Μία ακόμα 'συνευχιά' στον ουρανό της ψυχής μου.

Άραγε θα φύγει ποτέ αυτό το βάρος μέσα από τα σωθικά μου??

Ξέρω πως είμαι δυνατός!!!

Το αποδεικνύω κάθε φορά που ξεπερνάω κάθε εμπόδιο που μου προσφέρει απλόχερα η ζωή.

Και δεν είναι τόσο, το ίδιο, το εμπόδιο...

Όσο ο τρόπος που  ξεπερνάω το κάθε τι.

Πόσο ακόμα???

Ε???

Πόσο δυνατός νομίζετε όλοι ότι είμαι???

Δεν την θέλω τόση δύναμη.

Τι να την κάνω τέτοια δύναμη...

Ούτε να δείχνω ανίκητος θέλω...

Ούτε να είμαι...

Δεν με νοιάζει αν χάσω ή  κερδίσω.

Ποτέ δεν είχα τέτοιο σκοπό.

Η ζωή μου δεν είναι ούτε πόλεμος...

Ούτε παιχνίδι...

Δεν θέλω να είμαι άτρωτος.

Έναν Άνθρωπο θέλω...

Έναν απλό... κοινό θνητό...

Με σάρκα και οστά...

Όχι άλλα πρόχειρα προσχέδια...

Όχι άλλες μουτζούρες...

Να μου δείξει πως ο χρόνος υπάρχει και για μένα...

Και να μπορεί να μου τον χαρίσει...

Να μην διστάζει...

Να μην διχάζεται...

Να βρει κάθε μου αδυναμία...

Κι αντί να την χλευάσει ή να την κατακρίνει...

Να την πάρει μια τρυφερή αγκαλιά...

Μιαν αγκαλιά, να σταματήσει να τρέμει...

Να την κάνει να μην φοβάται πια...

Κι από αδυναμία... Να γίνει ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ.

Να έχει την επιλογή να την χρησιμοποιήσει εις βάρους μου...

Κι όμως να επιλέγει να την τελειοποιήσει για χάρη μου.

Να περιτριγυρίζεται από Ανθρώπους...

Κι όμως να βαφτίζει Εμένα άνθρωπό της!

Όχι μόνο όταν είμαι μπροστά...

Αλλά σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας!!!

Κάθε λεπτό της μέρας!

Δεν είναι κακό να έχεις αδυναμίες,

Άλλωστε αυτές μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι!!!
Συνέυχιασε πάλι ψυχή μου...
Λές να βρέξει κανένα όνειρο???
Αντέχεις για έναν ακόμα χορό μέσα στην βροχη???
Που θα πάει...
Κάποτε θα φύγει αυτό το βάρος...
Ίσως κάποτε...
Αντί να χορεύουμε...
Να καταφέρουμε να πετάξουμε.
Στ'αλήθεια αυτή τη φορά.

Σαν ένα ηλιοβασίλεμα...

Μην το ψάχνεις...

Πίστεψε με...

Όταν είναι η ώρα, θα έρθει αυτό να σε βρει...

Αυτό που ψάχνεις...

Αυτό που με τόση μανία κυνηγάς...

Άσ'το ελεύθερο επιτέλους...

Δώσε μια ευκαιρία ακόμα...

Αλλά αυτήν την φορά στον εαυτό σου...

Κάψε τα πάντα, ολοσχερώς!

Μέχρι να μην σου μείνει τίποτα άλλο, πέραν του εαυτού σου!

Πάρε μιαν ανάσα και ξεκίνα με αυτό το τίποτα,

έχοντας,πάντα, για μοναδικό σου όπλο τον εαυτό σου!

Αλλά τον πραγματικό σου εαυτό.

Και θα βρεθεί ο δρόμος προς τα πάντα...

Αυτήν την φορά μην αφήσεις τον χρόνο να σε μεταμορφώσει....

Επέτρεψε του να σε Μορφώσει.

Και θα τον έχεις πάντα στο πλευρό σου!

Άλλωστε, όταν πρωτοβρεθείς στο σκοτάδι, το μόνο που βλέπεις είναι μαύρο...

Θέλεις χρόνο μέχρι να προσαρμοστείς...

Μόνο όταν το συνηθίσεις...

Τότε μονάχα θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις τις μορφές, που περικλείει...

Ξέρω τι θα μου πεις...

Γιατί να μένω στο σκοτάδι, εξ αρχής.

αλλά...

Γιατί όχι???

Τα έζησα τα φώτα,τόσο που πόνεσαν τα μάτια μου...

