Αγαπημένη μου Πριγκίπισσα

Αγαπημένη μου πριγκίπισσα,
Συγχώρα με που δεν έχω βρει ακόμα το σωστό μονοπάτι προς την καρδιά σου....
Που ακόμα δεν σε έχω βρει...
Ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί έξω και με περιμένεις.
Σε κάποια γωνιά του Σύμπαντος...
χτυπάει η καρδιά σου για μένα...Μόνο για μένα...
Προσμένεις εμένα...Μόνο εμένα...
Δεν περιμένεις άδικα όμως...Σε ψάχνω...Και θα σε βρω!
Αυτός είναι ο λόγος που το μελάνι μου μεταμορφώνεται κι απόψε στο χαρτί...
Για σένα είναι...
Για να μην φοβάσαι...
Θα σε βρω μονάκριβή μου.
Αργά η γρήγορα θα το κάνω....
Ξέρω ότι είσαι φυλακισμένη και περιμένεις να σε ελευθερώσω...
Θα το κάνω αγαπημένη μου.
Μπορεί να μην είμαι ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο και τα όμορφα ξανθα μαλλιά ή τα μπλε μάτια...
Μπορεί να μην έχω παλάτια να σου προσφέρω...Και κόσμους να σου χαρίσω!
Μπορεί να είμαι απλά ένας άνθρωπος...Ένας απλός άνθρωπος...
Έχω όμως ένα χρυσοκέντητο στέμμα...
Φτιαγμένο εξ'ολοκλήρου με άστρα...
Και θα ταξιδέψω κόσμους . . . για να σε βρω και να στο φορέσω στα μαλλιά!
Δεν αργώ...Πέρασα τα κύμματα και βρήκα στεριά...
Πάλεψα με τα τέρατα και τους δαίμονες...
Λαβώθηκα...Πληγώθηκα...Νικήθηκα...Μα δεν ηττήθηκα...
Δεν τα παράτησα...Δεν έχασα...Κι ας χάθηκα...
Είχα εσένα στο μυαλό μου και αντλούσα δύναμη...
Πυξίδα να'χω φυλαχτό!
Πόσες ψεύτικες καρικατούρες σου γνώρισα...
Σώματα άδεια...Άψυχα..Φιλιά στεγνά και αγκαλιές που λιώνουν...
Πρόσωπα που σπάνε και καρδιές πιο κρύες κι απ'τον πάγο!
Σκοτάδι...Όταν έχεις μείνει για τόσο καιρό μέσα του... Όταν πλέον το έχεις συνηθίσει...
Αναγνωρίζεις εύκολα την λάμψη φωτός...
Το έμαθα το σκοτάδι τόσο...Που έγινα πρίγκηπάς του...
Έφυγα όμως....
Κι ήσουν εσύ η αιτία...
Σ'ευχαριστώ φως μου....Και να ξέρεις...Δεν περιμένεις άδικα...
Έρχομαι...Για σένα...Μόνο για σένα...
Να δείξουμε ότι σε τούτον τον άθλιο κόσμο, υπάρχει ακόμα η μαγεία...
Να δείξουμε γιατί δεν μπορέσαμε με κανέναν άλλον...
Όχι στον κόσμο...Όχι...Αυτοί δεν έχουν θέση στο δικό μας παραμύθι....!
Σε μας...Άλλωστε για μας το γράψαμε...Έτσι δεν είναι?
Δικός σου,
Κ.