Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο.

"Σταματησαν να σε εξαπατουν, Όχι να σε αγαπάνε. Κι εσυ πονάς σαν να έπαψαν να σε αγαπούν άνθρωποι που ποτέ δεν νοιαστηκαν" είπε ο Antonio Porchia. Κι είχε δίκιο. Πόσοι άραγε έχουμε νιώσει αυτού του είδους πόνο. Πονάμε γι αυτούς που αντί να μας συμπονεσουν, προτίμησαν να μας πονέσουν. Όλοι μας έχουμε συναντήσει τετοιους ανθρώπους... Με άλφα μικρό σαν την ψυχη τους.Που έγιναν αφορμη να ολοκληρώσουμε την παλετα των συναισθηματων μας. Πονάμε για πράγματα ασήμαντα που το καταλαβαίνουμε μονάχα όταν είναι ήδη πολύ αργά. Όταν ο χρόνος μας έχει πλέον προσπεράσει. Δίνουμε έμφαση στον στιγμιαίο εγωισμό και χάνουμε το νόημα. Όσο κι αν έχεις πονέσει, καποτε σίγουρα θα έχεις πονέσει καποιον άλλον  κι εσυ όπως και το αντίστροφο. Το μοναδικο συναίσθημα που ειναι ίδιο σε όλους, είναι ο πόνος. Ίσως γι αυτό και να τον χαρίζουμε απλόχερα. Γιατί τον ξέρουμε. Γιατί είναι ένα με μας. Όσο κι αν προσπαθούμε  για το αντίθετο. Πάντα θα έρχεται να μας βροντοφωναζει ότι νίκησε. Κι εμείς προσπαθώντας να τον ξεπεράσουμε αφήνουμε την ζωή μας να περνάει μπροστά από τα μάτια μας. Χάθηκε η μπέσα και το φιλότιμο και την θέση τους πήρε η κακία και ο φθόνος. Κανεις δεν θέλει το καλό του άλλου. Θέλει απλά να μπορεί να τον χειραγωγεί. Η εμπιστοσύνη έσβησε μέσα από τις καρδιές μας και πλέον τίποτα δεν είναι αγνό. Καθαρό. Ο κόσμος που μάθαμε, διαφέρει τόσο από τον κόσμο που ζούμε πλέον. Όλοι και όλα είναι αναλώσιμα. Μέχρι και οι εποχές...άλλαξαν. δεν είναι πλέον 4. Έμεινε μόνο το φθινόπωρο. Κάποιες φορες πιο ήπιο να θυμίζει άνοιξη κι άλλες πάλι σκληρό και τσουχτερό σαν τον χειμώνα που κατοικεί μέσα μας. Μάθαμε να προσαρμοζομαστε αντί να το αλλάζουμε. Μάθαμε να ξεμαθαινουμε αντί να καταλαβαίνουμε εις βάθος. Αλλά τι σημασία έχει? Ποιος μπορεί πραγματικά να καταλάβει τον λήθαργο στον οποίο μπήκαμε μόνοι μας. Τον λήθαργο του ανθρώπινου είδους. Κοιμόμαστε με ματια ανοιχτά και μιλάμε με λέξεις δανεικές η ακόμα και κλεμμένες. Στην εποχή του φαίνεσθαι το είσθε είναι υπό εξαφάνιση. Τι μπορούμε να κάνουμε όμως γι αυτό? Οι επιλογές είναι πολλές. Όπως πάντα. Αλλά πόσο αληθινοί είμαστε με τον εαυτό μας ετσι ώστε να μπορέσουμε να επιλέξουμε την σωστή? Το θέμα δεν είναι ποια θα επιλέξεις. Το θέμα είναι αυτή που θα επιλέξεις να έχεις το θάρρος να την κρατήσεις και να την κάνεις ορόσημο για την ζωή σου. Για να βγεις από τον λήθαργο αρκεί μονάχα να ξυπνήσεις και να ανοίξεις τα μάτια σου. Όχι τα αυτιά σου. Ούτε το στόμα σου. Δεν χρειάζεται να ματώσεις χέρια και πόδια για να πετύχεις. Αρκεί να χρησιμοποιείς το μυαλό σου όπως σχεδιάστηκε να λειτουργεί κι όχι όπως το επαναπρογραμματισαμε. Κι αν κάποιος σταμάτησε να σε "αγαπαει" μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να πονάει. Αξία δίνεις σε αυτόν που μηδενισε την δική σου. Τόσο καιρό προσπαθούσες να πας κόντρα στο Ρέμα μέχρι που λύγισες και άφησες το Ρέμα να σε παρασύρει με όλη του την ορμή. Και τελικά αυτό που φοβόσουν ήταν κι αυτό που σε λυτρωσε. Ξερεις Γιατί? Γιατί αντί να φοβηθεις τα νερά, τα κολύμπησες. Και το Ρέμα έγινε λίμνη. Μια λίμνη μόνο για σένα και για όποιον καταφέρει να φτάσει εκει και να κολυμπήσει μαζί σου. Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο. Σε έναν κόσμο που το καλοκαίρι ακόμα υπάρχει...

