Αυγουστιατικες σκεψεις

Σαν άνθρωποι επιλέγουμε για σύντροφο μας αυτόν που μας κάνει να νιώθουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας λάθος. Έτσι την πατάμε. Νιώθουμε τόσα συναισθήματα και τους δίνουμε ένα πρόσωπο κι έτσι αναμειγνύονται μεταξυ τους και μπερδευόμαστε. Τόσο καιρό έψαχνα να βρω το λάθος μου μέσα στα τόσα σφάλματα έτσι ώστε να μπορέσω να το διακρίνω και να το ξεριζωσω από μέσα μου. Και μετά από χρόνια προσπάθειας, το βρήκα.
Για να κρατήσει μια σχέση δεν πρέπει να βρεις τον άνθρωπο που σε φτάνει στα όρια σου απλά και μόνο επειδή μπορεί, αλλά για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις. Να φτάσεις στο άκρο των δυνατοτήτων σου. Οχι του εαυτου σου. Και Είναι εκεί για σένα,δίπλα σου. Ούτε πίσω σου,ούτε μπροστά σου. Με πράξεις, όχι με λόγια. Κι ας κάνει λάθη, για σένα θα τα κάνει. Όπως κι εσύ. Μέχρι να μάθετε. Αρκεί να μένει ακέραιος σε όλα όσα πρεσβεύει. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Άλλωστε γι αυτό υπάρχουν. Για να τα κάνουμε και να μαθαίνουμε από αυτά. Γι αυτό φρόντισα να έχω δίπλα μου εκείνον τον άνθρωπο με κάνει να μην νιώθω Να μην νιώθω ζήλια, φόβο, μισος, παραμέληση, ενδοιασμούς.... οταν βγηκαν από την μέση όλα αυτά τα άσχημα, τότε ανοιξε χωρος για όλα τα όμορφα που έρχονται. Γιατί πάντα έρχονται. Ακόμα κι αν απουσιάζουμε. Όπως τα γράμματα που ρίχνει ο ταχυδρόμος κάτω από την πόρτα μας.Πάντα θα έρχονται. Γι'αυτό έμαθα να ξεχωρίζω πλέον τι κρατάω και Τι πετάω. Δεν αφήνω στοίβες πια.
Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που υπομένουν έναν άνθρωπο γιατί στο πρόσωπο του βλέπουν την ζωή τους ολόκληρη. Έντονες σκηνές. φωνές. Δάκρυα. Και μετά αγκαλιές, Παθος...ΛΑΘΟΣ. όχι!!!! Δεν φαίνεται από κει το πάθος ή η "αγαπη". Δεν δημιουργείται μέσα από τα νεύρα αλλά από την χημεία. Δεν κρύβεται μέσα σε εγκεφαλικά κύματα. Γίνεται χείμαρρος που σε παρασέρνει. Κι όμως... μένουν εκεί να λησμονούν όσα ποτέ δεν είχαν διότι όλα όσα ένιωθαν ήταν απλά μια φούσκα. Σαν τα ιντερνετικα μέσα που χρησιμοποιούν όλοι σήμερα. Απρόσωπα και ψεύτικα. Τόσα πρόσωπα...Κι ούτε ένα αληθινό. Πόσα σε αγαπάω άκουσαν τα αυτιά μου, Μα ένα δεν ειδαν τα  μάτια μου. Μου αρκεί μια ματιά να ξεχειλίζει "σε θελω". Δεν χρειάζομαι την αγάπη αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό. Δεν χρειάζομαι τα δάκρυα, μόνο τον ιδρώτα. Χαίρομαι που δεν ανήκω εκει...στον κόσμο σας γιατί εδώ έχει την καλύτερη θέα. Δύο μάτια που κοιτάζω και δεν νιώθω τίποτα από όλα όσα κλέβουν την ομορφιά του κόσμου μου. Δεν νιώθω. Και για πρώτη φορά στην ζωή μου αναγνωρίζω στο έπακρο, κάθε μου αίσθηση.

Τώρα ναι.

