Από το Α ως το Ω

https://www.youtube.com/watch?v=m2xnPSRSSzU&list=PLc7Gp4QokchrY1WVKj-cL3UEtiXmME1HT&index=25

Άλλο ένα βράδυ η πένα κυλάει στο χαρτί, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα, στον κόσμο μου και τον δικό σας.
Βιάστηκα να μεγαλώσω...ή μάλλον... Αναγκάστηκα!
Γύριζα με μανία τις σελίδες, του βιβλίου, της ζωής μου
Δίχως να βλέπω τι γράφει η κάθε μία από αυτές.
Έμεινα να περιπλανιέμαι στα συντρίμμια ενός στυφού ονείρου
Ζητώντας μιαν απάντηση...Μια διέξοδο...
Ήθελα τόσο πολύ να ξεφύγω από την πραγματικότητά μου!
Θύελλα, που δεν λέει ακόμα να κοπάσει.
Ίσως μια μέρα ο ήλιος,να λάμψει και για μένα
Και τότε όλοι θα καταλάβουν...εγώ όμως...πότε θα το κάνω?
Λόγια που έμειναν λέξεις και πράξεις που έφυγαν λες κι ήτανε καπνός...
Μία φωνή από τον υπόκοσμο ψιθυρίζει στ' αυτιά μου ακόμα μία μελωδία παρακμής,
Ντύνει την αλήθεια με ένα χρυσοκέντητο ψέμα 
Ξέρωντας ότι μόνο έτσι θα την φορέσω!!!
Όταν όμως κρύβεις το πρόσωπό σου πίσω από μία μάσκα...
Πως, μετά, ζητάς να σε αναγνωρίσουν?
Ραντίζοντας την ψυχή σου με μίσος...
Σε ποια αγάπη ψάχνεις να βρεις λιμάνι???
Τερμάτισε επιτέλους τα όνειρα που καταλήγουν
Υστερόγραφο από μία επιστολή που δεν γράφτηκε ποτέ.
Φαντάσου, μόνο για λίγο, να έβγαζες το κουστούμι που φοράς για εαυτό και
Χρωμάτισε τον καμβά της ζωής σου,μια φορά, με την δική σου παλέτα.
Ψάξε μέσα στα πιο βαθιά μονοπάτια του μυαλού σου και τότε θα δεις πόσο,
Ωραία θα μπορούσε να γίνει η ζωή, αν απλά της το επιτρέπαμε..!

Όνειρο μιας ανεκπλήρωτης ζωής..!

θυμάμαι ακόμα το γλυκό χαμόγελό σου.

Ήσουν σαν όαση στην μέση της ερήμου.

Ήσουν ο ήλιος μου και ζούσα για το φως σου...

Μια νότα χρώματος, στην άχρωμη ζωή μου

Ήταν τα μάτια σου χρυσά μαργαριτάρια

και τα μαλλιά σου σαν κρυστάλλινα νερά

Θα ακολουθώ για πάντα τα δικά σου χνάρια,

μέχρι να βρω ξανά τον δρόμο για στεριά

Μα ήσουν στ' αλήθεια άγγελος ή των ματιών μου πλάνη?

Ή μήπως ήσουν όνειρο που έσβησε πριν αρχίσει?

Όπως τ'αστέρια χάνονται το φως του ηλίου σαν φτάνει,

Λουλούδι που μαράθηκε πριν καν καλά ανθίσει...

ΌΧΙ δεν ήσουν άγγελος...Όχι δεν ήσουν πλάνη...

Εσύ ήσουν τριαντάφυλλο που ανθίζει μεσ' τα χιόνια

Αστέρι τόσο φωτεινό,εκεί που φως δεν φτάνει...

Σε μια σκακιέρα που έπεσε και χάθηκαν τα πιόνια!!!

Ήρθε ξανά αυτή η στιγμή που οι δρόμοι μας χωρίσαν

κι ο έρωτας λαβώθηκε στην ίδια του την μάχη.

