Το δέντρο μας.

Να'μαι πάλι...
Εδώ...
Κάτω από το δέντρο που φύτεψα...
Πόσο μεγάλωσε...
Ήταν ένας μικρός σπόρος και τώρα, να...
Κοίτα...
Έγινε ένα τεράστιο δέντρο...
Κοίτα πόση σκιά χαρίζουν τα φύλλα του...
Κι όμως δεν ήταν, παρά μονάχα ένας σπόρος...
Έφτανε λίγο χώμα, λίγος ήλιος,λίγο νερό...Κι αγάπη...
Και κοίτα το, πως έγινε...
Τρανό και πελώριο...
Όσο κι αν τεντώνω τα χέρια μου, να το κλείσω στην αγκαλιά μου...
Δεν χωράει...
Ο κορμός του είναι τόσο παχύς....Κι ανάγλυφος!
Πάνω του έχει κάτι σύμβολα...Η μάλλον όχι...
Όχι δεν είναι σύμβολα...Είναι Αρχικά...
Λες και διηγείται μιαν ιστορία, σε μια γλώσσα παραμορφωμένη...
Το αγγίζω και νιώθω τα χέρια μου να μουδιάζουν, το κεφάλι μου παρασέρνεται από μια ζάλη...
Βλέπω όλη μου την ζωή από την αρχή...
Την ξαναζώ...Κλείνω τα μάτια μου...
Τα ξανα ανοίγω...
Βλέπω το δωμάτιο μου...
Το κρεβάτι μου...
Σηκώνομαι, ανοίγω την πόρτα...
Κι έρχομαι,τρέχοντας, στο δωμάτιο σου...
Είσαι εκεί...
Ξαπλωμένος...Βλέπεις τηλεόραση...
Τρέχω και σε αγκαλιάζω...
Δεν το πιστεύω...
Είσαι εκεί...
Ένα δάκρυ τρέχει...
Θεέ μου μην με ξυπνήσεις...
Άσε με εδώ...Στο όνειρο να ξαποστάσω...
Με ρωτάς τι έπαθα...
Σε κοιτάζω και δεν μιλάω...
Άσε με να σε κοιτάζω...
Άσε τα λόγια...
Άσε με να αποτυπώσω τις λεπτομέρειες του προσώπου σου στο μυαλό μου.
Ξέρω ότι όπου να ναι θα φέξει και θα φύγεις...
Να'ξερες μόνο πόσο μου έλειψες...
Σιωπή....
Σου φωνάζω "Σ'αγαπώ" και μαζί με αυτό και όλα όσα δεν πρόλαβα ποτέ μου να σου πω...
"Είσαι ότι καλύτερο μπορούσε να μου χαρίσει η ζωή...
Κάτι παρα πάνω από γονιός...Μέντορας...
Είσαι η βάση μου...Είσαι τα θεμέλια που πάνω τους έχτισα την ζωή μου...
Σε ευχαριστώ για κάθε τι που μου έδωσες...
Μικρό μεγάλο...Ήταν μέσα από την καρδιά σου...
Με έμαθες να παίρνω κάθε τι κακό και να το μετατρέπω σε καλό...
Μου έμαθες το καλό που υπάρχει μέσα μας...
Κι ας μην έμαθες ποτέ σου γράμματα...
Με σπούδασες!
Είσαι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος που είχα την τιμή να έχω στην ζωή μου.
Με έμαθες ό,τι κι αν κάνω, να το κάνω από αγάπη κι όχι από ανάγκη.
Μου έδωσες απλώχερα όλα τα εφόδια που χρειάστηκα για να πορευτώ στην ζωή...
Και σε ευχαριστώ...Σε ευχαριστώ που επένδυσες ότι είχες, σε μένα.
Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα...
Αλλά πάνω απ' όλα...Σ'ευχαριστώ που δεν έφυγες...
Που δεν με παράτησες...Κι ας το άξιζα...
Είχα τόσο χρόνο...Κι όμως δεν πρόλαβα να σου τα πω νωρίτερα...
Πάντα το ίδιο λάθος κάνω...Αλλά από φόβο...
Φοβάμαι παππού...Φοβάμαι την μοναξιά...
Φοβάμαι τις σκιές που τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι...
Κράτα με στην αγκαλιά σου...Μην τους αφήσεις να σε πάρουν ξανά μακρυά μου".
Πως μπορώ να αποδείξω ότι άλλαξα όταν οι άνρωποι για τους οποίους το έκανα...
Δεν είναι πια εδώ...
Τι σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια...
Αφού δεν έμεινε κανείς να το δει...
Τι κάνω λάθος και πάντα χάνω το τραίνο του χρόνου και μένω σε μια κενή αποβάθρα...
Να βλέπω τα κάστρα που έχτισα...Να ζουν άλλοι μέσα τους...
Τους ανθρώπους που αγάπησα...Να μην μπορώ καν να τους δω...
Τι σημαία έχει...Πες μου σε ικετεύω...Τι πρέπει να κάνω για να βρω τα όνειρα μου μέσα στην άβυσσο που χάθηκαν. Πως θα τα βρω?"
Τότε με κοίταξες και μου είπες " Όλα ξεκινάν και τελειώνουν μέσα στο μυαλό σου...Σ'ότι δώσεις αξία...Αυτό θα σε ορίζει." και χάθηκες...
Βρέθηκα ξανά κάτω από την σκιά του δέντρου να αγκαλιάζω τον κορμό του.
Κοίταξα τον ουρανό...
Κι ήσουν εκεί...
Πίσω από τα σύννεφα...
Σε είδα μεσα στο τόσο μπλε...
Μια ΄λαμπερή χρυσαφένια γραμμή...
Ένα χαμόγελο...
Μου λείπεις πολυ...
Και συγχώρα με που άργησα...
Σ'ευχαριστώ που ενώ άργησα...Εσύ ήσουν εκεί!
Σ'αγαπάω...Σ'οποια γωνιά του ουρανού και να'σαι...
Να προσέχεις...

Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα

Πολλοί κοιτάζουν την αυγή και λένε...
Μια νέα μέρα ξημερώνει...
Όμως δεν είναι η μέρα αλλά, η νύχτα που το κάνει...
Η μέρα δεν είναι παρά μονάχα ένα διάλειμμα...
Βάζεις σε λειτουργία όλες σου τις αισθήσεις και προγραμματίζεις τον χρόνο σου...
Ωστε να ανταπεξέλθεις...Γιατί πρέπει...
Κι οι μέρες περνάνε... Κι εσύ ούτε που το καταλαβαίνεις...
Οι νύχτες όμως...είναι ατελείωτες...
Σκοτεινές...Γεμάτες συναισθήματα...
Και δεν περνάνε με τίποτα...
Εκεί δεν υπάρχουν πρέπει...Μη...
Εκεί υπάρχεις εσύ και η αύρα της ψυχής σου...
Εκεί όπου το άγχος, το στρες, ο πόνος...
Γαληνεύουν, παίρνοντας την μορφή ενός ονείρου...
Κάποτε...Ονειρευόμουν κι εγώ...
Τώρα απλώς χάθηκα στην νύχτα....
Να περιπλανιέμαι μόνος...
Ακόμα κι η ψυχή μου...Χάθηκε κι αυτή...
Πονάω που λείπει...
Αλλά πιο πολύ με πονάει ότι την έχασα...
Όχι την ανθρώπινη υπόστασή της....
Αλλά τον θεσμό που προσδιόριζε η ύπαρξής της στην ζωή μου.
Χάθηκα στην νύχτα, αλλά δεν φοβάμαι...
Έχω συμφιλιωθεί με όλα της τα τέρατα....
Μονάχα περιπλανιέμαι στα σκοτάδια...
Μέχρι να λάμψει όλος μου ο κόσμος...Να δω πως φαίνεται όταν λάμπει...
Χωρίς να τυφλωθώ από το φως του...
Μέχρι κάποτε και για μένα, αυτή η νύχτα...
Να ξημερώσει...

Για σένα.

Σε θέλω...

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου βγάζεις, αλλά το μόνο που σκέφτομαι, είναι το κορμί σου πάνω στο δικό μου...Και το αντίστροφο...

Να ταξιδεύω μέσα σου κι εσύ να χάνεσαι στους αναστεναγμούς μας....

Σε θέλω...

Σε βλέπω και νιώθω τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν...

Δεν είχα γνωρίσει αυτήν την μορφή του έρωτα...

Λες και όλες μου οι αμαρτίες βρίσκουν απάγκιο στην αγκαλιά σου...

Έρωτας...Πάθος...Διαστροφή...

Κι είσαι, όλα αυτά μαζί....

Κι ακόμα περισσότερα!

Αντικατοπτρίζεται στα μάτια σου, η κάθε μου επιθυμία...

Και ξέρω πολύ καλά πως είσαι εκεί να μου την πραγματοποιήσεις...

Να ξερες μόνο πόσο καιρό σε περίμενα.... 

Ξέρω δεν θα κρατήσεις για πολύ...

Αλλά δεν με πειράζει...

Όλα τα ωραία άλλωστε, κρατάνε λίγο...

Έτσι δεν είναι?

Το σπίτι μου.

Να ανοίγεις τα μάτια σου και να βρίσκεσαι, σπιτι σου...
Σπίτι.
Αξία ανεκτίμητη.
Επιτέλους...
Το σπίτι μου...
Τι όμορφο που είναι...
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει τόσο όμορφο...
Η ασχήμια του με τρόμαζε.
Και δεν το πλησίαζα...
Κι όμως...Κοίτα το τώρα...
Τελικά ακόμα και το πιο άσχημο πράγμα πάνω στον κόσμο, ομορφαίνει...
Αρκεί να του δείξεις λίγη αγάπη.
Λίγη στοργή... Λίγη τρυφερότητα.
Και το έφτιαξα εγώ...
Μπορεί να μην είναι τέλειο...
Είναι όμως, στα μάτια μου...
Αυτό δεν αξίζει άλλωστε?
Αυτό δεν αποτυπώνεται?
Αυτό δεν μας εντυπώνεται?
Τι βλέπουν τα μάτια μας.
Τι νιώθει η καρδιά μας.
Αυτό μετράει.
Εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Εγώ...
Μακρυά από όλους και από όλα.

Έμαθα τις πληγές μου, να τις κλείνω με αλάτι.

Την μοναξιά μου, να την γεμίζω με δανεικά σώματα.
Την ζωή μου, να την γράφω πριν την ζήσω.
Έμαθα να το κάνω.
Αυτός είμαι!!!
Με έχουν πει σκληρό...
Εγωπαθή, διπολικό, νάρκισσο...
Δεν λέω ότι δεν είμαι, είμαι όλα αυτά μαζί και ακόμα περισσότερα.
Είμαι το πιο γλυκό όνειρο και ο χειρότερος εφιάλτης.
Μπορώ να γίνω ότι κι αν σκεφτεί ένας νους.
Κι ότι μου βγάλει ο καθένας....
Αυτό θα πάρει....
Έτσι είμαι όμως.
Δεν αλλάζω πια...
Έμαθα!
Σκέφτηκες τόσα για να με κατηγορήσεις.
Αναρωτήθηκες όμως έστω και μία φορά, γιατί είμαι έτσι?
Είναι τόσο εύκολο να κατηγορείς κάποιον για κάτι που έκανε λάθος...
Όταν βρίσκεσαι πίσω από το δάχτυλο...
Όλα είναι αλλιώς...

Δεν σου ζητώ να μου στρώσεις τον δρόμο να περάσει η αφεντιά μου...

Όχι...

Και ξυπόλητος περπατάω πάνω σε χαλίκια...

Αρκεί να μου δώσεις έναν λόγο να το κάνω.

Ουρανοκατεβατο.

Μ'αγαπάει ουρανέ μου....
Η αγάπη της είναι μεγαλύτερη από όλη σου την έκταση...
Με  Aγαπάει...
Το είδες?
Αυτήν την λάμψη στην γη...Την είδες?
Αυτή ήταν!
Mε αγαπάει...
Με μια ακατέργαστη αγάπη...
Διαφορετική από όλες τις άλλες...
Αφού ακόμα κι η ίδια...Είναι διαφορετική..Ξεχωριστή...
Δεν θα'ταν κι η αγάπη της?
Μου προσφέρει δάκρυα ουρανέ μου...
Όπως κι εσύ...
Κάθε που βρέχεις...Ανθίζεις.
Έτσι κι αυτή...
Ανθίζει μέσα μου κήπους με τ'άρωμά της.
Με αγαπάει...
Κι ας αφήνει το μίσος να μιλάει στην θέση της...
Με αγαπάει...Κι αυτό μου φτάνει...
Ουρανέ μου ζηλεύεις???
Εσύ έχεις τόσα άστρα δίπλα σου...
Κι όμως...
ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!
Είναι η μικρή μου νεράιδα...
Η πριγκίπισσα του παραμυθιού μου.
Με περιμένει στον πύργο της να τρέξω να την σώσω...
Αυτή είναι.
Εσύ που είσαι τόσο ψηλά την βλέπεις...
Πες της την επομενη φορά που θα σε δει...
Πες της κάτι από μένα, ναι?
πες της : " Το ξέρω,τώρα".
Κι άναψε όλα τ'αστρα σου....
Να δεις... Που εκείνη...Πιο πολύ  θα φέγγει!

Φοβάμαι να γελάσω πραγματικά.

Που έφτασα.... Να φοβάμαι να γελάσω...
Δεν ξέρω, κάθε που γελάω...
Λες και με ακούνε απο μια μεριά οι δαίμονες και σπεύδουν να μου προσφερουν λυπη.
Απλά και μόνο, επειδη μπορούν...
Λες και υπάρχει ένας νοητός ζυγός που πρέπει πάντοτε να είναι σε πλήρη ισσοροπία...
Όσο μεγαλύτερη η χαρα... Τοση κι η λύπη.
Έτσι... Για να ισοσταθμίζεται η κατάσταση...
Φοβάμαι να αφήσω την ψυχή μου να γελάσει,
γιατί όταν κλαίει...
Καμιά βροχή δεν μπορεί να κρύψει τα δάκρυά της...
Κανένας θόρυβος δεν είναι πιο εκκωφαντικός, από τον λυγμό της.
Γι'αυτό φοβάμαι...
Όχι για το Τώρα.
Για το μετά που θα γίνει πριν...
Πριν καν το καταλάβω...