Μπορεί να διώχνω από δίπλα μου ανθρώπους, όμως έχω τους λόγους μου. Κάποτε έφευγα,αλλά έτσι τους έδινα το δικαίωμα να πιστεύουν ότι θα γυρίσω. Η νόμιζαν ότι έχω ανάγκη να ψάξουν να με βρουν. Πολλές φορές τους επιβεβαιωνα κι όλας με το να γυριζω. Πλέον έμαθα το μάθημα μου κι αντί να φεύγω, άρχισα να διώχνω. Τώρα η πόρτα μου έκλεισε και κλείδωσε. Δεν με αφορά αν καταλαβαίνουν η όχι. Όποιος μπήκε, μπήκε. Όποιος βγήκε, Καλή ζωή. Έλεγα κάθε μέρα στον εαυτό μου ότι είμαι καλά, ότι θα περάσει κι αυτό. Σε κάθε μου φόβο,δάκρυ έλεγα αντέχω λίγο ακόμα. Κι έφτασε η στιγμή που τα είπα όλα αυτά κι όντως τα ένιωθα. Κι ας ήμουν μόνος. Έπρεπε. Για κάθε κακο και καλό που έκανα. Πλέον πατσισαμε ζωή μου. Το κοντέρ μηδενισε και πάμε πάλι από την αρχή. Μακρυά από κάθε τι άσχημο και κακο. Ξεβρωμισε το μέσα και το έξω μου και σ ευχαριστώ καθρέφτη μου που πάντα μου έδειχνες την αλήθεια. Σ ευχαριστώ φεγγάρι μου για κάθε σου καληνύχτα.  Πάνω απ όλα όμως σ ευχαριστώ εαυτε μου που με κουβάλησες όλα αυτά τα χρόνια και με άντεξες όσο κανεις άλλος...!
Αρκετά πια με τα δάκρυα και τις κακίες. Δεν χωράνε πλέον μέσα μου. Ούτε έξω μου. Τώρα ξέρω. Κι είμαι έτοιμος για όλα οσα ήρθαν και θα έρχονται από δω και πέρα γιατί ξέρω ότι εγώ επιλέγω αν θα είναι καλά...Η κακα... Και τώρα ξέρω. Είμαι έτοιμος.

Καλοκαιρινή ανάσταση

Κουράγιο ψυχή μου θα το περάσουμε κι αυτό. Δεν αξίζει να αμαυρωθουμε γιαυτο το τίποτα!!! Περάσαμε αλλα κι αλλα! Και τώρα θα τα χαλάσουμε όλα? Το ήξερες μέσα σου όλο αυτό που έγινε, πριν γινει. Έτσι δεν είναι? Το έβλεπες στα μικρά τα γράμματα, το ένιωθες στους σφυγμούς του ψέματος κι όμως ήθελες να πιστεύεις πως Τελικά υπάρχει η μπέσα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ναι, υπάρχει... Αλλά όχι σε αυτούς. Ο άνθρωπος φαίνεται μέσα από τις πράξεις του. Μέσα από το λέγειν του, όχι τα λόγια...πρόσεξε...τα λόγια είναι παγίδα.... Υπάρχουν σαν κουρτίνα για να κρύβονται όλες οι βρωμιές. Μην μιλήσεις ούτε Τώρα. Ξέρω έχεις αντέξει τόσα. Ότι αυτό που σου  ζητάω είναι τόσο δύσκολο. Σε νιώθω. Αλλά κοίτα τι έχουμε φτιάξει. Και η ζωή δεν σε άφησε Έτσι, έτσι δεν είναι? Σου πήρε αρκετά, αλλά κοίτα τι σου έδωσε. Μπορεί να τα βλέπεις όλα σαν πλαστελίνη.... άμορφη μαλακή μάζα.... ένα τίποτα.... Αλλά κοίτα τι μπορείς να πλασεις με αυτό το τίποτα. Έχεις τα πάντα. Μην τα πετάξεις Έτσι απλά... Όπως έκανες πάντα..  Όσο κι αν φεύγεις για να αποφύγεις τα άσχημα... Τόσο θα σε βρίσκουν και θα έρχονται... Κι όσο σκορπας όλες σου τις δυνάμεις στο να τρέχεις και να φεύγεις τόσο θα σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Γιατί θα έρχονται ξανά και ξανά. Γι αυτό να είσαι σίγουρος. Πάντα θα βρίσκουν τρόπο να έρχονται. Το θέμα δεν είναι να αποφεύγεις τα άσχημα. Η φυγή σε κάνει να μοιάζεις αδύναμο.Η αξία του θέματος ειναι να είσαι δυνατός. Να μείνεις εκεί κι αν τολμούν, ας έρθουν. Αυτή τη φορά τα περιμέναμε....Έτσι είναι! Λίγη ακόμα υπομονή... Κι όλοι θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει. Ξερεις γιατί? Γιατί από σήμερα δεν είσαι μόνος.