Μια βόλτα στον κόσμο των σκέψεων μου.

Νιώθω λες και μου δείχνουν ένα τεράστιο δέντρο, 

δίνοντάς μου την επιλογή να πάρω όποιον από τους καρπούς θέλω....

Κι εγώ να διαλέγω αυτόν πάνω πάνω στο βάθος.

Περίεργο πράγμα το μυαλό.

Κι αυτή η αδρεναλίνη κοντεύει να με τρελάνει!

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω σε μέρη ξεχασμένα...

Βλέπω την σκόνη...Γεύομαι τις στάχτες και προχωράω...

Ξαφνικά η μυρωδιά από το καμμένο ξύλο που αργοκαίγεται πλημμυρίζει το δωμάτιο.

Xάνομαι στον κόσμο των σκέψεων μου..Κι όσο χάνομαι...

Τόσο βρίσκω τον δρόμο μου.

Κλείνω τα μάτια μου, κι όσο τα κλείνω τόσο πιο ξεκάθαρα βλέπω.

Είμαι παιδί...Τα πόδια μου ματωμένα απο την μπάλα στην αλάνα...

Ακούω την μάνα μου να φωνάζει μα δεν με νοιάζει.

Πρέπει να φάω γρήγορα και να κατέβω, με περιμένουν τα παιδιά.

Αχ, στερνή μου ανεμελιά που σ'είχα πρώτα, να σ'είχα τώρα..!

Τώρα? Τι κάνουμε τώρα... στο Τώρα!

Βλέπω την ζωή μου να φτάνει στο τέρμα της...

Και τι έκανα???

Τι έκανα?

Έμεινα σιωπηλός...

Για πρώτη φορά...

Αδρανής...

Ένα φάντασμα της ίδιας μου της πραγματικότητας...

Πως άντεξα τόσο καιρό το βάρος και την δυσωδία από τα φίδια και τα πτώματα που κουβαλούσα στις πλάτες μου...

Πόσα μου άντλησαν...Πόσα έχασα...Που έφτασα..Που ήμουν...Που είμαι..Ποιος ήμουν...

Ποιος είμαι...

Ούτε που ξέρω πλεον ποιος είμαι....

Γκρέμισα κάθε μου πιστεύω...

Κάθε μου αρχή....Κάθε τι που με καθόριζε...

Τερμάτισα και πάτησα αποσύνδεση.

Σκοτάδι...Σιωπή...Υγρά ουρλιαχτά στο μαξιλάρι...

Και τώρα...Να'χα λίγο χρόνο ακόμα, γαμώτο.

Ίσως και να προλάβαινα...

Μα πλέον είναι αργά...

Έγινε η επανεκκίνηση...

Οι ιοί απομακρύνθηκαν με επιτυχία και το σύστημα είναι πλέον σε πλήρη λειτουργικότητα.

Ξεκίνησε καινούριο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής μου...

Κι όμως φοβάμαι τόσο πολυ...

Τρέμω στην ιδέα ότι ο πάγος που δημιούργησα θα λιώσει...

Και η φωτιά θα με κάψει.

Είναι δυνατή σου λέω...

Τόσο, που έκανε την καρδιά μου να κρυφοκοιτάξει.

Κι όμως οι τοίχοι μου, είναι τείχη... Ακόμα!

Κι όμως κάτι νιώθω...

Μετά από τόσο καιρό...

Νιώθω..Κι όσο νιώθω τόσο φοβάμαι...

Όχι μην πληγωθω...Έμαθα πια...Δεν με νοιάζει....

Ξέρω πόσο αντέχω και τι αντέχω πια.

Φοβάμαι τόσο εκείνη τη μέρα...

Κι όμως την περιμένω όσο τίποτα άλλο...

Εκεί θα μάθω...Εκεί θα ξέρω...Εκεί...

Κι αν είναι αυτο...Τότε τι?

Τι κάνουμε τότε? Τι λέμε τότε?

Πάντα διάλεγα τα δύσκολα...

Πάντα στα δύσκολα...

Κι όμως αυτο...Απλά ήρθε..Κι αν είναι αυτό?

Το να μην είναι, το διαχειρίζομαι...

Αν είναι όμως...

΄Περπάτησα τόσο στον κόσμο των σκέψεων μου κι όμως απάντηση δεν βρήκα....

Είναι κακό που νιώθω αυτό που νιώθω?

Πως γίνεται ένα συναίσθημα να είναι κακό, όταν δεν έχει τίποτα ,το κακό, μέσα του?

Έχω κλείσει όλες μου τις εκκρεμότητες.

Έχω αναλάβει όλες μου τις ευθύνες.

Έχω αφήσει πίσω κάθε τι που με αλλοίωνε...

Που είναι το λάθος?

"Ότι είναι να γίνει θα γίνει κι ότι δεν έγινε δεν ήταν για να γίνει!"

Εγώ αυτό ξέρω...Όλα τα άλλα είναι κουβερτούρες!

Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα...Και ξημέρωσε μαζί σου...

Αν ήταν λάθος...Θα το ένιωθα..!

Καλημέρα..