θυμάμαι ακόμα το γλυκό χαμόγελό σου.
Ήσουν σαν όαση στην μέση της ερήμου.
Ήσουν ο ήλιος μου και ζούσα για το φως σου...
Μια νότα χρώματος, στην άχρωμη ζωή μου
Ήταν τα μάτια σου χρυσά μαργαριτάρια
και τα μαλλιά σου σαν κρυστάλλινα νερά
Θα ακολουθώ για πάντα τα δικά σου χνάρια,
μέχρι να βρω ξανά τον δρόμο για στεριά
Μα ήσουν στ' αλήθεια άγγελος ή των ματιών μου πλάνη?
Ή μήπως ήσουν όνειρο που έσβησε πριν αρχίσει?
Όπως τ'αστέρια χάνονται το φως του ηλίου σαν φτάνει,
Λουλούδι που μαράθηκε πριν καν καλά ανθίσει...
ΌΧΙ δεν ήσουν άγγελος...Όχι δεν ήσουν πλάνη...
Εσύ ήσουν τριαντάφυλλο που ανθίζει μεσ' τα χιόνια
Αστέρι τόσο φωτεινό,εκεί που φως δεν φτάνει...
Σε μια σκακιέρα που έπεσε και χάθηκαν τα πιόνια!!!
Ήρθε ξανά αυτή η στιγμή που οι δρόμοι μας χωρίσαν
κι ο έρωτας λαβώθηκε στην ίδια του την μάχη.
Τα μάτια μου δεν άντεξαν τον πόνο και δακρύσαν
και η ψυχή μου σιωπηλά...ξεψύχησε μονάχη
Δωσ' μου τ'αθάνατο νερό να πιω να ξεδιψάσω
Κι ύστερα μόνος θα χαθώ στα βάθη της αβύσσου
να κλέψω ένα βλέμμα σου,τα μάτια σου πριν χάσω,
και δω αυτό το "Σ'αγαπώ" να χάνεται... μαζί σου!
Κλείσε λοιπόν τα μάτια σου και πες μου μιαν αλήθεια
Πως μπόρεσες και ντύθηκες ολόκληρη ένα ψέμα?
Αφού για σένα ήμουνα μονάχα μια συνήθεια...
Πως μπόρεσες και μ' έπεισες ότι ήθελες εμένα?
Μπορεί για σένα να' πινα, κόνιο στ' όνομά σου!
όμως εσύ δεν θα' πινες για μ'ενα, ούτε γάλα!
Μα έμαθα κάτι απ' όλα αυτά και το έμαθα κοντά σου...
Ήμουν μικρός, αγάπη μου, για όνειρα μεγάλα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου