Όταν ήμουν μικρός, κάθε Κυριακή με πήγαιναν στο λούνα παρκ!
Ήταν από αυτά τα παλιά λούνα παρκ...
Με τα πολύχρωμα φωτάκια, τις μάρκες τις μεγάλες και το μαλλί της γριάς,
που η μυρωδιά του τύλιγε όλο το μέρος!
που η μυρωδιά του τύλιγε όλο το μέρος!
Η μουσική έπαιζε δυνατά...
Παντού άκουγες παιδικές φωνές!
Γέλια, κλάματα... γκρίνιες... Φωνές διαφόρων εντάσεων!
Με θυμάμαι να μπαίνω σε όλα τα παιχνίδια!
Μπορούσα να αγοράσω ότι ήθελα, όμως το μόνο που διάλεγα πάντοτε ήταν ένα άσπρο απλό μπαλόνι!
Το κρατούσα για λίγο και μετά το άφηνα να πετάξει μακρυά...
Μου άρεσε να το βλέπω να πετάει στον ουρανό!
Ήξερα ότι κάπου...
εκεί ψηλά...
Κάποιος το περιμένει!
Έμενα να το κοιτάζω...
Μέχρι να χαθεί...
Το κατεύθυνα προς τα σένα....
Ποτέ κανείς δεν κατάλαβε γιατί το έκανα!
Βλέπεις σε ξεχάσαν...
Τόσο απλά!!!
Κι όμως αν δεν υπήρχες εσύ, δεν θα υπήρχα!
Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για σένα!
Ένα μπαλόνι γεμισμένο όχι με αέρα...
Αλλά με ευχές...
Να ήσουν εδώ...
Να μπορούσα να σε δω!
Να σε γνωρίσω...
Πως θα ήσουν τώρα άραγε???
Θα μου έμοιαζες???
ή
Ο χρόνος θα αποτυπωνόταν διαφορετικά στο πρόσωπό σου?
Πέθανες πριν καν προλάβεις να πάρεις μια τζούρα ζωής...
Κι όμως δεν υπάρχει τάφος για να έρθω να σε δω...
Μόνο αυτός που σου έφτιαξα...
Ένα μέρος που ποτέ κανείς άλλος δεν θα μάθει!
Κάθε κυριακή....
Θα έρχομαι να σου φέρνω κι από ένα μπαλόνι!
Γιατί ακόμα κι αν σε ξέχασαν...
Ακόμα κι αν πέταξαν το νεκρό κουφάρι σου...
Εγώ σε νιώθω πάντα μέσα μου...
Γιατί την ψυχή δεν μπορείς να την πετάξεις...
Μου είναι αδύνατο να σε ξεχάσω!
Μπορεί να μην μιλάω για σένα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχεις πάντα μέσα στο μυαλό μου!
Σ'ευχαριστώ για το δώρο σου...
Συγνώμη αν μερικές φορές δείχνω να μην το αξίζω...
Προσπαθώ όμως...
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς σε έναν κόσμο, που δεν είσαι φτιαγμένος για κείνον?
Να καταφέρεις το αδύνατο???
Να σταματήσεις να διαφέρεις???
Να προσπαθείς κάθε μέρα να πείσεις τους πάντες για τα πάντα!
Να δίνεις μάχες καθημερινά, για απλά πράγματα...
Όπως το να κοιταχτείς στον καθρέφτη!
Κάθε φορά που κοιτάζομαι βλέπω εσένα!
Εμένα πουθενά!
Μια ζωή να προσπαθώ να αποδείξω ότι είμαι εγώ...
Κι όμως οι περισσότεροι να βλέπουν εσένα!
Αλλάξαμε θέσεις κι όμως κανείς δεν θα μπορέσει να το καταλάβει ποτέ!
Τόσα χρόνια δεν τα κατάφεραν...
Τώρα θα το κάνουν???
Ο κόσμος δεν θα καταλάβει ποτέ!
Γι'αυτό και σε κράτησα μόνο για μένα...
Θα θελα να σε αφήσω να πάρεις την θέση σου ξανά!
Όμως δυστυχώς όσο και να το προσπάθησα δεν τα κατάφερα!
Έχουμε ενωθεί και σε λίγο καιρό θα φύγεις οριστικά από πάνω μου...
Ποτέ όμως από μέσα μου...
Το καθυστέρησα όσο πιο πολύ μπορούσα...
Δεν μπορώ όμως άλλο...
Δεν αντέχω άλλο...
Ξεκίνησα...
Συγγνώμη...
Ελπίζω όταν έρθει η στιγμή να συναντηθούμε να μην μου κρατάς κακία...
25 χρόνια μοιραστήκαμε τα ίδια βιώματα...
Τις ίδιες σκέψεις...
Τα ίδια μάτια και οι δύο...
Κάποτε μου πρόσφερες ζωή....
Τώρα σειρά μου να σου προσφέρω γαλήνη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου