Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο.

"Σταματησαν να σε εξαπατουν, Όχι να σε αγαπάνε. Κι εσυ πονάς σαν να έπαψαν να σε αγαπούν άνθρωποι που ποτέ δεν νοιαστηκαν" είπε ο Antonio Porchia. Κι είχε δίκιο. Πόσοι άραγε έχουμε νιώσει αυτού του είδους πόνο. Πονάμε γι αυτούς που αντί να μας συμπονεσουν, προτίμησαν να μας πονέσουν. Όλοι μας έχουμε συναντήσει τετοιους ανθρώπους... Με άλφα μικρό σαν την ψυχη τους.Που έγιναν αφορμη να ολοκληρώσουμε την παλετα των συναισθηματων μας. Πονάμε για πράγματα ασήμαντα που το καταλαβαίνουμε μονάχα όταν είναι ήδη πολύ αργά. Όταν ο χρόνος μας έχει πλέον προσπεράσει. Δίνουμε έμφαση στον στιγμιαίο εγωισμό και χάνουμε το νόημα. Όσο κι αν έχεις πονέσει, καποτε σίγουρα θα έχεις πονέσει καποιον άλλον  κι εσυ όπως και το αντίστροφο. Το μοναδικο συναίσθημα που ειναι ίδιο σε όλους, είναι ο πόνος. Ίσως γι αυτό και να τον χαρίζουμε απλόχερα. Γιατί τον ξέρουμε. Γιατί είναι ένα με μας. Όσο κι αν προσπαθούμε  για το αντίθετο. Πάντα θα έρχεται να μας βροντοφωναζει ότι νίκησε. Κι εμείς προσπαθώντας να τον ξεπεράσουμε αφήνουμε την ζωή μας να περνάει μπροστά από τα μάτια μας. Χάθηκε η μπέσα και το φιλότιμο και την θέση τους πήρε η κακία και ο φθόνος. Κανεις δεν θέλει το καλό του άλλου. Θέλει απλά να μπορεί να τον χειραγωγεί. Η εμπιστοσύνη έσβησε μέσα από τις καρδιές μας και πλέον τίποτα δεν είναι αγνό. Καθαρό. Ο κόσμος που μάθαμε, διαφέρει τόσο από τον κόσμο που ζούμε πλέον. Όλοι και όλα είναι αναλώσιμα. Μέχρι και οι εποχές...άλλαξαν. δεν είναι πλέον 4. Έμεινε μόνο το φθινόπωρο. Κάποιες φορες πιο ήπιο να θυμίζει άνοιξη κι άλλες πάλι σκληρό και τσουχτερό σαν τον χειμώνα που κατοικεί μέσα μας. Μάθαμε να προσαρμοζομαστε αντί να το αλλάζουμε. Μάθαμε να ξεμαθαινουμε αντί να καταλαβαίνουμε εις βάθος. Αλλά τι σημασία έχει? Ποιος μπορεί πραγματικά να καταλάβει τον λήθαργο στον οποίο μπήκαμε μόνοι μας. Τον λήθαργο του ανθρώπινου είδους. Κοιμόμαστε με ματια ανοιχτά και μιλάμε με λέξεις δανεικές η ακόμα και κλεμμένες. Στην εποχή του φαίνεσθαι το είσθε είναι υπό εξαφάνιση. Τι μπορούμε να κάνουμε όμως γι αυτό? Οι επιλογές είναι πολλές. Όπως πάντα. Αλλά πόσο αληθινοί είμαστε με τον εαυτό μας ετσι ώστε να μπορέσουμε να επιλέξουμε την σωστή? Το θέμα δεν είναι ποια θα επιλέξεις. Το θέμα είναι αυτή που θα επιλέξεις να έχεις το θάρρος να την κρατήσεις και να την κάνεις ορόσημο για την ζωή σου. Για να βγεις από τον λήθαργο αρκεί μονάχα να ξυπνήσεις και να ανοίξεις τα μάτια σου. Όχι τα αυτιά σου. Ούτε το στόμα σου. Δεν χρειάζεται να ματώσεις χέρια και πόδια για να πετύχεις. Αρκεί να χρησιμοποιείς το μυαλό σου όπως σχεδιάστηκε να λειτουργεί κι όχι όπως το επαναπρογραμματισαμε. Κι αν κάποιος σταμάτησε να σε "αγαπαει" μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να πονάει. Αξία δίνεις σε αυτόν που μηδενισε την δική σου. Τόσο καιρό προσπαθούσες να πας κόντρα στο Ρέμα μέχρι που λύγισες και άφησες το Ρέμα να σε παρασύρει με όλη του την ορμή. Και τελικά αυτό που φοβόσουν ήταν κι αυτό που σε λυτρωσε. Ξερεις Γιατί? Γιατί αντί να φοβηθεις τα νερά, τα κολύμπησες. Και το Ρέμα έγινε λίμνη. Μια λίμνη μόνο για σένα και για όποιον καταφέρει να φτάσει εκει και να κολυμπήσει μαζί σου. Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο. Σε έναν κόσμο που το καλοκαίρι ακόμα υπάρχει...