Αυτό που αγάπησα σε σένα...

Αυτό που αγάπησα σε σένα ήταν αυτό που με έκανες να είμαι!

Κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που εκπαιδεύτηκα να είμαι...

Δεν με ένοιαζε πως ήσουν...

Ποια ήσουν...

Με ενδιέφερε μόνο η σπίθα που είδα μέσα σου...

Η σπίθα που πυροδότησε κάθε μου κύτταρο!

Δεν αγάπησα ούτε τα μάτια σου, ούτε τον τρόπο που με κοιτούσαν...

Δεν αγάπησα το σώμα σου...

Το πρόσωπό σου...

Την φωνή σου...

Αλλά το πως σε κοιτούσαν τα δικά μου μάτια...

Πως το δικό μου σώμα έτρεμε

Και πως σιωπούσε η φωνή μου μπροστά σου...

Δεν είχα μάθει ποτέ μου τι πάει να πει πίστη και μου έδωσες έναν λόγο να πιστεύω...

Τα βιώματα μου δεν μου επέτρεπαν να σέβομαι και μου έμαθες τι πάει να πει σεβασμός!

Δημιούργησα μαζί σου τόση ζωή....

Και γέμιζα ενέργεια...

Ήμουν δυνατός!

ΖΩΝΤΑΝΟΣ!!!

Πόσο ωραίο, να νιώθεις!

Για πρώτη φορά στην ζωή μου γνώρισα έναν εαυτό που θαύμαζα...

Με νιώθεις???

ΜΕ ΘΑΥΜΑΖΑ!!!

Δεν θέλω να με ακούς...

Σταμάτα να το κάνεις και νιώσε με...

Γίνε ένα μαζί μου....

Αυτή τη στιγμή...

Αυτό το λεπτό...

Στάσου....

Και νιώσε...

Ήταν δύσκολα στην αρχή...

Ονόμασε μου έναν που δεν κάνει λάθη σε αυτή τη ζωή..

Και ποιος δεν πέφτει!

Όλοι μας έχουμε νιώσει αυτήν την κρούση με το έδαφος

Γι'αυτό δεν πέφτουμε, άλλωστε?

Για να μάθουμε να σηκωνόμαστε!

Για να γίνουμε πιο δυνατοί...

Όχι, για να γίνουμε απλά καλύτεροι...

Αλλά ΟΙ καλύτεροι!

Ανέβηκα επίπεδο, γιατί ανέβηκαν τα όνειρά μου...

Οι στόχοι μου...

Άρχισα να φροντίζω το σώμα μου,

Τους τρόπους μου...

Κάθε μέρα τελειοποιώ τις δυνατότητές μου...

Μέχρι να φτάσω στο επίπεδο που αξίζω...

Μέχρι να πιάσω τους στόχους μου και να τους ξεπεράσω...

Μέχρι να νικήσω τον φόβο και ότι τον περιβάλει...

Κάθε μέρα που ξημερώνει.

Μέχρι το τέλος.

Τόσο καιρό νόμιζα πως είχε ήδη έρθει...

Πόσο λάθος έκανα...

Τώρα πια το βλέπω καθαρά.

Ήσουν μια πολύ καλή αρχή...

Και σε ευχαριστώ για αυτό!

Κρίμα που ήσουν μόνο αυτό..!

Αλλά πλέον το κατανόησα.

Ένας μήνας τελειώνει, ένας νέος ξεκινά!

Ξεκινάω...

Επιτέλους...!

Πέρασαν τόσα χρόνια για να συνειδητοποιήσω...

Ότι, ΑΥΤΟ που αγάπησα σε σένα...

ΑΥΤΟ που σε ξεχώριζε...

ΑΥΤΟ που με έκανε να πηγαίνω κόντρα σε όλους και όλα...

Ήμουν εγώ!!!

Δεν φοβόμουν μην χάσω εσένα, αλλά εμένα...

Μέχρι που έχασα την μπάλα...

Αλλά κουράστηκα να κλαίω για μια μπάλα που έχασα...

Να πληρώνω λάθη που "έκανα"

Τελείωσα με αυτά...

Για να μπορέσω επιτέλους να ξεκινήσω :D

88

Από το Ντο... Μέχρι στο Σι...

7 νότες... Όσες και οι μέρες....

Κάθε νότα, για κάθε μέρα...

Δημιουργούν μια συγχορδία,

γεμίζοντας με χρώμα την ζωή μου....

Πλήκτρα...

Άσπρο...

Μαύρο...

Που αν τα χαϊδέψεις με συγκεκριμένο τρόπο, 

σου προσφέρουν λίγη από την μαγεία τους...

Καθαρή μουσική βγαλμένη από μικρά ασπρόμαυρα πλήκτρα...

88 για να είμαι πιο ακριβής...

56 Λευκά...

32 Μαύρα...

Κι όλα μαζί συνθέτουν δύο σειρές απείρου!

Το θέμα είναι πάντα από ποια πλευρά το βλέπεις...
Και από ποια...
Το νιώθεις..!

Δεσμός...

Οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι...

Οι ίδιες μυρωδιές...

Οι ίδιες γνώριμες, αγαπημένες φωνές...

Μια γεύση από σπίτι...

Όπως παλιά...

Όπως τώρα...

Τι κι αν άλλαξαν Τόσα...

Αμα δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, οι καταστάσεις ρυθμίζονται...

Φτάνει να μένεις βράχος...

Θεμέλιο για ένα σπίτι..

Όχι ένα προκάτ που θα φύγει στο πρώτο φύσημα του ανέμου..!

Άλλο δεσμός...Άλλο σχέση...

Κι εγώ ξέρω από δεσμούς...

Όχι δεσμά...Δεσμούς!

Πόση ευτυχία γέμισα μέσα σε ένα μόνο απόγευμα με τους δικούς μου ανθρώπους...

Πόσο όμορφο...

Ήταν αυτοί...

Όπως ακριβώς τους γνώρισα...

Δεν ήταν παρένθετοι, στην θέση τους...

Ήταν αυτοί...

Η συγκεκριμένοι άνθρωποι!

Κι ήταν...

Λες και δεν είχε αλλάξει τίποτα...

Κι ας έχουν αλλάξει τόσα...

Περίεργο έτσι???

Και συνάμα τόσο, μα τόσο όμορφο...

Μια αναπνοή για να αντέξω την δύσπνοια της καθημερινότητας!

Μου άρεσε που μας είδα εκεί...

Όλοι μας κάναμε λάθη...

Άλλοι μικρά..

Άλλοι μεγάλα..

Άλλοι το καταλάβαμε πολύ....

Άλλοι λίγο...

Αλλά, όλοι μας ήμασταν εκεί...

Γιατί αυτό που μας ενώνει είναι ένας δεσμός...

Κι όχι μια απλή σχέση...

Και βλέποντας τους,

Αναρωτήθηκα...

Για ακόμα Μία φορά...

Γιατί οι άλλοι να μπορούν...

Να έχουν κάνει χειρότερα λάθη...

Να έχουν αντέξει χειρότερα πάθη...

Κι όμως να μπορούν...

Να είναι εκεί και να αντέχουν...

Να μην τα παρατάνε...

Κόντρα σε όλους και όλα...

Για ένα πιστεύω...

Για ένα συναίσθημα..

ΓΙΑ ΣΈΝΑ

ΓΙΑ ΜΈΝΑ

ΓΙΑ ΈΝΑ

Λένε πως ότι δεν λύνεται, κόβεται...

Κι αμα σε κόψω θα κοπώ μαζί σου...

Γιατί να μοιάζει ευκολότερη η ιδέα του να σε κόψω...

Γιατί να το κάνω...

