αχ!

Όσο κι αν προσπαθείς να κρύψεις τον πόνο σου, βγαίνει και ξεχειλίζει από τα μάτια. Μέσα σε εκείνες τις στιγμές που κάνεις δεν θα μπορέσει να σου κλέψει. Γιατί όλες αυτές,σε δημιούργησαν.

Μετρώντας τις μέρες.

Μετράω τις μέρες μέχρι να τελειώσει όλο αυτό το μαρτύριο που επέλεξα να ασπαστω και να κάνω μέρος της καθημερινότητας μου. Πρώτη φορά στην ζωή μου λαχταρω ένα τέλος. Πολλές φορές με αιφνιδίασε. Ήρθε την στιγμή που δεν το περίμενα. Ήρθε και με άλλαξε, κάθε φορά. Τώρα είμαι έτοιμος. Τόσο καιρό σερνομουν... Κι όσο κι αν ματωναν τα γόνατα μου εγώ εκεί. Να συνεχίζω. Μέχρι που δεν άντεξα άλλο. Και σηκώθηκα. Ακομα κι αν επρεπε να χασω μια ζωη. Ειχα ακομα μια μασκα. Τσαλακωμενη στο συρταρι μου. Την εβγαλα και την φορεσα. Κάποτε είπα ότι δεν θα ανταποδώσω τα άσχημα. Το κράτησα. Το έκανα φυλαχτό μου και το πέρασα στον λαιμό μου. Πως να κρατησω ομως τοσο βαρος... Εγινε θηλια κι οσο παει, με πνιγει.Κι η αλήθεια μου είναι ότι μετά από τόσους ανθρώπους που πέρασαν από διπλα μου. Μόνο ένας μου λείπει πραγματικά. Ενας που όσα αστέρια κι αν πέσουν για μενα...κανενα δεν θα γίνει ευχή μου. Οι λέξεις μου πάλι διάσπαρτες με νόημα που κάνεις δεν καταλαβαινει... Μοναχα ο καθρεφτης μου. Οι πράξεις μου παράξενες σαν κι εμένα,αλλοπρόσαλλες. Κανεις δεν μπορεί να με καταλάβει. Ούτε καν εγώ. Κι όμως κάποιος....κάποτε... με κοίταξε στα μάτια κι είδε την ψυχή μου. Μου έβγαλε στην επιφάνεια κάτι βαθειά κρυμμένο... και τώρα τι? Που? Η λογική εδωσε την σκυτάλη στην παράνοια κι εγώ πως να αντιδράσω? Η μασκα έγινε ένα με την σάρκα μου ξανά.....Κι εγώ ένας παλιάτσος στην μέση ενος ροντέο να παίρνω χειροκρότημα. Κι όλα καλά. Έτσι δεν είναι? Κι όσο οι μέρες περνούν, τόσο οι ώρες παγώνουν και με ματώνουν. Που είσαι να μου πεις ότι όλα θα περάσουν. Που είμαι να σου πω ότι όλα θα πάνε καλά. Έμειναν μόνο οι λέξεις. Καπνός που σιγά σιγά εξατμίζεται κι αυτός.  Γι αυτο αφέθηκα στο ποτάμι κι ας με πάει όπου θέλει. Αφού όπου κι αν πήγα.... Μου βγήκε σε κακο. Τώρα που άφησα τα ηνία....Ίσως τα καλύτερα που ήρθαν για τόσους και τοσους...να έρθουν επιτελους και για μένα. 

Ενός λεπτού...Σιγή.

