυτό δεν αξίζει άλλωστε?
Αυτό δεν αποτυπώνεται?
Αυτό δεν μας εντυπώνεται?
Τι βλέπουν τα μάτια μας.
Τι νιώθει η καρδιά μας.
Αυτό μετράει.
Εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Εγώ...
Μακρυά από όλους και από όλα.

Έμαθα τις πληγές μου, να τις κλείνω με αλάτι.

Την μοναξιά μου, να την γεμίζω με δανεικά σώματα.
Την ζωή μου, να την γράφω πριν την ζήσω.
Έμαθα να το κάνω.
Αυτός είμαι!!!
Με έχουν πει σκληρό...
Εγωπαθή, διπολικό, νάρκισσο...
Δεν λέω ότι δεν είμαι, είμαι όλα αυτά μαζί και ακόμα περισσότερα.
Είμαι το πιο γλυκό όνειρο και ο χειρότερος εφιάλτης.
Μπορώ να γίνω ότι κι αν σκεφτεί ένας νους.
Κι ότι μου βγάλει ο καθένας....
Αυτό θα πάρει....
Έτσι είμαι όμως.
Δεν αλλάζω πια...
Έμαθα!
Σκέφτηκες τόσα για να με κατηγορήσεις.
Αναρωτήθηκες όμως έστω και μία φορά, γιατί είμαι έτσι?
Είναι τόσο εύκολο να κατηγορείς κάποιον για κάτι που έκανε λάθος...
Όταν βρίσκεσαι πίσω από το δάχτυλο...
Όλα είναι αλλιώς...

Δεν σου ζητώ να μου στρώσεις τον δρόμο να περάσει η αφεντιά μου...

Όχι...

Και ξυπόλητος περπατάω πάνω σε χαλίκια...

Αρκεί να μου δώσεις έναν λόγο να το κάνω.

Ουρανοκατεβατο.

Μ'αγαπάει ουρανέ μου....
Η αγάπη της είναι μεγαλύτερη από όλη σου την έκταση...
Με  Aγαπάει...
Το είδες?
Αυτήν την λάμψη στην γη...Την είδες?
Αυτή ήταν!
Mε αγαπάει...
Με μια ακατέργαστη αγάπη...
Διαφορετική από όλες τις άλλες...
Αφού ακόμα κι η ίδια...Είναι διαφορετική..Ξεχωριστή...
Δεν θα'ταν κι η αγάπη της?
Μου προσφέρει δάκρυα ουρανέ μου...
Όπως κι εσύ...
Κάθε που βρέχεις...Ανθίζεις.
Έτσι κι αυτή...
Ανθίζει μέσα μου κήπους με τ'άρωμά της.
Με αγαπάει...
Κι ας αφήνει το μίσος να μιλάει στην θέση της...
Με αγαπάει...Κι αυτό μου φτάνει...
Ουρανέ μου ζηλεύεις???
Εσύ έχεις τόσα άστρα δίπλα σου...
Κι όμως...
ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!
Είναι η μικρή μου νεράιδα...
Η πριγκίπισσα του παραμυθιού μου.
Με περιμένει στον πύργο της να τρέξω να την σώσω...
Αυτή είναι.
Εσύ που είσαι τόσο ψηλά την βλέπεις...
Πες της την επομενη φορά που θα σε δει...
Πες της κάτι από μένα, ναι?
πες της : " Το ξέρω,τώρα".
Κι άναψε όλα τ'αστρα σου....
Να δεις... Που εκείνη...Πιο πολύ  θα φέγγει!

Φοβάμαι να γελάσω πραγματικά.

Που έφτασα.... Να φοβάμαι να γελάσω...
Δεν ξέρω, κάθε που γελάω...
Λες και με ακούνε απο μια μεριά οι δαίμονες και σπεύδουν να μου προσφερουν λυπη.
Απλά και μόνο, επειδη μπορούν...
Λες και υπάρχει ένας νοητός ζυγός που πρέπει πάντοτε να είναι σε πλήρη ισσοροπία...
Όσο μεγαλύτερη η χαρα... Τοση κι η λύπη.
Έτσι... Για να ισοσταθμίζεται η κατάσταση...
Φοβάμαι να αφήσω την ψυχή μου να γελάσει,
γιατί όταν κλαίει...
Καμιά βροχή δεν μπορεί να κρύψει τα δάκρυά της...
Κανένας θόρυβος δεν είναι πιο εκκωφαντικός, από τον λυγμό της.
Γι'αυτό φοβάμαι...
Όχι για το Τώρα.
Για το μετά που θα γίνει πριν...
Πριν καν το καταλάβω...

Φτου και βγαίνω...

Καθώς γυρνούσα προς το σπίτι μου...
Από τον ίδιο, πάντα δρόμο...
Δεν ξέρω πως μου ήρθε...
Και μετά από τόσο καιρό γύρισα το κεφάλι μου προς το σπίτι σου...
Ένα στενό διαφορά...
Κι είδα στην θέση που σε περίμενα...
Έναν ξένο...
Μπορεί να ήταν μια σύμπτωση...
Μπορεί να περίμενε εσένα...
Ποιος ξέρει...
Ποιος νοιάζεται πια...
Βλέπεις, ποτέ δεν με ένοιαξε πραγματικά αν δεν ήμουν μόνο εγώ για σένα...
Το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι ήσουν μόνο εσύ,για μένα.
Τόσο πολύ σου αρέσει να με παίζεις?
Να εμφανίζεσαι και να εξαφανίζεσαι όποτε εσύ αρέσκεσαι...
Κι όλα αυτά γιατί απλά μπορείς....
Κι όμως ποιος φταίει?
Εσύ που πετάς ψίχουλα απλά και μόνο επειδή ξέρεις ότι θα τα δω?
Η εγω που κρυφοκοιτάζω......
Δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό με πληγώνει...
Και πρεπει να σταματήσει...
Κάποτε το άντεχα, αλλά τώρα το μέσα μου γέμισε...
Δεν έχω άλλο χώρο για πληγιάσματα....
Με καταλαβαίνεις?
Με νιώθεις?
Ή έστω μπορείς να νιώσεις αυτό που σου λέω...?
Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις...
Ότι κι αν κάνεις.
Κι εσύ η ίδια το ξέρεις...
Και ξέρεις τι κάνεις...
Απλα σε ικετεύω...
Σταμάτα το.
Σταμάτα να δημιουργείς συναισθήματα που δεν έχεις τα κότσια να ζήσεις...
Μην μου δίνεις το εισητήριο για ένα ταξίδι που δεν θα τολμήσεις ποτέ σου να κάνεις.
Μείνε εκεί....
Εκεί όπου επέλεξες να είσαι...
Στα εύκολα...Στα απλά...
Να ξέρεις, πάντα σε ζήλευα για αυτό...
Όχι με την κακή την έννοια..
Απλά...Ξέρεις...
Μόνο αυτό...
Κι αφού σ'αρέσει το κρυφτό...
Ας παίξουμε για μια ακόμα φορά...
Κρύψου...Τα φυλάω...

παράΛόγος

Δεν με νοιαζει τι μέρα είναι σήμερα...
Τι ώρα...Ποιος μήνας...Ποιος νοιαζεται...
Δεν με νοιαζουν αυτά που μου λες...
Ναι μίλησε μου... Ούτως η άλλως δεν σε ακούω.
Μίλησε μου για τον γκόμενο ή την γκόμενα, που σε παράτησε η θες να ρίξεις!
Μίλα μου για διακοπές, σολάριουμ, βόλτες σε ακρογιαλιές και φωτιές ντυμένες με μουσική...
Μίλησε μου για τα κάστρα στην άμμο...
Έχεις φτιάξει ποτέ σου?
Ναι...Να σου πω κάτι?
Δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζει η ανιαρή υποφερτή ζωή σου.
Δεν αλλάζει κάτι στην δική μου.
Μίλα μου για δουλειά.
Για το πόσα κάνεις ή δεν κάνεις.
Για το πως νιώθεις.
Μίλησε μου...
Δικαίωμα σου.
Δεν με νοιάζει.
Τι θέλετε όλοι απο μένα?
Αφήστε με ήσυχο....
Τόσοι ψίθυροι πίσω από την πλάτη μου και νομίζατε, δεν θα άκουγα?
Έκανα πως δεν έβλεπα, πως δεν άκουγα, πως δεν με πειράζει.
Παρέβλεπα τόσα πολλά...
Κι έγιναν τόσα πολλά..
Που πλέον..
Δεν με νοιάζει.
Τόσα ψέμματα σπαρμένα για αλήθειες.
Ένας κόσμος ψευδαισθήσεων...
Ένα χάος...
Δεν θέλω κανέναν.
Δεν ζητάω τίποτα...
Μόνο την ησυχία μου...
Μπας και κάποτε ησυχάσω...
Δεν μισώ κανέναν, δεν αγαπάω κανέναν.
Δεν με νοιάζει κανένας και τίποτα.
Συνεχίστε τις ζωές σας...
Άλλωστε δεν σας ένοιαξα, πραγματικά, ποτέ...
Η απουσία μου δεν άλλαξε κάτι στην ζωή σας...
Έτσι δεν είναι???
Απλά είχαμε την τιμή να συμπορευθούμε κάποια στιγμή...
Αυτό.
Έτσι είναι η ζωή και την αποδέχομαι.
Σκληρή...Άσχημη...Απροσπέλαστη...Άθλια!
Γι'αυτό κρίνετε με όσο γουστάρετε.
Δεν θα χατε ποτέ το σθένος και την αντοχή να περπατήσετε στα παπούτσια μου...
Πόσο μαλλον στα βήματα μου...
Να δείτε για μια στιγμή μέσα από τα μάτια μου.
Δεν μπορεί κανείς...
Γι'αυτό μίλησε μου λίγο για το κακό που σου συμβαίνει...
Ξέρεις κάτι?
Δεν με νοιάζει...
Και ξέρεις γιατί???
Γιατί ποτέ δεν έμαθες για το δικό μου!

