Πολύ δυνατό!!!
Και πάρα πολύ σοφό...
Άλλωστε αυτό δεν ήταν το μότο σου πάντα???
Πάντα ήσουν...
Ένα μυστήριο, έτοιμο να εξερευνηθεί...
Μια γαλουχημένη ψευδαίσθηση,
Πρόθυμη να πάρει όποια μορφή της χαρίσεις...
Αρκεί να την πιστέψεις για αληθινή...
Ένα πέπλο, που τόσοι ήθελαν να δουν τι κρύβει πίσω του...
Κι όμως...
Πόσοι πίστεψαν ότι μπορούν να δουν...
Πόσοι πάλι νόμιζαν ότι το είδαν...
Με ποια μάτια κοιτούσαν???
Πάντως όχι με αυτά που θα σε αποκάλυπταν...
Ήξερες τι έχεις και βάδιζες σύμφωνα, πάντα, με αυτά που έχεις.
Όχι με όσα, κάποτε, θα μπορέσεις να έχεις...
ή
Με όσα είχες, κάποτε...
Κι ήσουν καλά...
Σβήσε τις λέξεις...
Φίμωσε το στόμα...
Αδρανοποίησε τις πράξεις...
Και νιώσε.
Τι συνέβει???
Για ποιον λόγο αποκάλυψες τα χαρτιά σου έτσι απλά...
Σε δύο, μόνο, μάτια που ποτέ δεν θα καρφώσουν το βλέμμα τους, πάνω σου...
Τι περιμένεις???
Αρκετά δεν βάδισες με γνώμονα, μια πυξίδα σταματημένη??
Τι κάνεις???
Μπέρδεψες μέχρι κι εσένα???
Έπεσες μέσα στην ίδια σου την παγίδα,
που τόσο προσεγμένα, έφτιαχνες τόσο καιρό???
Τι θες να αποδείξεις???
Να μιλάς για μεγαλεία,
Αφού οι μεγαλειότητες...Δεν σου πάνε...
Τι δεν καταλαβαίνεις???
Βλέπεις τις ουλές και θυμάσαι τι πέρασες και θρηνείς...
Αντί να χαίρεσαι που βγήκες, μέσα από όλα αυτά, αλώβητος...
Απλά με μερικά σημάδια...
Δεν βαρέθηκες να χαρίζεις απλόχερα τις δάφνες σου???
Δικές σου είναι...
Σου ανήκουν...
Γιατί επιτρέπεις να παίρνεις κάτι λιγότερο από τα πάντα...
Δεν ντρέπεσαι???
Είχες τόσες ικανότητες και τις έπνιξες για να μπορούν να σε προλάβουν...
Σε πέρασαν πλέον, φίλε μου...
Τους άφησες να το κάνουν...
Κατάπιες την λάσπη, που σου πέταξαν...
Φίλησες το μαχαίρι, που σου κάρφωσαν...
Ερωτεύτηκες το δηλητήριο, που σε πότισαν....
Κατέβασες το κεφάλι...
Κι υποτάχθηκες.
Πλέον δεν γυρίζεις καν να με κοιτάξεις...
Γιατί μέσα μου βλέπεις όλη την αλήθεια που αρνείσαι,
χρόνια τώρα...
Γιατί βλέπωντας με θυμάσαι όλα όσα κατέκτησες...
Κι απλά... Πέταξες.
Σταμάτα να ασχολείσαι με φαιδρότητες...
Και δείξε ποιος είσαι.
Αφού μπορείς...
Πάντα μπορούσες!
Σταμάτα να κρύβεσαι.
Μπέρδεψε τους άλλους...
Όχι εσένα!
Η θλίψη δεν σου ταιριάζει...
Δεν σου πάει...
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.
Σταμάτα να μιλάς γι'αυτό κι απλά...
Καν'το.
Ό,τι κι αν είναι αυτό.
Άλλωστε όλα έχουν αλλάξει πλέον.
Εσύ γιατί παραμένεις ο ίδιος???
Σταμάτα να φοβάσαι...
Πάντα θα σε κρίνουν...
Ό.τι κι αν κάνεις.
Σου έχω ξαναπεί...
Σταμάτα να ψάχνεις να βρεις την ευτυχία εκεί που την έχασες...
Άσ'την να έρθει εκείνη σε σένα...!
Απλά φρόντισε να είσαι εκεί να της ανοίξεις,
όταν θα έρθει να χτυπήσει την πόρτα σου...
Μην την διώξεις πάλι...
Μην ξεχνάς!!!
ΑΝ κάτι δεν ειπωθεί ποτέ...
Τότε δεν έγινε, ποτέ.
Ποτέ των ποτών.
Στην υγειά μας.
Χρόνια σου πολλά,
Μεγάλε.
