Η Παύση.

Τι να μου πεις κι εσύ...

Που οι κόσμοι που δημιούργησα, έφτασαν στην συντέλεια τους.

Τι να μου δείξεις πλέον,

Όταν τίποτα δεν έχει σημασία...

Χιλιάδες εναύσματα...

Κανένα συναίσθημα...

Άλλη μια μέρα από αυτές που δεν ξέρεις γιατί σκέφτεσαι αυτά που σκέφτεσαι.

Γιατί κάνεις αυτά που κάνεις...

Γιατί ζεις όλα όσα ζεις!

Αλήθεια γιατί τα ζούμε όλα όσα ζούμε???

Ποιος είναι αυτός που ορίζει την μοίρα μας?

Από μικρό με θυμάμαι να ξεχωρίζω...

Όσο προσπαθούσα να γίνω ένα με την αφάνεια, 

τόσο η επιφάνεια με τραβούσε στην αγκαλιά της.

Μαγνήτιζα ανθρώπους και έλκονταν...

Δεν τους τραβούσα εγώ...

Απλά μια δύναμη μέσα μου τους έφερνε δίπλα μου!

Πόσοι προσπάθησαν να με μάθουν...

Άραγε με έμαθε κανείς?

Κι αν ναι...

Ποιος ο λόγος???

Ένας τόσο ιδιόμορφος και ιδιότροπος άνθρωπος μέσα στην ροή μιας συνωστισμένης καθημερινότητας!

Λογικό να υπάρχει διαφορά...

Όλη μου η ιδιοσυγκρασία διέφερε!

Κι όμως...

Πόσοι με έπαιρναν αγκαλιά, απλά για να με πάρουν...

Έτσι...

Χωρίς λόγο...

Πόσοι με ήθελαν δίπλα τους απλά για να λένε ότι κάνουν παρέα μαζί μου.

Να ζούνε λίγο από τον κόσμο μου.

Είχα πάντα κάποιον να με ακολουθεί, να με μιμείται, να με αντιγράφει...

Να μαθαίνει από μένα...

Και μετα να φεύγω ή να φεύγει...

Κι αν έφευγε...

Πάντα την θέση του την έπαιρνε κάποιος άλλος...

Ποτέ δεν έμενε κενή.

Ακόμα και στα αθλήματα....

Ήμουν από τους πρώτους που επέλεγαν,

γιατί ήμουν καλός σε ότι κι αν έκανα.

Από μικρός...

Ενέπνεα μια αύρα ζεστασιάς και ασφάλειας!

Πάντα μοιραζόμουν ότι είχα....

Άλλωστε όλα είναι πιο ευχάριστα και ξεκούραστα όταν έχεις κάποιον να τα μοιράζεσαι!!!

Έτσι έμαθα...

Να τα έχω όλα απλόχερα!

Ποτέ μου, δεν μου έλειψε κάτι..

Δεν ζήλεψα κάτι...

Από υλικά αγαθά και προσοχή ήμουν υπερπλήρης!

Ήταν τόσα τα προβλήματα μέσα στο σπίτι μου, 

που δεν ήθελα να τα κουβαλάω και έξω απο αυτό...

Γι'αυτό το λόγο...

Δημιούργησα ασπίδα μου το πιο γλυκό χαμόγελό μου...

Έτσι ώστε να μην μπορέσει κανείς να διακρίνει τον πόνο μου...

Έφτανα τις δεξιότητες μου στο έπακρο, έτσι ώστε να μην αντιληφθεί κανείς τις αδυναμίες μου!

Πάντα ισοστάθμιζα τις καταστάσεις έτσι ώστε να μπορέσω να προσαρμοστώ,

μέσα σε αυτό το κουκούλι που ονομάζουμε "κοινωνία"...

Ξέροντας πως καμία κοινωνία δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί έστω και λίγο για να με καταλάβει!

Εδώ καλά καλά δεν μπορώ να με καταλάβω εγώ, ο ίδιος.

Υπάρχουν στιγμές που εκπλήσσομαι με τον εαυτό μου τόσο, μα τόσο πολύ!

Νιώθω μόνος, όταν περιστοιχίζομαι από τόσους ανθρώπους καθημερινά!!!

Αυτό ήταν το λάθος μου...

Πίστεψα ότι χρειάζομαι έναν άνθρωπο,

ενώ το μόνο που χρειαζόμουν είναι λίγη ανθρωπιά!

Κι όσο έψαχνα ανθρώπους, τόσο έχανα την ανθρώπινη μου υπόσταση...

Μέχρι που χάθηκα...

Έσπασε το χαμόγελο μου και ο πόνος μου ξεχείλισε...

Πώς να συμμαζέψω τόση ακαταστασία???

Τώρα πλέον όλοι βλέπουν...

Τώρα όλοι ξέρουν...

Τώρα όμως χάθηκα και δεν θέλω να βρω ξανά τον δρόμο!

Τώρα κάθε μου αγκαλιά είναι αγκάθι που τρυπάει και ματώνει!

Τώρα όλα καπνός....

Και μέσα του χορεύουν οι αναμνήσεις...

Στιγμές... που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου...

Κι έμειναν στιγμές...

Τι να τις κάνω τις στιγμές???

Τι να τις κάνω τις ανάσες, με τόσο δηλητήριο γύρω μου....

Θέλω να σταματήσω τον χρόνο και να κολλήσω εκεί...

Όχι κάπου συγκεκριμένα...

Απλά κάπου...

Να μην αλλάξω τίποτα!

Απλά να κάνω μια ...

Παύση.