Το σπίτι μου.

Να ανοίγεις τα μάτια σου και να βρίσκεσαι, σπιτι σου...
Σπίτι.
Αξία ανεκτίμητη.
Επιτέλους...
Το σπίτι μου...
Τι όμορφο που είναι...
Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει τόσο όμορφο...
Η ασχήμια του με τρόμαζε.
Και δεν το πλησίαζα...
Κι όμως...Κοίτα το τώρα...
Τελικά ακόμα και το πιο άσχημο πράγμα πάνω στον κόσμο, ομορφαίνει...
Αρκεί να του δείξεις λίγη αγάπη.
Λίγη στοργή... Λίγη τρυφερότητα.
Και το έφτιαξα εγώ...
Μπορεί να μην είναι τέλειο...
Είναι όμως, στα μάτια μου...
Αυτό δεν αξίζει άλλωστε?
Αυτό δεν αποτυπώνεται?
Αυτό δεν μας εντυπώνεται?
Τι βλέπουν τα μάτια μας.
Τι νιώθει η καρδιά μας.
Αυτό μετράει.
Εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Εγώ...
Μακρυά από όλους και από όλα.