Ουράνιο τόξο

Πέρασε ο καιρός κι η γεύση της ήδη ξεθωριασε από τα χείλη μου. Η μυρωδια της δεν κατακλύζει πλέον καμία μου αίσθηση... Δεν την νιώθω πια... Αλλά ακόμα νιώθω... Στέρεψαν οι θάλασσες στα μάτια μου και η τρέλα άφησε την θέση της στο τίποτα. Κι είμαι καλα με το τίποτα γιατί αυτό το τίποτα κρύβει μέσα του τα πάντα. Όλα όσα σταμάτησα να φοβάμαι. Δεν φοβαμαι πια κι αυτο μου αρκει. Δεν εχω κατι να χασω για να εχω κατι να φοβαμαι. Η να αφηνω να με κυριευει αυτη η μαυριλα που με διαλυει.Λένε όταν αγαπάς κάτι, αστο να φύγει. Αν γυρίσει πίσω είναι δικό σου. Αν δεν γυρίσει τότε δεν ήταν ποτέ. Όχι εγώ δεν συμφωνώ. Όταν αγαπάς κάτι, τίποτα στον κοσμο δεν σε αφήνει να φύγεις. Κι αν φύγει παει να πει ότι δεν σε "αγάπησε" αρκετά -θέλησε ταιριαζει καλυτερα- ώστε να μείνει μαζί σου. Κι έτσι κι εγώ απλα σταματησα να θελω αλλο κι έφυγα. Ναι. Το κατάφερα κι τό. Αυτή τη φορά εφυγα τόσο μακρυα.  Χωρις να κανω ουτε ενα βημα.Καταφερα να την αγαπησω και να την σεβαστω οπως δεν σεβαστηκα ποτε κανεναν ανθρωπο. Ειχα το σθενος και την αντοχη να δωσω ολα οσα ειχα χωρις να με νοιαζει αν χάσω. Κι έχασα. Ολα οσα παλεψα να αποκτησω, σε καποιον αλλον τα χαρισε απλωχερα.Κι αλήθεια δεν με νοιάζει αυτή η αιμοπικρη γεύση. Ηταν η καλύτερη κίνηση που έκανα μέχρι τώρα. Πήρα κάθε τι άσχημο και έφυγα. Τα καλα μου δεν μετρησαν. Ποτε δεν μετρανε. Αλλα τουλαχιστον τα πηρα κι αυτα.Τουλαχιστον Τώρα δεν φοβάμαι. Κι ας επρεπε να την αρνηθω. Με αρνήθηκε πρώτη. Και στο τελος την τελειωσα.Όλοι μας έχουμε και την καλή και την κακη μας πλευρά. Το θέμα είναι ποια επιλέγουμε να φορέσουμε. Κι εγω κουραστηκα να φοραω παντα την πιο αθλια και σκισμενη μου φορεσια.Πόσο δρόμο έπρεπε να διανύσω για να καταλάβω ότι το μονοπάτι στο οποίο βάδιζα...οδηγούσε σε τέλμα. Κι όμως το περπάτησα. Τα κατάφερα Γιατί δεν σταμάτησα να προσπαθώ. Αυτή τη φορά δεν λύγισα. Απλά Άλλαξα τον λόγο που κανω όλη αυτή τη προσπάθεια. Έκανα λάθος. Προσπαθούσα να δείξω ποιος είμαι σε ματια τυφλά. Και πόδια καρφωμένα στο πάτωμα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με τράβηξε σε κείνη εξ αρχής. Αλλά χαίρομαι. Τώρα είμαι πραγματικά ελεύθερος. Τώρα που είδα. Τώρα ξέρω. Και τώρα έμαθα. Και πάλι στο μυαλό μου ήρθε μια μικρή ιστορία που θα θελα να μοιραστώ. Μια ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου να χω συντροφιά κάθε που ένιωθα άσχημα. Μια φορά κι έναν και έναν καιρό, όλοι οι άνθρωποι ήταν χρώματα. Οι κακοί ήταν όλες οι αποχρώσεις του μαύρου και οι καλοί, του άσπρου... Σε μια περίεργη παλέτα που διαμορφωνόταν σύμφωνα με την ψυχη του καθενός καθώς και με το πώς αντιμετώπιζε τον κόσμο γύρω του. Όπως καταλαβαίνεις όλοι άλλαζαν χρωματισμούς  συνεχώς... Κι έτσι κανεις δεν μπορούσε να αναγνωρίσει πλεον κανέναν... Μόνο ένας παρέμενε ίδιος. Περιείχε ισοποσα όλα τα χρωματα
Αλλά δεν άλλαζε ποτέ. Έτσι όλοι οι άλλοι τον κατηγόρησαν ότι αυτός φταίει που ζουν όλοι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Τον έδεσαν στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού και τον άφησαν να τον ξεσκίσουν οι άνεμοι, πιστεύοντας ότι έτσι θα δώσουν λύση στο πρόβλημα τους. Οι άνεμοι έκλαψαν για αυτήν την αδικία κι έτσι τον διαπέρασαν με όλη την ορμή τους και τον έκαναν τόξο στον ουρανό. Μπορεί οι άνθρωποι πλέον αντί για χρώματα να απεκτησαν πρόσωπα αλλά αλήθεια...σταμάτησαν να ζουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων? Μετά  από κάθε βροχή ομως, θα βγαίνει λαμπρό το ουράνιο τόξο να τους δείχνει το λάθος τους. Σε κάθε Κάθε γωνιά του κόσμου... ίδιο κι απαράλλαχτο.