Τα μάτια μου δεν άντεξαν τον πόνο και δακρύσαν

και η ψυχή μου σιωπηλά...ξεψύχησε μονάχη

Δωσ' μου τ'αθάνατο νερό να πιω να ξεδιψάσω

Κι ύστερα μόνος θα χαθώ στα βάθη της αβύσσου

να κλέψω ένα βλέμμα σου,τα μάτια σου πριν χάσω,

και δω αυτό το "Σ'αγαπώ" να χάνεται... μαζί σου!

Κλείσε λοιπόν τα μάτια σου και πες μου μιαν αλήθεια

Πως μπόρεσες και ντύθηκες ολόκληρη ένα ψέμα?

Αφού για σένα ήμουνα μονάχα μια συνήθεια...

Πως μπόρεσες και μ' έπεισες ότι ήθελες εμένα?

Μπορεί για σένα να' πινα, κόνιο στ' όνομά σου!

όμως εσύ δεν θα' πινες για μ'ενα, ούτε γάλα!

Μα έμαθα κάτι απ' όλα αυτά και το έμαθα κοντά σου...

Ήμουν μικρός, αγάπη μου, για όνειρα μεγάλα!

Ένας φαιδρός παράδεισος

Η ζωή είναι μια ρόδα που γυρνάει συνεχώς!!!!

Το θέμα όμως είναι ότι εσύ επιλέγεις αν θα γυρίσει υπέρ η κατά σου...

Κι αυτό φαίνεται από τις επιλογές που κάνεις!!!!

Ο χρόνος μετριέται με στιγμές...

Ούτε με ώρες, ούτε με μέρες, ούτε με χρόνια...

Αποτελείται από χιλιάδες μικρές στιγμές που δημιουργούν αναμνήσεις...

Αναμνήσεις που μόνο εσύ μπορείς να ορίσεις,

γιατί κατοικούν μέσα στον κόσμο της φαντασίας σου!

Πέρασα τόσα κύματα για να βρω ένα κομμάτι στεριάς και να το ονομάσω Ιθάκη μου...

Δεν ήταν,παρά μονάχα ένα μικρό νησάκι που μέσα σε αυτό βρήκα τον παράδεισο μου..

Ταξίδεψα...Χάθηκα... Ανακάλυψα... Ναυάγησα...

Κι έμεινα εκεί... 

Στα συντρίμμια ενός πλοίου που ονόμασα όνειρο!

Να βλέπω το αλάτι να γδέρνει την πρύμνη του...

Τα βράχια να ξύνουν τα αμπάρια του

και τα βακτήρια να εξαϋλώνουν την άγκυρα του...

Μένω εκεί και το βλέπω να καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μου,

Αλλά όσο κι αν θέλω να το φτιάξω για να συνεχίσω το ταξίδι μου....

Δεν μπορώ!

Δεν είναι ότι δεν θέλω...

Απλώς τα χέρια μου είναι ματωμένα,

Το στόμα μου στεγνό

Και τα μάτια μου...Θολά....

Άλλωστε σε ποιον αρέσει να είναι ναυαγός μέσα στον ίδιο του τον παράδεισο, 

όταν αυτός ήταν απλά μια μεταμφιεσμένη κόλαση?

Πάλεψα όμως, χρόνια ατελείωτα, με τέρατα και μυθικά πλάσματα...

Άντεξα αντίξοες συνθήκες έχοντας στο νου μου τον προορισμό μου...

Απλά κοιτούσα την πυξίδα μου και άντεχα...

Μέχρι να φτάσω...

Κι έφτασα...

Και τι κατάλαβα?

Πολέμησα και απαγκιστρώθηκα από ένα μικρό κομματάκι στεριάς,

όταν τότε είχα έναν ολόκληρο κόσμο στα πόδια μου...

Εμένα δεν μου αρκούσε!!!

Γιατί???

Επειδή βρήκα κάτι που έτυχε να μοιάζει, λίγο, με τον παράδεισο που είχα πλάσει μέσα μου...

Κι αυτό μου αρκούσε!!!

Μου αρκούσε για να αφήσω τον τόπο μου για έναν άγνωστο ωκεανό που κάπου μέσα του,

έκρυβε ένα κομμάτι ονείρου!

Μπορεί να ήταν δύσβατο,

μπορεί ν'αποτελούνταν από οργανισμούς που διαχέουν δηλητήριο...

Μπορεί ακόμα κι ο αέρας του να ήταν βαρύς και να μου προκαλούσε αναθυμιάσεις,

όμως ήξερα ότι μέσα σε αυτόν τον τόσο παράξενο τόπο υπήρχε ο θησαυρός μου...

Που άμα τον έβρισκα θα έδιωχνε μακρυά κάθε τι που θύμιζε κόλαση!!!!

Κάθε τι άσχημο, σκοτεινό και ψυχοφθόρο!

Έκανα λάθος!!!

Ένα ακόμα λάθος ανάμεσα στα τόσα τραγικά που έχω διαπράξει!

Έψαχνα να βρω την ψυχή μου μακρυά από κάθε τι γνώριμο.

Μακρυά από όλα όσα ήξερα και με είχαν μάθει μέχρι τότε!

Κι έτσι, ακόμα κι αν άγγιξα το όνειρο δεν άντεξα...

Άντεξα όλη την διαδρομή... 

Άντεξα τα εμπόδια...

Αλλά δεν άντεξα την όψη ενός εφιάλτη που ντύθηκε όνειρο!

Δεν ήταν αυτό που για χάρη του έκανα ένα τόσο μεγάλο ταξίδι!

Δεν ήταν παρά μονάχα μια οφθαλμαπάτη!

Μια όαση μέσα στην έρημο που με καταράστηκαν να βαδίζω!

Και έτσι...

Μετά απο όλα αυτά, παραμένω γυμνός στην άκρη του τίποτα...

Με μια πυξίδα κολλημένη που δεν μου δείχνει ούτε έναν δρόμο...

Όμως...

Ακόμα κι αν δεν ξέρω που θα πάω...

Ξέρω σίγουρα που δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω!!!!

Συγχώρεση

https://www.youtube.com/watch?v=19bBGxf5k6k

Κάποτε πίστευα ότι η υπομονή είναι η μεγαλύτερη αρετή ενός ανθρώπου.

Πόσο λάθος έκανα....

Όταν υπομένεις καταστάσεις χωρίς να συγχωρείς, τότε γεννιέται η μνησικακία.

Ένα από τα πιο ολέθρια πάθη που ταλαιπωρεί τους ανθρώπους.

Εκκολάπτεται μέσα σου!

Τρέφεται από τις αδυναμίες και τους φόβους σου και όσο μεγαλώνει,

 τόσο πιο δύσκολο είναι να την 

ξεριζώσεις...

Είναι πια κομμάτι σου!

Δημιούργημα σου!!!!

Θυμόμαστε πάντα με αντιπάθεια το κακό που μας έκαναν οι άλλοι

και δίνουμε την δυνατότητα στην εκδίκηση να εισχωρήσει κι αυτή μέσα στην ψυχή μας.

Όταν όμως συγχωρούμε αυτούς που μας έφταιξαν???

Η ψυχή μας μένει καθαρή...

Αναλλοίωτη...

Διότι η αλήθεια είναι μία!

Όλοι έχουμε το δικαίωμα στο να κάνουμε λάθη!

Ποιος είναι αυτός που μπορεί να πει 

"Εγώ δεν έκανα ποτέ μου λάθος"

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ.

Όλοι έχουμε πιει από αυτό το ποτήρι της αμαρτίας...

Κι αν υπάρξει κάποιος που θα ισχυριστεί το αντίθετο,

τότε προσθέτει ένα ακόμα αγκάθι στην ψυχή του...

Το Ψέμα...

Την στιγμή που αφέθηκα στην θεία δύνη της συγχώρεσης,

άρχισα να βλέπω τον κόσμο, ολόκληρο, με άλλο μάτι.

Όχι μ'αυτό που εκπαιδεύτηκε να βλέπει,

αλλά με αυτό που εκπαιδεύτηκε να νιώθει...

Άρχισα να γεύομαι και να αφουγκράζομαι κάθε μικρή λεπτομέρεια, 

που παλαιότερα δεν θα άγγιζε καν τις πτυχες του μυαλού μου

κι είδα μια διαφορετική πλευρά της ζωής!

Όμορφη...Χαρούμενη... Ισορροπημένη!!!

Κι αυτό αγαλλίασε όλη μου την ύπαρξη

Είναι τόσο εύκολο να μισήσουμε κάποιον...

Να κρίνουμε κάποιον...

Να ρίξουμε ευθύνες σε κάποιον...

...Άλλον εκτός από τον εαυτό μας!

Βλέπεις ο εγωισμός είναι ένα προσόν,

 που μας βοηθάει πολύ στο να πετύχουμε αυτόν τον σκοπό!

Αξίζει όμως???

Μισούμε τον άνθρωπο ή αυτά που μας κάνει να νιώθουμε???

Αν εμβαθύνεις, θα συνειδητοποιήσεις ότι το μόνο που μένει, 

είναι ο αντικατοπτρισμός σου στον καθρέφτη κάθε βράδυ.

Εσύ επιλέγεις τι θα κρατήσεις

....ή...

Τι θα αφήσεις πίσω!

Γι'αυτό όταν έρχονται στο μυαλό σου λογισμοί αντιπάθειας και εκδίκησης,

Διωξ'τους..!

Μην πιάνεις συζήτηση μαζί τους!

Μην κρατάς στην ψυχή σου κακία για όσους και όσα σε πλήγωσαν...

Είτε με λόγια πικρά, συκοφαντίες που σε πίκραναν...

Είτε με καταστάσεις που σε λύγισαν...

Είτε με αδικίες που έγιναν αφορμή να στερέψουν τα δακρυά σου...

Να τραυματιστεί η υπόληψή σου...

Να αλοιωθεί η αντίληψή σου...

Ο μόνος τρόπος να ανακουφιστείς από αυτήν την πικρία,

είναι να την αγκαλιάσεις και μετά να την αφήσεις να φύγει!

Να εμέσεις το δηλητήριο του μίσους,

να παραμερίσεις τις έχθρες και 

να μαλάξεις τα συναισθήματα της απώλειας, της αντιπάθειας...της εκδικήσεως..!

Αν καλλιεργούσαμε μέσα μας, ο καθένας ξεχωριστά,

συναισθήματα αγάπης και ανεξικακίας προς αυτούς που

..."Μας Πρόδωσαν"...

Εάν είχαμε την δύναμη να τους συγχωρήσουμε, με όλη την σημασία που διακατέχει αυτή τη λέξη.....

Με το να συγχωρούμε τους πάντες...

Να τους συγχωρούμε πάντοτε...

Είτε μας έφταιξαν πολύ...Είτε λίγο..!

Με το να μην μετράμε πόσες φορές έφταιξαν...

Όσες κι αν το έκαναν!

Αν εμείς είχαμε την δύναμη να τους συγχωρέσουμε...

Ίσως τότε ο ίδιος κόσμος να φάνταζε τόσο διαφορετικός!

Μπορεί να μην έχω δύναμη να αλλάξω όλον τον κόσμο...

Όμως σε ένα παράλληλο και αλλοπρόσαλλο σύμπαν...

Στο σύμπαν που εγώ δημιούργησα για μένα...

Ο κόσμος μου...έχει αυτήν την γεύση...!