Ο ίδιος πόνος είναι...

Αυτό δεν αλλάζει!

Πως γίνεται αυτό που πίστεψα ότι δημιούργησα, να χάθηκε μέσα σε μια στιγμή!

Πως ξεκίνησε να χάνεται εξ αρχής...

Γιατί οι άλλοι να μπορούν....

Ενώ εγώ όχι...

Κι όσο κι αν προσπάθησα, το μόνο που είδα ήταν ήττα!

Που χάθηκαν οι νίκες???

Ποιος άγιος μπορεί να μου φανερώσει μία λύση...

Και ποιος αμαρτωλός μπορεί να την πραγματοποιήσει!

Ποιος μπορεί να μου πει...

Έστω κάτι...

Και να το νιώσω...

Ποιος...

Που πλέον δεν πιστεύω σε κανέναν και τίποτα...

Μόνο αυτό το απόγευμα μένει να μου θυμίζει...

Πως ήταν, όταν ένιωθα...

Κι ήταν ωραία ρε γαμώτο...!

Ωραία...

εις το επανιδείν..!

Μια ζωή είχα μάθει να δείχνομαι!

Να συνυπάρχω με ανθρώπους που δεν με ενδιαφέρουν ή δεν τους ενδιαφέρω, απλά και μόνο επειδή έμαθα έτσι!

Έμαθα να έχω ότι θέλω, πολύ απλά επειδή πάντα ήξερα ακριβώς πως να το αποκτήσω!

Μέχρι που κάποτε πήρα αυτό που είχα ανάγκη...

Κι έμαθα τόσα, που δεν μπορώ να τα ξεχάσω έτσι απλά!

Προτιμώ λοιπόν να προσπαθώ να εκπληρώσω τις ανάγκες, παρά τα θέλω μου!

Οι άνθρωποι που αξίζουν θα είναι εκεί!

Μαζί μου!

 Θα ζουν την ζωή μου μαζί μου! 

Δεν θα την διαβάζουν μέσα από μια οθόνη! 

Καλή ζωή λοιπόν στους περισσότερους!

Με προοδοπληξία και προοδευτικότητα,

με τους φίλους σας και τις φίλες σας!

Τον κόσμο σας τον έζησα... 

Τον έφαγα και τον χώνεψα!

Δεν τον θέλω πια!

Κρατήστε τις "τιμές" σας ψηλά,

όπως μάθατε να κάνετε!

Όλο και κάποιος θα βρεθεί να σας αγοράσει!

Εγώ δεν ασχολούμαι άλλο!

εξόφλησα εδώ!

Ότι είχα να πω, το έκανα!

Για τους λίγους..

τους καλούς... 

Τους μετρημένους στα δάχτυλα...

Ένα μόνο έχω να πω και τελειώνω εδω...

Σας ευχαριστώ που μου δείχνετε ότι όντως υπάρχει κάτι πέρα από αυτήν την σαπίλα!!!

Μπορεί να νομίζεται ότι δεν το βλέπω!

Αλλά το βλέπω...

Απλά δεν μπορώ να το δείξω...

Χρειάζομαι λίγο χρόνο...

Ίσως κάποτε καταφέρω να γίνω ξανα αυτό που βλέπετε στα μάτια μου και αδυνατώ να βρω!

Ίσως αυτή η επιμονή σας να με βοηθήσει να σπάσω τον γυάλινο τοίχο που μόνος μου έχτισα...

Και με φυλάκισα για τόσα χρόνια!

Μέχρι τότε...

Τα φιλιά μου!! 

:*

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία... Κάποτε όμως πεθαίνει κι αυτή!!!

sweet dreams

Το τι γίνεται με το τι θα έπρεπε να γίνεται,

απέχουν κόσμους ατελείωτους μεταξύ τους!

Χάθηκε η "μαγεία" και δεν θέλω να την προσεγγίσω ξανά!

Έφυγα από τον κήπο της και έκλεισα την πόρτα πίσω μου!

Οριστικά αυτή τη φορά!

Με κούρασαν οι ψευδαισθήσεις και τα τρικ..

Δεν ήταν μαγεία!

Ήταν ταχυδακτυλουργικά κόλπα, αυτό ,που πιστεψα γι'αλήθεια!

Δεν υπάρχει μαγεία!

Κι αν υπάρχει, τότε δεν είχα την τιμή να την γνωρίσω!

Βλέπεις γεμίσαμε προσωπεία και χάσαμε τα πρόσωπα!

Σιχάθηκα να περιστοιχίζομαι από παράσιτα που το μόνο που βλέπουν σε μένα, 

είναι η επιβίωση τους!

Χάθηκε το θάρρος και την θέση του πήρε το θράσος!

Κι όσα κι αν δώσεις...

Θα σου ζητάν κι άλλα...

Και μετά θα μένεις με ένα τίποτα να αναρωτιέσαι,

Πως έφτασες εδώ...

Κι όμως δεν σκέφτηκες ποτέ σου, πως έφτασες ΜΕΧΡΙ εδω!

Τι πέρασες...

Τι έδωσες..

Τι πήρες...

Όλα αυτά σε κάνουν αυτό που είσαι!

Τα λεγόμενα, βιώματα.

Αλήθεια αυτά τα βιώματα θέλεις στην Δική Σου ζωή?

Αυτές τις αναμνήσεις?

Εγώ τουλάχιστον δεν το θέλω...

Κουράστηκα να έχω αυταπάτες!

Να ζω σε συννεφάκια!

Έζησα αρκετό καιρό και δεν πήγα ούτε ένα βήμα μπροστά!

Μονάχα έπεσα απότομα...

Κι η πτώση μου, άφησε μόνιμες και ανεπανόρθωτες ζημιές!

Δεν έχτισα για πάρτη μου ούτε ένα καλυβάκι, 

γιατί σπαταλούσα τον χρόνο μου να χτίζω παλάτια που θα εγκωμιαστούν άλλοι! 

Που δεν θα σεβαστούν...

Που δεν θα φροντίσουν...

Που θα το καταστρέψουν χωρίς ίχνος ντροπής,

Ξέρεις γιατί???

Γιατί δεν μάτωσαν αυτοί για να το χτίσουν!

Δεν έτρεξε ο δικός τους ιδρώτας!

Έτρεξε ο δικός μου!

Τα δικά μου ποδια με περπατάνε και τα δικά μου χέρια με αγκαλιάζουν!

Δεν βλέπω κανέναν δίπλα μου!

Βλέπω τόσους γύρω μου...

Κανέναν όμως δίπλα μου...

Και να σου πω κατί???

Δεν θέλω πλέον κανέναν!

Τόσα χρόνια φοβούμενος μην μείνω μόνος,

με έχασα!

Βιάστηκα να προσωποποιήσω καταστάσεις

και να αξιώσω ανθρώπινα ανδρείκελα.

Τους πέρασα για ανθρώπους...

Το καταλαβαίνεις?

Πόσο δύσκολο είναι φίλε μου στις μέρες μας να βρεις έναν άνθρωπο!

Να σε νιώσει!

Όχι να προσπαθεί να σε νιώσει!

Ούτε να σε πιέζει να του πεις...

Απλά να το κάνει!

Κουράστηκα να περιμένω!

Βαρέθηκα να ζω σε μία ανάπαυλα!

Να βλέπω όλον τον κόσμο να ξεχύνεται μπροστά στα πόδια μου...

Κι εγώ να μένω στάσιμος και να μην μπορώ να τρέξω!

Μου είπαν κάποτε ότι η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Κάποτε όμως πεθαίνει κι αυτή!

Σταμάτησα πλέον να πιστεύω...

Κι αρχίζει να ξεθωριάζει ό,τι, κάποτε, πίστευα!

