Ένα ποίημα για τον έρωτα

Έρωτα εσύ μικρέ θεέ, με ματωμένα βέλη
Πως περιμένεις μια καρδιά, αυτό που θες να θέλει???

Πες μου λοιπόν τι αναζητάς...Αυτή είναι η μαγκιά σου?
Να βλέπεις Στα συντρίμμια μου παντού το όνομά σου?

Μίλα μου απλά...Ξεκάθαρα...Χωρίς τις παρενθέσεις.
Άσε τα λόγια τα παχιά...Τις ουρανοσυνθέσεις.
Μίλα μου για όσα δεν μας λες, τι νιώθεις, αν φοβάσαι.
Αν έχεις τύψεις να' ξερα... τα βράδια όταν κοιμάσαι.

Πως το αντέχεις, Έρωτα, να ξέρεις πως για σένα
Δεν θα'χει, ΈΝΑ βέλος σου...Αντίκρυσμα κανένα.

Όλοι έχουν το ταίρι τους, μα εσύ ποτέ δεν θά'χεις.
Αυτή είναι η τιμωρία σου κι αξίζει να την πάθεις.

Χάρη σε σένα έμαθα... Τι πάει να πει Αγάπη,
Και έπεσα εξαιτίας σου σε μία ακόμα απάτη.

Σε πίστεψα και πέταξα ψηλά με τα φτερά σου.
Μα όλα αυτά τα αστεία τρικ, ήταν το καύχημα σου.

Δεν ήσουν άλλο τίποτα, παρά μονάχα φάρσα.
Ένας μικρός αμαρτωλός...Που πιάστηκε στα πράσα.