Περίεργο πράγμα ο χρόνος και ο τρόπος που τον αντιλαμβανόμαστε. Δίνουμε χρόνο σε
καταστάσεις ,σε ανθρώπους, λες και ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε εμείς οι ίδιοι. «Θα τα
πούμε αύριο». Μεγάλη κουβέντα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χάνονται ζωές ολόκληρες.
Πως ξέρεις ότι το αύριο θα ξημερώσει και για σένα; η για μενα η για τον οποιοδήποτε.Πως ξέρεις ότι όλα όσα έχεις μάθει να
κάνεις, να είσαι…Όλα αυτά δεν μπορούν να χαθούν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο έτσι απλά.
Πριν καν προλάβει να ξημερώσει. Πως ξέρεις τι είναι σωστό και τι όχι, τι πρέπει να κάνεις, τι όχι… Πως πρέπει να αντιδράσεις σε καταστάσεις που διαρκώς μεταβάλλονται…Και δίνεις χρόνο, περισσότερο από όσο διαθέτεις. Κι όμως δίνεις… Κι όσο δίνεις τόσο αλλάζουν... μεταβαλλονται και πλεον τιποτα δεν ειναι οπως πρωτα. Στην ζωή δεν ερχόμαστε με
οδηγίες χρήσης, ούτε γνωρίζουμε από τα πρώτα μας βήματα ποιος είναι ο σκοπός της
υπαρξής μας.
Και εγω τι ζήτησα; Λίγο χρόνο. Λίγο χρόνο να μπορέσω να διορθώσω λάθη που ουσιαστικα δεν έκανα και να μαζέψω τα ασυμάζευτα χωρίς καν να έχω την υποχρεωση να το κάνω! Και δεν μου χαρίστηκε ούτε ένα λεπτο. Ούτε ένα λεπτό. Πάντοτε αργούσα. Ό,τι κι αν έκανα δεν μέτρησε…γιατί άργησα…. Και τώρα; Ναυάγησα μέσα στο ίδιο μου λιμάνι. Πονάω αλλά καμιά καρδιά δεν είναι εδώ να με ακούσει… Μόνο αυτιά βλέπω. Αυτιά και δάχτυλα. Πάνε τα χέρια, γίναν δάχτυλα. Τα στόματα σώπασαν πια. Τι νοημα έχουν οι λέξεις όταν οι μάσκες
πέφτουν. Κι εγώ μέσα σε τόσες μάσκες, πως περίμενα να με αναγνωρίσω όταν την έβγαλα.
Υπήρχαν όμως και μερικοί που δεν είδαν ούτε μία μάσκα μου…κι αυτοί ήταν που με
πλήγωσαν περισσότερο. Αυτοί που τους έδωσα να κρατήσουν το μαχαίρι, και το έμπηξαν απλά για να δουν τα όνειρα μέσα από το αίμα μου να φεύγουν. Και αυτό που δεν
καταλαβαίνω είναι γιατί το έκαναν…Γιατί δεν μου έδωσαν χρόνο όταν τους το ζήτησα;

 Γιατί να πρέπει να έχω μέσα στο μυαλό μου όλες αυτές τις εικόνες, που εφιάλτες γίνονται και με τυλίγουν. φωνές που δεν σταματάνε λεπτό. Μέσα σε ένα λεπτό χάθηκε η ζωή μου ολόκληρη, κι όμως δεν μου χαρίστηκε ούτε ενα.

Αυγουστιατικες σκεψεις

Σαν άνθρωποι επιλέγουμε για σύντροφο μας αυτόν που μας κάνει να νιώθουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας λάθος. Έτσι την πατάμε. Νιώθουμε τόσα συναισθήματα και τους δίνουμε ένα πρόσωπο κι έτσι αναμειγνύονται μεταξυ τους και μπερδευόμαστε. Τόσο καιρό έψαχνα να βρω το λάθος μου μέσα στα τόσα σφάλματα έτσι ώστε να μπορέσω να το διακρίνω και να το ξεριζωσω από μέσα μου. Και μετά από χρόνια προσπάθειας, το βρήκα.
Για να κρατήσει μια σχέση δεν πρέπει να βρεις τον άνθρωπο που σε φτάνει στα όρια σου απλά και μόνο επειδή μπορεί, αλλά για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις. Να φτάσεις στο άκρο των δυνατοτήτων σου. Οχι του εαυτου σου. Και Είναι εκεί για σένα,δίπλα σου. Ούτε πίσω σου,ούτε μπροστά σου. Με πράξεις, όχι με λόγια. Κι ας κάνει λάθη, για σένα θα τα κάνει. Όπως κι εσύ. Μέχρι να μάθετε. Αρκεί να μένει ακέραιος σε όλα όσα πρεσβεύει. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Άλλωστε γι αυτό υπάρχουν. Για να τα κάνουμε και να μαθαίνουμε από αυτά. Γι αυτό φρόντισα να έχω δίπλα μου εκείνον τον άνθρωπο με κάνει να μην νιώθω Να μην νιώθω ζήλια, φόβο, μισος, παραμέληση, ενδοιασμούς.... οταν βγηκαν από την μέση όλα αυτά τα άσχημα, τότε ανοιξε χωρος για όλα τα όμορφα που έρχονται. Γιατί πάντα έρχονται. Ακόμα κι αν απουσιάζουμε. Όπως τα γράμματα που ρίχνει ο ταχυδρόμος κάτω από την πόρτα μας.Πάντα θα έρχονται. Γι'αυτό έμαθα να ξεχωρίζω πλέον τι κρατάω και Τι πετάω. Δεν αφήνω στοίβες πια.
Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που υπομένουν έναν άνθρωπο γιατί στο πρόσωπο του βλέπουν την ζωή τους ολόκληρη. Έντονες σκηνές. φωνές. Δάκρυα. Και μετά αγκαλιές, Παθος...ΛΑΘΟΣ. όχι!!!! Δεν φαίνεται από κει το πάθος ή η "αγαπη". Δεν δημιουργείται μέσα από τα νεύρα αλλά από την χημεία. Δεν κρύβεται μέσα σε εγκεφαλικά κύματα. Γίνεται χείμαρρος που σε παρασέρνει. Κι όμως... μένουν εκεί να λησμονούν όσα ποτέ δεν είχαν διότι όλα όσα ένιωθαν ήταν απλά μια φούσκα. Σαν τα ιντερνετικα μέσα που χρησιμοποιούν όλοι σήμερα. Απρόσωπα και ψεύτικα. Τόσα πρόσωπα...Κι ούτε ένα αληθινό. Πόσα σε αγαπάω άκουσαν τα αυτιά μου, Μα ένα δεν ειδαν τα  μάτια μου. Μου αρκεί μια ματιά να ξεχειλίζει "σε θελω". Δεν χρειάζομαι την αγάπη αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό. Δεν χρειάζομαι τα δάκρυα, μόνο τον ιδρώτα. Χαίρομαι που δεν ανήκω εκει...στον κόσμο σας γιατί εδώ έχει την καλύτερη θέα. Δύο μάτια που κοιτάζω και δεν νιώθω τίποτα από όλα όσα κλέβουν την ομορφιά του κόσμου μου. Δεν νιώθω. Και για πρώτη φορά στην ζωή μου αναγνωρίζω στο έπακρο, κάθε μου αίσθηση.

