Περίεργος ο έρωτας. Σε κάθε άνθρωπο προκαλείται διαφορετικά, σε κάθε ηλικιακή δεκαετία αλλιώς, για το κάθε φύλο όμως, κατά βάση, κάποιες αιτίες που τον προκαλούν είναι στάνταρ.
Εμείς οι άντρες ερωτευόμαστε κυρίως την εμφάνιση, την ομορφιά,το σέξυ.
Ερωτευόμαστε την επιφάνεια, το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Αυτό το διαπιστώνουμε μετά, πολύ μετά, τόσο μετά που πολλές φορές είναι και πολύ αργά. Έχουμε χάσει την μπάλα, έχουμε γίνει “δουλάκια” και μας παίζουνε στα δάχτυλα. Αναρωτιέστε γιατί;
Αρχικά γιατί είμαστε μαλάκες! Κατά δεύτερον, είναι και αυτό το ένστικτο της αναπαραγωγής που έχουμε έμφυτο, το οποίο σου έχω αναφέρει πολλές φορές και το οποίο δεν τιθασσεύεται με τίποτα. Συμφωνείς;
Σιγά που δεν θα συμφωνούσες. Τιθασεύεται μαλάκα μου, μπορείς να “πειθαρχήσεις” τις ορμές σου, μπορείς να γίνεις “κύριος” του εαυτού σου, μπορείς και εσύ να επιλέγεις και όχι μόνο να σε επιλέγουν!
Βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν εσωτερική δουλίτσα με τον εαυτό σου. Σοβαρή δουλειά. Αποδοχή της κατάστασης, συνειδητοποίηση, αυτογνωσία, προσπάθεια για αλλαγή, δουλειά, αλλαγή. Έτσι πάει! Σε μπούκωσα κάπως, κουράστηκες και μόνο στην ιδέα. Εάν δεν περάσεις όλα αυτά τα στάδια με προσπάθεια και δουλειά, αλλαγή δεν θα σε βρει.
Θα βολεύεσαι μονάχα με κάτι τελειωμένα γυναικάκια, που το “story” σας θα κρατάει μερικά φεγγάρια και μετά είτε εσύ θα “τραβάς” για άλλα “τρόπαια”, είτε εκείνη θα σε έχει κάνει “μάγκα” νωρίτερα, πριν καν το καταλάβεις! Μετά θα κλαίγεσαι και θα αναρωτιέσαι που πήγαν ή αν υπάρχουν οι”σοβαρές γυναίκες” και πως μία από “εκείνες” ονειρεύεσαι και δεν μπορείς να την βρεις.

Απερίγραπτο, ασχολίαστο, ακατανόητο!Δεν σχολιάζω,δεν επεξηγώ, απλά σκέψου..

Για μία γυναίκα, όμως, είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν μιλάμε για έρωτα. Για να σας “κόψω” λίγο τον αέρα και εσάς, πριν ξεκινήσω, να διευκρινίσω πως υπάρχουν εκείνα τα γυναικάκια, εκείνα τα θηλυκά “ανδρείκελα”, όπου δεν γνωρίζουν τι τους γίνεται, που ξεπουλούν το κορμάκι τους για πλάκα, που με μερικές δεκάδες πενηντάρικα και ένα ακριβό αυτοκίνητο ξεπουλάνε τη ψυχή τους! Ναι, υπάρχουν και αυτές και δυστυχώς στις μέρες μας είναι πολλές.
Είναι αυτές οι ψευτοκυράτσες, τα “σιγανά πουτανάκια” που λέω εγώ, χωρίς αξίες, χωρίς ήθος, γεμάτες γυναικεία πονηριά. Ασόβαρες, με μία λέξη! Αυτές είναι, θα τις αναγνωρίσεις, θα τις καταλάβεις, κάνουν μπάμ ρε φίλε! Κάνοντας λόγο για “αυτές” (ούτε καν “εκείνες”. “Αυτές” και πολύ είναι), θα πρέπει να αναδιατυπώσω και να ανακατευθύνω, γιατί πιθανόν να σε μπερδέψω. Για πάμε..
Μία σοβαρή γυναίκα λοιπόν, θα νιώσει έλξη από την εμφάνιση στην αρχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα αρκεστεί σε αυτό. Η σοβαρή γυναίκα θα επικεντρωθεί στο “είναι”, στον άνθρωπο, στον άντρα, στον χαρακτήρα του, στην δυναμικότητα του, στη μπέσα του, στα λόγια του. Στα λόγια σου..