Άγγιξα τους ανθρώπους,τόσο που 'πλήγιασαν' τα χέρια μου...

Ένιωσα τα συναισθήματα, τόσο που... 

Δεν μου έμεινε άλλος χώρος...

Κι έσπασα...

Κι όσο οι μέρες περνούσαν...

Οι νύχτες, μου κρατούσαν συντροφιά...

Με έπαιρναν αγκαλιά και με νανούριζαν

με μελωδίες από την βουή ενός 'υπόκοσμου'.

Έπνιγαν τα ουρλιαχτά μου....

Στέγνωναν τα δάκρυά μου...

Και με κρατούσαν ασφαλή...

Μέχρι τώρα...

Κούρνιασα για καιρό μέσα τους...

Πληγωμένος και μόνος.

Να αναζητώ την ευτυχία...

Εκεί ακριβώς όπου την έχασα...

Και το έκανα για πολύ καιρό...

Τόσο...

Που ξέχασα ποιος ήμουν πριν από όλα αυτά...

Πόσα λάθη αντικατόπτρισα...

Πόσες τύψεις βάφτισα δικές μου...

Πόσες αναμνήσεις, επέτρεψα να διαγραφούν...

Πόσο χρόνο έχασα...

Άλλαξα στάση απέναντι στον τρόπο που είχα μάθει να αντιμετωπίζω την ζωή...

Κι η ζωή, μου ανταπέδωσε...

Αλληλένδετα πράγματα...

Αμφίδρομες καταστάσεις...

Τι περίμενα???

Απ'την βιασύνη μου, να προλάβω την επόμενη μέρα...

Έχανα, την ίδια, την μέρα....

Προλάβαινα όμως το ηλιοβασίλεμα.

Κι αυτό μου αρκούσε για να κλέψω ένα του χαμόγελο και να το φορέσω για όσο κι αν διαρκέσει!

Αυτή τη μοναδική στιγμή που μέχρι κι ο χρόνος...

Παγώνει...

Και πριν προλάβω να το χορτάσω...

λίγο πριν βυθιστώ στην μαγεία του...

 Νύχτωνε...

Πρέπει απλά να αποδεχτώ ότι η μοίρα μου είναι,

να δημιουργώ όνειρα...

Κι όχι να τα ζω!!!

Εγώ έχω το ηλιοβασίλεμα μου...

Να ζω μέσα του...

Κάθε που δύει η μέρα κι ανατέλλει η νύχτα...

"Μην το ψάχνεις....

Μην το κοιτάς...

Απλά νιώσε το...

Κι ίσως κάποτε...

Με νιώσεις να ανασηκώνω την άκρη των χειλιών σου...

Και να γίνομαι ένα με σένα...

Μην ξεχνάς...

Ότι καταλήγει σε χαμόγελο αξίζει να υπάρχει μέσα σου...

Χαμογέλα λοιπόν...

Να ξερες μόνο πόσο σου πάει....

Χαμογέλα κι ίσως απόψε μέσα του...

Να σε δω κι εγω."

Λευκή νύχτα...

Πόσο καιρό είχα να δω τόσο κόσμο στο κέντρο της πόλης μου...

Πάνε κάπου στα έξι χρόνια...

Κι όμως χθες πλημμύρισαν οι δρόμοι,

Φώτα... Μουσική... Βουητό...Νέους...Ηλικιωμένους...Οικογένειες...

Γέλια...φωνές...Αυτοκίνητα...Κόρνες...

Τόσοι άνθρωποι...

Μονοιασμένοι...

Απλοί άγνωστοι...Όχι ξένοι..

Για μία νύχτα...

Μία μόνο νύχτα...

Είδα τους δρόμους στολισμένους...

Και "χούλιγκανς" να τα στήνουν...

Κι όχι να τα μαγαρίζουν.

- "Να χουμε κάτι όμορφο να βλέπουμε, τουλάχιστον".

Αυτό άκουσα να λένε.

Είδα να βγαίνουν από τα μαγαζιά και να προσφέρουν στον κόσμο...

Όχι για να τους κάνουν πελάτες...

Έτσι απλά... 

Για αυτή τη νύχτα...

Κι εγώ τους είδα...

Είδα οικογένειες πιασμένες χέρι χέρι...

Παιδιά να ρωτάνε τους γονείς τους αν,

 ο κυριούλης με τα κόκκινα είναι ο αληθινός άγιος Βασίλης,

 ή κάποιος από το προσωπικό του.

Και να χαμογελάνε κι οι γύρω τους ακόμα... όχι μόνο αυτοί...