Πλέον οι λέξεις δεν είναι παρά μονάχα γράμματα...

Οι φωνές δεν είναι παρά μονάχα ήχοι...

Κι η καθημερινότητα δεν είναι παρά μονάχα ένα ρολόι που χτυπάει!

Δεν με νοιάζει τι συμβαίνει όσο κινούνται οι δείκτες του!

Με αφήνει παγερά αδιάφορο!

Άλλωστε όλα έχουν ημερομηνία λήξης...

Όλα...

Εκτός από αυτό το Τικ-Τακ...

Αυτό υπήρχε πριν υπάρξουμε και πολύ μετά από όταν δεν θα υπάρχουμε πια!

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!

Όλοι μας!

Ίσως αυτό το αίσθημα μοναδικότητας που ένιωθα...

Ίσως αυτό να με έκανε να αντέχω!

Αλλά ήταν κι αυτό μια όαση στην μέση της ερήμου...

Μια αυταπάτη!

Την θέση μου την πήραν άλλοι..

Και δεν θέλω πια καμία θέση!

Ήμουν τόσο αναλώσιμος τελικά!

Και το κατάλαβα τώρα!

Τώρα που άνοιξα τα μάτια μου και είδα την ελπίδα να κείτεται στο πάτωμα!

Νεκρή!

Τώρα δεν με νοιάζει τίποτα πλέον!

Δεν υπάρχει τίποτα για μένα!

Δεν υπήρχε ποτέ!

Κι αυτό που κάποτε έζησα...

Αυτός που κάποτε ήμουν...

Πέθανε μαζί της!

Η "Παραμύθα"

Εαυτέ μου τι κάνεις ?

Σταμάτα πια...

Δεν βαρέθηκες ??

Ακροβατείς από το ένα λάθος στο άλλο!

Ακόμα!

Μετά από όλα όσα πέρασες!

Για μια φορά, πάρε όλα σου τα λάθη...

Κι αντί να τα στοιβάξεις σε ένα χρονοντούλαπο, όπως πάντα, πέτα τα!

Γιατί τα κρατάς ???

Γιατί συνεχίζεις να τα κουβαλάς????

Δεν κουράστηκες..?

Βγάλ' τα από πάνω σου...

Από μέσα σου...

Ο πόνος δεν είναι παρά μονάχα αδυναμία, που φεύγει από το σώμα μας.

Διώξε τις αδυναμίες σου και μαζί με αυτές θα φύγει κι ο πόνος!

Σταμάτα να τον αγκαλιάζεις και να προσπαθείς να ζεις μαζι του!

Διωξ' τον!

Δεν σου κάνει καλό, δεν το βλέπεις?

Για ανθρώπους που δεν έχουν  κάποια θέση για σένα στην ζωή τους,

Μην κρατάς τα φαντάσματα τους, ακόμα στην δική σου!

Κοίτα δίπλα σου...

Ούτε πίσω, ούτε μπροστά...

Κοίτα Γύρω σου...

Ποιον βλέπεις???

Ποιος προσπαθεί για σένα...

Ποιος τρέχει για σένα...

Ποιος ανησυχεί για σένα...

Ποιος έχει χρόνο να σου χαρίσει...

Κι όχι ποιος ήταν κάποτε εκεί!

Δες τα γεγονότα όπως ακριβώς συνέβησαν και σταμάτα,

 να παίρνεις Περισσότερες ευθύνες από όσες σου αναλογούν!

Κοίταξε γύρω σου και μην κλείσεις ξανά τα μάτια!

Άδραξε την στιγμή και συλλογίσου...

Είσαι εξαρτημένος από ένα όνειρο!

Δεν διαφέρεις από κανέναν τοξικομανή!

Κι η αγάπη, μην ξεχνάς...

Τοξική είναι!

Χειρότερη κι από πρέζα!

Η αγάπη...

Το χειρότερο ναρκωτικό!

Σε ναρκώνει και σε ταξιδεύει σε μέρη πρωτόγνωρα..

Σου σαγηνεύει τις αισθήσεις και σε παρασύρει να χορέψεις στον ρυθμό της!

Μουσική... χωρίς στίχους...

Μελωδίες, που αντηχούν και κατευνάζουν την ψυχή σου!

Για όσο κρατάει η επήρεια της!

Και μετά σε βρίσκει το πρωί...

Μόνο... 

Γυμνό και ματωμένο,

Ν αναζητάς την επόμενη δόση σου!

Αυτή είναι λοιπόν η δική σου "Παραμύθα"

Ένα διαλυμένο όνειρο..

Ένα πρόσωπο...

Μια ιστορία!

Ξεκόλλα και σύνελθε!

Μια ψευδαίσθηση είναι μονάχα!

Μια βραδινή εξόρμηση στα αστέρια και μετά πάλι πίσω...

 στην ίδια μονότονη Καθημερινότητα!

Αλήθεια χρειάζεσαι μια παραμύθα στην ζωή σου???

Έχεις ότι χρειάζεται για να απ εξαρτηθείς...

Ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσεις ό,τι έχεις!

Θα τα καταφέρεις όμως!

Έχεις κόψει τόσες άλλωστε...

Το τσιγάρο π.χ ήταν μια πολύ καλή αρχή...

Και το κατάφερες!

Σε ένα ψέμα θα κολλήσεις???

Ένα πράγμα έμεινε και μετά θα σαι ελεύθερος....

Γιατί δεν το βλέπεις???

Σκέψου λίγο πως θα ήταν ο κόσμος σου,

Άμα δεν είχες να δίνεις λόγο σε κανέναν!

Να μην χρειαζόταν να δώσεις λόγο για καμία σου πράξη!

Να τελείωναν επιτέλους οι τιμωρίες και τα βάσανα.

Να μην είχες κάτι, για το οποίο να πονάς πια!

Να υπήρχε μια μαγική γόμα, όπου θα έσβηνε όλα όσα καταγράφτηκαν στα πρακτικά!

Αρκεί να σταματήσεις να πιστεύεις...

Κι έτσι θα χαθεί...

Ό,τι κι αν ήταν αυτό στο οποίο πίστευες!

Γιατί όλα αρχίζουν και τελειώνουν μέσα μας!

Μια σπίθα είναι!

Άμα την αφήσεις, θα σβήσει!

Αν προσπαθήσεις, θα φουντώσει...

Η επιλογή ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε δική σου...

Πριν αποφασίσεις όμως θυμήσου...

Πόσες πυρκαγιές έσβησες...

Την όψη του καμένου...

Την μυρωδιά του άνθρακα...

Και πάρε μια ορθή απόφαση.!

Κάθε διάλειμμα...Μια αγκαλιά..!

Αχ ρε Ζωή...

Γιατί να είσαι τόσο άδικη...

Τόσο δύσκολη και δύστροπη???

Γιατί να τα θες όλα με τον δικό σου τρόπο...

Κι εκεί που βλέπεις ότι πάω να τα καταφέρω...

Αλλάζεις ξανά τα δεδομένα...

Χωρίς προειδοποίηση!

Το υπουργείο υγείας προειδοποιεί...

Εσύ, ποτέ!

Πες μου αλήθεια...

Έχεις ψυχολογικά???

ή απλά γουσταρίζεις και το κάνεις?

Γιατί τα κάνεις όλα τόσο, μα τόσο, δύσκολα???

Από μικρός σε θυμάμαι να σαι σκληρή μαζί μου...

Από την πρώτη φορά που άνοιξα τα μάτια μου...

Είδα την πιο άσχημη πλευρά σου...

Ακόμα και οι λιγοστές εκλάμψεις ομορφιάς,

δεν ήταν παρά μονάχα ένας αντικατοπτρισμός!

