Τελεσίγραφο.

 Στην άκρη του ονείρου έτοιμος να πηδήξω.

Κάτω μου το χάος...

Πρόσωπα, λέξεις, πράξεις, όλα θολά...

Θέλω να πηδήξω και να τα σπάσω...

Πόσο μικρά φαίνονται όλα από εδώ πάνω.

Σαν μυρμήγκια που περπατάνε και περπατάνε...χωρίς να ξέρω που πάνε.

Απλά τα κοιτάζω να περπατάνε και τα ακολουθώ...

Προσπαθώντας να βρω την φωλιά τους...

Και να την κάψω, έτσι ώστε να μην ξαναβγούν.

Να μείνουν μέσα στην τρύπα τους.

Εκεί που ανήκουν.

Πάρτε τα από μπροστά μου, τα σιχαίνομαι.

Δεν θέλω να τα βλέπω.

Κλείστε μου τα αυτιά...Δεν θέλω να ακούω άλλο.

Με κούρασαν μέχρι και οι σκέψεις μου.

Κάποιος να με σπρώξει, παρακαλώ.

Κουράστηκα να είμαι μόνος.

Έχει τόση μοναξιά εδώ.

Δεν την αντέχω, δεν την μπορώ.

Κάποιος να με σώσει....
Δεν βρέθηκε κανείς...

Με ακούει άραγε, κανείς?

Εμένα όχι όλα όσα λέει αυτός που μου μοιάζει.
Εμένα κι όχι αυτά που δείχνω.
Εμένα...
Αλλά τι λέω?
Φρόντισα τα τείχη μου να είναι τόσο ψηλά...Και δύσβατα...
Που κανείς να μην μπορεί να τα περάσει...
Ένα μουσικό κουτί...
τόσο καλά κουρδισμένο να παίζει μια συγκεκριμένη μελωδία...
Για όσο επιθυμείς να το ακούς.
Δεν είμαι αυτό όμως...
Δεν είμαι ένα μουσικό κουτί...
Δεν είμαι καν μελωδία...
Είμαι αυτός που το έφτιαξε...
Που το κούρδισε...
Κι απλά στο έδωσε να χεις να ακούς...
Δεν είμαι θεατρική παράσταση...
Γιατί τόσοι ρόλοι?
Δεν θέλω άλλους θεατές...
Να έρχονται να φεύγουν...
Και το μόνο που μένει να ναι ένα χειροκρότημα...
Δεν θέλω άλλο...
Ως εδώ...
Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό πια.
Κλείσαμε...
Δεν είμαι δρόμος, να τον πατάς...
Ούτε μονοπάτι για να βρεις τον δρόμο σου...
Δεν είμαι αυτά που πιστεύεις...
Είμαι όλα όσα δεν θα πίστευες ποτέ ότι υπάρχουν.
Και δεν με νοιάζει πλέον να δείξω το ποιος είμαι...
Τόσο καιρό προσπαθούσα...Δεν κατάφερα τίποτα...
Μόνο λάθη...
Μόνο θλίψη...
Φτάνει...
Μ ακούς?
Όποιος με βλέπει, με βλέπει...
Δεν είμαι αόρατος.
Δεν είμαι καταφύγιο...
Να φεύγεις και να έρχεσαι κάθε φορά που σε κυριεύει φόβος...
Δεν με νοιάζει γιατί γυρνάς...
Με νοιάζει που έφυγες...
Που πας, βρίσκεις αυτό που έψαχνες και μόλις τελειώσεις γυρνάς.
Αυτό δεν γίνεται πάντα?
Αυτό δεν γινόταν πάντα?
Μείνε εκεί λοιπόν...
Δεν σε κούρασαν τα πέρα-δώθε?
Εγώ τα σιχάθηκα.
Μείνει εκεί!!!!!
Εκεί που επιλέγεις να είσαι κάθε φορά...
Εκεί, που φεύγεις από μένα για να πας....
Δεν με νοιάζει με ποιον ή τι ή πότε...
Με νοιάζει που τόσο καιρό η θέση σου είναι άδεια...
Γι'αυτό μην μπερδεύεσαι άλλο...
Και μπερδεύεις και μένα.
Βρες την επιβεβαίωση εκεί που την ψάχνεις κάθε φορά.
Σε περίμενα τόσο καιρό...
Να βρεθεί ο χρόνος...
Να βρεθεί η στιγμή...
Να βρεθεί η χρυσή τομή...
Και στην τελική...
Γιατί να βρεθούν όλα αυτά?
Αυτά τα νιώθεις... Έτσι δεν είναι???
Αυτά τα ξέρεις...Έτσι δεν πάει???
Αυτά υπάρχουν ήδη...Έτσι δεν πρέπει?
Θα χρησιμοποιήσω λίγο ακόμα το φάντασμά σου...
Ελπίζω να μην σε πειράζει.
Τρομάζει και διώχνει μακρυά τις σκιές...
Μόλις φύγει κι η τελευταία...
Θα το ξορκίσω...
Να πάει κι αυτό από κει που ήρθε...
Να σε ακολουθήσει όπου κι αν είσαι...
Έτσι ώστε να μην έχεις καμία φωνή να σου ψιθυρίζει...
Ποτέ ξανά!
Δεν θέλω να σε ξαναδώ...
Γιατί στο πρόσωπό σου βλέπω την απογοήτευση...
Και κουράστηκα να απογοητεύομαι!
Εύχομαι ο δρόμος που επέλεξες να σε οδηγήσει στην ευτυχία...
Αλλά εγώ μέχρι εδώ φτάνω...
Εδώ...Στρίβω...
Μην κοιτάξεις από το παράθυρο...
Δεν είμαι πια στην γωνία...
Μην κοιτάξεις μέσα σου...
Δεν είμαι πια εκεί...
Κοίτα μπροστά...
Και σιγά σιγά θα ξεθωριάσω κι εγώ μαζί με ότι έχει μέινει να με θυμίζει...
Γιατί έτσι είναι.
Κι αυτό δεν θα αλλάξει.
Ήταν επιλογή σου...
Τώρα, έγινε και Δική μου.

