...

Ουρανέ μου, πες μου το βλέπεις κι εσύ...ή μόνο εγώ..?
Δεν γίνεται να μην το βλέπεις...
Για πρώτη φορά στην ζωή μου, δεν φοβάμαι...
Νιώθω πιο δυνατός από ποτέ...
Νιώθω ότι μπορώ να σε αγγίξω ουρανέ μου...
Πετάω και δεν με νοιάζει...
Έχω πέσει ναι...Πόνεσα...Διαλύθηκα..!
Και τι μ'αυτό?
Δεν θα ξαναπετάξω???
Όχι...Κοίτα με, πετάω..!
Κι ας ξαναπέσω...Και τι μ'αυτό?
Η πτήση μας κρατάει για όσο πιλοτάρουμε εμείς...
Ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουμε στάσεις εκτάκτου ανάγκης...
Θα φτάσουμε στον προορισμό μας αλώβιτοι και αρτιμελείς!
Μόνο που εγώ δεν έχω πλέον κάποιον προορισμό...
Μου αρκεί να είμαι μαζί της...
Να κοιμάμαι και να ξυπνάω και να την έχω μέσα στην αγκαλιά μου...
Να με κοιτάει με αυτό το βλέμμα που κάνει κάθε πτυχή του εαυτού μου να την ερωτεύεται όλο και πιο πολύ...
Δεν ξέρω πως έγινε...
Υπάρχουν μόνο εικόνες στο μυαλό μου.
Εικόνες που με γεμίζουν συναισθήματα...
Όμορφα συναισθήματα... Και ένα μόνιμο χαμόγελο...
Άξιζε που περίμενα...
Που υπέμεινα και επέμεινα...
Που άλλαξα, που πέθανα...
Γιατί, ξαναγεννήθηκα...
Γιατί τα λάθη μου δεν τα έκανα σε κείνη...
Δεν τα έβγαλα πάνω της...
Ξέρω πως να την φροντίζω...
Κάθε νέα νύχτα που ξημερώνει και κάθε μέρα που μας καληνυχτίζει
Τώρα που επιτέλους την βρήκα...
Δεν φοβάμαι, ουρανέ μου...Με νιώθεις?
Δεν υπάρχει πλέον κάτι κακό μέσα μου...
Έφυγε...μαζί με όλα όσα μου στερούσαν το χαμόγελο..
Κι έμεινα εγώ....Χωρίς φραγμούς και τείχη...
Εγώ...

Καμία βροχή δεν ξεθωριάζει την Άνοιξη

Έξω βρέχει....Όλα είναι μουντά...Όταν έχει λιακάδα μέσα σου όμως...
Καμία ψιχάλα δεν βραχυκυκλώνει το χαμόγελο σου!
Καμία σκιά δεν μπορεί να χωρέσει στο φως σου....
Κοιτάζω στον καθρέφτη...Και το χαμόγελο μου βρίσκεται ακριβώς κάτω απότην μύτη μου...
Ακριβώς εκεί που το άφησα και χθες...
Πόσο χαίρομαι που πλέον αλλάζουν οι εποχές, Οι καταστάσεις και όχι οι άνθρωποι μεσα σε αυτες...Επιτέλους ψυχή μου, ηρεμήσαμε...
Περάσαμε τα κύμματα και βρήκαμε στεριά...
Κι ας μην θυμίζει πατρίδα...
Δεν πειράζει...Καλύτερα... reboot απ'την αρχη σε ξένη γλώσσα, λοιπόν, και ξεκινάμε!
Ξαφνικά νιώθω ευγνώμων για κάθε κακοτυχία και στραβοπάτημα που έζησα....
Για κάθε χτύπημα που δεχτηκα....
Γιατί τώρα ξέρω...
Θεέ μου νιώθω το σώμα μου μουδιασμένο και μ'αρέσει....
Το χαμόγελο κολλημένο μονίμως πάνω μου κι έξω ας ρίχνει και χαλάζι...
Ποιος νοιάζεται?
Όχι εγώ πάντως...
Ήρθε η άνοιξη και φύσηξε μέσα μου έρωτα...
Και πήρε μακρυά τα κατακάθια...
Καθάρισε το μέσα μου να'ναι έτοιμο να σε υποδεχτεί...
Εσένα..Μόνο εσένα!
Έξω βρέχει...
Καμιά βροχή όμως δεν ξεθωριάζει την Άνοιξη....

Μέσα στην νηφαλιότητα της μέθης μου

Θέλω να παγώσω το χρόνο και να χαθώ στο δευτερόλεπτο εκείνο....
που τα χείλη σου άγγιξαν, για πρώτη φορά, τα δικά μου.
Να κλέψω την ανάσα πριν τρέξει και το σκάσει μακρυά και την χάσω...
Να την φυλακίσω μέσα στην νηφαλιότητα της μέθης μου!
Το έπαθλο μου σε αυτό μας το "παιχνίδι¨"....Σ'αυτό το κυνήγι θησαυρού...
Λένε "Σημασία έχει που ταξιδεύει η καρδιά και όχι το κορμί".
Εγώ πιστεύω ότι σημασία έχει που ταξιδεύει το μυαλό...
Αυτό είναι το μόνο που συγχρονίζει καρδιά και σώμα...
Παρατηρεί μέσα από τα μάτια...Γι'αυτο καλό είναι να κοιτάμε εκεί που θέλουμε να πάμε, αλλιώς το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να πάμε εκεί που κοιτάμε...
Σε θέλω, όχι γιατί κάνεις την καρδιά μου να φτερουγίζει και το κορμί μου να τρέμει...
Όχι....Απλά στα μάτια σου βρίσκω την γαλήνη που αναζητούσα...
Στο χαμόγελο σου βρήκα το χαμόγελο που έχασα κάποτε...
Και πίστεψε με, δεν είναι απελπισία αυτό που με φέρνει στα μάτια σου, μπροστα...
Δεν είναι κάτι νοθευμένο...
Είναι αγνή σκόνη μαγείας...!
Εγώ ο ίδιος ταξίδεψα στις πιο κρυφες γωνιές του ουρανού μου...
Στην οδό των ξεχασμένων άστρων...Και είχε μείνει μόνο η σκόνη τους...Κι έτσι την μάζεψα και την πήρα...
Βλέπεις, κανείς δεν είδε την μαγεία μέσα τους κι έτσι μια μέρα ξεθώριασαν και έσπασαν και έγιναν στάχτες κι οι σταχτες... Σκόνη...
Σε θέλω γιατί με ηρεμείς...Γιατί τις σκέψεις που σε τρομάζουν εγώ τις ξέρω και μπορώ να σε μάθω να μην τις φοβάσαι...
Δεν είναι κακό να φοβάσαι...Να έχεις αδυναμίες....Όλοι το κάνουμε!
Μου αρκεί που βρήκες τον τρόπο και ξεγλύστρισες μέσα στον κόσμο μου...
Μια άγνωστη γοργόνα που ξέβρασε το κύμμα...
Ένα κύμα που πήρα και το έφτιαξα θάλασσα!
Σε θέλω γιατί πάντα ονειρευόμουν ένα ταξίδι στα σύννεφα και εσύ μου το χάρισες...
Η αλήθεια είναι, ότι πάντα έψαχνα τρόπους να πετάω όσο πιο κοντά στα σύννεφα, μπορώ...
Είτε μεταφορικά είτε με μεταφορικά...
Πάντα όμως ήμουν μόνος...
Δεν ήξερα τους μορφασμούς που παίρνει το πρόσωπο μου κατά της απογείωση....
Εκείνο το λεπτό που κόβεται η ανάσα...Νιώθω το χέρι σου και σε ακούω να λες "απογειωνόμαστε".
Και ξανικά μια θάλασσα απο σύννεφα ξετυλίγεται μπροστά μας....
Αυτό που με ταξίδεψε περισσότερο, ήταν η προσγείωση...
Που σε κάθε ανατάραξη μου έλεγες "κοίτα με"...
Σε θέλω γιατί με κάνεις να μην φοβάμαι...
Σε θέλω και πλέον δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το ανατρέψω...
Σε θέλω γιατί δεν σου ζήτησα τίποτα απ'όσα μου έδωσες...
Κι όμως μου τα έδωσες...Κι ας ξέρεις ότι "τέτοιος είμαι εγώ".
Δεν είμαι πια...Χάθηκε όπως και άλλα πολλά, ένα ματωμένο βράδυ του 16...
Ξεψύχισε μαζί του και όσο όλοι μετρούσαν ανάποδα εγώ ταξίδευα στον κόσμο των ονείρων μου...
Μου ζήτησες να σου περιγράψω τι αισθάνομαι και όχι το συναίσθημα το ίδιο και δεν σου απάντησα...
Όχι γιατί δεν ξέρω...Αλλά και να σου πω...Δεν θα με πίστευες..
Άλλωστε τα λόγια...Είναι τόσο φθηνά...Αναλώσιμα...δεν μπορούν να προσδιορίσουν στο έπακρο και να σε κάνουν να νιώσεις τον προσδιορισμό αυτού του συναισθήματος...
Δεν είναι αναλώσιμο..Δεν μπορείς να του βάλεις ταμπελάκι γιατί πολύ απλά δεν του πάει...
Το χαλάει...Μου φτάνει που χαμογελάω...
Με κοιτάζω στις φωτογραφίες και δεν βλέπω γκριμάτσες, αλλά χαμόγελο...
Κι εσύ χαμογελάς..Σε όλες...!
Σε θέλω, γιατί απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα ιστορίες και έψαχνα τους κατάλληλους ρόλους για να το φέρω στην ζωή...Κι όμως μαζί σου απλά το ζω...Και μετά έχω κάτι για να γράψω....
Και σε βλέπω και σενα εκεί...Στο μέρος εκείνο...Που μόνο η φαντασία μας ξέρει που βρίσκεται...
Ξέρω ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι...Που μπορώ να ζήσω διαφορετικά ή πανομοιότυπα...Καλύτερα ή χειρότερα...Εγώ όμως θέλω να μείνω σε αυτό...Εδω...Σε μέρη τιθασευμένα, όχι ατίθασα.
Αν το νιώθεις θα το νιώσω...Μην αγχώνεσαι..Όντως..!

Τοίχος

Θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο,τόσο δυνατα...
Να σταματήσει και η τελευταία μου, σκέψη.
Δεν είναι ότι δεν αντέχω άλλο...
Δεν είναι ότι βαρέθηκα...
Δεν είμαι αχάριστος...
Απλά...
Όλα όσα είχα, έχω και έχω...
Δεν τα ζήτησα ποτέ...
Ούτε τα λεφτά, ούτε τις επικαιρότητες, ούτε το όνομα...
Ειδικά αυτό με το όνομα είναι ένας τόμος στην βιβλιογραφία μου...
Όχι απλά μια σελίδα!
Δεν με νοιάζει η καρικατούρα που δημιούργησα για να έχουν κάτι να θαυμάζουν ή να ζηλεύουν...
Θα σου πω ένα μικρό μυστικό...
Δεν με νοιάζει τι νιώθουν,μόνο τι νιώθω...
Και νιώθω μια αηδία...
Τουλάχιστον νιώθω, μην είμαι πλεονέκτης.
Δεν με νοιάζει τι βλέπουν, μόνο τι βλέπω
Και βλέπω πράγματα τρελά...Αλλόκοτα...
Τουλαχιστον βλέπω, κι όχι με τον τρόπο που βλέπουν οι περισσότεροι...
Με τον δικό μου τρόπο.
Ξέρω πόσο ξεχωριστός είμαι για κάποιους ανθρώπους και πόσο μισητός για κάποιους άλλους!
Δεν με νοιάζει όμως!
Δεν ξέρω αν με νοιάζει πλέον, κάτι.
Δεν θέλω πια να σταματήσει η γη, να γυρίζει...
Ας μείνει σβούρα, δικό της θέμα.
Θέλω απλά να μην είμαι μέρος της.
Μπορώ?
Έναν τοίχο θέλω...
Έναν που να μην γκρεμίζεται...
Ένας τοίχος...Μου αρκεί...
Αρκεί, να μην μπορέσω να τον σπάσω.

Παλάτι πάνω σε κινούμενη άμμο

Που πάει αυτός ο κόσμος΄...
Από το κακό στο χειρότερο....
Κάθε μέρα που ξημερώνει τρέμω στην ιδέα ότι πρέπει να ξαναβγώ έξω...
Σε αυτήν την παρωδία που ονομάζουμε καθημερινότητα.
Πόσο σιχάθηκα τους ανθρώπους να'ξερες!
Ψέυτες, υποκριτές, πατάνε επί πτωμάτων για λίγα ψίχουλα.
Οικογένειες διαλύονται, παιδιά καταστρέφονται.
Η γνώση λιγοστεύει η ακολασία επεκτείνεται!
 Ένα κουτί. παπαγαλίζει ήθη και θεσμούς... που σαν μικρόβιο μπαινουν στον πολιτισμο μας
 και τον καταστρέφουν...
Κατακλυζόμαστε από αισχρές εικόνες και έκφυλα πρώτυπα!
Με όλους αυτούς τους μεταμοντερνισμούς χάσαμε την ταυτότητα μας.
Τρώμε ότι μας πασάρουν για μόδα,μουσική,πολιτική,θρησκεία...
Μασάμε χωρίς να βλέπουμε τι τρώμε!
Που πάμε???
Από το χειρότερο στο χείριστο.
Μας έκαναν να νιώθουμε ότι είμαστε ανίσχυροι...
Όσοι δεν ακολουθούν την μάζα εξαφανίζονται στο περιθώριο...
Στην αφάνεια..
Ότι δεν συμβαδίζει με τα πρότυπα τους, κόβεται.
Κάθησα και σκέφτηκα...
Τι έχει προσφέρει η γενιά μου στην εξέλιξη της ανθρωπότητας....
Τι κάνουν οι νέοι στην ηλικία μου, περιλαμβανομένου και εμένα!
Τίποτα....
Κάθονται μπροστά από μία οθόνη ανακυκλώνοντας, ενστερνίζοντας και αναδημοσιεύοντας ιδέες και απόψεις άλλων...
Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να εκφράσουν την ατομικότητά τους...
Να δημιουργήσουν δικές τους απόψεις και ιδέες!
Κλείνονται σε μια καφετέρεια και συζητούν ώρες ατελείωτες ψάχνοντας να βρουν λύση για τον/την γκομενο/α που βρήκαν,έχασαν,ψαχνουν κ.ο.κ , αντί να ψάχνουν για καινοτόμες ριζοσπαστικές ιδέες που θα οδηγήσουν στην εξέλιξη και όχι στην αναβάθμιση της ζωής τους...
Πλέον το να είσαι αισχρός και άπιστος "πουλάει" κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η εμπιστοσύνη, να διαλύονται οικογένειες, φιλίες, δεσμοί.
Μάθαμε από τα έτοιμα και τα δύσκολα τρομάζουν.
Μένουμε στα ευκαιριακά γιατί τα σταθερά κουράζουν.
Υποτασσόμαστε στο άδικο γιατί το δίκαιο πονάει.
Και το ξέρω, γιατί για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξα κι εγώ τέτοιος.
Φαφλατάς, δηθενιάρης, φτηνος, ανακυκλώσιμος!!!
Κι όλα αυτά για να ταιριάξω στην μάζα...
Γιατί το να διαφέρω δεν ήταν κάτι το θεμιτό.
Και τώρα που ταίριαξα...
Τώρα που το κατάφερα...
Επιλέγω να μείνω εκτός.
Βαρέθηκα να συμβιβάζομαι για να είμαι αποδεκτός.
Ε ΟΧΙ!!!
Χαίρομαι που ήμουν εκτός.
Χαίρομαι που δεν είχα χώρο σε αυτήν την κοινωνία...
Που ήταν τόσο δύσκολο να ενταχθώ...
Που γεννήθηκα διαφορετικός...
Εστίαζα τόσο στο να ενταχθώ και να καταξιωθώ στην κοινωνία, που ξέχασα να ζω.
Ξέχασα τον σκοπό μου...Προσπαθούσα και προσπαθούσα και προσπαθούσα...
Και κάθε μου προσπάθεια ένα κενό.
Την στιγμή που σταμάτησα να προσπαθώ, σταμάτησα και να κουράζομαι..
Κι άρχισα ξανα, να βρίσκω τα κομμάτια που έχασα στην πορεία του χρόνου...
Κομμάτια μου, που πέταξα στο περιθώριο για να μπορέσω να χωρέσω σε μία θέση που ποτέ μου δεν μου ταίριαξε. Ποτέ δεν ήτανε για μένα!
Έμαθα να διαχειρίζομαι την αντοχή μου, την υπομονή μου και την δύναμη που διοχέτευα άσκοπα...
Βρήκα έναν σκοπό...
Κι ας αναγκάστηκα να θάψω όλα όσα με απάρτιζαν...
 Έπρεπε να θάψω κάτι για να μπορέσω να ανθίσω...

Κάποτε μου είχαν πει πως είναι αδύνατον να χτίσει κάποιος πάνω σε κινούμενη άμμο.
Κι εγώ αμέσως είπα "ΜΠΟΡΩ"...Και το έκανα!!!
Έριξα χώμα και μπάζα ώστε να κρατήσουν οι βάσεις ακόμα περισσότερο και έχτισα ένα παλάτι που ακόμα και ο ήλιος χαίρεται να βλέπει, κάθε που ξημερώνει...
Η κινούμενη άμμος όμως καταβρόχθιζε το παλάτι μου...
Κι όσο πιο γρήγορα το έχτιζα...Τόσο πιο γρήγορα το κατάπινε...
Δεν με ένοιαζε όμως...Όλοι έβλεπαν το παλάτι μου...
Αυτό που εγώ έχτισα...Κατάφερα το αδύνατο!
Όλοι το ζήλευαν...Τόσο για την ομορφιά του...
 όσο και για το ότι ήταν χτισμένο πάνω σε κινούμενη άμμο!
Τα κατάφερα...Και???
Τα χέρια μου δεν άργησαν να ματώσουν...
Η κούραση και η πίεση άρχισαν να με φθείρουν!!!
Ο κόσμος ήταν πάντοτε περίεργος και έμπαινε μέσα χωρίς να σκέφτεται που πατάει...
Απλά και μόνο για να δει τι έχει μέσα!!!
Κι εγώ όλο και έχτιζα...Και άρεσε...Κι αυτό με έκανε να ξεπεράσω κάθε μου όριο...
Να συνεχίζω, ακόμα κι όταν δεν είχα άλλη αντοχή.
Χωρίς σταματημό. Δεν ήθελα να χάσω το αριστούργημά μου!
Μέχρι που οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν και σταμάτησα να χτίζω...
Και μέσα σε ένα λεπτό...Ότι έχτισα με κόπο και μόχθο...Χάθηκε μπροστά στα μάτια μου!
Και έμεινε μόνο η κινούμενη άμμος να βροντοφωνάζει πως με κέρδισε...
Και τι κατάλαβα???
ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ???
Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να το χτίζω...Που δεν πάτησα μέσα, ούτε μία φορα!
Ήμουν τόσο κολλημένος με αυτό που έχτισα...Που τελικά δεν πρόλαβα ούτε να το δω.
Πόσο μάλλον να το χαρώ!!!
Ναι! Κατάφερα το αδύνατο...Και???
 

Αγαπημένη μου Πριγκίπισσα

Αγαπημένη μου πριγκίπισσα,
Συγχώρα με που δεν έχω βρει ακόμα το σωστό μονοπάτι προς την καρδιά σου....
Που ακόμα δεν σε έχω βρει...
Ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί έξω και με περιμένεις.
Σε κάποια γωνιά του Σύμπαντος...
χτυπάει η καρδιά σου για μένα...Μόνο για μένα...
Προσμένεις εμένα...Μόνο εμένα...
Δεν περιμένεις άδικα όμως...Σε ψάχνω...Και θα σε βρω!
Αυτός είναι ο λόγος που το μελάνι μου μεταμορφώνεται κι απόψε στο χαρτί...
Για σένα είναι...
Για να μην φοβάσαι...
Θα σε βρω μονάκριβή μου.
Αργά η γρήγορα θα το κάνω....
Ξέρω ότι είσαι φυλακισμένη και περιμένεις να σε ελευθερώσω...
Θα το κάνω αγαπημένη μου.
Μπορεί να μην είμαι ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο και τα όμορφα ξανθα μαλλιά ή τα μπλε μάτια...
Μπορεί να μην έχω παλάτια να σου προσφέρω...Και κόσμους να σου χαρίσω!
Μπορεί να είμαι απλά ένας άνθρωπος...Ένας απλός άνθρωπος...
Έχω όμως ένα χρυσοκέντητο στέμμα...
Φτιαγμένο εξ'ολοκλήρου με άστρα...
Και θα ταξιδέψω κόσμους . . . για να σε βρω και να στο φορέσω στα μαλλιά!
Δεν αργώ...Πέρασα τα κύμματα και βρήκα στεριά...
Πάλεψα με τα τέρατα και τους δαίμονες...
Λαβώθηκα...Πληγώθηκα...Νικήθηκα...Μα δεν ηττήθηκα...
Δεν τα παράτησα...Δεν έχασα...Κι ας χάθηκα...
Είχα εσένα στο μυαλό μου και αντλούσα δύναμη...
Πυξίδα να'χω φυλαχτό!
Πόσες ψεύτικες καρικατούρες σου γνώρισα...
Σώματα άδεια...Άψυχα..Φιλιά στεγνά και αγκαλιές που λιώνουν...
Πρόσωπα που σπάνε και καρδιές πιο κρύες κι απ'τον πάγο!
Σκοτάδι...Όταν έχεις μείνει για τόσο καιρό μέσα του... Όταν πλέον το έχεις συνηθίσει...
Αναγνωρίζεις εύκολα την λάμψη φωτός...
Το έμαθα το σκοτάδι τόσο...Που έγινα πρίγκηπάς του...
Έφυγα όμως....
Κι ήσουν εσύ η αιτία...
Σ'ευχαριστώ φως μου....Και να ξέρεις...Δεν περιμένεις άδικα...
Έρχομαι...Για σένα...Μόνο για σένα...
Να δείξουμε ότι σε τούτον τον άθλιο κόσμο, υπάρχει ακόμα η μαγεία...
Να δείξουμε γιατί δεν μπορέσαμε με κανέναν άλλον...
Όχι στον κόσμο...Όχι...Αυτοί δεν έχουν θέση στο δικό μας παραμύθι....!
Σε μας...Άλλωστε για μας το γράψαμε...Έτσι δεν είναι?
Δικός σου,
Κ.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ

Υπάρχουν στην ζωή μας,
άνθρωποι που μας βοηθούν να συγκροτούμε τον εαυτό μας...
να δημιουργούμε μια ρουτίνα για να αντέχουμε στην
πραγματικότητα...
να μένουμε ήρεμοι...
να μην ξεφευγουμε...
Υπάρχουν στην καθημερινότητα μας,
άνθρωποι που δεν ξεπερνούν τα όρια.
επίκαιροι, καλοθελητές, συνηθισμένοι.
Μια κοινωνική μάζα που σκοπό έχει να μας κρατά σε εγρήγορση.
Και εγώ προσωπικά τους ευχαριστώ πολύ γι αυτό.
Γεμίζουν ευχάριστα την κάθε μου μέρα και με βοηθούν στο να έχω κάτι να ασχολούμαι...
Είναι όμως και κάποιοι άνθρωποι που έχουν μάθει να ξεπερνάνε τα όρια !!!
Που θα πιάσουν το μαχαίρι και θα στο καρφώσουν βαθιά,
απλά και μόνο επειδη το κρατάνε.
Κι όμως μετα θα επουλώσουν την πληγή σου μ'ένα δάκρυ και μία αγκαλιά.
Άνθρωποι που σου βγάζουν τον χειρότερο σου εαυτό κι όμως κατά έναν μαγικό τρόπο τον γαληνεύουν και τον μεταμορφώνουν.
Άνθρωποι των άκρων, "επικίνδυνοι", ονειροπόλοι, ασυμβίβαστοι.
Άνθρωποι που σε διώνουν κι οταν τους λες "φευγω"
σε ρωτούν "που πας".
Πρόσωπα που υπάρχουν εκεί...
Ακόμα κι όταν θέλεις να εξαφανιστούν απο προσώπου γης.
Άνθρωποι που και στα καλα αλλα και στα κακα είναι πάντα εκει.

Δεν ξεθωριάζουν...Δεν χάνονται...Δεν κρύβονται...
Όχι μόνο στα καλά...
Όχι μόνο στα άσχημα...
Είναι παντού.
Ε αυτούς γίνεται να μην τους αγαπώ?
Αφού είναι ο μόνος λόγος που συνεχίζω...
Σας ευχαριστώ όλους ανεξαιρέτως.
-kTz-

Μια βόλτα στον κόσμο των σκέψεων μου.

Νιώθω λες και μου δείχνουν ένα τεράστιο δέντρο, 

δίνοντάς μου την επιλογή να πάρω όποιον από τους καρπούς θέλω....

Κι εγώ να διαλέγω αυτόν πάνω πάνω στο βάθος.

Περίεργο πράγμα το μυαλό.

Κι αυτή η αδρεναλίνη κοντεύει να με τρελάνει!

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω σε μέρη ξεχασμένα...

Βλέπω την σκόνη...Γεύομαι τις στάχτες και προχωράω...

Ξαφνικά η μυρωδιά από το καμμένο ξύλο που αργοκαίγεται πλημμυρίζει το δωμάτιο.

Xάνομαι στον κόσμο των σκέψεων μου..Κι όσο χάνομαι...

Τόσο βρίσκω τον δρόμο μου.

Κλείνω τα μάτια μου, κι όσο τα κλείνω τόσο πιο ξεκάθαρα βλέπω.

Είμαι παιδί...Τα πόδια μου ματωμένα απο την μπάλα στην αλάνα...

Ακούω την μάνα μου να φωνάζει μα δεν με νοιάζει.

Πρέπει να φάω γρήγορα και να κατέβω, με περιμένουν τα παιδιά.

Αχ, στερνή μου ανεμελιά που σ'είχα πρώτα, να σ'είχα τώρα..!

Τώρα? Τι κάνουμε τώρα... στο Τώρα!

Βλέπω την ζωή μου να φτάνει στο τέρμα της...

Και τι έκανα???

Τι έκανα?

Έμεινα σιωπηλός...

Για πρώτη φορά...

Αδρανής...

Ένα φάντασμα της ίδιας μου της πραγματικότητας...

Πως άντεξα τόσο καιρό το βάρος και την δυσωδία από τα φίδια και τα πτώματα που κουβαλούσα στις πλάτες μου...

Πόσα μου άντλησαν...Πόσα έχασα...Που έφτασα..Που ήμουν...Που είμαι..Ποιος ήμουν...

Ποιος είμαι...

Ούτε που ξέρω πλεον ποιος είμαι....

Γκρέμισα κάθε μου πιστεύω...

Κάθε μου αρχή....Κάθε τι που με καθόριζε...

Τερμάτισα και πάτησα αποσύνδεση.

Σκοτάδι...Σιωπή...Υγρά ουρλιαχτά στο μαξιλάρι...

Και τώρα...Να'χα λίγο χρόνο ακόμα, γαμώτο.

Ίσως και να προλάβαινα...

Μα πλέον είναι αργά...

Έγινε η επανεκκίνηση...

Οι ιοί απομακρύνθηκαν με επιτυχία και το σύστημα είναι πλέον σε πλήρη λειτουργικότητα.

Ξεκίνησε καινούριο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής μου...

Κι όμως φοβάμαι τόσο πολυ...

Τρέμω στην ιδέα ότι ο πάγος που δημιούργησα θα λιώσει...

Και η φωτιά θα με κάψει.

Είναι δυνατή σου λέω...

Τόσο, που έκανε την καρδιά μου να κρυφοκοιτάξει.

Κι όμως οι τοίχοι μου, είναι τείχη... Ακόμα!

Κι όμως κάτι νιώθω...

Μετά από τόσο καιρό...

Νιώθω..Κι όσο νιώθω τόσο φοβάμαι...

Όχι μην πληγωθω...Έμαθα πια...Δεν με νοιάζει....

Ξέρω πόσο αντέχω και τι αντέχω πια.

Φοβάμαι τόσο εκείνη τη μέρα...

Κι όμως την περιμένω όσο τίποτα άλλο...

Εκεί θα μάθω...Εκεί θα ξέρω...Εκεί...

Κι αν είναι αυτο...Τότε τι?

Τι κάνουμε τότε? Τι λέμε τότε?

Πάντα διάλεγα τα δύσκολα...

Πάντα στα δύσκολα...

Κι όμως αυτο...Απλά ήρθε..Κι αν είναι αυτό?

Το να μην είναι, το διαχειρίζομαι...

Αν είναι όμως...

΄Περπάτησα τόσο στον κόσμο των σκέψεων μου κι όμως απάντηση δεν βρήκα....

Είναι κακό που νιώθω αυτό που νιώθω?

Πως γίνεται ένα συναίσθημα να είναι κακό, όταν δεν έχει τίποτα ,το κακό, μέσα του?

Έχω κλείσει όλες μου τις εκκρεμότητες.

Έχω αναλάβει όλες μου τις ευθύνες.

Έχω αφήσει πίσω κάθε τι που με αλλοίωνε...

Που είναι το λάθος?

"Ότι είναι να γίνει θα γίνει κι ότι δεν έγινε δεν ήταν για να γίνει!"

Εγώ αυτό ξέρω...Όλα τα άλλα είναι κουβερτούρες!

Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα...Και ξημέρωσε μαζί σου...

Αν ήταν λάθος...Θα το ένιωθα..!

Καλημέρα..

Το "εκεί"

Μάτια σύννεφα...

Και ματωμένα δάκρυα...

Βροχή...

Κι εγώ στην μέση του δρόμου...

Βρέχομαι...

Έχω ομπρέλα, αλλά δεν έχω την δύναμη να την ανοίξω...

Δεν με ενδιαφέρει πλέον κανένας και τίποτα...

Πάντοτε είχα δίπλα μου, μονάχα την σκιά μου...

Και κοίτα πως τα έφερε έτσι η ζωή, που έγινα κι εγώ... Σκιά...

Τι νόημα έχει πια να προσπαθώ?

Αφού δεν ήταν ποτέ στο χέρι μου.

Κάθε μου προσπάθεια θα συναντάει έναν τοίχο...

Έναν απροσπέλαστο τοίχο...

Ένας άνθρωπος είμαι πως να τον διαλύσω...

Μου λένε είναι πιο εύκολο αν κοιτάξεις από την άλλη και απλά φύγεις...

Αλλά δεν ξέρουν...

Δεν ξέρουν πόσο καιρό μου πήρε να προσπαθώ να φύγω από εκεί...
Πως ξεκολλάς δυο μάτια από κάτι που δημιούργησαν για να έχουνε να βλέπουν...

Ένα ποίημα για τον έρωτα

Έρωτα εσύ μικρέ θεέ, με ματωμένα βέλη
Πως περιμένεις μια καρδιά, αυτό που θες να θέλει???

Πες μου λοιπόν τι αναζητάς...Αυτή είναι η μαγκιά σου?
Να βλέπεις Στα συντρίμμια μου παντού το όνομά σου?

Μίλα μου απλά...Ξεκάθαρα...Χωρίς τις παρενθέσεις.
Άσε τα λόγια τα παχιά...Τις ουρανοσυνθέσεις.
Μίλα μου για όσα δεν μας λες, τι νιώθεις, αν φοβάσαι.
Αν έχεις τύψεις να' ξερα... τα βράδια όταν κοιμάσαι.

Πως το αντέχεις, Έρωτα, να ξέρεις πως για σένα
Δεν θα'χει, ΈΝΑ βέλος σου...Αντίκρυσμα κανένα.

Όλοι έχουν το ταίρι τους, μα εσύ ποτέ δεν θά'χεις.
Αυτή είναι η τιμωρία σου κι αξίζει να την πάθεις.

Χάρη σε σένα έμαθα... Τι πάει να πει Αγάπη,
Και έπεσα εξαιτίας σου σε μία ακόμα απάτη.

Σε πίστεψα και πέταξα ψηλά με τα φτερά σου.
Μα όλα αυτά τα αστεία τρικ, ήταν το καύχημα σου.

Δεν ήσουν άλλο τίποτα, παρά μονάχα φάρσα.
Ένας μικρός αμαρτωλός...Που πιάστηκε στα πράσα.

Μία φορά ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή κι όμως μία ζωή δεν φτάνει.

Σ' αυτή τη ζωή, μία φορά ερχόμαστε...

Κι αν υπάρχει ζωή πριν, ή μετά από αυτήν....

Δεν το ξέρουμε... Κι όταν το μάθουμε, θα είναι ήδη αργά...

Γι'αυτό και εγώ επέλεξα, σε αυτήν την ζωή, έναν έναν τους ανθρώπους 

που θα την περπατήσουν μαζί μου...

Προσπαθούσα συνέχεια κάθε μου μέρα να είναι διαφορετική, έτσι ώστε η ανία 

να μην εισχωρήσει ποτέ, μέσα μου.

Και τι κατάφερα?

Τίποτα...

Οι άνθρωποι για τους οποίους έπεφτα, με κλειστά τα μάτια, μέσα στην φωτιά...

Ήταν αυτοί που την άναψαν εξ αρχής!

Οι καταστάσεις που σκοπό είχαν να με ωριμάσουν,

με λύγισαν...Με κομμάτιασαν.

Δεν ξέρω γιατί η ζωή τα φέρνει έτσι...

Δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι...

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος...Τι σωστό...

Ξέρω όμως πως είναι να παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό...

Μέσα σε 4 τοίχους και ονειρέματα...

Και τι κατάφερα?
Τίποτα...

Δεν θέλω άλλα παθήματα- μαθήματα που θα με αλλάξουν...

Κουράστηκα πια...Δεν θέλω άλλες αλλαγές...

Μόνο αυτή... Ας είναι η τελευταία...
Τώρα που μπήκα στην τελική ευθεία επιτέλους...
Θυμάμαι το βουνό μου...
Πόσο μακρινό φαινόταν...
Κι όμως βάδισα το μονοπάτι του, μέχρι που έφτασα..
Κι όταν έφτασα... Χάθηκα μέσα στο δάσος του...
Τίποτα δεν ήταν γνώριμο...
Ήταν σκοτάδι..κι ήμουν μόνος...
Πολλοί είχαν την θέληση να βαδίσουν μαζί μου...
Δεν κατάφεραν όμως να μπουν...
Δεν πειράζει όμως...τους καταλαβαίνω...
Μέχρι κι εγώ φοβάμαι, αλλά είναι το δικό μου μονοπάτι!
Εγώ...Δεν μπορώ να κάνω πίσω..
Δεν πρέπει να κάνω πίσω...
Ακόμα κι αν είπα φτάνει...
Ακόμα κι αν λύγισα..
Κοιτάζω πίσω...
Και δεν βλέπω τίποτα...
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω...εκεί..
Ποτέ ξανά...
Στους "θα είμαι εκεί..."
Στα "κάπου εκεί..."
Στο "εδώ και εκεί..."
Όχι...
Εδώ είναι το βουνό μου...
Το δάσος μου...
Όσο τρομακτικό κι αν είναι...
Είναι δικό μου.
Πόσο χαίρομαι που ξεπέρασα τα όρια μου...
Που νίκησα τους φόβους μου και είμαι εδώ...
Να κοιτάζω την κορυφή...
Λίγο ακόμα και θα φτάσω...
Τώρα ο δρόμος είναι πιο τραχύς...
Πιο σκληρός...
Όπως κι εγώ...
Το εφηβικό μου πρόσωπο άρχισε να μεγαλώνει...
Επιτέλους...
Μεγαλώνω...
Δεν θα είμαι πλέον μια καρικατούρα ενός παραμυθιού..
Μια παθιασμένη εμπειρία μιας φοράς κι ενός καιρού...
Δεν είμαι μόνο αυτό...
Ποτέ δεν ήμουν...
Αλλά χαίρομαι που υπήρξα!
Χαίρομαι που έβγαλα κάθε τι κακό από μέσα μου...
Κι ας ήταν αυτό η αφορμή να χάσω ανθρώπους από δίπλα μου.
Δεν με πειράζει...
Γιατί ήταν απλά η αφορμή κι όχι η αιτία.
Αν ήταν για να μείνουν θα έμεναν
κι όσοι είναι να φύγουν θα το κάνουν.
Μεγάλωσα πια...
Επιτέλους μεγάλωσα κι εγώ!
Μεγάλωσα κι έμαθα.
Τώρα είμαι έτοιμος.
Όσο δύσκολο κι αν ήταν...Τα κατάφερα...
Όσο δύσκολο κι αν γίνει...Τα καταφέρνω...
Άλλωστε ότι θέλω το έχω εδώ..
Μαζί μου...
Δεν έμεινε πίσω να περιμένει, με τον όχλο, να με δει στην κορυφή,
να δίνω παράσταση για ένα χειροκρότημα...
Όχι...
Είναι εδώ...
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι μου!
Δεν θα τους χαριστώ αυτή τη φορά.
Δεν θα τους κάνω αυτή τη χάρη.
Για όσους με ακολούθησαν...
Δεν θα δώσω άλλη παράσταση.
Θα μείνω μαζί τους μέσα στο δάσος μου..
Κάπου μέσα στο βουνό μου...
Κι όλοι όσοι περιμένουν να δουν την άνοδο ή την πτώση μου...
Απλά θα περιμένουν...
Μία ζωή δεν φτάνει για να καταλάβουνε τι μου έκαναν.
Κι είναι κρίμα γιατί μία φορά ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή.

Που με πας

Που με πας...
Σε ποια κανάλια με παίρνεις και με ταξιδεύεις?
Είναι τόσο όμορφα εδω...Απαλά...
Κοίτα με, χορεύω δίπλα σου...
Πιάσε το χέρι μου...
Όχι, μην βγάζεις την μάσκα...
Άσε με να βλέπω τα μάτια σου μέσα από αυτήν.
Μην μου κρύβεις την θέα, σε παρακαλώ, κοίτα με.
Αγκάλιασε με κι άσε με να ονειροπολώ με τα μάτια ανοιχτά...
Που με πας...
Με παρασέρνεις στην δίνη σου, το καταλαβαίνεις?;?
Βάζεις σε λειτουργία, μηχανισμούς που τους σταματησα...
Που με πας...
Το άρωμα σου με μέθυσε και δεν μπορώ να περπατήσω...
Το βήμα μου, βαραίνει... Δεν νιώθω τα πόδια μου...
Τι μου συμβαίνει?
Που με πας...
Πετάω...Κι όμως...Πετάω...
Πως γίνεται αυτό?
Είναι σαν να βλέπεις βεγγαλικά και να μαγεύεσαι...
Και τώρα...Πετάς μαζί τους...
Γίνεσαι ένα μαζί τους...
Τι μου συμβαίνει...!?!
Εικόνες...Μια μελωδία...Μια γεύση...
Εγώ μωρό να τρέχω κυνηγώντας μια πιπίλα...
Εγώ παιδί να κυνηγάω μια μπάλα...
Εγώ έφηβος να κυνηγάω μια ευκαιρία ..
Εγώ ενήλικας να κυνηγάω μια θέση...
Εγώ εδώ...Απέναντι σου...
Τι κυνηγάω εδω?
Μία υδάτινη βόλτα μέσα στην σιγή...
Καταλαβαίνεις?
Δεν με νοιάζει αν δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι...
Εσύ... Καταλαβαίνεις???
Αυτό με νοιάζει...Και πήγαινε με Όπου θες..!

