Ότι φοβήθηκα για αρχή...Το βάφτισα Τέλος.

Πόσο ξένος μοιάζει ο κόσμος στα μάτια μου, πλέον...

Τώρα που σταμάτησε να με τρομάζει...

Άρχισε να με αηδιάζει....

Τα συναισθήματα μετατράπηκαν σε εικόνες...

Οι άνθρωποι σε δεδομένα...

Κι η επικοινωνία....

...Έγινε δικτύωση!!!

Πόσο λυπάμαι...

Που ξεχάσαμε την φύση μας και ακολουθούμε λέξεις από βιβλία,

γραμμένα από χέρια καθοδηγούμενα από στόματα...

Τάχα μου για εξέλιξη...

Μίλα μου για εξέλιξη όταν το μόνο που βλέπω είναι σήψη...
Όταν μεγαλώνεις το παιδί σου,μαθαίνοντας το να σκύβει το κεφάλι...
Δίνοντας του το παράδειγμα του καλού προβάτου.

Σκότωσε τα όνειρά του πριν καν τα δημιουργήσει για να το προφυλάξεις...
Μην ακούσει τον ήχο από το θρόισμα τους...
Μόνο και μόνο επειδή πάτησαν τα δικά σου όνειρα...
Μονο και μόνο επειδή πληγώθηκες...
\Μάθε το να λέει ψέματα...
Να πατήσει πάνω σε πτώματα για να αναρριχηθεί σε μια κορυφή πτωμάτων...
Και να σε κάνει περήφανο...
Πες του πόση δύναμη έχει ένα κομμάτι χαρτί...
Και δίδαξε το για θεό του...
Σύνδεσε όλη του τη ζωή με αυτό...
Δημιούργησε του ανάγκες που μπορεί και να μην χρειαζόταν ποτέ του να έχει,
απλά και μόνο για να καλύψεις τις δικές σου...
Μετέτρεψε το ένα άβουλο ον για να ταιριάξει στην κοινωνία που σε περικλείει...
Και μετά βγες και καμάρωσε το δημιούργημά σου!
Μην ξεχνάς...
Αυτό θα συνεχίσει την παράδοση!

Από Γενεά σε γενιά...

Έχει χαθεί πλέον το νόημα των πραγμάτων...
Γιατί δεν το βλέπει κανείς???
Ότι έμαθα για σωστό, τώρα μου το μετράνε λάθος...
Ότι δημιούργησα και κόπιασα για ν' αποκτήσω,
είδα να μου το παίρνουν μέσα
από τα χέρια...
Χωρίς οίκτο...
Αβίαστα-Ακούραστα...
Κι ούτε που αντέδρασα...
Έγινα ένα πτώμα έτοιμο να πατηθεί...
Χωρίς να κάνουν το παραμικρό...
Απλά έτσι...
Για να έχω να λέω ότι ανήκω σε μια κοινωνία...
Να έχω ένα όνομα και μια περιγραφή του εγώ μου,
ώστε να την καλύπτει και να εν ταχθώ.
Μέσα σε μια τόσο αναλώσιμη καθημερινότητα,
Όπου όλα αλλάζουν...
Με τόσο γρήγορους ρυθμούς...
Δεν προλαβαίνω πια...
Σταμάτησα...
Κι έτσι απλά..
Η ζωή μου με προσπέρασε...
Και έχασα τον συρμό της!
Έμεινα να αναρωτιέμαι...
Αυτός ο δρόμος που βαδίζω...
Είναι η αρχή???
ή
Το τέλος...