Λες και, για μία νύχτα, ο χρόνος πάγωσε...

Και μας χάρισε λίγη απ'την μαγεία του.

Πόσο εκτιμάς κάτι, τελικά, όταν το στερείσαι...

Πως το προσέχεις και εύχεσαι να μην τελειώσει ποτέ...

Κι όλα αυτά χαρη σε μία νύχτα...

Μία νύχτα... 

Σαν όλες τις άλλες, 

μα συνάμα...τόσο διαφορετική...
Ίσως γιατί της δώσαμε αξία...

Κι όμως ήταν αρκετή, για να ξυπνήσει μέσα μου μία σπίθα...
Κι απ'ότι ένιωσα...
Όχι μόνο σε μένα

Ήταν αρκετή...

Για να θυμηθώ, όλα όσα τόσο καιρό έπνιγα....
όλα όσα Απέφευγα...
Έμεινα να τα μάθω...
Τους αυτοσυστήθηκα...
Με το όνομά μου.
Και μου επέτρεψαν, να τα δω...
Να τα γνωρίσω...

Φίλιωσα με τα τέρατα μέσα μου!

Δεν ήταν τόσο κακά τελικά...

Ξεπέρασα τα φράγματα του φόβου μου...

Έφτασα στο ζενίθ του τέρματός μου.

Κι είναι ωραία η θέα από δω...
Τόσο ωραία...
Αλλά ξέρεις κάτι???

Πάντα ήταν...
Ήταν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου.
Απλά, δεν το έβλεπα.

Είχα μπερδευτεί...

Αποπροσανατολιστεί...

Και κοιτούσα από τη λάθος πλευρά.

Περίμενα καιρό αυτήν την νύχτα...

Αυτή τη Λευκή νύχτα που με μάγεψε...

Με πλάνεψε...

Δεν ξέρω πως και γιατί...

απλά... 

Με ελευθέρωσε...

Γιατί τελειώνοντας...

Μου χάρισε το πιο μεγαλειώδες ξημέρωμα της ζωής μου...

Καλημέρα.........

Ο χαρταετός.

Κοίτα στον ουρανό...  
Τον βλέπεις τον χαρταετό που ανεμίζει, όλο χάρη?   
Αυτό  να θυμάσαι και για την ζωή, μικρή μου...   
Η ζωή... Δεν είναι παρά μονάχα ένας χαρταετός.   
Με ολη την μεγαλοπρεπεια που τον δεσπόζει.... 
Το παιδι που τον κραταει, το βλεπεις?

Aυτος ειναι ο λογος που πεταει. 

Χωρις αυτο,ο χαρταετος,δεν θα χε καμια αξια. 

Θα ταν απλώς, ενας χαρταετός. 

Κοιτα πως πεφτει και ανασηκωνεται... 

Για όλα ευθυνεται αυτο το μικρο παιδακι, στην άκρη του.

Χαρης αυτον σηκώνεται 

Και εξαιτίας του πεφτει... 

Μαγικο ε? 

Απο μία κλωστή να κρέμονται ολα...

Εχεις πεταξει ποτέ σου χαρταετό?

Δεν ειναι ευκολο... 

Αλλα δεν ειναι κι ακατορθωτο!

Άλλωστε, εχεις να κανεις με τοσους παραγοντες....

Τον αερα... 
τα σκοινια...
τον ιδιο τον χαρταετο... 
ακομα και σενα. 
Ποσο αντεχεις,
ποσο γρηγορα θα παιξεις το σκοινι για να δωσεις την σωστη ωθηση 
καθώς και την σωστη πορεια...

Βλεπεις παντοτε η ποιοτητα μετραει, 

γι αυτο φροντιζε στην ζωη σου να μην ψαχνεις τα πολλά,  αλλα τα ποιοτικά!!! 

Οσο καλυτερη η ποιοτητα, τοσο μεγαλυτερη η αντοχη...

Να προσεχεις μικρη μου γιατι θα δεις πολλα υφασματα που θα περασεις για μεταξωτα... 

Μεχρι να δεις οτι ειναι, απλα, συνηθισμενα ρετάλια...
Πρόσεχε τι θα χρησιμοποιήσεις, για να φτιάξεις τον δικό σου χαρταετό...

Μην φοβηθεις...

Μην στεναχωρηθεις...

Ολοι εχουμε δικαιωμα στο λαθος...

Ολοι μπορουμε να χασουμε τον προσανατολισμο μας και κατεπεκταση ο χαρταετος μας να πεσει...

Αλλα δεν πειραζει...