****Αφιερωμένο σε σένα...κι ας μην το δεις ποτέ!***

Τι θα επέλεγες?

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω ανάμεσα στον Ήλιο και το Φεγγάρι,
δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα!
Από την μία, ο Ήλιος...Είναι ο ήλιος....
Κι απ'την άλλη, το Φεγγάρι είναι...Φίλος μου.

Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?

Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...

Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...

Αλλά μέχρι εκεί... 

Μετά κι αυτό χάνεται...

Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα.

Άραγε ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?

Είναι πάντα τόσο φωτεινός...

Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?

Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...

Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...

Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.

Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...

Δεν είναι όμως και...Ήλιος!

Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, όπως το φεγγάρι,πως θα ένιωθε?

Πως διαχειρίζεται τόση, και τέτοια δύναμη...

Πως αντέχει να εξαλείφει, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρει ότι λίγες ώρες μετά θα τον ξανα καλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...

Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...

Κι η νύχτα ν' απλώνει ξανά τον μανδύα της και να τον σκεπάζει...

Κι αυτος να της το σκάει και να βγαίνει ξανά και ξανά...

Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...

Γνωρίζοντας πως χωρίς αυτόν... η μέρα δεν θα ξημερώσει ποτέ...

 και το φεγγάρι δεν θα έχει από που θα αντλεί φως για να δείχνει το δρόμο...

Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει η νύχτα και η κάθε νύχτα που τον εξαφανίζει...

Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....

Δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα.
Άλλωστε ο ήλιος είναι... Ο ήλιος!
Αλλά και το φεγγάρι ειναι...Φίλος μου!

Αποτυπώματα στο χιόνι

Χιονίζει....ποσο λατρεύω το χιόνι...
Αν μπορουσα να διαλεξω μια εποχη...
Αυτη θα ταν ο χειμώνας...
Μ αρεσει το κρυο... και η αναγκη μας για ζεστη....Άλλωστε ολα ειναι πιο ρομαντικα οταν κρυώνουμε...
Φέτος δεν ευχηθηκα πολλα... Ηθελα απλώς να χιονίσει... Μονο αυτο... να νιωσω αυτη τη βελουδινη αγκαλια γιατι καμιαν αλλη δεν μπορει να με χωρεσει...
Και φετος χιονισε... επιτελους τα ασπρισε ολα... ετσι ξαφνικα...τοσο απροσμενα...τοσο ομορφα...απαλα... ολα μοιαζουν τοσο στοργικα οταν τα καλύπτει μια πάχνη...
Κοιταζω κατω τα αποτυπωματα.... αχνά... οι δρομοι αδειοι... Ισα που βλέπω..τοσο χιονι... μονο για μενα... Τι παραξενο. το βουνο ειναι διαφορετικο...φορεσε τα καλα του γ αυτην μου την επισκεψη... κι ομως δεν σταματαω να κοιταζω κατω... κατι μου κραταει το βλέμμα στο εδαφος...Ακαθοριστα αποτυπωματα παντου... ψαχνω...Ισως  καποιο απο αυτα, να ειναι το δικο της.... Ισως το χιονι να πήρε τον πάγο από μέσα της και να το μετετρεψε σε μια εκθαμβωτικη νιφάδα...Σε ενα δάκρυ που θα χαρίσει στον ήλιο... Ισως γινομαι ερμαιο των σκέψεων μου για ακόμα μια φορα... κι ομως κατι στον αερα... Την θυμίζει...Ίσως αυτη η αγκαλιά...Ίσως αυτη, να μου την θυμίζει... Το βελουδο στο δερμα της...και τον πάγο στα μάτια της.
Κι αφου δεν είναι εδω... Τότε γιατί την νιώθω... Γιατί η μορφή της, στοίχειωσε τον καθε μου τοίχο?
Γιατί ο κάθε στίχος μου την κρύβει μέσα στις νότες του...
Γιατί οι Νόθες σκέψεις μου μυρίζουν τ αρωμά της... ο οιρμος μου με παρέσυρε
Και μ'έβγαλε στο σπίτι της, απ' έξω...
Όχι δεν ήθελα να την δω...
Ούτε να την ακούσω...
Μόνο τ'αποτυπώματα της ήθελα να βρω και να αποτυπώσω... Κι ίσως κάποτε να ξαναχιονίσει...
Και τότε θα ξέρω να τα αναγνωρίσω...
Ίσως κάποτε οι σκεψεις της την παρασύρουν κι αυτήν, μια άσπρη νύχτα έξω από το σπίτι μου... και τότε θα ξέρω πως είναι τα δικά της. Τόσο κοντά μου... Για μια φορά, εκείνη...Ίσως...και όχι...
ΜΌνο τα αποτυπώματα μπορούν να το μαρτυρήσουν... Γιάυτο αγαπώ το χιόνι...γιατί αγκαλιάζει τα πάντα και τα επουλώνει...δεν τα καλύπτει...γίνεται ένα μαζί τους..!