Τα λόγια σου, φίλε, να τα προσέχεις. Να προσέχεις τι “της” ξεστομίζεις. Θα πρέπει να μπορείς να τα τηρείς, να τα κάνεις πράξεις, και όχι ψέματα και παραφιλολογίες, μόνο και μόνο για να την ρίξεις στο κρεβάτι. Τα λόγια σου θα πρέπει να είναι στοχευμένα, αληθινά, ενσυνείδητα, συμβόλαια! Να τα εννοείς, να τα πιστεύεις και να τα έχεις “φιλτράρει” καιρό πρίν (η δουλιτσα που λέγαμε), να ξέρεις τι θες ρε! Πως το λένε.. Τα λόγια σου η γυναίκα τα ερωτεύεται, τα έχει για οδηγό της, την μεθούν και την κάνουν να πιστεύει στον “έναν”, σε εσένα! Τα λόγια σου είναι για μία γυναίκα τα “υλικά” της, με τα οποία θα πλάσει τα σενάρια της και θα ζωγραφίσει τα ανεκπλήρωτα όνειρα της, τοποθετώντας εσένα δίπλα της για συνοδοιπόρο και οδηγό της. Τα λόγια σου θα την εκτοξεύσουν στην “κορυφή της”. Θα σε κάνει θεό της, βρίσκοντας στην “ταυτότητα”σου όλα εκείνα που ήταν φολιασμένα στο υποσυνείδητο της και που την καθοδηγούσαν ασυναίσθητα στην αναζήτηση της.. Την αναζήτηση “σου”!

Τα λόγια, φίλε μου, να τα προσέχεις! Ασκούν επιρροή σε μία γυναίκα, έχουν δύναμη τεράστια απέναντι στο μυαλό της. Να ξεστομίσεις μόνο ό,τι και όσα πιστεύεις και όχι παραμύθια και φανταχτερά περιτυλίγματα για να την ενθουσιάσεις, γιατί μετά θα την απογοητεύσεις! Και εκεί αγορίνα μου, την έκατσες..
Από το ζενίθ στο ναδίρ, δύο σπιθαμές μονάχα..

Υ.Γ.: Ίσως πάλι να θεωρηθεί πως αυτό το κείμενο εξυψώνει την γυναίκα και τοποθετεί τον άνδρα “υπό” της. Ίσως πάλι να διαστρεβλωθεί το περιεχόμενο και το νόημα του. Ας είναι.. Χαλάλι! Βλέπετε είναι πολύ πιθανόν κάποια “αρνητικά” κομμάτια των δύο φύλων που αναφέρονται στο κείμενο, να είναι και δικά μας κομμάτια, και γι’ αυτόν το λόγο να ενοχλούν!
Και όπως είπαμε… δουλίτσα!

Απάνθρωποι άνθρωποι.

Δεν ξέρω πλέον τι νιώθω! Σαν να είμαι χαμένος μέσα σ'ένα απροσδιόριστο κενο που με τραβάει όλο και πιο κάτω στο σκοταδι... Δεν με αφήνει να βγω να αντικρύσω τον ήλιο.
Πως γίνεται παρ'όλο που δεν είμαι φυλακισμένος, να μην μπορώ να αποδράσω.
Θέλω να τρέξω μακρυά από κάθε τι που με τρομάζει και με κάνει να μοιάζω με αυτό το σκότος που σιχαίνομαι. Κι όμως μένω να παραθερίζω σε μία άδεια ματωμένη ακτή.
 Κάθε φορά που γυρίζω τις σελίδες της ζωής μου βλέπω πάντα στο πάνω μέρος με κεφαλαία γράμματα τον Θάνατο και την Σίψη. Λίγο έμεινε ακόμα. Πρέπει να αντέξω. 
Να αντέξουνε τα μάτια μου στην θέα όλης αυτής της σαπίλας και της ψευτιάς. 
Μισώ τους ανθρώπους κι όσα φέρνουν ερχόμενοι, 
αλλά περισσότερο τους απεχθάνομαι για όλα όσα παίρνουν φεύγοντας.
Πόσα κομμάτια να κόψω τον εαυτό μου να έχουν να παίρνουν. 
Κουράστηκα, όμως τα ποδια μου δεν σταματάνε να ξαποστασουν λίγο.
Τρέχουν να προλάβουν την καρδιά πριν κάνει ένα ακόμα σφάλμα. 
Τα πόδια μου τρέχουν, όμως τα χέρια μου είναι κλειστά. 
Δεν δέχονται πλέον επισκέψεις από αγκαλιές δανεικές. 
Τελείωσαν οι ευκαιρίες κι ο χρόνος μαζί τους.
Μια νέα σελίδα γύρισε και τώρα τι να γράψω; 
Τι άλλο μου έχει μείνει να στάξει από την πένα μου.
Πάντα ένιωθα τόσο μόνος. 
Η κατάρα μου να έχω δίπλα μου τόσους... κι όμως να μην θέλω κανέναν.
Να φοράω την μοναξια πριν βάλω την μάσκα της ημέρας.
Και να μαι πάλι στο σημείο που αναρωτιέμαι... Τι νόημα έχουν όλα τελικά;
Όλα όσα διόρθωσα, έφτιαξα, προσπάθησα. Δεν είχαν αξία. Δεν μέτρησαν. 
Τα μάτια που έπρεπε να τα δουν κοίταζαν αλλού. Ποιο το νόημα λοιπόν.

Πλέον έμαθα πως Κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους δίνεις αγάπη, θα συνειδητοποιήσουν πόσα πολλά τους έδινες μονάχα όταν σταματήσεις να τους δίνεις.

Κάποιοι άνθρωποι θα παλέψουν για την προσοχή σου μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους προσέχεις, θα σε εκτιμήσουν μονάχα όταν εσύ έχεις ήδη φύγει. 

Κάποιοι άνθρωποι θα διαπιστώσουν πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη σου για αυτούς όταν βεβαιωθούν ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να τους αγαπήσει με τον δικό σου τρόπο.

Σε κάποιους ανθρώπους θα αρχίσεις να λείπεις μονάχα όταν εσύ τους γυρίσεις την πλάτη μετά από αμέτρητες ώρες που περίμενες να σε κοιτάξουν. Και μετά, μετά θα είναι απλά αργά γιατί η πόρτα της καρδιάς σου θα έχει κλείσει. Θα είναι αργά να τους ξανακοιτάξεις, αργά να τους ξαναδώσεις, αργά να τους ξαναγαπήσεις.

Θα έχεις μάθει να μην φοράς ανθρώπους που σε στενεύουν, που σου κόβουν την ανάσα. Θα έχεις μάθει ότι μένοντας στο ίδιο σημείο, στην ουσία πηγαίνεις προς τα πίσω.

Θα έχεις μάθει ότι αυτός που αγαπάει πραγματικά προσφέρει ηρεμία και σιγουριά. Θα έχεις μάθει ότι έχει έρθει η σειρά σου να πάρεις πίσω αυτά που έδωσες. Θα έχεις μάθει ότι εάν δεν μπορείς να γελάσεις με έναν άνθρωπο, δεν υπάρχει το μαζί γιατί δεν υπάρχει σχέση.

Θα έχεις μάθει να μην δικαιολογείς ανθρώπους γιατί θα έχεις μάθει ότι η αναποφασιστικότητά τους στην ουσία είναι η απόφασή τους. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να έχουν την ευκαιρία να σε έχουν ποτέ ξανά γιατί δεν θα σου χρειάζεται να είσαι με ανθρώπους που πρέπει να σε χάσουν για να σε κρατήσουν. Πιο το νόημα λοιπόν.... Τι να το κάνεις το δίκιο σου όταν δεν έμεινε πια κανείς να το δει.