Αρκει να εχεις την δυναμη και την αντοχη και να τον σηκωσεις ξανα...

Γι αλλη μια φορα...

Γι ακομα μια φορα....

Πιο ψηλα αυτην την φορα....

Μπορεις να αλλαξεις τα σκοινια...

Μπορεις να δαμασεις τον άνεμο...

Αλλα ακομα και τότε δεν μπορεις να εισαι σιγουρη,

οτι ο χαρταετος σου δεν θα ξαναπεσει.

Ετσι πάνε τα πραγματα...

Ο χαρταετος ειναι η ζωη σου...

Τα σκοινια που σας ενωνουν, οι επιλογες σου...

Κι εσυ, το παιδι που τον κρατάει...

Αν προσεξεις μερικα πραγματα, τότε θα τον καμαρωνεις ψηλα...
και πιο ψηλα... 
οσο ψηλα αντεχουν τα χερια σου!

Κι οταν πεφτει, θα εχεις την δυναμη να τον σηκωνεις και παλι ψηλα... 
οσο κι αν ματωσουν τα χέρια σου.

Μην κοιτάς τις ουλές...
Κοίτα τον ουρανό...
Κι ο χαρταετός σου θα σου προσφέρει την ίαση που ζητάς'

Όταν δεν ξέρεις να κάνεις κάτι άλλο...Κρίνεις!!!

Με κρίνεις που είμαι άθεος...

Που δεν πιστεύω...

Αλλά πως να το κάνω, όταν ο θεός που μου λες να πιστέψω απέχει έτη φωτός από αυτόν που βλέπω.

Όταν ο ίδιος θεός που εσύ αποκαλείς μεγαλοδύναμο και τον θαυμάζεις, 

εγώ απλά τον βλέπω να δείχνει την δύναμή του.
Στους αδύναμους κι ανίσχυρους...
Όλοι θα κριθούμε κάποτε, λένε...
Γιατί όμως να κριθούμε?
Ποιος το ξέρει αυτό και το έχει διαδώσει και στον υπόλοιπο κόσμο?
Γιατί να πρέπει να κριθούμε?
Γιατί να πρέπει να πονάμε...
Να αντέχουμε....

Όσα έχω ακούσει...

Όσα έχω δει...

Όσα έχω ζήσει...

Όλα ματωμένες σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας...

Μιας ιστορίας που γράφτηκε απλά για να λέγεται...

Σαν ένα παραμύθι...

Να σε βάλει να κοιμηθείς και να ονειρευτείς αυτά που άκουσες.

Ξύπνα!

Η ώρα του ύπνου πέρασε προ πολλού κι ακόμα δεν άνοιξες τα μάτια σου?

Πως μου ζητάς εμένα να κλείσω τα δικά μου και να πιστέψω.

Πως με κρίνεις που δεν το κάνω???

Πίστεψα...και???
Τι έχω καταλάβει μέχρι αυτήν την στιγμή?

Από τα τόσα λάθη και πάθη μου...
Που τα κουβαλάω μαζί μου και δεν λέω να τα αφήσω εκεί που τα βρήκα...
Κάθε τι που έχω πετύχει...
Έχω χάσει κι από ένα μου κομμάτι...
Οπότε πες μου για ποια πίστη μου μιλάς???

Όταν επικροτείται η αδικία και καταδικάζεται κάθε τι καλό...

Όταν γίνονται γονείς οι πιο ακατάλληλοι.
Όταν ψάχνουμε την αγάπη σε λάθος πρόσωπα... Σε λάθος μέρη!

Να μαι καλος για να πάω στο παράδεισο ή για να έχω στην επόμενη μου ζωή όλα όσα στερούμαι σε αυτήν.

Μα καλά, πάμε καλά?

Αυτήν την ζωή έχω. Για αυτήν προορίζομαι.
Γιατί να στερηθώ κάτι?

Μετά θα γίνω ένας σωρός από κόκαλα ...
Μέχρι να γίνω σκόνη και να χαθώ.
Στον μόνο που έχω να πιστέψω είναι στον εαυτό μου...
Αλλά μέχρι κι αυτός με απογοητεύει, οπότε???
Πίστευε και μη ερεύνα λένε...
Το θέμα είναι που θα βάλεις το κόμμα...
Πίστευε και μη, ερεύνα... ή ... Πίστευε, και μη ερεύνα???
Αν αντί να κρίνουμε κάποιον για κάτι που κάνει....
Εμβαθύναμε λίγο στον λόγο που το κάνει...
Τότε όλα θα ταν διαφορετικά....