Που με πας

Που με πας...
Σε ποια κανάλια με παίρνεις και με ταξιδεύεις?
Είναι τόσο όμορφα εδω...Απαλά...
Κοίτα με, χορεύω δίπλα σου...
Πιάσε το χέρι μου...
Όχι, μην βγάζεις την μάσκα...
Άσε με να βλέπω τα μάτια σου μέσα από αυτήν.
Μην μου κρύβεις την θέα, σε παρακαλώ, κοίτα με.
Αγκάλιασε με κι άσε με να ονειροπολώ με τα μάτια ανοιχτά...
Που με πας...
Με παρασέρνεις στην δίνη σου, το καταλαβαίνεις?;?
Βάζεις σε λειτουργία, μηχανισμούς που τους σταματησα...
Που με πας...
Το άρωμα σου με μέθυσε και δεν μπορώ να περπατήσω...
Το βήμα μου, βαραίνει... Δεν νιώθω τα πόδια μου...
Τι μου συμβαίνει?
Που με πας...
Πετάω...Κι όμως...Πετάω...
Πως γίνεται αυτό?
Είναι σαν να βλέπεις βεγγαλικά και να μαγεύεσαι...
Και τώρα...Πετάς μαζί τους...
Γίνεσαι ένα μαζί τους...
Τι μου συμβαίνει...!?!
Εικόνες...Μια μελωδία...Μια γεύση...
Εγώ μωρό να τρέχω κυνηγώντας μια πιπίλα...
Εγώ παιδί να κυνηγάω μια μπάλα...
Εγώ έφηβος να κυνηγάω μια ευκαιρία ..
Εγώ ενήλικας να κυνηγάω μια θέση...
Εγώ εδώ...Απέναντι σου...
Τι κυνηγάω εδω?
Μία υδάτινη βόλτα μέσα στην σιγή...
Καταλαβαίνεις?
Δεν με νοιάζει αν δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι...
Εσύ... Καταλαβαίνεις???
Αυτό με νοιάζει...Και πήγαινε με Όπου θες..!

****Αφιερωμένο σε σένα...κι ας μην το δεις ποτέ!***

Τι θα επέλεγες?

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω ανάμεσα στον Ήλιο και το Φεγγάρι,
δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα!
Από την μία, ο Ήλιος...Είναι ο ήλιος....
Κι απ'την άλλη, το Φεγγάρι είναι...Φίλος μου.

Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?

Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...

Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...

Αλλά μέχρι εκεί... 

Μετά κι αυτό χάνεται...

Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα.

Άραγε ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?

Είναι πάντα τόσο φωτεινός...

Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?

Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...

Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...

Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.

Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...

Δεν είναι όμως και...Ήλιος!

Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, όπως το φεγγάρι,πως θα ένιωθε?

Πως διαχειρίζεται τόση, και τέτοια δύναμη...

Πως αντέχει να εξαλείφει, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρει ότι λίγες ώρες μετά θα τον ξανα καλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...

Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...

Κι η νύχτα ν' απλώνει ξανά τον μανδύα της και να τον σκεπάζει...

Κι αυτος να της το σκάει και να βγαίνει ξανά και ξανά...

Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...

Γνωρίζοντας πως χωρίς αυτόν... η μέρα δεν θα ξημερώσει ποτέ...

 και το φεγγάρι δεν θα έχει από που θα αντλεί φως για να δείχνει το δρόμο...

Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει η νύχτα και η κάθε νύχτα που τον εξαφανίζει...

Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....

Δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα.
Άλλωστε ο ήλιος είναι... Ο ήλιος!
Αλλά και το φεγγάρι ειναι...Φίλος μου!

Αποτυπώματα στο χιόνι

Χιονίζει....ποσο λατρεύω το χιόνι...
Αν μπορουσα να διαλεξω μια εποχη...
Αυτη θα ταν ο χειμώνας...
Μ αρεσει το κρυο... και η αναγκη μας για ζεστη....Άλλωστε ολα ειναι πιο ρομαντικα οταν κρυώνουμε...
Φέτος δεν ευχηθηκα πολλα... Ηθελα απλώς να χιονίσει... Μονο αυτο... να νιωσω αυτη τη βελουδινη αγκαλια γιατι καμιαν αλλη δεν μπορει να με χωρεσει...
Και φετος χιονισε... επιτελους τα ασπρισε ολα... ετσι ξαφνικα...τοσο απροσμενα...τοσο ομορφα...απαλα... ολα μοιαζουν τοσο στοργικα οταν τα καλύπτει μια πάχνη...
Κοιταζω κατω τα αποτυπωματα.... αχνά... οι δρομοι αδειοι... Ισα που βλέπω..τοσο χιονι... μονο για μενα... Τι παραξενο. το βουνο ειναι διαφορετικο...φορεσε τα καλα του γ αυτην μου την επισκεψη... κι ομως δεν σταματαω να κοιταζω κατω... κατι μου κραταει το βλέμμα στο εδαφος...Ακαθοριστα αποτυπωματα παντου... ψαχνω...Ισως  καποιο απο αυτα, να ειναι το δικο της.... Ισως το χιονι να πήρε τον πάγο από μέσα της και να το μετετρεψε σε μια εκθαμβωτικη νιφάδα...Σε ενα δάκρυ που θα χαρίσει στον ήλιο... Ισως γινομαι ερμαιο των σκέψεων μου για ακόμα μια φορα... κι ομως κατι στον αερα... Την θυμίζει...Ίσως αυτη η αγκαλιά...Ίσως αυτη, να μου την θυμίζει... Το βελουδο στο δερμα της...και τον πάγο στα μάτια της.
Κι αφου δεν είναι εδω... Τότε γιατί την νιώθω... Γιατί η μορφή της, στοίχειωσε τον καθε μου τοίχο?
Γιατί ο κάθε στίχος μου την κρύβει μέσα στις νότες του...
Γιατί οι Νόθες σκέψεις μου μυρίζουν τ αρωμά της... ο οιρμος μου με παρέσυρε
Και μ'έβγαλε στο σπίτι της, απ' έξω...
Όχι δεν ήθελα να την δω...
Ούτε να την ακούσω...
Μόνο τ'αποτυπώματα της ήθελα να βρω και να αποτυπώσω... Κι ίσως κάποτε να ξαναχιονίσει...
Και τότε θα ξέρω να τα αναγνωρίσω...
Ίσως κάποτε οι σκεψεις της την παρασύρουν κι αυτήν, μια άσπρη νύχτα έξω από το σπίτι μου... και τότε θα ξέρω πως είναι τα δικά της. Τόσο κοντά μου... Για μια φορά, εκείνη...Ίσως...και όχι...
ΜΌνο τα αποτυπώματα μπορούν να το μαρτυρήσουν... Γιάυτο αγαπώ το χιόνι...γιατί αγκαλιάζει τα πάντα και τα επουλώνει...δεν τα καλύπτει...γίνεται ένα μαζί τους..!