Εξομολόγηση

Εξομολόγηση...

Η ικανότητα του ανθρώπου να αναλαμβάνει κάθε είδους ευθύνης που του αναλογεί.

Κάθε τι που τον βαραίνει!

Κάθε του αμαρτία...

Κάθε βάσανό του...

Όλα όσα φοβάται να παραδεχτεί ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό!

Σήμερα λοιπόν θα κάνω μια εξομολόγηση...

Σε σένα...

Που θυσίασες τα πάντα για μένα....

Κι όμως εγώ...

Σε θυσίασα στον βωμό της ακόρεστης δίψας μου για επιβεβαίωση!

Με μάζεψες μέσα από ένα σπίτι γεμάτο βία,ψέμα, φόβο...

Και μου έδειξες πως μοιάζει ένα αληθινό σπιτικό!

Μου έμαθες ότι για να χτιστεί χρειάζεται γερά θεμέλια,χρόνο και μεράκι....

Πόσο μου λείπεις να'ξερες...

Αλήθεια δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου πριν μείνω μαζί σου!

Όχι τόσο δεν μπορώ...

Όσο δεν θέλω...

Δεν θέλω να τα θυμάμαι αυτά!

Προτιμώ να θυμάμαι πως με σκέπαζες τα βράδια....

Πως μου έλεγες παραμύθια για να έρθει ο Μορφέας και να με παρασύρει σε κόσμους μυθικούς!

Άκουγα τα λόγια σου...

Κι ήθελα τόσο να σου μοιάσω!

Από το τίποτα έφτιαξες τις βάσεις σου!

Κι έχτισες τόση ζωή πάνω τους!

17 χρονών έβαλες για πρώτη φορά παπούτσι κι εμένα μου πήρες, τα καλύτερα,  πριν καν γεννηθώ!

Θυμάμαι αγνώστους σε μια αίθουσα δικαστηρίου να με ρωτάνε αν θέλω να μείνω με την μητέρα ή τον πατέρα μου!

8,5 χρονών μικρό παιδί να του ζητάνε να πάρει μια τόσο μεγάλη απόφαση...

Κι εγώ επέλεξα... Εσένα!

Σε θαύμαζα για τις ιστορίες που μου έλεγες!

Δεν ξέρω πόση αλήθεια ή πόσο ψέμα χωρούσε μέσα τους...

Δεν ξέρω αν έκανες ποτέ σου όλα όσα μου έλεγες.

Δεν με ένοιαζε όμως, γιατί μάθαινα μέσα από αυτές!

Δεν είχα λόγο να μην σε πιστέψω άλλωστε...

Κάθε μέρα ήταν και μια διαφορετική μέρα!

Ήξερες ότι ήμουν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά και

με τον τρόπο σου με έμαθες να προσαρμόζομαι...

Μου έδωσες όσα εφόδια χρειαζόμουν...

Κι ακόμα περισσότερα...

Για να μην μου λείψουν...

Τώρα που μου λείπεις εσύ όμως,

Πες μου, ποιος μπορεί να καλύψει το κενό σου???

Είδες πως έρχονται τα πράγματα???

Μπορεί να μην είδα μάνα να κλαίει πάνω από το πτώμα του γιού της σε πόλεμο,

είδα όμως μάνα να πουλάει το παιδί της για ένα κομμάτι χαρτί!

Για λεφτά!

Μπορεί να μην είδα νεκρούς κρεμασμένους στα καλώδια,

έχω δει,όμως, ανθρώπους να αυτοκτονούν... 

Οικογένειες να χάνονται!

Όχι από τον πόλεμο!

Αλλά από την πολύ ελευθερία!

Σπίτια να γκρεμίζονται διότι οι άνθρωποι πλέον δεν ξέρουν να τα συντηρούν.

Έχουν αλλάξει όλοι και όλα...

Και εγώ δεν μπορώ να συμβιβαστώ πλέον σε αυτούς τους ρυθμούς...

Παντού ψέμα...

Παντού μίσος...

Αγάπη πουθενά!!!

Μου λείπεις, γιατί αν δεν ήσουν εσύ, εγώ δεν θα υπήρχα!

Μου λείπεις, γιατί αν ήσουν εδώ όλα θα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά!

Με έμαθες να αντέχω...

Να ξερες πόσο σε χρειάζομαι για να αντέξω και αυτό!

Θέλω να έρθω να σε βρω...

Μήπως και λείψω κι εγώ σε κάποιους, όπως ακριβώς μου λείπεις κι εσύ εμένα αυτήν την στιγμή,

όμως είμαι ακόμα εδώ...

Κενός...

Ανίκανος να αισθανθώ ένα συναίσθημα...

Τώρα... 

που η ζωή, μου ανοίγει διάπλατα τα φτερά της...

Τώρα!

Το μόνο που αναζητώ είναι ο θάνατος...

Να έρθω να πετάξω μαζί σου...

Κι ίσως εκεί...

Στην άκρη του τίποτα...

Να ταιριάζω...

Γιατί εδώ χάθηκε η μαγεία...

Κι αυτό δεν το αντέχω...

Με ακούς???

Δεν μπορώ!!!

Τους σιχάθηκα όλους...

Τους βαρέθηκα όλους!

Πάντα ήξερα ότι,

Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει...

Κανείς δεν μπορεί να με νιώσει...

Πλέον όμως, ούτε εγώ, δεν μπορώ να καταλάβω...

Να νιώσω...

Και παραμένω ένας ζωντανός νεκρός, να περιμένω...

Τι???

Αλήθεια τι περιμένω???

Έχτισα τόσα παλάτια και μείναν μόνο τα ερείπια...

Γιατί να φτιάξω κι άλλα???

Αφού ερείπια θα γίνουν κι αυτά...

Έτσι είναι αυτά.

Εγώ όμως δεν είμαι έτσι πια...

Γιατί κανείς δεν το βλέπει???

Κι εσύ που με είδες...

Ήσουν από τους πρώτους που έφυγες...

Και δεν υπάρχει δρόμος να τρέξω πίσω σου, να έρθω να σε βρω...

Έλα εσύ...

Σε ένα όνειρό μου,

Να μου δείξεις πως να κάνω όνειρα ξανά ...

Σε έχω ανάγκη...

Να μου δώσεις ζωή...

Ή 

...θάνατο...

Δέχομαι ότι κι αν μου φέρεις...

Αρκεί να έρθεις...

Εγώ θα σε περιμένω...