Δεν λέω...

Είναι ωραία τα διαλείμματα!

Σου δίνουν την δύναμη που χρειάζεσαι για να αντέξεις!

Και μετά πάλι τα κεφάλια μέσα...

Στην ίδια καθημερινότητα...

Στην ίδια ρουτίνα...

Στα ίδια συνηθισμένα πράγματα...

Με τους ίδιους ανιαρούς ανθρώπους...

Να δημιουργούνται οι ίδιες ψυχρές καταστάσεις!

Αντικατοπτρισμοί και ψευδαισθήσεις ενός προσωποποιημένου ονείρου...

Φωτογραφίες πάνω στα σκονισμένα ράφια μιας ψυχής...

Λόγια και πράξεις καταχωνιασμένα μέσα στο ντουλάπι της λογικής

Κλειδωμένα με το απαραβίαστο λουκέτο της συνείδησης!

Κάποτε τα είχα όλα!

Αυτό όμως δεν άρεσε σε κανέναν!

Κι έτσι...

Μου τα πήρανε όλα....

Τους άφησες να τα πάρουν όλα, 

Μόνο και μόνο για να δεις την αντίδρασή μου...

Σ'αρέσει να με βλέπεις στα πατώματα λέγοντας ότι μου έδωσες άλλο ένα μάθημα!

Δεν θέλω άλλα μαθήματα!

Πόσα ακόμα???

Τι άλλο έχω να μάθω???

Δώσε μου ένα διάλειμμα..

Και μην ξαναχτυπήσεις το κουδούνι...

Απλά άσε με εκεί...

Να χαθώ μέσα σε μια αγκαλιά...

Όπως πάντα!

Για πάντα...

Δεν θέλω στιγμές και φωτογραφίες...

Βίντεο...

Να' χω να θυμάμαι...

Θέλω χρόνο..

Να Ζω!

Τόσο καιρό ζητιάνευα λίγη από την αγάπη σου,

Όταν αυτό που χρειαζόμουν πάντα,

ήταν απλά ο χρόνος σου...

Ένα διάλειμμα δεν φτάνει...

Δεν υπάρχει χρόνος!

Κι όταν τελειώνει ο χρόνος,

Παύουν τα πάντα!

Όταν όμως υπάρχει χρόνος, 

κάνει τα πάντα να υπάρχουν!

περίπloco

Ξέρεις πως είναι να κλείνεις τα μάτια και να είναι όλα εκεί..

Στιγμές ...

 Αναμνήσεις...

   Γυρίσματα...

    Αγαπημένα

     Πρόσωπα...

      Ατέρμονες

       Ώρες!!!

Μια φωνή από τον υπόκοσμο μου σιγοψιθυρίζει στο αυτί μια γνώριμη μελωδία....

Όσο όμως κι αν προσπαθώ να την ακούσω...

Χάνεται μέσα στην βουή....

Κλείνω τα μάτια μου...

Και είναι όλα εκεί...

Όλα...

Εκτός από μένα...

Μου είχαν πει,

  Ότι δεν μπορεί να

    Υπάρξει μία στιγμή

Λύπης, άμα πρώτα δεν 

  Έχει προηγηθεί

    Ιερός όρκος ευτυχίας.

     Πόσο αντέχεις???

       Εσύ μονάχα γνωρίζεις την όψη της

        Ιώδες σκιάς που γεμίζει τα σωθικά 

         Σου..!

Δίνω το παρών...

Χωρίς να ελπίζω σε ένα...

Μόνο σε μένα...

Που έχασα κάθε ελπίδα!

Κάποτε θα θυμηθείς...Μα είναι ήδη αργά!

Ξερω οτι σε εχω πληγωσει...

Ξερεις οτι με εχεις πληγωσει...

Ξερουμε οτι μπορουμε να το κανουμε...

Μπορουμε ν πληγωσουμε ο ενας τον αλλον...

Και το κανουμε καλα!

Πιο καλα ομως αγαπαμε ο ενας τον αλλον

Φροντιζουμε ο ενας τον αλλον

Γιατί στην τελικη

Εγω κι εσυ θα μεινουμε.

Ξερω να φευγω...

Ετσι εμαθα...

Αλλα μαζι σου οσο και να φευγω, σε βλεπω μπροστα μου...

 γιατι υπαρχεις και ζεις μεσα μου.

Σε εμαθα και μαζί με σένα...

έμαθα και μενα...

Μαζι μεγαλωσαμε,

Μαζι μαθαμε,

Μαζι θα το περασουμε!

Γιατι ακομα κι οταν η μερα μας εβρισκε χωρια

Τις νύχτες ερχόμουν στο κρεβάτι σου και σου και σ' έπνιγα στην αγκαλιά μου.

Καθε φορα που φωναζα σε μισω...

Εκλαιγα κρυφα που υπηρχε αυτη η αποσταση!

Μια αποσταση που ο εγωισμος μας δημιουργησε.

Πως ομως μιλαμε για το εμεις οταν δεν μπορουμε να ελεγξουμε το εγω?

Δεν ειμαι τελειος

Ηθελα να μαι Ο Τελειος για σενα.

Να με σκεφτεσαι και να χαμογελας!

Να με θαυμαζεις.

Δεν ειναι οτι φοβομουν εσενα κ εφευγα.

απλα ντρεπομουν...

Για την ζωη που εμαθα και με κατηγορεις.

Αλλα δεν την ζητησα ποτε μου.

Απλα ετσι με εμαθαν

Ποτε δεν ζητησα τιποτα απ οσα μου ηρθαν.

Και ηταν υπερβολικα

Για να τ αντεξω,

αλλα τ αντεξα!

Μια φορα ζητησα κατι

Και ναι ζητησα εσενα

Αλλα ποτε μου δεν ειχα ζησει ετσι ξανα

με κανεναν ανθρωπο

Δεν ηξερα πως ειναι να εχεις καποιον εκει για σενα

ο τροπος που με κοίταζες.

Ισως να μην ερωτευτηκα τα ματια σου αλλα τον τροπο που με κοιτούσαν.

Τον τροπο που με αγγιζες...

 με φιλουσες...

 με προσεγγιζες

Μπορει και τοτε,

 το βλεμμα σου να ταν παγωμενο αλλα ηταν παντα καρφωμενο πανω μου!

Το ενιωθα

σε ενιωθα...

Σε αγκάλιαζα και ένιωθα λες και τα σώματα μας είναι απλά ένα τίποτα...
Ξεχείλιζε η αύρα μας από μέσα και χόρευε σε τέτοιους ρυθμούς...
Χάναμε την φυσική μας υπόσταση κι αυτό μας έκανε ικανούς να πετάμε...
Τι μελωδίες βγάζει ο έρωτας,θυμάσαι???

Πραγματικα δεν ξερω τι με εκανε να δεθω μαζι σου

Το μονο σιγουρο ειναι πως πανω σ αυτο εχω χαραξει μια πορεια

Κανω οσα κανω και προσπαθω...

Μαζευτηκα.

Βρηκα δουλεια, σοβαρευτηκα.

εχω βγαλει τα μειασματα και τα βδελυγματα απο την ζωη μου και προχωραω σταθερα

Μεσα σε ενα χρονο

Εβγαλα οτι σαπιο κουβαλουσα μεσα μου

Οτι ειχα διδαχθει...

Οσα ειχα μαθει...

Το για παντα ειναι δυσκολο

θυμασαι τι σου λεγα στα βραχακια?

Που φοραγες τ φορεματακι σου και κρυωνες και σου δωσα τ μπουφαν τ ασπρο και στο φορεσα

και σου λεω "το για παντα μικρη μου ειναι τεραστια λεξη

Θελει υπομονη και κουραγιο

Και εγω γ σενα ειμαι προθυμος να το διανυσω..."

Το για παντα δεν τελειωνει ποτε

Εσυ μπορεις να τελειωσεις αλλα η αιωνιοτητα θα ναι ακομα εκει..

Κι εγω θα βαδιζα μαζι σου σε ολη της την διαρκεια!

Γιατι αφησαμε την ζηλια να διαλυσει κατι τοσο αγνο

τοσο μαγικο

Αυτο ηταν ο λογος που κυλουσε ζωη μεσα μου.

οχι αυτο που ζουσα,

Αλλα η ψευδαισθηση που μου χαριζες...

και ξαφνικα μια μερα γινεται αληθεια.

Ολο αυτο που ζουσε στο μυαλο μου πηρε σαρκα και οστα

Για φαντασου λιγο

Πως ενιωσα οταν ελεγες πως θελω την σαπιλα απο σενα

Οταν για μενα ΕΣΥ! 
Ησουν ολος μου ο κοσνος

Με ποναει που δεν θυμασαι!

Γιατι ησουν εκει ρε ματια μου!

Αν για σενα ηταν παιδικοι ορκοι για μενα ηταν ο χαρτης μου!

Πιστεψα καθε γραμμα απο τις λεξεις που σου ελεγα και ματωσα για καθε πραξη που σου χαρισα!

Για σενα

για να σε κερδισω

βαδισα τοσο δρομο

Κανω ετσι γιατι εγω εστρωσα το μονοπατι μου και δεν δεχομαι να το χασω

Αληθεια μια φορα αντι για να σκεφτεις ποσο σε πονεσα

Κανε ενα flash back

Και σκεψου ποσο σε αγαπησα...

Ποιος ειμαι πραγματικα!

Δεν θα σου πω ποιος ειμαι!

απλα θυμησου...

Θυμησου...

Γιατι μπορει να ειμαι ο μαλακας που φωναζει και βριζει και του γυρναει το κεφαλι, αλλα ειμαι και αυτος που θα σου κανει μασαζ ,θα σου φερει πρωινο, θα σε παει στο κρεβατι απο οπου σε εχει παρει ο υπνος!

Θα τρεξει γι σενα ξημερωματα να σου φερει mc donalds και να τ ανεβαζετε με σακουλα στον τριτο οροφο με σκοινι.

Αυτός που θα έρθει να σε βρει οπου κι αν εισαι, αρκει να του το πεις

Και δεν ερχεται αυριο

ή οποτε εχει χρονο.

ερχεται εκεινη ακριβως την στιγμη

Και νομιζω οτι οι πραξεις μου μιλανε για μενα...

Γιατι λοιπον δεν επιλεγεις αυτες? Πραγματικα ΘΥΜΗΣΟΥ!

Αποχή!

https://www.youtube.com/watch?v=EuMLBdDgMHg

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω...

Ποιος έδωσε την εξουσία στον άνθρωπο και συμπεριφέρεται έτσι....

Στον πλανήτη...

Στα ζώα...

Ακόμα και στο ίδιο του το είδος!

Με τι κριτήρια επιλέγεται ο δείκτης ευφυίας ή οι ικανότητες ενός ανθρώπου για να ενταχθεί στο σύνολο της εκάστοτε κοινωνίας?

Δεν το χωράει ο νους μου πόση ψευτιά και πόση υποκρισία πρέπει να υπομείνεις ή να δώσεις για να "προοδεύσεις".

 Αλήθεια αυτό είναι ΠΡΟΟΔΟΣ?

Το να έχουν να λένε, ότι έχεις μια αξιοπρεπή σταθερή δουλειά...

Ότι έχεις ένα όνομα, μια οικογένεια...

Ενώ εσύ ξέρεις την σαπίλα που κρύβει όλη αυτή η αφρόκρεμα...

Ενώ αυτή η δουλειά σε φθείρει ως προσωπικότητα...

Ενώ αυτό το όνομα δεν σου ανήκει...

Ενώ από αυτήν την οικογένεια έχουν μείνει μόνο ένα μάτσο κόκαλα.

Προοδεύεις???

Γλείφοντας κώλους για να ανέβεις, βρίσκοντας στην συνέχεια άλλους κώλους πιο μεγάλους, να γλείψεις και να πρέπει να ζητιανεύεις αυτά που σου αναλογούν???

Αυτά για τα οποία μοχθείς καθημερινά?

Κι αφού αυτοί δεν ξέρουν...

 και λένε...

Εσύ που ξέρεις...

πως το αντέχεις?

Πως κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον λες επιτυχημένο?

Πως λες κάτι τέτοιο...

Πως συνεχίζεις να διαιωνίζεις αυτού του είδους, το είδος!

Γιατί το επιτρέπεις στον εαυτό σου???

Γιατί τον υποδουλώνεις...

Μόνος σου....

Άσε τους άλλους.

Ξέχνα τους άλλους...

Οι άλλοι είναι πολλοί...

Εσύ μονάχα ένας...

Περικλείομαι από άτομα άβουλα χωρίς προσωπικότητα, 

που σκύβουν το κεφάλι και έρπονται...

Ανθρωπόμορφα γλοιώδη ερπετά

Που πουλάνε κάθε στάλα μπέσας και τσίπας που έχουν,

για να ανέβουν μια σκάλα πιο ψηλά...

Έχουν δει όμως σε τι σκάλα ανεβαίνουν???

Ζώα έτοιμα για σφαγή...

Ή έτοιμα να σε σφάξουν!

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!

Βαρέθηκα να είναι περήφανοι για μένα άνθρωποι που ντρέπομαι να πω ότι τους γνωρίζω!

Βαρέθηκα να δίνω όλο μου τον εαυτό και όταν έρθει η στιγμή και τον χάσω

(γιατί, δυστυχώς, άνθρωποι είμαστε)..

Την στιγμή που περιμένω να δω ένα χέρι...

Το μόνο που βλέπω είναι γυρισμένες πλάτες!!!

Βαρέθηκα να κάνω υπομονή, όταν για μένα δεν έκανε ποτέ κανείς.

Να δείχνω κατανόηση, όταν δεν υπάρχει κανείς... 

έστω να προσπαθήσει να με καταλάβει!!!

Να καταβάλει μια μικρή προσπάθεια για μένα...

Την στιγμή που εγώ έχω ήδη πραγματοποιήσει όλες μου τις προσπάθειες...

Κουράστηκα...

Αλλά δεν θα σταματήσω...

Ποτέ δεν θα σταματήσω επειδή με κούρασε ή κουράστηκα από την προσπάθεια...

Θα σταματήσω μονάχα όταν αυτή μου την προσπάθεια...

Την ολοκληρώσω!

Όταν δημιουργήσω μια οικογένεια και μπορώ να πω στον γιο.. 

Στην κόρη μου....

Να τους κοιτάξω με όλη μου την ειλικρίνεια μέσα στα μάτια και να τους πω

ΔΕΝ υποδουλώθηκα...

 Δεν έσκυψα το κεφάλι!

Δεν έχω μυρίσει το κατρουλιό από καμιά ποδιά,

ούτε ξέρω πως είναι να φιλάς τα πόδια κάποιου.

Έχω άποψη...Κρίση...

Δεν χάνομαι απλά σε μια κρίση,

χαραμίζοντας τις απόψεις μου!

Έχω επιλογές.

Επιλογές που ξέρω πως να υπερασπίζομαι,

γιατί ξέρω ποιος είμαι...

Τι θέλω...

Και πως να το αποκτήσω!.

Μπορεί να μην έχω πολλά!

ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΧΩ ΑΡΚΕΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΜΠΑΔΕΥΣΩ!

Κουράστηκα να είμαι η βιτρίνα που θέλουν!

Κουράστηκα να με κρίνουν χωρίς να με έχουν γνωρίσει...

Κι ακόμα περισσότερο...

Κουράστηκα να γνωρίζω καινούρια πρόσωπα...

Καταστάσεις..

Συγκυρίες...

Που δεν χρειάζομαι...

Αυτό που χρειάζομαι είναι αποχή...

Σε αυτήν την εποχή που δεν μου ταιριάζει...

Ζήστε στον κόσμο σας!

Δικαίωμα σας...

Δικαίωμα μου κι εμένα να ζω στον δικό μου!

Κρίνετε με που κάνω τρέλες...

Που είμαι όπως είμαι..

Που συμπεριφέρομαι όπως συμπεριφέρομαι!

Που ζω αυτά που φοβάστε ακόμα και να ονειρευτείτε!

ΚΡΙΝΕΤΕ ΜΕ!

Που δεν το βάζω κάτω...

Που ακόμα κι όταν βρίσκομαι στο πάτωμα να ματώνω,

βρίσκω την δύναμη να σηκώνομαι ξανά.

Δεν ντρέπομαι που κλαίω...

Είμαι ευτυχισμένος που έχω το προνόμιο να μην κλαίγομαι!

Ξέρω πια είναι τα όρια μου και κάθε μέρα τα ξεπερνάω...

Μέχρι να φτάσω στο έπακρο.

Μέχρι ο ήλιος να πάψει να ανατέλλει!

Εγώ γι'αυτά θα μιλάω.

Αυτά θα λέω κι ας κουράζουν!

Γιατί κάθε βράδυ...

Όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μου..

Μακρυά από όλους και από όλα!

Είμαι καλά!

Έχω την συνείδηση μου καθαρή.

Δεν με κυνηγάει καμία ερινύα...

Κανένας φόβος!

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Όχι γιατί άλλαξα κάτι...

Αλλά γιατι απλά έμαθα να απέχω από ότι με φθείρει!

Όταν βγάλω και το τελευταίο αγκάθι που μου μένει...

Τότε θα μπορέσω να κλείσω τα μάτια μου και να νιώσω επιτέλους...

Γαλήνη!

Μέχρι τότε!

Θα απέχω!

Κι ας μην έχω...

Όλα όσα έχω την δύναμη να έχω...

Μου φτάνουν όλα όσα ήδη έχω!

Ότι φοβήθηκα για αρχή...Το βάφτισα Τέλος.

Πόσο ξένος μοιάζει ο κόσμος στα μάτια μου, πλέον...

Τώρα που σταμάτησε να με τρομάζει...

Άρχισε να με αηδιάζει....

Τα συναισθήματα μετατράπηκαν σε εικόνες...

Οι άνθρωποι σε δεδομένα...

Κι η επικοινωνία....

...Έγινε δικτύωση!!!

Πόσο λυπάμαι...

Που ξεχάσαμε την φύση μας και ακολουθούμε λέξεις από βιβλία,

γραμμένα από χέρια καθοδηγούμενα από στόματα...

Τάχα μου για εξέλιξη...

Μίλα μου για εξέλιξη όταν το μόνο που βλέπω είναι σήψη...
Όταν μεγαλώνεις το παιδί σου,μαθαίνοντας το να σκύβει το κεφάλι...
Δίνοντας του το παράδειγμα του καλού προβάτου.

Σκότωσε τα όνειρά του πριν καν τα δημιουργήσει για να το προφυλάξεις...
Μην ακούσει τον ήχο από το θρόισμα τους...
Μόνο και μόνο επειδή πάτησαν τα δικά σου όνειρα...
Μονο και μόνο επειδή πληγώθηκες...
\Μάθε το να λέει ψέματα...
Να πατήσει πάνω σε πτώματα για να αναρριχηθεί σε μια κορυφή πτωμάτων...
Και να σε κάνει περήφανο...
Πες του πόση δύναμη έχει ένα κομμάτι χαρτί...
Και δίδαξε το για θεό του...
Σύνδεσε όλη του τη ζωή με αυτό...
Δημιούργησε του ανάγκες που μπορεί και να μην χρειαζόταν ποτέ του να έχει,
απλά και μόνο για να καλύψεις τις δικές σου...
Μετέτρεψε το ένα άβουλο ον για να ταιριάξει στην κοινωνία που σε περικλείει...
Και μετά βγες και καμάρωσε το δημιούργημά σου!
Μην ξεχνάς...
Αυτό θα συνεχίσει την παράδοση!

Από Γενεά σε γενιά...

Έχει χαθεί πλέον το νόημα των πραγμάτων...
Γιατί δεν το βλέπει κανείς???
Ότι έμαθα για σωστό, τώρα μου το μετράνε λάθος...
Ότι δημιούργησα και κόπιασα για ν' αποκτήσω,
είδα να μου το παίρνουν μέσα
από τα χέρια...
Χωρίς οίκτο...
Αβίαστα-Ακούραστα...
Κι ούτε που αντέδρασα...
Έγινα ένα πτώμα έτοιμο να πατηθεί...
Χωρίς να κάνουν το παραμικρό...
Απλά έτσι...
Για να έχω να λέω ότι ανήκω σε μια κοινωνία...
Να έχω ένα όνομα και μια περιγραφή του εγώ μου,
ώστε να την καλύπτει και να εν ταχθώ.
Μέσα σε μια τόσο αναλώσιμη καθημερινότητα,
Όπου όλα αλλάζουν...
Με τόσο γρήγορους ρυθμούς...
Δεν προλαβαίνω πια...
Σταμάτησα...
Κι έτσι απλά..
Η ζωή μου με προσπέρασε...
Και έχασα τον συρμό της!
Έμεινα να αναρωτιέμαι...
Αυτός ο δρόμος που βαδίζω...
Είναι η αρχή???
ή
Το τέλος...
  

συλλογισ-μη

Πόσος πόνος χρειάστηκε μέχρι να μάθω;

Πόσους ανθρώπους πληγωσα,

μόνο και μόνο επειδή πληγώθηκα!

κι όμως υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα που τόσο καιρό εθελοτυφλούσα και δεν έβλεπα.

Τόσοι άνθρωποι που δεν τους έδωσα ποτε την ευκαιρία να μου δείξουν όλα όσα μπορούν να μου δώσουν!

 Έμενα εκεί...

 Στην άμορφη προσωποποίηση ενός ονείρου που έχασε την υπόσταση του! Στην τελική όλα εμπειρίες είναι!

Κι εγώ ο ίδιος αποτελώ μια εμπειρία! Κουράστηκα να κλαίω για καταστάσεις και ανθρώπους που ραγίζουν και χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Μάσκες που πρέπει να διακρίνεις και να βγάλεις η να αφήσεις...

 Ψέματα... Ζηλιες...κακια...

Δεν τα χρειάζομαι αυτά. Τιποτα από όλα αυτά δεν χρειάζομαι... Απορώ γιατί άφηνα τα φαντάσματα τους να επηρεάζουν την καθημερινοτητα μου...

Τις σκέψεις μου...

 Την προσωπικοτητα μου...

Ήμουν πάντα τόσο απόλυτος!

έψαξα να βρω το ιδανικό και μόλις είδα κάτι να γυαλίζει το ονόμασα ιδανικό και πίστεψα σε αυτό.

Με όλη μου την ψυχή!

είδα κάτι που έμοιαζε σε αυτό που αναζητούσα και η ελειψη υπομονής μου δεν με άφησε να δω πόσο ψεύτικο ήταν.

Πάντα ήμουν ξεροκέφαλος.

Ήθελα πάντα να πετυχαίνω όλα όσα οι άλλοι φοβούνται να ονειρευτούν!

κυνηγούσα το αδύνατο μόνο και μόνο για να το κάνω δυνατό.

 Ήθελα να χτίσω ένα παλάτι πάνω σε κινουμενη άμμο. Ήξερα ποσο δύσκολο είναι αλλά δεν με εμπόδισε...

 Το έχτισα και μέσα του έχτισα μια ολόκληρη ζωή...

Κι όσο το τραβούσε η άμμος κάτω, τόσο το τραβούσα και το ανεβαζα πάλι... Μέχρι που κάποτε τα χέρια μου μάτωσαν και δεν ειχα άλλη δύναμη να το κρατησω...Ποσο μάλλον να το ανεβάσω για ακόμα μια φορα...

 Κι έτσι μόλις το άφησα...

εξαφανίστηκε.

 Λες και δεν υπήρξε ποτε.

 Απλά εξαφανίστηκε και μαζί του εξαφανίστηκαν κι όλοι μου οι κόποι....

Να το χτίσω...

Να το συντηρισω...

Να το σηκώνω κάθε φορά....

Και έμεινα στην μέση του πουθενα να κοιτάζω το κενό και να απορώ...

 Για πιο λόγο το έχτισα εξ αρχής.

 Αφού ήξερα πάνω σε τι το χτίζω. Έκλαψα μέχρι που στερεψαν τα δακρυα μου και χάθηκαν κι αυτά.

Χάθηκαν τα δακρυα... Το όνειρο... Εγώ...

Χάθηκαν όλα και το μόνο που έμεινε είναι μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα.

τουλάχιστον όμως το έχτισα. Και έζησα μέσα του. Τώρα ξερω πως όσα παλάτια και να χτίσω, αμα η βάση δεν είναι στερεά, δεν θα στεριώσει ποτε.

Τώρα ξέρω πως άμα σταματήσω να πληγώνω θα σταματήσω να πληγώνομαι κι αντί να κλαιω για τις πληγές μου, να ασχοληθώ μαζί τους μπας και κλείσουν επιτέλους! Δεν με νοιάζει αν μείνει σημάδι. Ίσα ίσα... Αυτό επιδιωκω για να χω να το βλέπω και να θυμάμαι!!! Θέλω να θυμάμαι... Γιατί μπροστά μου ανοίγονται τόσοι δρόμοι... Και πρέπει να θυμάμαι ποιον δεν θα περπατήσω ξανά. Πάντα θα είναι εκεί... Αλλά τι να το κανεις το μονοπάτι όταν δεν υπάρχουν ποδια να το περπατήσουν. Τι να την κάνεις την δύναμη όταν δεν υπάρχουν χέρια να την αγκαλιάσουν. Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει... 

Τόσο απλά...δεν θα χρειάζεται να είναι δύσκολο. 

Δεν θα ναι πρόβλημα... 

Θα είναι εξίσωση... 

Δεν θα είναι ανταγωνισμός, αλλά συμμαχία... 

Δεν θα είναι "αγαπούλες".... 

Θα είναι ΑΓΑΠΗ.

Θα είναι σεβασμός και κατανόηση!

Μπορεί να χάθηκε από τα μάτια μου, αλλά πρώτη μου φορά μπορώ να το διακρίνω σε άλλα μάτια! Δυο μάτια που κανένας χρόνος δεν μπορεί να πάρει μαζί του...

Κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να κρύψει το φως τους.

Δυο μάτια που με κοιτάζουν και βλέπουν σε μένα όλα όσα, 

ένα στόμα με έκανε να ξεχασω. 

Βλέπουν το καλό μέσα στο κακο μου! 

Εμένα, κι όχι όσα με αντικατοπτρίζουν! 

Μου πήρε πολύ καιρό για να το εμπεδώσω, αλλά σημασία έχει που εντέλει το έκανα! 

Άλλωστε σημασία δεν έχει ο προορισμός... αλλά το ταξίδι!

Ένα δώρο για σένα...

https://www.youtube.com/watch?v=CW4lqIvbvrc&index=1&list=RDCW4lqIvbvrc

Όταν ήμουν μικρός, κάθε Κυριακή με πήγαιναν στο λούνα παρκ!

Ήταν από αυτά τα παλιά λούνα παρκ...

Με τα πολύχρωμα φωτάκια, τις μάρκες τις μεγάλες και το μαλλί της γριάς,
 που η μυρωδιά του τύλιγε όλο το μέρος!

Η μουσική έπαιζε δυνατά...

Παντού άκουγες παιδικές φωνές!

Γέλια, κλάματα... γκρίνιες... Φωνές διαφόρων εντάσεων!

Με θυμάμαι να μπαίνω σε όλα τα παιχνίδια!

Μπορούσα να αγοράσω ότι ήθελα, όμως το μόνο που διάλεγα πάντοτε ήταν ένα άσπρο απλό μπαλόνι!

Το κρατούσα για λίγο και μετά το άφηνα να πετάξει μακρυά...

Μου άρεσε να το βλέπω να πετάει στον ουρανό!

Ήξερα ότι κάπου...

εκεί ψηλά...

Κάποιος το περιμένει!

Έμενα να το κοιτάζω...

Μέχρι να χαθεί...

Το κατεύθυνα προς τα σένα....

Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί το έκανα!

Βλέπεις σε ξεχάσαν...

Τόσο απλά!!!

Κι όμως αν δεν υπήρχες εσύ, δεν θα υπήρχα!

Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για σένα!

Ένα μπαλόνι γεμισμένο όχι με αέρα...

Αλλά με ευχές...

Να ήσουν εδώ...

Να μπορούσα να σε δω!

Να σε γνωρίσω...

Πως θα ήσουν τώρα άραγε???

Θα μου έμοιαζες??? 

ή 

Ο χρόνος θα αποτυπωνόταν διαφορετικά στο πρόσωπό σου?

Πέθανες πριν καν προλάβεις να πάρεις μια τζούρα ζωής...

Κι όμως δεν υπάρχει τάφος για να έρθω να σε δω...

Μόνο αυτός που σου έφτιαξα...

Ένα μέρος που ποτέ κανείς άλλος δεν θα μάθει!

Κάθε κυριακή....

Θα έρχομαι να σου φέρνω κι από ένα μπαλόνι!

Γιατί ακόμα κι αν σε ξέχασαν...

Ακόμα κι αν πέταξαν το νεκρό κουφάρι σου...

Εγώ σε νιώθω πάντα μέσα μου...

Γιατί την ψυχή δεν μπορείς να την πετάξεις...

Μου είναι αδύνατο να σε ξεχάσω!

Μπορεί να μην μιλάω για σένα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχεις πάντα μέσα στο μυαλό μου!

Σ'ευχαριστώ για το δώρο σου...

Συγνώμη αν μερικές φορές δείχνω να μην το αξίζω...

Προσπαθώ όμως...

Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς σε έναν κόσμο, που δεν είσαι φτιαγμένος για κείνον?

Να καταφέρεις το αδύνατο???

Να σταματήσεις να διαφέρεις???

Να προσπαθείς κάθε μέρα να πείσεις τους πάντες για τα πάντα!

Να δίνεις μάχες καθημερινά, για απλά πράγματα...

Όπως το να κοιταχτείς στον καθρέφτη!

Κάθε φορά που κοιτάζομαι βλέπω εσένα!

Εμένα πουθενά!

Μια ζωή να προσπαθώ να αποδείξω ότι είμαι εγώ...

Κι όμως οι περισσότεροι να βλέπουν εσένα!