Μην τρέχεις...Προχώρα!

ΕΕΕΕΕ Εαυτέ μου που τρέχεις και πας?

Χαλάρωσε....

Δεν σε προλαβαίνω...

Ηρέμησε...

Κανείς δεν σε κυνηγάει...

Πάρε μια αναπνοή και περπάτα, μην τρέχεις...

Θα σκοντάψεις...

Θα χτυπήσεις...

Πάλι....

Τι κάνεις?

Σταμάτα, δεν το αντέχω.

Σταματήστε πια αυτή τη βουή, δεν αντέχω να ακούω...

Δεν θέλω να βλέπω...

Θέλω να ξαποστάσω κι εσύ με τρέχεις.

Σταμάτα.

Εκεί που ψάχνεις δεν θα βρεις τίποτα.

Δεν υπάρχουν εκεί, αυτά που χρειάζεσαι.

Ναι, έχεις ότι θέλεις.

Κι αν δεν το έχεις, έχεις τον τρόπο να το αποκτήσεις.

Είσαι δυνατός...

Μπράβο σου... Και???

Χαίρεσαι που δημιουργείς όνειρα, και καγχάζεις κάθε φορά που σε επιβεβαιώνουν γι'αυτο...

Και?

Μαζί σου τα ζούνε?

Δεν σε καταλαβαίνω.

Γιατί μας το κάνεις αυτό?

Μόνοι τους τα ζουν εαυτέ μου.

Όχι μαζί σου.

Με ανθρώπους που επιλέγουν, κι εσύ δεν θα είσαι ποτέ μέσα σε αυτούς.

Δεν είναι ότι δεν μπορούν.

Δεν μπορούν για σένα.

Κι εσύ τι κάνεις?

Εξάπτεσαι κι αμέσως αναζητάς την εκδίκηση.

Εσύ δεν ξεχνάς, εαυτέ μου....

Αφανίζεις...

Εξαϋλώνεις...

Τι νομίζεις ότι καταφέρεις έτσι???

Κατάντησε κουραστικό, δεν το βλέπεις?

Κανείς δεν είναι εδώ...

Μόνο εσύ και οι σκέψεις σου.

Δεν κοιτάς όμως, μονάχα τρέχεις...

Τρέχεις λες και θα προλάβεις κάτι.

Λες και δεν ξέρεις το τέλος.

Δεν το έμαθες.

Δεν το ένιωσες...

Θες ξανά...

Τα θες....

Κι εγώ???

Εγώ που ήμουν εκεί???

Τι θα απογίνω εγώ, που μου υποσχέθηκες ότι θα με βγάλεις από αυτόν τον βούρκο.

Τρέχεις...

Και με αφήνεις πίσω, να κοιτάζω τα κατορθώματα σου.

Ξέρω ότι στο ζήτησα..

Αλλά σταμάτα λίγο.

Σε παρακαλώ.

Πνίγομαι.

Εσύ που θα με έσωνες, με αφήνεις να πνίγομαι.

Χάθηκες πάλι μέσα στις δάφνες σου.

Δεν βαρέθηκες να δημιουργείς παραμύθια κι όνειρα.

Παραμυθά.

Σταμάτα λίγο το ντελίριο και κοίτα με.

Τι βλέπεις?

Με βλέπεις?

Υπάρχω κι εγώ εδώ.

Κι αυτά που κάνεις δεν μ'αρέσουν.

Ως πότε θα ζούμε δανεική ζωή?

Αφού ξεχρεώσαμε.

Τι κάνεις εκεί που τρέχεις να φτάσεις?

Εκεί δεν υπάρχει χώρος για σένα...

Εκεί δεν υπάρχει χρόνος για σένα...

Εκεί δεν υπάρχει τίποτα για σένα...

Τι κάνεις......
...............................................

Οι επιλογές δόθηκαν και πάρθηκαν...

Γιατί συνέχεια τρέχεις προς την ίδια κατεύθυνση?

Σταμάτα κι άσε την σιωπή σου να μιλήσει για σένα...

Τα λόγια σου δεν ακούγονται...

Οι πράξεις σου δεν φαίνονται...

Μην μας το κάνεις άλλο αυτό...

Μην μου το κάνεις άλλο αυτό...

Σταμάτα.

Δεν το αντέχω άλλο.

Διχασμένες σκέψεις σε ένα διαστρεβλωμένο μυαλό.

Πόσο θα αντέξουμε...

Δεν το καταλαβαίνεις ότι άμα χαθώ εγώ...

Δεν θα αργήσει η ώρα που θα χαθείς μαζί μου?

Μόνο εμένα έχεις...

Μόνο εσένα έχω..

Βαρέθηκα να βλέπω την πλάτη σου...

Γύρνα...

Και χαμογέλα μου...

Το αξίζω κι εγώ, μια φορά.

Έστω μία.

Άσε τους άλλους...

Κανείς δεν σε ξέρει.

Όλοι πιστεύουν αυτά που τους παραθέτεις...

Εγώ ξέρω πως νιώθεις.

Ξέρω ποιος είσαι.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ.

ΣΥΝΕΛΘΕ...ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ...

ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ...

Είναι πιο όμορφος ο κόσμος όταν τον παρατηρείς...

Όχι όταν γίνεσαι μέρος του.

Μέσα από το παράθυρο...

Κουράστηκα τόσο, που καμία μάσκα μου δεν μπορεί να κρύψει την θλίψη μου.
Κάποτε μου είπες "Μίλα μου να ηρεμούν οι σκέψεις μου".
Και σου μίλησα...
Κι έμεινες εσύ ήρεμη...
Κι εγώ έρημος...
Μια μικρή αντιστροφή είδες πως τα αλλάζει όλα?
Είμαι τόσο κουρασμένος...
Ο χρόνος γέρασε κάθε κύτταρο της ψυχής μου...
Όλα όσα κάποτε θύμιζαν παραδείσια αύρα...
Πλέον ζέχνουν δηλητήριο...
Οι αγκαλιές κρησφύγετα...
Πλέον είναι αλυσίδες, από μια φυλακή που ποτέ δεν είδα την πόρτα της...
Απλά βρέθηκα μέσα...
Χωρίς να ξέρω ποια πόρτα οδηγεί στην έξοδο...
Γέρασα...
Κι είμαι μόνο 26 ετών.
Πέθανα...
Κι όμως δεν πρόλαβα καν να γευτώ την χαρά της ζωής...
Μέσα σε 4 τοίχους κοιτάζω από το παράθυρο μου,
Ανθρώπους να περνάνε, που πηγαίνουν όλοι αυτοί...
Τι να κρύβεται στο δικό τους παράθυρο, άραγε...
Υπάρχει κάποιος λόγος που περνάνε έξω από το δικό μου?
Ή απλώς έτυχε να περνάνε?
Κάποιοι στέκονται και κοιτάζουν, αλλά κι αυτοί μετά από λίγο φεύγουν...
Βλέπεις...Πως να τους ανοίξω όταν ακόμα κι εγώ δεν βλέπω την πόρτα μου?
Μονάχα το παράθυρο μου έχω.
Είναι διαμπερές...Αλλά ερμητικά κλειστό.
Μέσα από αυτό, μπορώ να δω τα πάντα...
Αλλά από μακρυά.
Δεν μπορώ να τα νιώσω.
Να τα ζήσω.
Μονάχα τα βλέπω να κινούνται.
Μένω στάσιμος παρατηρώντας κάθε αλλαγή σε αυτόν τον εξωπαραθύριο μεγαλόκοσμο...
Μέσα του αντικατοπτρίζεται κι η αλλαγή των εποχών...
Που ακόμα κι αυτές...Άλλαξαν.
Κάποτε είχαμε 4.
Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο...
Και πάλι από την αρχή...
Πλέον όμως έχουμε δύο...
Χειμώνα - καλοκαίρι.
Κι είναι ανάμεικτα...
Δεν ξέρεις πότε θα χει ήλιο...Πότε καταιγίδα...
Πότε κρύο, πότε ζέστη...
Δεν ξέρουμε καν σε τι εποχή ζούμε.
Κυριολεκτικά....
Δεν ξέρουμε ποια είναι η αρχή...Ποιο το τέλος.
Χάσαμε το μέτρημα κι άντε τώρα να βρεις την άκρη.
Κι όμως...Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές...
Η μορφή σου πετάγεται μπροστά μου...Αναλλοίωτη...
Είσαι εκεί...Μπροστά από το παράθυρο μου πετώντας πέτρες
μπας και καταφέρεις να σπάσεις το τζάμι...
Τι δεν καταλαβαίνεις?
Δεν με σώνεις έτσι...

Γέρασα...Για να νιώσεις...
Έφυγα...Για να μείνεις...
Έκλαψα...Για να γελάσεις...
Πέθανα...Για να ζήσεις...
Ζήσε λοιπόν, γιατί μένεις εδώ να κοιτάς το άδειο μου κουφάρι...
Σ'αρέσει?
Μπορεί να το κατάλαβα αργά...
Αλλά το τζάμι δεν θα σπάσει ποτέ...
Τι να το κάνω,να σε βλέπω να προσπαθείς να το σπάσεις πετώντας μου πέτρες.
Αν ήθελες να με σώσεις...
Θα έψαχνες να βρεις την πόρτα.
Όχι πέτρες.
Αν ήταν να μου δώσεις ζωή...
Δεν θα μου έπαιρνες ποτέ την ανάσα μου...
Δεν θα με άφηνες να ζω στα χαλάσματα...
Δεν θα υπήρχε ούτε μία ρωγμή μέσα μου...
Αν ήταν να μου δώσεις αγάπη...
Δεν θα με μάθαινες ποτέ, μίσος τι πάει να πει...
Δεν θα γέλαγες κάθε που λύγιζα...
Δεν θα τρεφόσουν από τον πόνο και τον φόβο μου...
Θα ήσουν εκεί πάντα...
Στα καλά και στα κακά...
Στα όμορφα και στα άσχημα...
Και θα σουν ασπίδα...Όχι ξίφος...
Δεν θα έτρεχαν αίματα....
Δεν θα είχα πληγές...
Κι όμως κοίτα με...
Τα έχω όλα αυτά...
Κι ας μην τα λέω...
Κι ας μην τα δείχνω...
Έχω μάθει να τα γράφω....
Με έναν δικό μου...
Ασυλλόγιστα λογικό τρόπο...

Ψυχή μου

Ψυχή μου, πως αντέχεις?
Να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους...
Αυτούς τους ανθρώπους που σε βίασαν, σε στράγγιξαν, γελούσαν κάθε που έπεφτες και λύγιζες...Σε χλεύασαν, έπαιξαν μαζί σου, σε ταπείνωσαν, σε παράτησαν....
Κι αντέχεις αυτούς τους ανθρώπους να τους βλέπεις και να χαμογελάς?
Προτιμάς να ξεθωριάζεις τον πόνο, κι όχι τα πρόσωπα που στον προσφέρουν, πως μπορείς?
Γιατί δεν μπορώ να σε ακολουθήσω?
Γιατί δεν μπορώ να το διαχειριστώ?
Πως μπορείς...
Εσύ, γιατί μπορείς?
Και μην μου πεις, "έτσι".
Μπορεί να είναι η καλύτερη απάντηση για όλα τα ερωτήματα του κόσμου, αλλά όχι για μένα.
Εμένα δεν με καλύπτει.
Ως πότε θα ζούμε αγάπες δανεικές που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου?
Αγάπες με ημερομηνία λήξης.
Ένα ακόμα προϊόν που προσφέρουμε στους εαυτούς μας χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος.
Πως άλλαξαν όλα κι όμως εσύ ψυχή μου παραμένεις αναλλοίωτη?
Μάθε με να υπομένω,να προσμένω, να παραμένω...
Βλέπεις???
Σε όλα όσα σου ανέφερα υπάρχει μέσα, η λέξη "μένω"...
Θέλω να μάθω να μένω...
Όχι απλά να το δημιουργώ...
Να μένω να το ζήσω.
Να μένω να το νιώσω.
Ότι κι αν είναι αυτό.
Στην τελική...Δικό μου είναι...
Εγώ το έφτιαξα, γιατί να το χαίρονται οι άλλοι?
Κι εγώ?
Που είμαι εγώ?
Έφυγα τόσες φορές...
Από τόσους ανθρώπους...
Τόσες καταστάσεις...
Και τι κατάφερα?
Τώρα που είμαι επιτέλους σπίτι μου.
Στην βάση μου...
Θέλω να μείνω...
Το έχω ανάγκη.
Σε έχω ανάγκη, ψυχή μου...
Χαμογέλασε μου και μένα μια φορά...
Όχι μόνο στους άλλους.
Οι άλλοι δεν είναι ποτέ εδώ...
Με όποιο οι/η κι αν θες να γράφεις τους "άλλους" σου.
Ενώ εγώ?
Δεν ήμουν πάντα εκεί?
Με όλα τα καλά και τα κακά μου.
Μπορεί να χάθηκα μέσα στο μίσος και την κακεντρέχεια μου για ακόμα μια φορά...
Όπως με έμαθαν...
Αλλά εσύ...
Με βλέπεις...
Οι άλλοι μπορεί να μην το κάνουν αλλά εσύ με βλέπεις, έτσι???
Όπως σε βλέπω κι εγώ...Μέσα από τα μάτια σου.

Aνακαίνιση

Πόσες μετακομίσεις, ανακαινίσεις, μεταφορές, μεταβολές, έχω κάνει στην ζωή μου....

Πόσες ζωές ξεκίνησα, πόσες τελείωσα...

Πόσα όνειρα άλλαξα,αντάλλαξα, μετάλλαξα...

Πόσα έκανα "τέλος" και τα άντεξα και να'μαι πάλι από την αρχή...

Άλλη μία ανακαίνιση αυτή τη φορά στην βάση μου...

Πήρα όλους τους εφιάλτες μου και τους μετέτρεψα σε ένα όμορφο παραμύθι...

Όλοι μου οι φόβοι έγιναν δύναμη και η ελπίδα μου άρχισε να αναρρώνει επιτέλους...

Έντυσα τους τέσσερις τοίχους μου με μεταξωτά υφάσματα και γυάλισα τα πατώματα να καθρεφτίζομαι πάνω τους.

Έβγαλα όλη την παλιατζούρα έξω...

Κι όμως...

Αντί να την πετάξω...

Την καθάρισα και της έδωσα αξία.

Την αξία που της πρέπει.

Την αγαπάω την παλιατζούρα μου...

Μαζί με όλες τις αναμνήσεις που εγχέει.

Δεν αναβαθμίστηκα, όπως έκανα συνήθως...

Ανακαινίστηκα.

Μεγάλη διαφορά!

Γενικά παρατήρησα ότι τα πάντα αλλάζουν.

Οι καταστάσεις αλλάζουν,

Οι άνθρωποι αλλάζουν,

Οι καιροί αλλάζουν,

Όλα μεταβάλλονται...

Όμως τι σημασία έχει?

Πάντοτε κοιτούσα τα περισσότερα.

Δεν κοίταξα ποτέ όσα είχα,

Δεν μου έφταναν...

Ούτως η άλλως τα είχα, έτσι δεν είναι?

Πόσα έδωσα , χάρισα, πέταξα, πούλησα...

Μόνο και μόνο γιατί, τότε, δεν καταλάβαινα την αξία τους...

Μικροπράγματα...Που τώρα η θύμηση τους, θυμίζει νοσταλγία.

Μου έμειναν όμως τόσα, όσα χρειάζομαι για να ξεκινήσω για ακόμα μια φορά.

Κι ας είναι λίγα...

Τι πειράζει...

Άλλωστε ποτέ δεν χρειαζόμουν τα πολλά...

Με κούρασαν πια, τα πολλά..

Λίγα... Λίγα και καλά..

Με τα ίδια μυαλά, όχι με νέα.

Καλωσορίζω στο σπίτι μου, κάθε πλευρά του εαυτού μου...

Και προχωράω...

Άλλωστε... Ό,τι κι αν χρειαστώ...

Είμαι δίπλα μου.

Τέσσερα Μάτια....

-Που πηγαίνει το αεροπλάνο???

-Πάντως σίγουρα, μια βόλτα στα σύννεφα....

Νιώθω το χέρι σου καθώς κοιτάζω τον ουρανό, αλλά δεν γυρίζω...

Δεν το έκανες για να σε κοιτάξω...

Απλά είναι πιο όμορφος ο ουρανός μέσα από τέσσερα μάτια...

Σήμερα δεν είχε σύννεφα ζωγραφιές να τον γεμίζουν...

Σήμερα ήταν μονάχα για αναμνήσεις...

Πόσο μας άρεσε θυμάσαι?

Αγκαλιά στην αιώρα να μιλάμε για κόσμους ιδεατούς και να μας βλέπουμε μέσα...

Τόσα εμπόδια...

Τόση κακία...

Κι όμως εμείς είμασταν ενωμένοι...

Μαζί σου έμαθα την άλλη πλευρά της ντουλάπας...

