Έμαθα τις πληγές μου, να τις κλείνω με αλάτι.

Την μοναξιά μου, να την γεμίζω με δανεικά σώματα.
Την ζωή μου, να την γράφω πριν την ζήσω.
Έμαθα να το κάνω.
Αυτός είμαι!!!
Με έχουν πει σκληρό...
Εγωπαθή, διπολικό, νάρκισσο...
Δεν λέω ότι δεν είμαι, είμαι όλα αυτά μαζί και ακόμα περισσότερα.
Είμαι το πιο γλυκό όνειρο και ο χειρότερος εφιάλτης.
Μπορώ να γίνω ότι κι αν σκεφτεί ένας νους.
Κι ότι μου βγάλει ο καθένας....
Αυτό θα πάρει....
Έτσι είμαι όμως.
Δεν αλλάζω πια...
Έμαθα!
Σκέφτηκες τόσα για να με κατηγορήσεις.
Αναρωτήθηκες όμως έστω και μία φορά, γιατί είμαι έτσι?
Είναι τόσο εύκολο να κατηγορείς κάποιον για κάτι που έκανε λάθος...
Όταν βρίσκεσαι πίσω από το δάχτυλο...
Όλα είναι αλλιώς...

Δεν σου ζητώ να μου στρώσεις τον δρόμο να περάσει η αφεντιά μου...

Όχι...

Και ξυπόλητος περπατάω πάνω σε χαλίκια...

Αρκεί να μου δώσεις έναν λόγο να το κάνω.