Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία... Κάποτε όμως πεθαίνει κι αυτή!!!

sweet dreams

Το τι γίνεται με το τι θα έπρεπε να γίνεται,

απέχουν κόσμους ατελείωτους μεταξύ τους!

Χάθηκε η "μαγεία" και δεν θέλω να την προσεγγίσω ξανά!

Έφυγα από τον κήπο της και έκλεισα την πόρτα πίσω μου!

Οριστικά αυτή τη φορά!

Με κούρασαν οι ψευδαισθήσεις και τα τρικ..

Δεν ήταν μαγεία!

Ήταν ταχυδακτυλουργικά κόλπα, αυτό ,που πιστεψα γι'αλήθεια!

Δεν υπάρχει μαγεία!

Κι αν υπάρχει, τότε δεν είχα την τιμή να την γνωρίσω!

Βλέπεις γεμίσαμε προσωπεία και χάσαμε τα πρόσωπα!

Σιχάθηκα να περιστοιχίζομαι από παράσιτα που το μόνο που βλέπουν σε μένα, 

είναι η επιβίωση τους!

Χάθηκε το θάρρος και την θέση του πήρε το θράσος!

Κι όσα κι αν δώσεις...

Θα σου ζητάν κι άλλα...

Και μετά θα μένεις με ένα τίποτα να αναρωτιέσαι,

Πως έφτασες εδώ...

Κι όμως δεν σκέφτηκες ποτέ σου, πως έφτασες ΜΕΧΡΙ εδω!

Τι πέρασες...

Τι έδωσες..

Τι πήρες...

Όλα αυτά σε κάνουν αυτό που είσαι!

Τα λεγόμενα, βιώματα.

Αλήθεια αυτά τα βιώματα θέλεις στην Δική Σου ζωή?

Αυτές τις αναμνήσεις?

Εγώ τουλάχιστον δεν το θέλω...

Κουράστηκα να έχω αυταπάτες!

Να ζω σε συννεφάκια!

Έζησα αρκετό καιρό και δεν πήγα ούτε ένα βήμα μπροστά!

Μονάχα έπεσα απότομα...

Κι η πτώση μου, άφησε μόνιμες και ανεπανόρθωτες ζημιές!

Δεν έχτισα για πάρτη μου ούτε ένα καλυβάκι, 

γιατί σπαταλούσα τον χρόνο μου να χτίζω παλάτια που θα εγκωμιαστούν άλλοι! 

Που δεν θα σεβαστούν...

Που δεν θα φροντίσουν...

Που θα το καταστρέψουν χωρίς ίχνος ντροπής,

Ξέρεις γιατί???

Γιατί δεν μάτωσαν αυτοί για να το χτίσουν!

Δεν έτρεξε ο δικός τους ιδρώτας!

Έτρεξε ο δικός μου!

Τα δικά μου ποδια με περπατάνε και τα δικά μου χέρια με αγκαλιάζουν!

Δεν βλέπω κανέναν δίπλα μου!

Βλέπω τόσους γύρω μου...

Κανέναν όμως δίπλα μου...

Και να σου πω κατί???

Δεν θέλω πλέον κανέναν!

Τόσα χρόνια φοβούμενος μην μείνω μόνος,

με έχασα!

Βιάστηκα να προσωποποιήσω καταστάσεις

και να αξιώσω ανθρώπινα ανδρείκελα.

Τους πέρασα για ανθρώπους...

Το καταλαβαίνεις?

Πόσο δύσκολο είναι φίλε μου στις μέρες μας να βρεις έναν άνθρωπο!

Να σε νιώσει!

Όχι να προσπαθεί να σε νιώσει!

Ούτε να σε πιέζει να του πεις...

Απλά να το κάνει!

Κουράστηκα να περιμένω!

Βαρέθηκα να ζω σε μία ανάπαυλα!

Να βλέπω όλον τον κόσμο να ξεχύνεται μπροστά στα πόδια μου...

Κι εγώ να μένω στάσιμος και να μην μπορώ να τρέξω!

Μου είπαν κάποτε ότι η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

Κάποτε όμως πεθαίνει κι αυτή!

Σταμάτησα πλέον να πιστεύω...

Κι αρχίζει να ξεθωριάζει ό,τι, κάποτε, πίστευα!

Πλέον οι λέξεις δεν είναι παρά μονάχα γράμματα...

Οι φωνές δεν είναι παρά μονάχα ήχοι...

Κι η καθημερινότητα δεν είναι παρά μονάχα ένα ρολόι που χτυπάει!

Δεν με νοιάζει τι συμβαίνει όσο κινούνται οι δείκτες του!

Με αφήνει παγερά αδιάφορο!

Άλλωστε όλα έχουν ημερομηνία λήξης...

Όλα...

Εκτός από αυτό το Τικ-Τακ...

Αυτό υπήρχε πριν υπάρξουμε και πολύ μετά από όταν δεν θα υπάρχουμε πια!

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!

Όλοι μας!

Ίσως αυτό το αίσθημα μοναδικότητας που ένιωθα...

Ίσως αυτό να με έκανε να αντέχω!

Αλλά ήταν κι αυτό μια όαση στην μέση της ερήμου...

Μια αυταπάτη!

Την θέση μου την πήραν άλλοι..

Και δεν θέλω πια καμία θέση!

Ήμουν τόσο αναλώσιμος τελικά!

Και το κατάλαβα τώρα!

Τώρα που άνοιξα τα μάτια μου και είδα την ελπίδα να κείτεται στο πάτωμα!

Νεκρή!

Τώρα δεν με νοιάζει τίποτα πλέον!

Δεν υπάρχει τίποτα για μένα!

Δεν υπήρχε ποτέ!

Κι αυτό που κάποτε έζησα...

Αυτός που κάποτε ήμουν...

Πέθανε μαζί της!