Πόσες φορές με πήρε ο ύπνος εκεί...

Απλά και μόνο επειδή ήθελες να κοιμηθούμε αγκαλιά...

Με χείλη ενωμένα...

Μέχρι το πρωί...

Να κάνουμε έρωτα και ο ιδρώτας να καίει τα προσωπά μας.

Η ανάσες μας πυροτεχνήματα που σκάνε...

Τα βλέπεις όλα αυτά???

Γιατί όλα αυτά καθρεφτίζονται σε κάθε σου βλέμμα, κατάλαβε το!

Τι κι αν δεν μάθαμε μαζί...

Τι κι αν μεγαλώσαμε?

Δεν κάναμε λάθη ο ένας απέναντι στον άλλον...

Κάναμε απέναντι στον κόσμο...

Σε όλους όσους δεν μας ήθελαν μαζί...

Είτε από ζήλια, είτε από συμφέρον, είτε επειδή τότε τα πράγματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκα.

Κι όμως μέσα σε όλη αυτήν την περιπλοκότητα...

Κάθε βράδυ είχαμε την αιώρα μας...

Την δική μας ώρα...

Εκείνη την ώρα που οι δείκτες παύουν να λειτουργούν...

Εκεί που όσο κι αν προσπαθείς να αντισταθείς... Παρασέρνεσαι από την δίνη του...

Εκεί...Στον κόσμο που φτιάξαμε μαζί....

Έχω φτιάξει τόσες κολάσεις προσπαθώντας να φτιάξω έναν παράδεισο, που να θυμίζει τον δικό μας.

Και τι κατάφερα?

Έδωσα αξία σε νόθες καταστάσεις κι ανθρώπους ανίδεους.

Χαραμίστηκα στην λήθη του ναρκισσισμού μου κι έπαθα ότι έπαθα.

Φτάνουν όμως αυτά...

Οι μάσκες έπεσαν.

Όλα αυτά τα χρόνια...

Προσπαθούσα τόσο πολύ να φαίνομαι καλός.

Κι ήμουν τόσο καλός, στο να το κάνω.

Μπέρδεψα μέχρι και σένα..και μένα...Όλους.

Κοίτα με όμως τώρα.

Δεν υπάρχουν εμπόδια.

Μόνο ένα.

Ο χρόνος.

Ο χρόνος που χάσαμε.

Ο χρόνος που σπαταλήσαμε.

Προσπαθώντας να τους νικήσουμε και να αποδείξουμε όλα όσα μας επέβαλαν...

Χάσαμε....Εμάς.

Κι ήταν τόσο μα τόσο όμορφο αυτό...Εμείς...

Κάτι αληθινό, όχι κάτι που έφτιαξα για να το θυμίζει...

Τσαντίζομαι...

Αλλά δεν σταματάω να κοιτάζω τον ουρανό...

Κοίτα τι σου δείχνει..

Εσένα να τρέχεις κι εμένα να σε διεκδικώ και να σε κάνω δική μου κάθε βράδυ.

Κοίταξε τον... Κοίταξε μας...

Αρκετό χρόνο δεν χάσαμε...?

Τόσο έψαξες...Με βρήκες πουθενά?

Μην κοροϊδεύεις άλλο τον εαυτό σου και αποδέξου το, όπως έκανα κι εγώ.

Ευτυχία ξέρεις τι πάει να πει.

Μαζί την γνωρίσαμε...Μας συστήθηκε, μας έδωσε το χέρι της, μας άνοιξε την πόρτα της...

Θυμάσαι πως έμοιαζε?

Πάμε μια βόλτα στην ταράτσα...

Είναι εκεί...Και μας περιμένει...

Ντυμένη ανάμνηση, να μας υπενθυμίζει ποια είναι...

Σκέψου το...

Είναι τόσο απλό αν το καλοσκεφτείς.

Είναι μπροστά στα μάτια σου...

Αρκεί να μην δεις με δύο...Αλλά με τέσσερα.