Ένιωσα το κάψιμο στην πλάτη μου και κατάλαβα ότι ο δράκος είχε βγει από την κρυψώνα του. Σουρούπωνε, μα οι φλόγες που πέταγε από τη μύτη του δεν πρόσθεταν περισσότερο φως, παρά μόνο θερμοκρασία. Κάρφωσα το βλέμμα μου στο δικό του. Κατέβασε τα βλέφαρά του και κοίταξε προς το πάτωμα. Του είχα εξηγήσει χιλιάδες φορές ότι έπρεπε να ξεπεράσει τα πρωτόγονα ένστικτά του.
Την μέρα που τον ανακάλυψα, ήταν μια σταλιά. Ίσα ίσα που έβγαζε από τη μύτη του λίγο ζεστό αέρα, κάτι σαν αερόθερμο. Ήταν πολύ μικρός για να του εξηγήσω ότι δεν είχε δικαίωμα να βρίσκεται σε αυτό τον χώρο που μου ανήκε, πως παραβίαζε τις πύλες της ψυχής μου και πως έπρεπε να φύγει. Η αλήθεια ήταν πως δεν τον φοβήθηκα. Θα έλεγα μάλιστα ότι τον έβρισκα χαριτωμένο.
Σούφρωσε τα χείλια του, δείχνοντας μεταμέλεια. Χαμήλωσε τη μύτη και άφησε τις τελευταίες φλόγες που τρεμόπαιζαν στα ρουθούνια του να σβήσουν, ενώ ένα μικρό μαύρο καπνάκι αιωρήθηκε στον αέρα. Με πλησίασε με αυτά τα πηδηχτά βήματα που του έδιναν την χάρη ενός μπαλονιού και σε έκαναν έστω και για λίγο να τον συμπαθήσεις. Στάθηκε μπροστά μου με σφιγμένα τα χειλάκια, περιμένοντας την τιμωρία του. Ποτέ δεν τον τιμώρησα. Άνοιγα διάλογο μαζί του. Προσπαθούσα να του εξηγήσω πως δεν είχε το δικαίωμα να καίει τα σωθικά μου. Και κάθε φορά συμφωνούσε ή απλά μου έλεγε ότι τον προκάλεσα εγώ.
Ήταν δύσκολο να συγκατοικούμε μέσα στο ίδιο κορμί. Δεν έφταιγε αυτός που είχε γεννηθεί δράκος, δεν ήξερε καν τι ρόλο θα έπαιζε στη ζωή μου. Δεν γνώριζε πως ήταν κακός και δεν τον ήθελε κανείς. Θέλησα να τον αλλάξω. Όταν εγκαταστάθηκε μέσα μου, σκέφτηκα να τον αγκαλιάσω, μήπως και μετριάσω το μένος του. Η αλήθεια ήταν ότι μου κακοφάνηκε, γιατί ούτε καν με ρώτησε για αυτή την συγκατοίκηση. Σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα έφευγε ποτέ. Έτσι, τον φρόντισα, τον κανάκεψα μήπως και καταφέρω να μείνει μικρός. Να μην μεγαλώσει ποτέ. Του έμαθα να αγαπά, να μοιράζεται, του εξήγησα πόσο σημαντικό είναι να είσαι συντροφιά με κάποιον. Του έμαθα να είναι τρυφερός, ρομαντικός. Και πίστεψα ότι τα είχα καταφέρει. Του κάλυψα όλες τις ανάγκες, για να είναι ήρεμος, χωρίς να μου το ζητήσει. Το μόνο που του ζήτησα ήταν να σταματήσει να βγάζει φωτιές από τη μύτη του και να με καίει. Το παλέψαμε πολύ για να το πετύχουμε. Κάθε βράδυ μία ώρα συνεδρία. Εγώ και ο δράκος μου. Πίστεψα ότι τα είχαμε καταφέρει.
Δυσκολεύτηκε στην αρχή, πολλές φορές δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει την επιθυμία του να κάψει κάτι. Όμως το πάλευε και όταν πια είχαμε πιστέψει και οι δύο ότι μπορούσαμε να συνυπάρχουμε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, ήρθε η σημερινή μέρα να ανατρέψει τα πάντα. Σαν λάβα ξέφυγε η φωτιά από τα ρουθούνια του που την έστειλε καταπάνω μου. Ακριβώς τη στιγμή που είχα χαλαρώσει. Έπρεπε να αντιδράσω άμεσα. Ήταν η τελευταία φορά που θα του το επέτρεπα. Δεν είχε άλλες δικαιολογίες. Προσπαθήσαμε για χρόνια να συνυπάρξουμε. Θα τον έδιωχνα ότι κι ΑΝ σήμαινε για μένα. 
Με κοίταξε στα μάτια, εκλιπαρώντας με. Αποζητούσε για άλλη μια φορά τη συγχώρεση. Με το βλέμμα μου του έδειξα ότι δεν είχε άλλη ευκαιρία. Μόνο ένα «γιατί;» ξέφυγε από τα χείλια μου.
Γύρισε και απομακρύνθηκε με το κεφάλι χαμηλωμένο. Τον άκουσα να μονολογεί.
«Κι εγώ έχω ένα δράκο μέσα μου».

Όταν αγαπάς μια φορά... Δεν σταματάς ποτέ να το κάνεις..!

 

Όσα "τέλος" κι αν βάλαμε τους εαυτούς μας να ζήσουν...
Αν ερχόταν το "Τέλος"...
Θα με έψαχνες και τις 40 ώρες...
Απλά και μόνο για να το ζήσεις Μαζί μου...!

Αυτό είναι αγάπη...

Όμως όλοι το βλέπουν...

Όταν είναι πια αργά.

Απλά αυτό.

Τους ανθρώπους έμαθα να τους κρίνω από το πως φεύγουν από την ζωή μου κι όχι από το πως και πόσες φορές έρχονται σε αυτήν.
Βλέπεις, όταν κάποιος έρχεται πάντα φέρνει μαζί του κάτι!
Όταν φεύγει όμως....Τι παίρνει????
Και που το πάει αυτό που παίρνει????
Στην ζυγαριά της επιβίωσης....
Ποιο ζυγίζει περισσότερο?
Εκεί είναι που φαίνεται η δύναμή σου, ψυχή μου!
Σε εκείνο το σημείο που το πανούργο φίδι σου φέρνει τους καρπούς του και σε παρασσύρει σε εναν απαγορευμένο χορό...
Εκεί...Στο ανάμεσα...
Στα θέλω και τα πρέπει....
Εκεί στο αδιέξοδο...
Εκεί στα φώτα....
Φοβάμαι να πάω...
Εκεί με πλήγωσαν και με άφησαν μισό...Να μισώ...
Εκεί με πρόδωσαν και μου κρεμάσανε ταμπέλα!
Δεν έχω θέση πια εκεί...
Ούτε αναζητώ την δική μου.
Δεν ζητάω πίσω κάτι, πλέον...
Ούτε αμαυρώνω τις ένδοξες αναμνήσεις...
Όλα τα αφήνω εδώ...
Όρκους, λόγια, αναμνήσεις, όνειρα.
Μόνο ένα πράγμα θα πάρω...
Την ελπίδα πως κάποια μέρα θα είμαστε μαζί.
Αυτήν, ναι...
Την παίρνω μαζί μου....
Δεν είναι ότι είμαι αλλού...
Απλά δεν είμαι πια στο εδώ κι εκεί σου.

Ο κόσμος μου....

https://www.youtube.com/watch?v=kY2evrkfbiM

Κι ήρθε η μέρα που όλα αυτά,

 τα "πρόσεχε"....

Όλα τα "που πας"...

Τα "τι κάνεις εδώ"...

Τα "Γιατί"...

Όλα...Τα κατάλαβα...

Τώρα κατάλαβα ότι έμεινα τόσο πίσω...

Τώρα είδα τα φίδια που άφησα να φωλιάζουν μέσα μου...

Τα ψεύτικα τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις....

Τώρα κατάλαβα πως είναι να είσαι μόνος...

Όχι να νιώθεις...

Να είσαι...

Έτσι με εκδικείσαι, κάρμα μου?

Αυτό αξίζω για την περιφρόνηση μου...?

Μοναξιά....?

Πόση πια?

Πόσες μορφές υπάρχουν, ακόμα?

Μια ζωή είχα δίπλα μου ανθρώπους...

Πράγματα....Λεφτά...Ένα όνομα...

Κι όμως... Ότι αγάπησα στην ζωή μου...

Το έχανα...

Κι ότι με αγάπησε...

Με έχασε...

Μέχρι που έφτασα εδώ...

Στο τίποτα...

Πλέον, δεν έχω κάτι άλλο να χάσω...

Ούτε να κερδίσω κάτι, θέλω...

Σιχάθηκα τον κόσμο και ότι τον περιβάλει...

Με κούρασε...Με γέρασε...

Δεν θέλω να ζω άλλο στον κόσμο σας, καταλάβετε το...

Δεν υπάρχει θέση για μένα, εδώ..

Ούτε εκεί...

Ούτε πουθενά...

Μόνο στον κόσμο μου...

Εκεί όπου η μάνα κι ο πατερας... είναι πυλώνας σου.

Ο άνθρωπός σου...Είναι Εσύ.

Εκεί όπου η πολιτική, η θρησκεία, η ηλικία, το φύλλο...

Δεν έχουν καμία θέση...

Εκεί όπου βασιλεύει η ελευθερία του πνεύματος...

Εκεί...Κι ας είμαι μόνος εκεί...

Στον κόσμο μου...

Έναν κόσμο που δημιουργήθηκα να δημιουργήσω...

Κι ας με λέτε παράξενο..

Οι φωνές σας δεν έχουν εμβέλεια μέχρι εκεί...

Ο πόνος δεν είναι ευπρόσδεκτος...

Όπως και κανένα συναίσθημα...

Ο κόσμος μου....

Ο κόσμος μου αποτελείται από έναν μονάχα πλανήτη...

Δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο...

Μια κουκκίδα στο χάος του σύμπαντος...

Αλλά είναι δικός μου...

Εγώ τον δημιούργησα...

Πήρα ένα κομμάτι αστερόσκονης και έφτιαξα ένα παλάτι πάνω του....

Ένα τεράστιο...Χρυσαφένιο Παλάτι...

Που το περιβάλει ένας μαγικός κήπος...

Μέσα στον κήπο αυτόν όμως...

Δεν φυτρώνουν λουλούδια, φυτρώνουν όνειρα...

Δεν μπορείς να τα κόψεις...Κι αν το κάνεις...

Μαραίνονται και γίνονται εφιάλτες.

Στον κόσμο μου δεν ζουν άνθρωποι...

Ζουν πλάσματα ξεχασμένα στην χρονορωγμή...

Και δεν περπατάνε...Πετάνε...

Δεν έχουν μορφή...Μπορούν να γίνουν ότι σκεφτούν...

Ή ότι σκεφτώ εγώ...

Βγαίνοντας από τον κήπο...

Έχει μια παραλία...

Ο ωκεανός της είναι κι η έξοδος.

Είχα κάποτε μια βάρκα...

Όμως την έλυσα και την άφησα να ταξιδέψει μόνη...

Ήρθα και δεν θέλω να φύγω ξανά...

Καλά είμαι εδώ...

Είναι ο κόσμος μου...

χρονομηχανή

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες, που για να την δεις...

Έπρεπε να πας κάτω από το παράθυρό της και να της πετάξεις μια πετρούλα να βγει...

Κι όχι να την πάρεις τηλέφωνο ή να της στείλεις μήνυμα!

Μου λείπουν οι στιγμές εκείνες που λαμπίριζαν στα μάτια μου και δημιουργούσαν άστρα...

Μου λείπουν οι άνθρωποι που αγάπησα και έμαθα...

Αλλά πιο πολύ απ' όλα...

Μου λείπω εγώ...Πριν φτιάξω Εμένα...

Εκείνο το ανέμελο χαμογελαστό παιδί που ήξερε να κρύβει τον πόνο του πίσω από ένα γέλιο!

Μου λείπουν οι μυρωδιές οι γνώριμες...Αυτές που ξυπνούν συναισθήματα.

Κι η μουσική...Πόσο μου λέιπει κι αυτή....

Είμαι ναυαγός σε μιαν εποχή που δεν μου ταιριάζει...

Κι απλά περιμένω...

Τι περιμένω, να ξερα...

Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένω πια...

Ξέρω μόνο πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Ξέρω ότι ψάχνοντας να βρω το άλλο μου μισό...

Έμεινα μισός...΄Γέμισα μίσος...

Ξέρω ότι αναζητώντας τον εαυτό μου, έχασα εμένα.

Ξέρω...και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω...

Μόνο να περιμένω...

Χωρίς να ξέρω τι... ή ποιον...

Ξέρω όμως ότι κάποτε...

Θα έρθει η ζωή να με δικαιώσει για όλους όσους με αδίκησαν...

Κάποτε θα έρθει...

Και θα μου δώσει όλα όσα μου στέρησαν....

Όλα όσα λαχτάρησα...

Κι όλα όσα έχασα..

Θα τα πάρω πίσω...

Θα γίνω εγώ η χρονομηχανή μου.

Όχι επειδή μου το χρωτάει η ζωή.

Το χρωστάω εγώ στον εαυτό μου.

Για κάθε ευκαιρία που πέταξα.

Κάθε άνθρωπο που έδιωξα ή αγάπησα και κράτησα.

Για όλα όσα ήμουν υπεύθυνος εγώ.

Για όλα όσα έκανα...

Για όλα όσα άντεξα.

Μου το χρωστάω...

Να θυμηθώ πως είναι να φοράς αυτό το ανέμελο παιδικό χαμόγελο...

Κι ας μην μεγαλώσω ποτέ στην τελική....

Είναι βαρετό να είσαι μεγάλος...

Όπως κι αν το δεις.

Παρασκευάσματα

Αραγε οι δρομοι μας θα συνναντηθουν ξανα???
Θα χτυπησει η καρδια μου στους ρυθμους που χορευε καποτε?
Η απλα θα τρεμοπαιξει στιγμιαια και θα συνεχισει...
Αραγε η πυξιδα μου...
Θα μου δειξει μια κατευθυνση???
Με κουρασε, να την βλεπω κολλημενη.
Ειναι ολα τοσο περιπλοκα...
Τοσο... απροσμενα...
Λες και η ιστορια μου συνεχιζεται να γραφεται χωρις να τρεχει μελανι απο την δικη μου πενα...
Ακομα προσπαθω να καταλαβω...
Αλλα ματαια...
Αφου πλεον δεν ειμαι ο συγγραφεας...
Απλα θα περιμενω να δω τη συνεχεια.
Κι απο την μια, αυτο το αγνωστο ειναι τοσο σαγηνευτικο...
Το να μην ξερεις που πας...
Απλα να πηγαινεις...
Κι οπου βγαλει...
Απ την αλλη, παλι, πονάει τόσο πολύ αυτή η μοναξιά
Εξήγησε μου λίγο...

