Κάθε διάλειμμα...Μια αγκαλιά..!

Αχ ρε Ζωή...

Γιατί να είσαι τόσο άδικη...

Τόσο δύσκολη και δύστροπη???

Γιατί να τα θες όλα με τον δικό σου τρόπο...

Κι εκεί που βλέπεις ότι πάω να τα καταφέρω...

Αλλάζεις ξανά τα δεδομένα...

Χωρίς προειδοποίηση!

Το υπουργείο υγείας προειδοποιεί...

Εσύ, ποτέ!

Πες μου αλήθεια...

Έχεις ψυχολογικά???

ή απλά γουσταρίζεις και το κάνεις?

Γιατί τα κάνεις όλα τόσο, μα τόσο, δύσκολα???

Από μικρός σε θυμάμαι να σαι σκληρή μαζί μου...

Από την πρώτη φορά που άνοιξα τα μάτια μου...

Είδα την πιο άσχημη πλευρά σου...

Ακόμα και οι λιγοστές εκλάμψεις ομορφιάς,

δεν ήταν παρά μονάχα ένας αντικατοπτρισμός!

Δεν λέω...

Είναι ωραία τα διαλείμματα!

Σου δίνουν την δύναμη που χρειάζεσαι για να αντέξεις!

Και μετά πάλι τα κεφάλια μέσα...

Στην ίδια καθημερινότητα...

Στην ίδια ρουτίνα...

Στα ίδια συνηθισμένα πράγματα...

Με τους ίδιους ανιαρούς ανθρώπους...

Να δημιουργούνται οι ίδιες ψυχρές καταστάσεις!

Αντικατοπτρισμοί και ψευδαισθήσεις ενός προσωποποιημένου ονείρου...

Φωτογραφίες πάνω στα σκονισμένα ράφια μιας ψυχής...

Λόγια και πράξεις καταχωνιασμένα μέσα στο ντουλάπι της λογικής

Κλειδωμένα με το απαραβίαστο λουκέτο της συνείδησης!

Κάποτε τα είχα όλα!

Αυτό όμως δεν άρεσε σε κανέναν!

Κι έτσι...

Μου τα πήρανε όλα....

Τους άφησες να τα πάρουν όλα, 

Μόνο και μόνο για να δεις την αντίδρασή μου...

Σ'αρέσει να με βλέπεις στα πατώματα λέγοντας ότι μου έδωσες άλλο ένα μάθημα!

Δεν θέλω άλλα μαθήματα!

Πόσα ακόμα???

Τι άλλο έχω να μάθω???

Δώσε μου ένα διάλειμμα..

Και μην ξαναχτυπήσεις το κουδούνι...

Απλά άσε με εκεί...

Να χαθώ μέσα σε μια αγκαλιά...

Όπως πάντα!

Για πάντα...

Δεν θέλω στιγμές και φωτογραφίες...

Βίντεο...

Να' χω να θυμάμαι...

Θέλω χρόνο..

Να Ζω!

Τόσο καιρό ζητιάνευα λίγη από την αγάπη σου,

Όταν αυτό που χρειαζόμουν πάντα,

ήταν απλά ο χρόνος σου...

Ένα διάλειμμα δεν φτάνει...

Δεν υπάρχει χρόνος!

Κι όταν τελειώνει ο χρόνος,

Παύουν τα πάντα!

Όταν όμως υπάρχει χρόνος, 

κάνει τα πάντα να υπάρχουν!