Αλλάξαμε θέσεις κι όμως κανείς δεν θα μπορέσει να το καταλάβει ποτέ!

Τόσα χρόνια δεν τα κατάφεραν...

Τώρα θα το κάνουν???

Ο κόσμος δεν θα καταλάβει ποτέ!

Γι'αυτό και σε κράτησα μόνο για μένα...

Θα θελα να σε αφήσω να πάρεις την θέση σου ξανά!

Όμως δυστυχώς όσο και να το προσπάθησα δεν τα κατάφερα!

Έχουμε ενωθεί και σε λίγο καιρό θα φύγεις οριστικά από πάνω μου...

Ποτέ όμως από μέσα μου...

Το καθυστέρησα όσο πιο πολύ μπορούσα...

Δεν μπορώ όμως άλλο...

Δεν αντέχω άλλο...

Ξεκίνησα...

Συγγνώμη...

Ελπίζω όταν έρθει η στιγμή να συναντηθούμε να μην μου κρατάς κακία...

25 χρόνια μοιραστήκαμε τα ίδια βιώματα...

Τις ίδιες σκέψεις...

Τα ίδια μάτια και οι δύο...

Κάποτε μου πρόσφερες ζωή....

Τώρα σειρά μου να σου προσφέρω γαλήνη...

Εξομολόγηση

Εξομολόγηση...

Η ικανότητα του ανθρώπου να αναλαμβάνει κάθε είδους ευθύνης που του αναλογεί.

Κάθε τι που τον βαραίνει!

Κάθε του αμαρτία...

Κάθε βάσανό του...

Όλα όσα φοβάται να παραδεχτεί ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό!

Σήμερα λοιπόν θα κάνω μια εξομολόγηση...

Σε σένα...

Που θυσίασες τα πάντα για μένα....

Κι όμως εγώ...

Σε θυσίασα στον βωμό της ακόρεστης δίψας μου για επιβεβαίωση!

Με μάζεψες μέσα από ένα σπίτι γεμάτο βία,ψέμα, φόβο...

Και μου έδειξες πως μοιάζει ένα αληθινό σπιτικό!

Μου έμαθες ότι για να χτιστεί χρειάζεται γερά θεμέλια,χρόνο και μεράκι....

Πόσο μου λείπεις να'ξερες...

Αλήθεια δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου πριν μείνω μαζί σου!

Όχι τόσο δεν μπορώ...

Όσο δεν θέλω...

Δεν θέλω να τα θυμάμαι αυτά!

Προτιμώ να θυμάμαι πως με σκέπαζες τα βράδια....

Πως μου έλεγες παραμύθια για να έρθει ο Μορφέας και να με παρασύρει σε κόσμους μυθικούς!

Άκουγα τα λόγια σου...

Κι ήθελα τόσο να σου μοιάσω!

Από το τίποτα έφτιαξες τις βάσεις σου!

Κι έχτισες τόση ζωή πάνω τους!

17 χρονών έβαλες για πρώτη φορά παπούτσι κι εμένα μου πήρες, τα καλύτερα,  πριν καν γεννηθώ!

Θυμάμαι αγνώστους σε μια αίθουσα δικαστηρίου να με ρωτάνε αν θέλω να μείνω με την μητέρα ή τον πατέρα μου!

8,5 χρονών μικρό παιδί να του ζητάνε να πάρει μια τόσο μεγάλη απόφαση...

Κι εγώ επέλεξα... Εσένα!

Σε θαύμαζα για τις ιστορίες που μου έλεγες!

Δεν ξέρω πόση αλήθεια ή πόσο ψέμα χωρούσε μέσα τους...

Δεν ξέρω αν έκανες ποτέ σου όλα όσα μου έλεγες.

Δεν με ένοιαζε όμως, γιατί μάθαινα μέσα από αυτές!

Δεν είχα λόγο να μην σε πιστέψω άλλωστε...

Κάθε μέρα ήταν και μια διαφορετική μέρα!

Ήξερες ότι ήμουν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά και

με τον τρόπο σου με έμαθες να προσαρμόζομαι...

Μου έδωσες όσα εφόδια χρειαζόμουν...

Κι ακόμα περισσότερα...

Για να μην μου λείψουν...

Τώρα που μου λείπεις εσύ όμως,

Πες μου, ποιος μπορεί να καλύψει το κενό σου???

Είδες πως έρχονται τα πράγματα???

Μπορεί να μην είδα μάνα να κλαίει πάνω από το πτώμα του γιού της σε πόλεμο,

είδα όμως μάνα να πουλάει το παιδί της για ένα κομμάτι χαρτί!

Για λεφτά!

Μπορεί να μην είδα νεκρούς κρεμασμένους στα καλώδια,

έχω δει,όμως, ανθρώπους να αυτοκτονούν... 

Οικογένειες να χάνονται!

Όχι από τον πόλεμο!

Αλλά από την πολύ ελευθερία!

Σπίτια να γκρεμίζονται διότι οι άνθρωποι πλέον δεν ξέρουν να τα συντηρούν.

Έχουν αλλάξει όλοι και όλα...

Και εγώ δεν μπορώ να συμβιβαστώ πλέον σε αυτούς τους ρυθμούς...

Παντού ψέμα...

Παντού μίσος...

Αγάπη πουθενά!!!

Μου λείπεις, γιατί αν δεν ήσουν εσύ, εγώ δεν θα υπήρχα!

Μου λείπεις, γιατί αν ήσουν εδώ όλα θα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά!

Με έμαθες να αντέχω...

Να ξερες πόσο σε χρειάζομαι για να αντέξω και αυτό!

Θέλω να έρθω να σε βρω...

Μήπως και λείψω κι εγώ σε κάποιους, όπως ακριβώς μου λείπεις κι εσύ εμένα αυτήν την στιγμή,

όμως είμαι ακόμα εδώ...

Κενός...

Ανίκανος να αισθανθώ ένα συναίσθημα...

Τώρα... 

που η ζωή, μου ανοίγει διάπλατα τα φτερά της...

Τώρα!

Το μόνο που αναζητώ είναι ο θάνατος...

Να έρθω να πετάξω μαζί σου...

Κι ίσως εκεί...

Στην άκρη του τίποτα...

Να ταιριάζω...

Γιατί εδώ χάθηκε η μαγεία...

Κι αυτό δεν το αντέχω...

Με ακούς???

Δεν μπορώ!!!

Τους σιχάθηκα όλους...

Τους βαρέθηκα όλους!

Πάντα ήξερα ότι,

Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει...

Κανείς δεν μπορεί να με νιώσει...

Πλέον όμως, ούτε εγώ, δεν μπορώ να καταλάβω...

Να νιώσω...

Και παραμένω ένας ζωντανός νεκρός, να περιμένω...

Τι???

Αλήθεια τι περιμένω???

Έχτισα τόσα παλάτια και μείναν μόνο τα ερείπια...

Γιατί να φτιάξω κι άλλα???

Αφού ερείπια θα γίνουν κι αυτά...

Έτσι είναι αυτά.

Εγώ όμως δεν είμαι έτσι πια...

Γιατί κανείς δεν το βλέπει???

Κι εσύ που με είδες...

Ήσουν από τους πρώτους που έφυγες...

Και δεν υπάρχει δρόμος να τρέξω πίσω σου, να έρθω να σε βρω...

Έλα εσύ...

Σε ένα όνειρό μου,

Να μου δείξεις πως να κάνω όνειρα ξανά ...

Σε έχω ανάγκη...

Να μου δώσεις ζωή...

Ή 

...θάνατο...

Δέχομαι ότι κι αν μου φέρεις...

Αρκεί να έρθεις...

Εγώ θα σε περιμένω...