Αφού ήσουν μια απλή ουτοπία που έπλασε το μυαλό μου...

Γιατί συνεχίζεις να εμφανίζεσαι στην ζωή μου?

Γιατί σε νιώθω μέσα μου και δεν μπορώ να σε αποβάλλω...

Όσο κι αν προσπαθώ...

Όσο κι αν σε καταρρίπτω...

Τσουπ, να τηνα μπροστά μου.

Έκαψα ότι σε θυμίζει κι όμως η θύμηση σου είναι εδω...
H σάρκα σου είναι εδώ...
Εσύ...Είσαι, πάλι, εδώ...
Πως γίνεται να είσαι μια ψευδαίσθηση όταν...
O χρόνος που περάσαμε ήταν αληθινός
Οι ανάσες που ανταλλάξαμε ήταν αληθινές
Ο πόνος που νιώσαμε ήταν αληθινός
Η αγάπη που ζήσαμε ήταν αληθινή...
Όλα όσα ζήσαμε ήταν αληθινά...
Πως γίνεται να είναι ένα ψέμα?
Δεν γίνεται...
Τσάμπα το κουράζω με το να προσπαθώ να με πείσω το αντίθετο.
Πέρασα μια ζωή μαζί σου...
Τι κι αν ήσουν μια ψευδαίσθηση, αρχικά...
Δεν είσαι πια...
Δεν μπορώ να σε σβήσω απλά...Σαν μιαν ανάμνηση...
Δεν σου γράφω από ανάγκη.
Ούτε μου λείπεις, ούτε θέλω να έχω ανοιχτους λογαριασμούς μαζί σου...
Γράφω απλά για να τα βγάλω από μέσα μου...
Να δώσω μορφή στους φόβους μου, έτσι ώστε να τους δω...
Και να τους καταλάβω...
Κάνω το χαρτί, δοχείο να χωρέσει όλο το δηλητήριο που με πότισες και έγινε ένα με μένα.....
Όλα τα όνειρα που πάτησα...Για να φωνάζω εσένα όνειρο...
Όλους τους ανθρώπους που πέταξα...Για να χω εσένα για άνθρωπό μου...
Όλες τις προσπάθειες που έκανα...Για να μην καταφέρω έστω και μία!
Δεν με νοιάζει που πηγαίνεις όταν φεύγεις...
Δεν με νοιάζει τι ψάχνεις όταν με διώχνεις...
Με νοιάζει όμως που μόλις τελειώσεις, γυρνάς.
Λες και είμαι κάποιου είδους διάλειμμα από την καθημερινότητά σου...
Όχι.
Το ανέχτηκα για αρκετό καιρό...
Έζησα μαζί του...
Έμεινα σε ένα ατελείωτο διάλειμμα...
Σε ένα άδειο προαύλιο...
Να σε περιμένω για μιαν αγκαλιά...
Και μετά?
Όχι.
Να μου λείπουν τέτοιες αγκαλιές.
Να μου λείπουν όλα αυτά....
Κι ας μου λείπουν...ώρες ώρες....
Κάποιες φορές πρεπει να μάθεις να φευγεις...

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί...
Ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο...
Να φεύγεις από κει που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι!
Απο κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε...
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι και εκείνη την απέραντη Άνοιξη...
Να φεύγεις από κει που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω.
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΣ!!!!!
Να μάθεις να φεύγεις...
Από κει που πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις από αυτα που κάποτε νόμιζες αληθινά, μήπως μια μέρα....Φτάσεις σε αυτα....

Σκέψεις μεσημβρινές...

Κάποτε έκανα μια ευχή σε ένα αστέρι.

Κι όταν μου την πραγματοποίησε, βάσισα όλη μου την ζωή πάνω του...

Ήμουν τόσο χαρούμενος που ξέχασα ότι τα αστέρια, μόλις κάνουν τον κύκλο τους,

χάνονται και πέφτουν...

Έτσι κι αυτό... Έπεσε...Χάθηκε και μαζί με αυτό...

Κι όλη η ζωή που έχτισα πάνω του...

Δεν είναι ότι κουράστηκα να περιμένω...

Κουράστηκα να κουράζομαι...

Δεν με νοιάζει πια...

Τι κέρδισα τόσο καιρό που με ένοιαζε???

Έμεινα με ερείπια.

Εγκλωβισμένος μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.

Έμενα να υπομένω...να περιμένω...να αναμένω...Μόνος μου...

Ξέρεις κάτι?

καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα...

Έπρεπε κάποτε να μεγαλώσω...
Έπρεπε να μάθω από πρώτο χέρι ότι τα όνειρα πρέπει να μένουν όνειρα και η κάθε απόπειρα επίτευξής τους θα είναι μοιραία.
Ότι ο άνθρωπος που θα αγαπήσεις και θα του αφεθείς θα είναι αυτός που θα σου καρφώσει το μαχαίρι.
Ότι τα χέρια που μέσα τους θα ψάχνεις να αγκιστρωθείς...
Είναι, μονάχα, αγκίστρια που σου τρυπάνε το δέρμα.
Ότι όσες αρχές κι αν κάνεις....
Πάντα θα κουβαλάνε κι ένα τέλος μαζί τους.
Και πονάει....
Πονάει πολύ.....
Και δεν θέλω άλλο να πονάω.
Επιτέλους έφτιαξα το παζλ που με βασάνιζε τόσο καιρό...
Το κορνίζαρα στον τοίχο μου...
Να χω να το βλέπω...
Εντάξει δεν είναι κι εύκολο, το να αποδεχτείς ότι έχασες...
Ποτέ δεν ξέρεις όμως...
Ίσως με το να το βλέπω...
Να το αποδεχτώ κι εγώ κάποτε.

Άλλο το εντυπωσιάζω...Κι άλλο το εντυπώνομαι.

Κάποτε κοιτούσα το φεγγάρι και ρωτούσα... "Που είναι"...
Το βράδυ, πριν ξημερώσει, το κοίταξα ξανά...
Και το μόνο που είπα είναι "Οπου κι αν είναι, να χαμογελαει".
Αυτό...Και το έσβησα!
Κι έμεινα να κοιτάζω έναν άδειο ουρανό...
Μέχρι να ξημερώσει...
Και ξημέρωσε...
Για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από μένα...
Δεν είναι ότι νοσταλγώ τα παλιά ή ότι η μνήμη μου με έφερε ένα ακόμα ταξίδι στην χώρα του "εδώ"...
όχι...
Ίσως να φταίει η μέρα...Ο μήνας... Ο χρόνος...
Σίγουρα ο χρόνος...
Ίσως και όχι...
Δεν ξέρω καν ποιος είμαι πλέον...
Τουλάχιστον όμως είμαι εγώ...
Δεν ξέρω ποιο όνειρο ήταν αληθινό και ποιο όχι...
Τουλάχιστον μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι....
Τουλάχιστον δεν έχασα αυτό...
Έχω ακόμα το χαμόγελό μου, σύμμαχό μου...
Kι ας μην γνωρίζω που πάω...
Ξέρω από που ήρθα!
Είμαι εγώ, κι ας μην υπάρχει μέσα μου κάτι να με θυμίζει...
Δεν με νοιάζει πια ο δρόμος που με έφερε εδω....
Ούτε τα εμπόδια του...
Με νοιάζει μόνο το βουνό που βλέπω μπροστά μου...
Τόσο καιρό αχνοφαινόταν μπροστά μου...
Και τώρα...
Είμαι μπροστά του...
Νιώθω το χώμα...Τις πέτρες του...
Αλλά δεν με νοιάζει...
Είναι το βουνό μου...
Όσο δύσβατο...Όσο απρόσιτο και να ναι.
Είμαι εδώ να φτιάξω έναν δρόμο και να το κατακτήσω...
Να φτάσω στην κορυφή και να βάλω την σημαία μου...
Αφήνω εδώ τις αποσκευές μου...
Ρούχα...Μάσκες...Αναμνήσεις...
Και ξεκινάω...
Εγώ...Με μένα... Και για Εμένα...
Κανείς δεν θα τον περπατήσει μαζί μου...
Όταν όμως φτάσω...
Όλοι θα είναι εκεί...
Γι' αυτο θα φροντίσω η σημαία μου να είναι τόσο ξεχωριστή και μεγάλη...
Ώστε να την εντυπωθούν, κι όχι απλά να τους εντυπωθεί.
Μέχρι τότε και για πάντα...
goodbye :D

Συμ...περασμα

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που βρήκα σε σένα...
Ίσως να είδα, στα μάτια σου, αυτό το σκοτάδι και να ήθελα να το γεμίσω με φως...
Δεν είναι ότι είσαι κακός άνθρωπος...
Απλά πάντα ήσουν λίγη...
Μουντή...Απροσπέλαστη!
Άλλωστε αν δεν με είχες γνωρίσει...
Πόσο ενδιαφέρουσα θα ήταν η ζωή σου...
Η δική μου όμως ήταν...
Μέχρι την μέρα που η ζωή μου...
Συναπαντήθηκε με την δική σου!
Πάντοτε...Όπου κι αν βρισκόμουν...Πρόσφερα χαμόγελα!
Είχα την ικανότητα να είμαι ευτυχισμένος όπου κι αν είμαι...
Με όποιον κι αν είμαι...
Όσα προβλήματα κι αν είχα...
Κι ήταν πολλά...
Πάρα πολλά...
Έβρισκα όμως έστω και κάτι μικρό να πιαστώ...
Και να βρω την χαρά μέσα του...
Ναι μπορεί σε κάποιους να φαίνομαι τρελός...
Μπορεί οι ιδέες μου να μοιάζουν εξωπραγματικές, αλλά η πλήξη δεν βρέθηκε ποτέ στον δρόμο μου...
Χαμογελούσα κι ας μην είχα λόγους να το κάνω...
Το έκανα, κι έδινα λίγο χρώμα στην ζωή μου γιατί ήξερα ότι κανείς, ποτέ δεν θα την χρωματίσει για μένα...
Ήταν η ζωή μου...
Κι έπρεπε να την κάνω όσο το δυνατόν πιο όμορφη....
Και την έκανα...Και μαζί μ αυτήν, και των γύρω μου.
Γινόμουν αυτό που δεν θα γινόταν κανείς για μένα...
Κι ήμουν καλα...
Μέχρι την στιγμή που μου έδειξες ότι μπορώ να το έχω...
Κάποτε...Νόμιζα πως το είχα...
Και τώρα?
Δακρύζω??
Που είναι το χαμόγελό μου?
Η ασπίδα μου....Που πήγε...
Μου λείπει...
Τόσο ακριβά πληρώνεις τον έρωτα τελικα...
Την αγάπη...Όπως κι αν το πεις...
Το ίδιο ψέμα είναι.
Μια αυταπάτη...
Μια φωτοβολίδα!
Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ....
Δεν θα σε συγχωρέσω ποτέ...
Όχι για όσα έκανες...
Αλλά για το χαμόγελο που μου έκλεψες.
Τόσο καιρό έβαζα τον εαυτό μου μπροστά...
Τον έβγαζα ψεύτη...
Τον διέψευδα μόνο και μόνο για να μην πέσουν οι άλλοι στα μάτια μου...
Για ποιον λόγο?
Με τι κόστος?
Με ένοιαζαν τόσο οι άλλοι...
Λες και εκείνους τους ένοιαξα ποτέ, εγώ...
Προσπαθούσα για την γνώμη τους...
Την γνώμη σου...
Όμως εκεί ήταν που το έχανα...
Αυτοί που άξιζαν, δεν μου ζήτησαν ποτέ να τους αποδείξω έστω και κάτι...
Ούτε χρειάστηκε
Απλά με έβλεπαν...Και με θαύμαζαν...
Τους κοιτούσα...και έβρισκα το κουράγιο να συνεχίζω...
Τώρα....Κενό???
Τώρα σιωπή...
Ίσως αν σιωπούσα λίγο...
Να έπαιρναν μορφή οι λέξεις που ούρλιαζα τόσο καιρό...
Τώρα η απουσία μου θα γίνει αισθητή πια...
Μέχρι την μέρα εκείνη....
Που όλα...
Θα γίνουν όπως πρέπει να είναι!

