αν αισθήσεις...

Κάποτε είχα ό,τι ήθελα κι όχι ότι, είχα ανάγκη...

Κι όμως επιβίωνα...

Μέχρι που...

Μεγάλωσα...

Και τώρα που μεγάλωσα...

Ωρίμασα...

Και μαζί με μένα...

Κι οι ανάγκες μου...

Κι εξαλείφθηκαν.

Ο δρόμος ακόμα φαντάζει, μπροστά μου, θεόρατο βουνό...

Κι όμως το ανεβαίνω...

Πλέον δεν το βλέπω απλά...

Το νιώθω...

Νιώθω το χώμα του, τα βράχια του.

Περπατάω στα κρυφά του μονοπάτια...

Σκαρφαλώνω...

Κι ας πέσω....

Τόσα χρόνια απλά το περίμενα...

Και τώρα το νιώθω...

ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ, το νιώθω...

Κι είμαι καλά...

Είμαι...

Έτσι δεν πρέπει...?

Έτσι δεν είναι??

Έτσι είναι λοιπόν το καλά...

Κι αφού έτσι είναι το καλά...

Χαμόγελο μου...

Γιατί λείπεις???