Τελεσίγραφο.

 Στην άκρη του ονείρου έτοιμος να πηδήξω.

Κάτω μου το χάος...

Πρόσωπα, λέξεις, πράξεις, όλα θολά...

Θέλω να πηδήξω και να τα σπάσω...

Πόσο μικρά φαίνονται όλα από εδώ πάνω.

Σαν μυρμήγκια που περπατάνε και περπατάνε...χωρίς να ξέρω που πάνε.

Απλά τα κοιτάζω να περπατάνε και τα ακολουθώ...

Προσπαθώντας να βρω την φωλιά τους...

Και να την κάψω, έτσι ώστε να μην ξαναβγούν.

Να μείνουν μέσα στην τρύπα τους.

Εκεί που ανήκουν.

Πάρτε τα από μπροστά μου, τα σιχαίνομαι.

Δεν θέλω να τα βλέπω.

Κλείστε μου τα αυτιά...Δεν θέλω να ακούω άλλο.

Με κούρασαν μέχρι και οι σκέψεις μου.

Κάποιος να με σπρώξει, παρακαλώ.

Κουράστηκα να είμαι μόνος.

Έχει τόση μοναξιά εδώ.

Δεν την αντέχω, δεν την μπορώ.

Κάποιος να με σώσει....
Δεν βρέθηκε κανείς...

Με ακούει άραγε, κανείς?

Εμένα όχι όλα όσα λέει αυτός που μου μοιάζει.
Εμένα κι όχι αυτά που δείχνω.
Εμένα...
Αλλά τι λέω?
Φρόντισα τα τείχη μου να είναι τόσο ψηλά...Και δύσβατα...
Που κανείς να μην μπορεί να τα περάσει...
Ένα μουσικό κουτί...
τόσο καλά κουρδισμένο να παίζει μια συγκεκριμένη μελωδία...
Για όσο επιθυμείς να το ακούς.
Δεν είμαι αυτό όμως...
Δεν είμαι ένα μουσικό κουτί...
Δεν είμαι καν μελωδία...
Είμαι αυτός που το έφτιαξε...
Που το κούρδισε...
Κι απλά στο έδωσε να χεις να ακούς...
Δεν είμαι θεατρική παράσταση...
Γιατί τόσοι ρόλοι?
Δεν θέλω άλλους θεατές...
Να έρχονται να φεύγουν...
Και το μόνο που μένει να ναι ένα χειροκρότημα...
Δεν θέλω άλλο...
Ως εδώ...
Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό πια.
Κλείσαμε...
Δεν είμαι δρόμος, να τον πατάς...
Ούτε μονοπάτι για να βρεις τον δρόμο σου...
Δεν είμαι αυτά που πιστεύεις...
Είμαι όλα όσα δεν θα πίστευες ποτέ ότι υπάρχουν.
Και δεν με νοιάζει πλέον να δείξω το ποιος είμαι...
Τόσο καιρό προσπαθούσα...Δεν κατάφερα τίποτα...
Μόνο λάθη...
Μόνο θλίψη...
Φτάνει...
Μ ακούς?
Όποιος με βλέπει, με βλέπει...
Δεν είμαι αόρατος.
Δεν είμαι καταφύγιο...
Να φεύγεις και να έρχεσαι κάθε φορά που σε κυριεύει φόβος...
Δεν με νοιάζει γιατί γυρνάς...
Με νοιάζει που έφυγες...
Που πας, βρίσκεις αυτό που έψαχνες και μόλις τελειώσεις γυρνάς.
Αυτό δεν γίνεται πάντα?
Αυτό δεν γινόταν πάντα?
Μείνε εκεί λοιπόν...
Δεν σε κούρασαν τα πέρα-δώθε?
Εγώ τα σιχάθηκα.
Μείνει εκεί!!!!!
Εκεί που επιλέγεις να είσαι κάθε φορά...
Εκεί, που φεύγεις από μένα για να πας....
Δεν με νοιάζει με ποιον ή τι ή πότε...
Με νοιάζει που τόσο καιρό η θέση σου είναι άδεια...
Γι'αυτό μην μπερδεύεσαι άλλο...
Και μπερδεύεις και μένα.
Βρες την επιβεβαίωση εκεί που την ψάχνεις κάθε φορά.
Σε περίμενα τόσο καιρό...
Να βρεθεί ο χρόνος...
Να βρεθεί η στιγμή...
Να βρεθεί η χρυσή τομή...
Και στην τελική...
Γιατί να βρεθούν όλα αυτά?
Αυτά τα νιώθεις... Έτσι δεν είναι???
Αυτά τα ξέρεις...Έτσι δεν πάει???
Αυτά υπάρχουν ήδη...Έτσι δεν πρέπει?
Θα χρησιμοποιήσω λίγο ακόμα το φάντασμά σου...
Ελπίζω να μην σε πειράζει.
Τρομάζει και διώχνει μακρυά τις σκιές...
Μόλις φύγει κι η τελευταία...
Θα το ξορκίσω...
Να πάει κι αυτό από κει που ήρθε...
Να σε ακολουθήσει όπου κι αν είσαι...
Έτσι ώστε να μην έχεις καμία φωνή να σου ψιθυρίζει...
Ποτέ ξανά!
Δεν θέλω να σε ξαναδώ...
Γιατί στο πρόσωπό σου βλέπω την απογοήτευση...
Και κουράστηκα να απογοητεύομαι!
Εύχομαι ο δρόμος που επέλεξες να σε οδηγήσει στην ευτυχία...
Αλλά εγώ μέχρι εδώ φτάνω...
Εδώ...Στρίβω...
Μην κοιτάξεις από το παράθυρο...
Δεν είμαι πια στην γωνία...
Μην κοιτάξεις μέσα σου...
Δεν είμαι πια εκεί...
Κοίτα μπροστά...
Και σιγά σιγά θα ξεθωριάσω κι εγώ μαζί με ότι έχει μέινει να με θυμίζει...
Γιατί έτσι είναι.
Κι αυτό δεν θα αλλάξει.
Ήταν επιλογή σου...
Τώρα, έγινε και Δική μου.

Μην τρέχεις...Προχώρα!

ΕΕΕΕΕ Εαυτέ μου που τρέχεις και πας?

Χαλάρωσε....

Δεν σε προλαβαίνω...

Ηρέμησε...

Κανείς δεν σε κυνηγάει...

Πάρε μια αναπνοή και περπάτα, μην τρέχεις...

Θα σκοντάψεις...

Θα χτυπήσεις...

Πάλι....

Τι κάνεις?

Σταμάτα, δεν το αντέχω.

Σταματήστε πια αυτή τη βουή, δεν αντέχω να ακούω...

Δεν θέλω να βλέπω...

Θέλω να ξαποστάσω κι εσύ με τρέχεις.

Σταμάτα.

Εκεί που ψάχνεις δεν θα βρεις τίποτα.

Δεν υπάρχουν εκεί, αυτά που χρειάζεσαι.

Ναι, έχεις ότι θέλεις.

Κι αν δεν το έχεις, έχεις τον τρόπο να το αποκτήσεις.

Είσαι δυνατός...

Μπράβο σου... Και???

Χαίρεσαι που δημιουργείς όνειρα, και καγχάζεις κάθε φορά που σε επιβεβαιώνουν γι'αυτο...

Και?

Μαζί σου τα ζούνε?

Δεν σε καταλαβαίνω.

Γιατί μας το κάνεις αυτό?

Μόνοι τους τα ζουν εαυτέ μου.

Όχι μαζί σου.

Με ανθρώπους που επιλέγουν, κι εσύ δεν θα είσαι ποτέ μέσα σε αυτούς.

Δεν είναι ότι δεν μπορούν.

Δεν μπορούν για σένα.

Κι εσύ τι κάνεις?

Εξάπτεσαι κι αμέσως αναζητάς την εκδίκηση.

Εσύ δεν ξεχνάς, εαυτέ μου....

Αφανίζεις...

Εξαϋλώνεις...

Τι νομίζεις ότι καταφέρεις έτσι???

Κατάντησε κουραστικό, δεν το βλέπεις?

Κανείς δεν είναι εδώ...

Μόνο εσύ και οι σκέψεις σου.

Δεν κοιτάς όμως, μονάχα τρέχεις...

Τρέχεις λες και θα προλάβεις κάτι.

Λες και δεν ξέρεις το τέλος.

Δεν το έμαθες.

Δεν το ένιωσες...

Θες ξανά...

Τα θες....

Κι εγώ???

Εγώ που ήμουν εκεί???

Τι θα απογίνω εγώ, που μου υποσχέθηκες ότι θα με βγάλεις από αυτόν τον βούρκο.

Τρέχεις...

Και με αφήνεις πίσω, να κοιτάζω τα κατορθώματα σου.

Ξέρω ότι στο ζήτησα..

Αλλά σταμάτα λίγο.

Σε παρακαλώ.

Πνίγομαι.

Εσύ που θα με έσωνες, με αφήνεις να πνίγομαι.

Χάθηκες πάλι μέσα στις δάφνες σου.

Δεν βαρέθηκες να δημιουργείς παραμύθια κι όνειρα.

Παραμυθά.

Σταμάτα λίγο το ντελίριο και κοίτα με.

Τι βλέπεις?

Με βλέπεις?

Υπάρχω κι εγώ εδώ.

Κι αυτά που κάνεις δεν μ'αρέσουν.

Ως πότε θα ζούμε δανεική ζωή?

Αφού ξεχρεώσαμε.

Τι κάνεις εκεί που τρέχεις να φτάσεις?

Εκεί δεν υπάρχει χώρος για σένα...

Εκεί δεν υπάρχει χρόνος για σένα...

Εκεί δεν υπάρχει τίποτα για σένα...

Τι κάνεις......
...............................................

Οι επιλογές δόθηκαν και πάρθηκαν...

Γιατί συνέχεια τρέχεις προς την ίδια κατεύθυνση?

Σταμάτα κι άσε την σιωπή σου να μιλήσει για σένα...

Τα λόγια σου δεν ακούγονται...

Οι πράξεις σου δεν φαίνονται...

Μην μας το κάνεις άλλο αυτό...

Μην μου το κάνεις άλλο αυτό...

Σταμάτα.

Δεν το αντέχω άλλο.

Διχασμένες σκέψεις σε ένα διαστρεβλωμένο μυαλό.

Πόσο θα αντέξουμε...

Δεν το καταλαβαίνεις ότι άμα χαθώ εγώ...

Δεν θα αργήσει η ώρα που θα χαθείς μαζί μου?

Μόνο εμένα έχεις...

Μόνο εσένα έχω..

Βαρέθηκα να βλέπω την πλάτη σου...

Γύρνα...

Και χαμογέλα μου...

Το αξίζω κι εγώ, μια φορά.

Έστω μία.

Άσε τους άλλους...

Κανείς δεν σε ξέρει.

Όλοι πιστεύουν αυτά που τους παραθέτεις...

Εγώ ξέρω πως νιώθεις.

Ξέρω ποιος είσαι.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ.

ΣΥΝΕΛΘΕ...ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ...

ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ...

Είναι πιο όμορφος ο κόσμος όταν τον παρατηρείς...

Όχι όταν γίνεσαι μέρος του.

Μέσα από το παράθυρο...

Κουράστηκα τόσο, που καμία μάσκα μου δεν μπορεί να κρύψει την θλίψη μου.
Κάποτε μου είπες "Μίλα μου να ηρεμούν οι σκέψεις μου".
Και σου μίλησα...
Κι έμεινες εσύ ήρεμη...
Κι εγώ έρημος...
Μια μικρή αντιστροφή είδες πως τα αλλάζει όλα?
Είμαι τόσο κουρασμένος...
Ο χρόνος γέρασε κάθε κύτταρο της ψυχής μου...
Όλα όσα κάποτε θύμιζαν παραδείσια αύρα...
Πλέον ζέχνουν δηλητήριο...
Οι αγκαλιές κρησφύγετα...
Πλέον είναι αλυσίδες, από μια φυλακή που ποτέ δεν είδα την πόρτα της...
Απλά βρέθηκα μέσα...
Χωρίς να ξέρω ποια πόρτα οδηγεί στην έξοδο...
Γέρασα...
Κι είμαι μόνο 26 ετών.
Πέθανα...
Κι όμως δεν πρόλαβα καν να γευτώ την χαρά της ζωής...
Μέσα σε 4 τοίχους κοιτάζω από το παράθυρο μου,
Ανθρώπους να περνάνε, που πηγαίνουν όλοι αυτοί...
Τι να κρύβεται στο δικό τους παράθυρο, άραγε...
Υπάρχει κάποιος λόγος που περνάνε έξω από το δικό μου?
Ή απλώς έτυχε να περνάνε?
Κάποιοι στέκονται και κοιτάζουν, αλλά κι αυτοί μετά από λίγο φεύγουν...
Βλέπεις...Πως να τους ανοίξω όταν ακόμα κι εγώ δεν βλέπω την πόρτα μου?
Μονάχα το παράθυρο μου έχω.
Είναι διαμπερές...Αλλά ερμητικά κλειστό.
Μέσα από αυτό, μπορώ να δω τα πάντα...
Αλλά από μακρυά.
Δεν μπορώ να τα νιώσω.
Να τα ζήσω.
Μονάχα τα βλέπω να κινούνται.
Μένω στάσιμος παρατηρώντας κάθε αλλαγή σε αυτόν τον εξωπαραθύριο μεγαλόκοσμο...
Μέσα του αντικατοπτρίζεται κι η αλλαγή των εποχών...
Που ακόμα κι αυτές...Άλλαξαν.
Κάποτε είχαμε 4.
Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο...
Και πάλι από την αρχή...
Πλέον όμως έχουμε δύο...
Χειμώνα - καλοκαίρι.
Κι είναι ανάμεικτα...
Δεν ξέρεις πότε θα χει ήλιο...Πότε καταιγίδα...
Πότε κρύο, πότε ζέστη...
Δεν ξέρουμε καν σε τι εποχή ζούμε.
Κυριολεκτικά....
Δεν ξέρουμε ποια είναι η αρχή...Ποιο το τέλος.
Χάσαμε το μέτρημα κι άντε τώρα να βρεις την άκρη.
Κι όμως...Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές...
Η μορφή σου πετάγεται μπροστά μου...Αναλλοίωτη...
Είσαι εκεί...Μπροστά από το παράθυρο μου πετώντας πέτρες
μπας και καταφέρεις να σπάσεις το τζάμι...
Τι δεν καταλαβαίνεις?
Δεν με σώνεις έτσι...

Γέρασα...Για να νιώσεις...
Έφυγα...Για να μείνεις...
Έκλαψα...Για να γελάσεις...
Πέθανα...Για να ζήσεις...
Ζήσε λοιπόν, γιατί μένεις εδώ να κοιτάς το άδειο μου κουφάρι...
Σ'αρέσει?
Μπορεί να το κατάλαβα αργά...
Αλλά το τζάμι δεν θα σπάσει ποτέ...
Τι να το κάνω,να σε βλέπω να προσπαθείς να το σπάσεις πετώντας μου πέτρες.
Αν ήθελες να με σώσεις...
Θα έψαχνες να βρεις την πόρτα.
Όχι πέτρες.
Αν ήταν να μου δώσεις ζωή...
Δεν θα μου έπαιρνες ποτέ την ανάσα μου...
Δεν θα με άφηνες να ζω στα χαλάσματα...
Δεν θα υπήρχε ούτε μία ρωγμή μέσα μου...
Αν ήταν να μου δώσεις αγάπη...
Δεν θα με μάθαινες ποτέ, μίσος τι πάει να πει...
Δεν θα γέλαγες κάθε που λύγιζα...
Δεν θα τρεφόσουν από τον πόνο και τον φόβο μου...
Θα ήσουν εκεί πάντα...
Στα καλά και στα κακά...
Στα όμορφα και στα άσχημα...
Και θα σουν ασπίδα...Όχι ξίφος...
Δεν θα έτρεχαν αίματα....
Δεν θα είχα πληγές...
Κι όμως κοίτα με...
Τα έχω όλα αυτά...
Κι ας μην τα λέω...
Κι ας μην τα δείχνω...
Έχω μάθει να τα γράφω....
Με έναν δικό μου...
Ασυλλόγιστα λογικό τρόπο...

Ψυχή μου

Ψυχή μου, πως αντέχεις?
Να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους...
Αυτούς τους ανθρώπους που σε βίασαν, σε στράγγιξαν, γελούσαν κάθε που έπεφτες και λύγιζες...Σε χλεύασαν, έπαιξαν μαζί σου, σε ταπείνωσαν, σε παράτησαν....
Κι αντέχεις αυτούς τους ανθρώπους να τους βλέπεις και να χαμογελάς?
Προτιμάς να ξεθωριάζεις τον πόνο, κι όχι τα πρόσωπα που στον προσφέρουν, πως μπορείς?
Γιατί δεν μπορώ να σε ακολουθήσω?
Γιατί δεν μπορώ να το διαχειριστώ?
Πως μπορείς...
Εσύ, γιατί μπορείς?
Και μην μου πεις, "έτσι".
Μπορεί να είναι η καλύτερη απάντηση για όλα τα ερωτήματα του κόσμου, αλλά όχι για μένα.
Εμένα δεν με καλύπτει.
Ως πότε θα ζούμε αγάπες δανεικές που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου?
Αγάπες με ημερομηνία λήξης.
Ένα ακόμα προϊόν που προσφέρουμε στους εαυτούς μας χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος.
Πως άλλαξαν όλα κι όμως εσύ ψυχή μου παραμένεις αναλλοίωτη?
Μάθε με να υπομένω,να προσμένω, να παραμένω...
Βλέπεις???
Σε όλα όσα σου ανέφερα υπάρχει μέσα, η λέξη "μένω"...
Θέλω να μάθω να μένω...
Όχι απλά να το δημιουργώ...
Να μένω να το ζήσω.
Να μένω να το νιώσω.
Ότι κι αν είναι αυτό.
Στην τελική...Δικό μου είναι...
Εγώ το έφτιαξα, γιατί να το χαίρονται οι άλλοι?
Κι εγώ?
Που είμαι εγώ?
Έφυγα τόσες φορές...
Από τόσους ανθρώπους...
Τόσες καταστάσεις...
Και τι κατάφερα?
Τώρα που είμαι επιτέλους σπίτι μου.
Στην βάση μου...
Θέλω να μείνω...
Το έχω ανάγκη.
Σε έχω ανάγκη, ψυχή μου...
Χαμογέλασε μου και μένα μια φορά...
Όχι μόνο στους άλλους.
Οι άλλοι δεν είναι ποτέ εδώ...
Με όποιο οι/η κι αν θες να γράφεις τους "άλλους" σου.
Ενώ εγώ?
Δεν ήμουν πάντα εκεί?
Με όλα τα καλά και τα κακά μου.
Μπορεί να χάθηκα μέσα στο μίσος και την κακεντρέχεια μου για ακόμα μια φορά...
Όπως με έμαθαν...
Αλλά εσύ...
Με βλέπεις...
Οι άλλοι μπορεί να μην το κάνουν αλλά εσύ με βλέπεις, έτσι???
Όπως σε βλέπω κι εγώ...Μέσα από τα μάτια σου.

Aνακαίνιση

Πόσες μετακομίσεις, ανακαινίσεις, μεταφορές, μεταβολές, έχω κάνει στην ζωή μου....

Πόσες ζωές ξεκίνησα, πόσες τελείωσα...

Πόσα όνειρα άλλαξα,αντάλλαξα, μετάλλαξα...

Πόσα έκανα "τέλος" και τα άντεξα και να'μαι πάλι από την αρχή...

Άλλη μία ανακαίνιση αυτή τη φορά στην βάση μου...

Πήρα όλους τους εφιάλτες μου και τους μετέτρεψα σε ένα όμορφο παραμύθι...

Όλοι μου οι φόβοι έγιναν δύναμη και η ελπίδα μου άρχισε να αναρρώνει επιτέλους...

Έντυσα τους τέσσερις τοίχους μου με μεταξωτά υφάσματα και γυάλισα τα πατώματα να καθρεφτίζομαι πάνω τους.

Έβγαλα όλη την παλιατζούρα έξω...

Κι όμως...

Αντί να την πετάξω...

Την καθάρισα και της έδωσα αξία.

Την αξία που της πρέπει.

Την αγαπάω την παλιατζούρα μου...

Μαζί με όλες τις αναμνήσεις που εγχέει.

Δεν αναβαθμίστηκα, όπως έκανα συνήθως...

Ανακαινίστηκα.

Μεγάλη διαφορά!

Γενικά παρατήρησα ότι τα πάντα αλλάζουν.

Οι καταστάσεις αλλάζουν,

Οι άνθρωποι αλλάζουν,

Οι καιροί αλλάζουν,

Όλα μεταβάλλονται...

Όμως τι σημασία έχει?

Πάντοτε κοιτούσα τα περισσότερα.

Δεν κοίταξα ποτέ όσα είχα,

Δεν μου έφταναν...

Ούτως η άλλως τα είχα, έτσι δεν είναι?

Πόσα έδωσα , χάρισα, πέταξα, πούλησα...

Μόνο και μόνο γιατί, τότε, δεν καταλάβαινα την αξία τους...

Μικροπράγματα...Που τώρα η θύμηση τους, θυμίζει νοσταλγία.

Μου έμειναν όμως τόσα, όσα χρειάζομαι για να ξεκινήσω για ακόμα μια φορά.

Κι ας είναι λίγα...

Τι πειράζει...

Άλλωστε ποτέ δεν χρειαζόμουν τα πολλά...

Με κούρασαν πια, τα πολλά..

Λίγα... Λίγα και καλά..

Με τα ίδια μυαλά, όχι με νέα.

Καλωσορίζω στο σπίτι μου, κάθε πλευρά του εαυτού μου...

Και προχωράω...

Άλλωστε... Ό,τι κι αν χρειαστώ...

Είμαι δίπλα μου.

Τέσσερα Μάτια....

-Που πηγαίνει το αεροπλάνο???

-Πάντως σίγουρα, μια βόλτα στα σύννεφα....

Νιώθω το χέρι σου καθώς κοιτάζω τον ουρανό, αλλά δεν γυρίζω...

Δεν το έκανες για να σε κοιτάξω...

Απλά είναι πιο όμορφος ο ουρανός μέσα από τέσσερα μάτια...

Σήμερα δεν είχε σύννεφα ζωγραφιές να τον γεμίζουν...

Σήμερα ήταν μονάχα για αναμνήσεις...

Πόσο μας άρεσε θυμάσαι?

Αγκαλιά στην αιώρα να μιλάμε για κόσμους ιδεατούς και να μας βλέπουμε μέσα...

Τόσα εμπόδια...

Τόση κακία...

Κι όμως εμείς είμασταν ενωμένοι...

Μαζί σου έμαθα την άλλη πλευρά της ντουλάπας...

Πόσες φορές με πήρε ο ύπνος εκεί...

Απλά και μόνο επειδή ήθελες να κοιμηθούμε αγκαλιά...

Με χείλη ενωμένα...

Μέχρι το πρωί...

Να κάνουμε έρωτα και ο ιδρώτας να καίει τα προσωπά μας.

Η ανάσες μας πυροτεχνήματα που σκάνε...

Τα βλέπεις όλα αυτά???

Γιατί όλα αυτά καθρεφτίζονται σε κάθε σου βλέμμα, κατάλαβε το!

Τι κι αν δεν μάθαμε μαζί...

Τι κι αν μεγαλώσαμε?

Δεν κάναμε λάθη ο ένας απέναντι στον άλλον...

Κάναμε απέναντι στον κόσμο...

Σε όλους όσους δεν μας ήθελαν μαζί...

Είτε από ζήλια, είτε από συμφέρον, είτε επειδή τότε τα πράγματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκα.

Κι όμως μέσα σε όλη αυτήν την περιπλοκότητα...

Κάθε βράδυ είχαμε την αιώρα μας...

Την δική μας ώρα...

Εκείνη την ώρα που οι δείκτες παύουν να λειτουργούν...

Εκεί που όσο κι αν προσπαθείς να αντισταθείς... Παρασέρνεσαι από την δίνη του...

Εκεί...Στον κόσμο που φτιάξαμε μαζί....

Έχω φτιάξει τόσες κολάσεις προσπαθώντας να φτιάξω έναν παράδεισο, που να θυμίζει τον δικό μας.

Και τι κατάφερα?

Έδωσα αξία σε νόθες καταστάσεις κι ανθρώπους ανίδεους.

Χαραμίστηκα στην λήθη του ναρκισσισμού μου κι έπαθα ότι έπαθα.

Φτάνουν όμως αυτά...

Οι μάσκες έπεσαν.

Όλα αυτά τα χρόνια...

Προσπαθούσα τόσο πολύ να φαίνομαι καλός.

Κι ήμουν τόσο καλός, στο να το κάνω.

Μπέρδεψα μέχρι και σένα..και μένα...Όλους.

Κοίτα με όμως τώρα.

Δεν υπάρχουν εμπόδια.

Μόνο ένα.

Ο χρόνος.

Ο χρόνος που χάσαμε.

Ο χρόνος που σπαταλήσαμε.

Προσπαθώντας να τους νικήσουμε και να αποδείξουμε όλα όσα μας επέβαλαν...

Χάσαμε....Εμάς.

Κι ήταν τόσο μα τόσο όμορφο αυτό...Εμείς...

Κάτι αληθινό, όχι κάτι που έφτιαξα για να το θυμίζει...

Τσαντίζομαι...

Αλλά δεν σταματάω να κοιτάζω τον ουρανό...

Κοίτα τι σου δείχνει..

Εσένα να τρέχεις κι εμένα να σε διεκδικώ και να σε κάνω δική μου κάθε βράδυ.

Κοίταξε τον... Κοίταξε μας...

Αρκετό χρόνο δεν χάσαμε...?

Τόσο έψαξες...Με βρήκες πουθενά?

Μην κοροϊδεύεις άλλο τον εαυτό σου και αποδέξου το, όπως έκανα κι εγώ.

Ευτυχία ξέρεις τι πάει να πει.

Μαζί την γνωρίσαμε...Μας συστήθηκε, μας έδωσε το χέρι της, μας άνοιξε την πόρτα της...

Θυμάσαι πως έμοιαζε?

Πάμε μια βόλτα στην ταράτσα...

Είναι εκεί...Και μας περιμένει...

Ντυμένη ανάμνηση, να μας υπενθυμίζει ποια είναι...

Σκέψου το...

Είναι τόσο απλό αν το καλοσκεφτείς.

Είναι μπροστά στα μάτια σου...

Αρκεί να μην δεις με δύο...Αλλά με τέσσερα.

Ευθεια γραμμη

Τοσο καιρο ζουσα μεσα σε ενα νοητο κωμα.
Που δημιουργησα εγω...
Για μενα... Εσκεμμένα.
Ειχα διαπραξει τοσα σφαλματα.
Επρεπε να πληρωσω για αυτα...
Για αυτο και επετρεψα απο το καρμα να με χαστουκισει...
Και το δεχτηκα.
Κατεβηκα ως τα εγκατα της κολασεως και να μαι παλι στην εξοδο...
Ετοιμος να ανοιξω την πορτα και να δω τι κρυβει πισω της.
Ηρθε η στιγμη μου.
Η ευκαιρια μου, και θα την αδραξω μεχρι την τελευταια της σταγονα!
Θυμαμαι, λιγο πριν κλεισω τα ματια μου και πεσω στον μακρυχρονιο ληθαργο, πως ημουν... ποιος ημουν...
Τι ειχα... τι εκανα....
Κι ημουν καλα...
Γιατι δεν τα χα εκτιμησει τοτε?
Απλα τα πετουσα γιατι τα θεωρησα δεδομενα.
Δεν ηταν...
Δεν ηταν ουτε δεδομενα...
Ουτε ευκολα...
παλευα καθημερινα για να τα αποκτησω και να τα διατηρησω.
Πως τα φερε ο καιρος και πως τα πηρε πισω,φεύγοντας! !!!!
Αχ...
Μοιαζει σαν μια στιγμη.
Κι αυτο ηταν...
Μια μακρυχρονια στιγμη...
Μια ευθεια γραμμη που χαραξα.
Και χαραχτηκα.
Οσο περιεργο κι αν ακουγεται...
Χαιρομαι...
Απλα δεν ηταν για μενα.
Μπορει να πικραθηκα στην αρχη...
Μπορει να μαραθηκα..
Αλλα κοιτα με τωρα...
Ειμαι ετοιμος...
Ανανεωμενος.
Ολοκληρωμενος.
Ξεκιναω.
Δεν ψαχνω πλεον το αλλο μου μισο...
Τερμα οι αποπροσανατολισμοι.
Το βρηκα!
Παντα μπροστα μου ηταν, απλα κοιτουσα αλλου.
Ποσο αφελης υπηρξα...
Εγω, που υπερηφανευομουν για την πονηρια μου...
Δεν την ειδα την παγιδα...
Κι επεσα.

Δεν με νοιαζει πια ο ερωτας...
Συνηθισα την απουσια του...
Κι ειμαι καλα.
Εξυσα απο πανω μου τα κατακαθια των λαθων μου...
Την βρωμα της ματαιοδοξιας μου...
Κι ολα μοιαζουν παλι με μια ευθεια γραμμη.
Ολα ειναι ευθειες γραμμες...
Η συγκεκριμενη,ομως, δεν ειναι σαν τις αλλες.
Ειναι ενας οριζοντας....
Δεν την εφτιαξα εγω.
Ειναι μια γραμμη που φτιαχτηκε για μενα.
Υπηρχε εκει για μενα.
Κι ειμαι ετοιμος να την ακολουθησω.
Κουραστηκα να κραταω τα χαλιναρια.
Δεν τιθασευεται η ζωη... ειδικα η δικη μου!
Πειραζει???
Πειραζει που δεν μου λειπει καθολου αυτο που ζουσα?
Ειναι τοσο κακο να μετανιωνεις???
Απορουσα με τον εαυτο μου...
Γιατι σκεφτεται αυτα που σκεφτεται.
Γιατι κανει αυτα που κανει...
Δεν υπαρχει εξηγηση...
Μονο μια ευθεια γραμμη.
Αυτη την φορα ευχομαι να οδηγει καπου όμορφα.. .
Δεν με νοιαζει να ναι τέλεια.. .
Δεν με νοιαζει να ναι ηλιολουστα...
Αρκει να ειναι ομορφα...
Ομορφα...

Ρολόι

Ολη μας η ζωή.. . Ενα ρολόι...
Μετραμε στιγμες...
Ωρες...
Λεπτα...
Δευτερολεπτα...
Μετραμε και μετραμε...
Προγραμματιζουμε..
Ακυρωνουμε...
Ερχεται ενας χρονος...φευγει ο αλλος...
Τρεχουν οι ωρες και γινονται μερες...
Χρονια...
Λες κι αλλαζει κατι...
Λες και θα αλλαξει,ποτε,κατι.
Απλα ο χρονος περνάει, κι εμεις τον μετραμε...
Δεν τον ζουμε...
Ενα ρολοι με χιλιαδες διαφορετικα γραναζια...
Ενα να σταματησει...
Και τελος.
Στασιμοτητα κι αδρανεια.
Οι δεικτες παυουν να κινουνται..
Ο χρονος ομως συνεχιζει να περναει...
Τρεχει, πεταει...
Δεν σταματαει ποτε...
Αντε μετρα τωρα...
Χωρις γραναζια, χωρις μπαταριες.
Μετρα!
Σε προκαλω.
Τωρα τι αξια εχει το μετρημα, μου λες?
αυτη η οργανωτικη ταξη που μας δινει την αισθηση οτι κυριαρζουμε απεναντι στο χαος... την αταξια.
Μια λαθος κινηση.
Κι απλα, το χάος θριαμβεβει...
Με κουρασε αυτο το τικ τακ.
Ας μεινει σταματημενο το δικο μου Ρολόι.
Ας χαθω στην ληθη...
Δεν με πειράζει...
Μπορει να μην ξερω ποια μερα αγαπησα...
Τι ωρα ξυπνησα...
Ποση διαρκεια ειχε η μεγαλυτερη ή η μικροτερη σχεση μου...
Ποσος χρονος χρειαζεται για να γινει κομματια, μια καρδια...
Ποσο διαρκει ενα χαμογελο...
Μια αγκαλια...
Δεν με νοιαζει...
Μπορω απλα να τα ζω?
Αυτο με νοιαζει μονο.
Μετραμε τον χρονο και του βαζουμε ορια κι αυτος με την σειρα του ξεθωριαζει τις στιγμες μας.
Τι αξιζει τελικα...
Ενα καλορυθμισμενο Ρολόι που δεν χανει δευτερολεπτο...ή
Ενα σταματημενο...την ωρα που εσυ επελεξες???

Τωρα πια ξερω.

Δεν ξερω τι αποπνεω στους ανθρωπους...
Και ειδικα στο γυναικειο φυλλο και το ελκω τοσο πολυ.
Δεν μπορω να πω οτι προκαλω.
Ισα ισα που,οσο μπορω, προσπαθω να περναω απαρατηρητος.
Δεν μπορω να αλλαξω ομως αυτο που ειμαι.
Δεν μπορω να σταματησω μια ατακα οταν νιωσω οτι πρεπει να την πω.
Η μια χειρονομια που ξερω οτι θα βοηθησει.
Δεν μπορω να αλλαξω την ιδιοσυγκρασια μου.
Τον χαρακτηρα μου.
Ολα οσα εμαθα να ειμαι.
Ειμαι ακρως κοινωνικος και αυτο δεν με βοηθα στο να συναψω μια,μονιμη και σοβαρη σχεση.
Δεν ειναι κακο, ομως,αυτο.
Δεν ειμαστε ολοι, για ολα!
Με βοηθαει αλλου...
Οπως στο να συναπτω πολλες διαφορετικες σχεσεις και να εχω την δυνατοτητα να ειναι η καθημερινοτητα μου, μια εκπληξη Κι οχι ενας μονοτονος φαυλος κυκλος.
Για ενα διαστημα χαθηκα μεσα στους φοβους της κομπλεξικοτητας μου.
Μεσα στα σκοτεινα μονοπατια του υποσυνειδητου μου.
Στο εσωτερικο υπογειο κοσμο μου...
Χαθηκα μεσα του και επεσα σε ναρκη.
Ειδα ανθρωπους να ανεβαινουν ψηλα...
Μεσα απο δικες μου ευκαιριες.
Γεννηθηκα για να ξεχωριζω κι ομως προσπαθησα τοσο πολυ να γινω ενας συνηθισμενος ανθρωπος.
Μεχρι που η συνηθεια εγινε, ενα απο τα πολλα ονοματα μου.
Τι εκανα γι αυτο???
Εγω το προκαλεσα.
Εγω το επιδιωξα.
Εγω θα το αποβαλλω.
Επετρεψα να με αλλαξουν,
Να με διαμορφωσουν.
Να με σπασουν και να με χτισουν απο την αρχη..ενας αλλος εγω...που μου μοιαζει... αλλα δεν ειναι εγω...
Για ενα ονειρο που κυνηγησα εχασα τοση ζωη.
Αλλα τωρα εμαθα.
Αναγνωριζω το ψεμα τωρα που ξερω την οψη του...
Εχω ακουσει το τραγουδι των υβρεων τοσες φορες που πλεον εχω μαθει απ εξω τους στίχους.
Μουδιασα... και τωρα δεν νιωθω τον πονο...
Τωρα ξερω...
Δεν πρεπει να εχω διπλα μου ανθρωπους που με φερνουν σε καταστολη.
Χρειαζομαι ανθρωπους που να ωθουν τις δεξιοτητες μου στο επακρο.
Και δυστυχως αυτο δεν μπορει να επιτευχθει απο εναν και μονο ανθρωπο!!!
Γι αυτο κι οι μουσσες μου, μου ειναι τοσο σημαντικες.
Μ αρεσει να φτιαχνω τις γυναικες και να αφηνω πανω τους την υπογραφη μου...
Αφου δεν μπορεσα να ενωσω τα κομματια μου αποφασισα να τα χαριζω σε καθε μια απο αυτες...

Γι αυτο σε σενα ερωτα, αποψε λεω... φυγε!
Οπου κι αν ψαξω δεν θα βρω καρδια να με χωρεσει.

Ενας κοκκος αμμου.

Τοσα ονειρα...
Τοσες προσπαθειες...
Τοσοι ορκοι...
υποσχεσεις μιας ζωης...
Αραγε με θυμασαι?
Με σκεφτεσαι καθολου?
Οταν εκανες οτι εκανες αραγε...
Με σκεφτοσουν?
Πλεον δεν ξερω τι να πιστεψω.
Επενδυσα χρονια ολοκληρα πανω σου
Κι ομως... δεν σε γνωριζω πια.
Οχι, δεν γινεται να σε ηξερα.
Λες και δεν σ εμαθα ποτε.
Καταφερες να παιξεις τοσο με το μυαλο μου ωστε να το μπερδεψεις.
Με απογοητευσες,το ξερεις?
Ησουνα ο τελευταιος ανθρωπος που περιμενα να με προδωσει...
Και το εκανες.
Οποτε τωρα τι εχω να περιμενω?
Τωρα που με εχεις αποδεσμευσει απο καθε τι που με εδενε μαζι σου...
Τι κανω τωρα?
Εσυ εχεις προχωρησει...εισαι καλα.
Δυστυχως τα νεα μαθαινονται.
Ευχομαι να πηρες την εκδικηση σου.
Να σαι καλα με την αποφαση σου, να με αντικαταστησεις.
Εγω ομως πως το κανω?
Πρεπει να σε αφησω πισω...
Αλλωστε δεν σε κρατησα ποτε με το ζορι.
Κι ας το ηθελα.
Δεν μου εδωσες ποτε το δικαιωμα να το κανω. Ποιος ήμουν αλλωστε?
Δεν ειχε σημασια ποιος μπορει να γινομουν καποτε.
Σημασια ειχε ποιος ημουν εκεινη την σηγκεκριμενη χρονικη στιγμη.
Και δεν ημουν καν μεσα στα θελω σου.
Γι αυτο και εκρυψες ολες τις αληθειες σου μεσα στο ψεμα που ηξερες οτι θα ακουσω...οτι θα πιστεψω... οτι θα γατζωθω.
Παντα σε αφηνα να κανεις οτι ηθελες και σε δεχομουν. Οπως κι αν ησουν.
Οτι κι αν ησουν. Ερχοσουν εφευγες κι εγω εκει. Οσο κι αν ηθελα να φυγω... ημουν παντα εκει.
Ησουν αυτη που επελεξα να δωσω τον εαυτο μου.
Και ξερεις πολυ καλα οτι δεν το κανω αυτο αυτο σαν ανθρωπος.
Δεν ανοιγομαι. Δεν αφηνομαι. Δεν δινομαι. Και κουβεντα στην κουβεντα, λαθος στο λαθος, χρονο στο χρονο...
Ηρθε αυτη η στιγμη...
Που κοιτας την κλεψυδρα και δεν υπηρχε κοκκος αμμου.
Αυτο σημαινει οτι ο χρονος, μεσα της,τελειωσε.
Ετσι κι εμεις.
Δεν το χα πιστεψει στην αρχη.
Λεω αλλο ενα καπριτσιο.
Αλλο ενα σκερτσο.
Θα γυρισει...
Θα μαθει...
Θα καταλαβει...
Θα το ξεπερασουμε...
Και τελικα ξεπερασες εμενα.
Πριν καν χωρισουμε.
Περιεργο ετσι?
Τοσα σ αγαπαω,τοσα καρδιοχτυπια, τοσες αναμνησεις... τοσες αλλαγες... τοσο τρεξιμο...τοσα ονειρα,
Σκορπισμενα στο πατωμα.
Τι κανω εδω?
Αφου εσυ δεν εισαι πια και δεν θα ξαναερθεις.
Αφου το συζητησαμε και το ξεκαθαρισαμε...
Τι κανω εδω?
εδω ειμαι μονος.
Και δεν μπορω αυτη την οψη που παιρνει ο καθρεφτης.
Θα προσπαθησω να βρω κι εγω τον τροπο να σε αφησω πισω.
Που θα παει.
Καποτε θα τα καταφερω!
Βιον ανθοσπαρτον να εχετε.
Η μονη γυναικα που δεν απατησα....
Το εκανε αυτη.
Φοβερο.
Και μονο που δεν το καταλαβα....
Μπραβο σου.
Ηθελε μαγκια για να το κανει καποιος, αυτο, σε μενα.
Κι εκει που νομιζα οτι θα καταρευσω.
Οτι θα το παρω εγωιστικα...
Οτι θα τρελαθω...
Ενα μερος της ψυχης μου αγαλιασε.
Το περιμενε.
Απλα επρεπε να βεβαιωθει.
Αυτο ησουν λοιπον.
Αυτη ησουν.
Μπραβο σου.

Αγαπη σαν Ντομινο

Ποσο θα θελα...
Να τρεξω δρομους μονο και μονο για να ρθω να σε βρω...
Κι ας ειναι δυσβατοι και σκοτεινοι.
Να πιασω οποιον σε ξερει και να του πω να σε φερει κοντα μου...
Κι ας χασω την αξιοπρεπεια μου.
Τι πειραζει?
Αν δεν σε πειραζε και σενα...
Δεν θα μετρουσε.
Ποσο θα ήθελα να μετακινησω ολα τα αστρα απο τον ουρανο με τετοιο τροπο, ωστε ολο το συμπαν να μπορει, να διαβασει το ονομα σου.
Να φτιαξω ενα βασιλειο και να σαι εσυ η μοναδικη μου βασίλισσα.
Να ακουσω το "και τωρα μπορεις να φιλησεις την νυφη"
Και να ησουν εσυ αυτη.
Ενας κοσμος που χωραει μονο δυο.
Ενας κοσμος χωρις κανονες...
Ο δικος μας κοσμος....
Ποσο θα θελα να χα Δύναμη.. .
Αντοχή.. .
Να δωσω μια του εγωισμου να τον γονατισω και να ερθω να σε παρω την πιο ζεστη μου αγκαλια....
Μια αγκαλια που εχω φυλαγμενη μονο για σενα.

Ποσο θα θελα....

Αλλα δεν μπορω...
Γιατι καθε φορα που κλεινω τα ματια μου σκεφτομαι ολες τις φορες που το εκανα....
Τελικα ξερεις τι ειμαστε?
Ενα Ντομινο.
Ενα ντομινο που φτιαχνεις σιγα σιγα...
Με προσήλωση και υπομονή.. .
Κι ομως μια φορα ειναι αρκετη, ενα μικρο λαθος, ενας φευγαλεος αντιπερισπασμος... ολα αυτα ειναι αρκετα για να πεσουν ολα, πριν φτασεις στο τελος του και δεις την εικονα που θα αφησει πέφτοντας.. .
Την εικονα που περιμενεις να δεις γι αυτο και τα στηνεις εξ αρχης.
Κι αντε φτου κι απ την αρχη.
Κι αντε παλι τα ιδια.

Αυτο που με ποναει ομως πιο πολυ δε ειναι το γεγονος οτι μου λειπεις.
Εχω συμβιβαστει πλεον με αυτο.
Παντα θα μου λειπεις.
Αυτο που με ποναει ειναι πως γινεται να μην σου λειπω εγω?
Πως γινεται να μπορει καποιος αλλος να παρει την θεση μου.
Και να μην ειναι ουτε γ αντιποινο ουτε για να με πονεσεις...
Πως γινεται να θες καποιον αλλον...
Και να μην θες εμενα...
Φτιαξαμε το ντομινο μας αλλα τα χερια μας ετρεμαν και τα κομματια επεφταν πριν τελειωσει το εργο.
Ετσι λοιπον το παγωσαμε.
Το αφησαμε μισο να αναρωτιομαστε τι εικονα θα αφηνε στο τελος.
Πριν βαλουμε τα τελευταια κομματια.
Το παγωσαμε.
Μεχρι που παγωσε καθε κομματι...
Και πέφτοντας, εσπασε...
Και δεν αφησε καμια εικονα!
Μονο κομματια.

until then...Goodbye my beloved one!

Τελευταια υποκλιση πριν το χειροκροτημα

Δεν θελω πια να ξαναρθεις.
Κουραστηκα να σε προσμενω...
Να περιμενω οτι κατι θα αλλαξει...
Δεν αντεχω αλλα πηγαινε ελα...
Δεν εχω αλλες αντοχες...
Με κουρασαν τα ψεμματα.
Αφου ολα φαινονται στο τελος...
Τι προσπαθουσες να κρυψεις τοσο καιρο? Δεν θα το μαθαινα?
Δεν θελω να ακουω αλλα.
Δεν αντεχω να μαθαινω αλλα...
Δεν αντεχω πλεον ουτε την σκεψη σου.
Με καταρρακωνει.
Με εβγαζες λαθος γιατι πολυ απλα δεν ηθελες τα σωστα μου...
Δεν σε συμφερανε.

Τοσα χρονια.... τοσες προσπαθειες...
Ολα χαμενα στις κρυφες γωνιες του υποσυνειδητου.
Αυτη τη γευση εχει λοιπον η προδοσια...
Αυτη τη μυρωδια αναβλυζει το ψεμα.
Σιψη...
Δεν λυπαμαι που σε εχασα...
Αν αξιζε, θα ησουν εδω.
Λυπαμαι που πιστεψα το βλεμμα σ... τα λογια σου...
Πιστεψα στον ερωτα και την αγαπη σου.
Δεν λεω οτι ειμαι ο πιο προσιτος η ευκολος ανθρωπος...
Για σενα ομως προσπαθησα να φτασω τα παντα στο επακρο.
Εκανα δυνατο καθε αδυνατο που συναντουσα μαζι σου.
Σου εδωσα κομματια μου που δεν εχουν αντιγραφο.
Και μια ζωη τα πρωτοτυπα θα τα κρατας εσυ.
Περασα τοσο χρονο στο να σε καταλαβω...
Να σε παρατηρησω...
Να σε νιωσω...
Κι ολα αυτα γιατι?
Τιποτα... ενα μεγαλο και αρχοντικο ΤΙΠΟΤΑ.
Και τωρα?
Τωρα παλι απο την αρχη σαν να μην εγινε ποτε τιποτα...
Κι ομως εγινε.
Εσυ ομως προχωρας προοδευεις κι εγω μενω εδω...
Να χανω μερα με την μερα οτι μου χει απομεινει.
Δηλητηριαστηκε η ψυχη μου και δεν μπορει κανεις να μου δωσει το αντιδοτο.
Κι οσο περναει ο καιρος...
Ολα οσα εγιναν...
Ολα οσα ειπωθηκαν...
Θα γινουν καπνος...
Μια θολη αναμνηση που αμυδρα θα θυμασαι...
Αυτη λοιπον ηταν η αγαπη που κυνηγουσα τοσο καιρο...
Ενα συννεφο...μια ομιχλη που κρυβει τα παντα μεσα της.
Σου απαντησα ολα σου τα γιατι για να μεινω στα αναπαντητα...
Και τωρα την θεση που ματωσα για να κερδισω την χαριζεις απλοχερα σε καποιον που δεν εδωσε ουτε ενα λεπτο απο τον χρονο του για να σε καταλαβει...
Του δινεις ολα οσα υποσχεθηκες σε μενα.
Κι αυτο που με ποναει πιο πολυ ειναι που τωρα... που αλλαζω...
Δεν εισαι εδω.
Λειπεις πολυ καιρο απο την ζωη μου κι εμαθα πια. Συνηθισα.
Απλα θα με ποναει που ολα οσα ονειρευτηκα μαζι σου θα τα κανεις με καποιον αλλον.
Ευχομαι να τον θες οπως ποτε σ δεν με θελησες.
Να μην χρειαστει να τον αλλαξεις κι αυτον.
Οσο κι αν ποναω χαιρομαι που βρηκες αυτο που εψαχνες.
Οχι επειδη το βρηκες...
Αλλα επειδη εστω κι ενας μας καταφερε να προχωρησει.
Αυτη τη φορα ηταν η τελευταια.
Κι ας το εννοουσαμε διαφορετικα.
Τουλαχιστον ζησαμε. Αγαπησαμε. Κλαψαμε. Γελασαμε. ΝΙΩΣΑΜΕ.
Κατι ειναι κι αυτο.
ΑΡΑΓΕ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΕΙΣ μαζι του? Τωρα τουλαχιστον εισαι καλα?
Να του πεις να σε προσεχει και να σ αγαπαει.
Ευχομαι να μην τον αλλαξεις οπως αλλαξες εμενα.
Αλλωστε αν με ηθελες δεν θα με αλλαζες εξ αρχης.
Θα με δεχοσουν οπως ειμαι. Με τα καλα και τα κακα μου.
Εγω σε δεχτηκα οπως εισαι.
Οτι κι αν εισαι.
Οποια κι αν εισαι.
Δεν σε αλλαξα... εγινα οπως ακριβως με εφτιαξες. Κι ομως παλι δεν σου εκανα.
Μπορουσα να κανω πολλα για σενα. Κι εκανα οτι περνουσε απο το χερι μου.
Δεν μπορω ομως να σε κανω μα με θελεις.
Μπορω να σε αφησω να εχεις αυτον που θελεις.
Κι αυτο θα κανω.
Οχι για να κρατησω την αξιοπρεπεια μου...
Οχι... αυτη την εχασα καιρο πριν...
Οταν αγαπας ομως θες ο αλλος να ναι καλα.
Κι αμα αυτος σε κανει να χαμογελας...
Μου φτανει.
Αυτη ειναι η φυσικη εξελιξη των πραγματων.
Αυτη ειναι η πραγματικοτητα.
Δεν εχω παρα να την δεχτω!
Τωρα το νιωθω.
Ηταν η τελευταια φορα.
Νανινυχτεν μικρη μου.
Κι ευχομαι η ζωη σου απο δω και μπρος να ειναι ενα υπεροχο ονειρο!

Το Πρώτο μου καλοκαίρι.

Μου είπαν : "Μην το κοιτάς...Απλά βούτα..."

Και βούτηξα...

Κι είναι, όλα, τόσο φωτεινά...

Επιτέλους κόπηκαν οι αλυσίδες που με κρατούσαν δέσμιο.

Μια βουτιά...

Και νιώθω τον αέρα, στο σώμα μου, να με αγκαλιάζει...

Βυθίζομαι στην θάλασσα κι αφήνομαι...

Καλοκαίρι...

Τι όμορφη εποχή!

Είναι ιδέα μου...ή...

Όλα μοιάζουν πιο όμορφα στον ήλιο...?

Να...Παίρνουν μια πιο ευχάριστη μορφή...

Πόσα καλοκαίρια πέρασαν και πόσοι χειμώνες ήρθαν.

Τώρα όμως, οι χειμώνες είναι αυτοί που έφυγαν

Έμενα στον χειμώνα γιατί είχα μάθει στο κρύο.

Μου άρεσε να κρύβομαι μέσα στα χοντρά μου ρούχα!

Μου άρεσε?

Η μήπως δεν είχα άλλη επιλογή?

Κι εκεί που ο δρόμος σου σε βγάζει σε αδιέξοδο...

Εκεί που βλέπεις τον τοίχο να αναρριχάται μπροστά σου,

έρχεται μια μαγική μπάλα και τον κατεδαφίζει.

Φοβερό????

Όταν χάνεις τα πάντα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα...

Τότε, δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις...

Έτσι, δεν έχεις και κάτι να φοβάσαι.

Κοίτα με, μεγαλώνω...

Αλλά τι λέω...

Αφού εσύ...

Δεν είσαι εδώ...

Πόσο θα θελα να με έβλεπες...

Να έβλεπες αυτό το καλοκαίρι μέσα στα μάτια μου και να το φυλάκιζες σε μια στιγμή.

Να σουν εδώ στα πρώτα βήματά μου...

Όπως ήσουν κάποτε...

Κι ας ήσουν για λίγο.

Όπως κι αν ήσουν.

Δεν είσαι όμως...

Ανήκεις στον χειμώνα...

Φέτος θα αργήσει πολύ να χειμωνιάσει...

Θα αργήσω να σε ξαναδώ...

Και μέχρι τότε...

Θα έχεις παγώσει...κι εσύ..

Όπως κι εγώ...

Μέχρι τώρα νόμιζα ότι το ομορφότερο θέαμα στον κόσμο είναι το ηλιοβασίλεμα...

Μέχρι που είδα... Την Αυγή.

Το ταξιδι μας εφτασε στο τελος του.

Οταν ημουνα παιδι, θυμαμαι, ενα παραμυθι που μου εκανε εντυπωση.
Ο μικρος πριγκιπας.
Δεν μπορουσα να καταλαβω πως γινεται να αγαπαει το τριανταφυλλο του και να μην μπορει να το εχει μαζι του σε καθε του ταξιδι...
Αφου αυτο ηταν η πηγη εμπνευσης του..
Ο λογος που ξεκινησε το ταξιδι του εξ αρχης....
Γιατι το αφηνει σε εναν τετοιο κοσμο, μονο του...
Σε εναν κοσμο που καταστρεφεται μερα με την μερα...

Επρεπε να περασουν τοσα χρονια...
Μεχρι να καταλαβω...
Επρεπε να γινουν ολα οσα εγιναν...
Για να το νιωσω...

Πιστευα οτι το δικο μου τριανταφυλλο θα αντεχε το ταξιδι μου...
Μαραθηκε ομως πριν καν προλαβω να φτασω στον προορισμο μου...

Και τωρα...???
Τι θα εχω να σκεφτομαι καθε που κλεινω τα ματια μου....
Τωρα που το λουλουδι μου δεν υπαρχει πια...
Τι θα απογινουν ολα οσα συμβολιζε...
Τωρα που δεν εχω καπου να γυρισω.
Καποιον να με περιμενει.

Ναυαγος στο ιδιο μου το πλοιο.
Εξοριστος απο τον ιδιο μου τον κοσμο...
Τι αξια εχει να συνεχισω...
Ξερω πως θα το κανω...
Αλλα πως, το κανω, ειναι το θεμα :/

Ημουν για τοσα χρονια απων...
Πως θα ενταχθω ξανα...
Πως θα αντεξω ολα οσα παλεψα να διωξω...
Πως θα σταματησω να νιωθω ολα οσα νιωθω...
Ξανα απο την αρχη...
Και παλι στην αρχη!!!
Χωρις σκοπο...
Χωρις προορισμο...
Ξανα...
Πρωτη φορα μετανιωσα για κατι...
Που δεν πηρα παραδειγμα απο τον μικρο πριγκιπα.
Γιατι στο φιναλε χωρις το λουλουδι μου...
Ο πλανητης μου δεν ειχε αξια να σωθει! Αφου μεχρι κι εγω... τον αφησα!
Κι ετσι... καταστραφηκε... και τωρα δεν εμεινε κανεις και τιποτα!
Κι ετσι...χωρις λογο...
Εμεινα χωρις... λογο.

Αλλά..ζω!

Πως αλλάζουν έτσι οι καιροί...

Ο άνθρωπος που κάποτε θαύμαζες...

Που περίμενες... Που έψαξες...Που Γνώρισες...Που έμαθες...Που...

Πλέον μοιάζει με σκιά μέσα στο πλήθος....!

Κάποτε ήξερες τόσα γι' αυτό το πρόσωπο.

"Το υποκείμενο, του κειμένου..."

Όχι το πρόσωπο ως φυσικό πρόσωπο...

Αλλά ως προσωπικότητα.

Ήξερες μικρά μυστικά όπως την πλευρά που κοιμάται, αγαπημένο χρώμα, φαΐ...

Τη μυρωδιά του σώματος, τη γεύση ενός φιλιού, το μυστικό πίσω από ένα βαθύ βλέμμα...

Μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν και δηλώνουν ενδιαφέρον...Έλξη...

Αυτά ενώνουν δύο ανθρώπους...Αυτές...Οι μικρές, ασήμαντες στιγμές.

Άλλωστε ένα κείμενο για να το καταλάβεις, πραγματικά, χρειάζεσαι το υποκείμενο...

Φαντάσου με έναν άνθρωπο τι χρειάζεσαι...

Όλα αυτά λοιπόν είναι η γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο σου,

 και τον κόσμο του ανθρώπου που επέλεξες.

Όλα αυτά δημιουργούν τον "δεσμό" ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Κι αυτά είναι που τον επικυρώνουν...ή τον ακυρώνουν στο φινάλε...

Γιατί όλα τελειώνουν, το ξέρεις?

Καλά-κακά...

Όλα κάνουν τον κύκλο τους και κλείνουν...

Έχω άδικο???

Πές μου...

Τι σημασία έχουν οι όρκοι, όταν ο άνθρωπος στον οποίο τους χάρισες...

Δεν μπορεί να σε ακούσει...

Όταν, όλα όσα για σένα ήταν ΟΛΗ σου η ζωή, δεν σήμαιναν τίποτα εκεί.

Όταν δεν έχει μείνει τίποτα...

Όταν όλα μοιάζουν ξένα...

Τι σημασία έχει η γέφυρα, αν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να την περπατήσει!

Είδες πως αλλάζουν όλα κι όλα μοιάζουν λες και δεν άλλαξαν ποτέ...

Κι όμως αλλάξαν...

Αλλάζουν οι καιροί...

Και μαζί τους...

Όλα!

Το νιώθω αλλάζω κι εγώ...
Αλλά...ζω.

Οργη.

Πως να σωπασω μεσα μου...
Τι κι αν μπορω να δειχνω ηρεμος...
Μεσα μου πως γαληνευω???
Το μονο που νιωθω ειναι οργη.
Για ολα οσα εζησα.
Ολα οσα εδωσα.
Ολα οσα μου δοθηκαν.
Ολα οσα κατεκτησα.
Ολα οσα μου εκλεψαν.
Ολα οσα μου στερησαν.
Για ολα.
Μια ατελειωτη οργη.
Τι να το κανεις το ταξιδι οταν χανεις τον προορισμο.
Οργη.
Αγνη... στυφη...Οργη!
Θελω να φωναξω αλλα ποιος θα μ ακουσει?
Θελω να τρεξω μακρυα αλλα τα ποδια μου ειναι κολλημενα εδω.
Τοσα θελω συνοδευμενα παντοτε απο τοσα "αλλά".
Γιατι να μην καταλαβαινω..?
Γιατι ολα ειναι τοσο θολα μεσα στο κεφαλι μου..?
Που ειναι ολα αυτα τα λογια που ακουγα....
Γιατι δεν εγιναν ποτε πραξεις?
Γιατι... συνοδευομενο απο μια οργη που δεν εχω ξανανιωσει.
Ενιωσα τον πονο στο πετσι μου κι εγινε ενα με μενα...και τωρα μεταμορφωθηκε σε οργη.
Ακατεργαστη... ασυγκρατητη οργη.
Ξεχειλισε πια και αρχιζει να φαινεται η πληγη.
Δν θελω. Δεν πρεπει.
Οχι παλι.
Δεν σε μισω.
Απλα σε απεχθανομαι.
Ευχομαι να μην ξανασυναντηθουν οι δρομοι μας.
Γιατι το ψεμμα σου... θα γνωρισει την οργη μου.
Αν εχεις λιγη τσιπα μεσα σου, εξαφανισου.
Ετσι οπως με εξαφανιζες σιγα σιγα μεχρι που δεν εμεινε τιποτα απο μενα.
Μονο κατι ερειπια και σαπιες υποσχεσεις.
Εξαφανισου και φροντισε να μην ξαναπλησιασεις ποτε.
Γιατι οτι δημιουργησαμε το σκοτωσες και μου εδωσες το μαχαιρι κατηγοροντας με.
Μην σε ξαναδω στα ματια μου.
Εκαψα καθε τι που σε θυμιζει.
Μονο η αναμνηση σου εμεινε...
Κι η οργη μου θα την εξαλειψει κι αυτην.
Κακη ψυχρη κι αναποδη να ναι η καθε σου μερα κι οτι κι αν κανεις.
Οι τυπικοτητες και οι καλοσυνες πεθαναν.
Ηρθε η ωρα σου να δεις τι δημιουργησε το μισος σου.
Ηρθε η ωρα να πληρωσεις για καθε πονο που μου προσφερες.
Καιρος να δεχτεις τις συνεπειες.
Δεν ημουν παιχνιδι να παιξεις μαζι μου.
Μπορει εγω να σε συγχωρεσα. Η οργη μου ομως...ποτε.