Τώρα ναι.

Μπορεί να διώχνω από δίπλα μου ανθρώπους, όμως έχω τους λόγους μου. Κάποτε έφευγα,αλλά έτσι τους έδινα το δικαίωμα να πιστεύουν ότι θα γυρίσω. Η νόμιζαν ότι έχω ανάγκη να ψάξουν να με βρουν. Πολλές φορές τους επιβεβαιωνα κι όλας με το να γυριζω. Πλέον έμαθα το μάθημα μου κι αντί να φεύγω, άρχισα να διώχνω. Τώρα η πόρτα μου έκλεισε και κλείδωσε. Δεν με αφορά αν καταλαβαίνουν η όχι. Όποιος μπήκε, μπήκε. Όποιος βγήκε, Καλή ζωή. Έλεγα κάθε μέρα στον εαυτό μου ότι είμαι καλά, ότι θα περάσει κι αυτό. Σε κάθε μου φόβο,δάκρυ έλεγα αντέχω λίγο ακόμα. Κι έφτασε η στιγμή που τα είπα όλα αυτά κι όντως τα ένιωθα. Κι ας ήμουν μόνος. Έπρεπε. Για κάθε κακο και καλό που έκανα. Πλέον πατσισαμε ζωή μου. Το κοντέρ μηδενισε και πάμε πάλι από την αρχή. Μακρυά από κάθε τι άσχημο και κακο. Ξεβρωμισε το μέσα και το έξω μου και σ ευχαριστώ καθρέφτη μου που πάντα μου έδειχνες την αλήθεια. Σ ευχαριστώ φεγγάρι μου για κάθε σου καληνύχτα.  Πάνω απ όλα όμως σ ευχαριστώ εαυτε μου που με κουβάλησες όλα αυτά τα χρόνια και με άντεξες όσο κανεις άλλος...!
Αρκετά πια με τα δάκρυα και τις κακίες. Δεν χωράνε πλέον μέσα μου. Ούτε έξω μου. Τώρα ξέρω. Κι είμαι έτοιμος για όλα οσα ήρθαν και θα έρχονται από δω και πέρα γιατί ξέρω ότι εγώ επιλέγω αν θα είναι καλά...Η κακα... Και τώρα ξέρω. Είμαι έτοιμος.

Καλοκαιρινή ανάσταση

Κουράγιο ψυχή μου θα το περάσουμε κι αυτό. Δεν αξίζει να αμαυρωθουμε γιαυτο το τίποτα!!! Περάσαμε αλλα κι αλλα! Και τώρα θα τα χαλάσουμε όλα? Το ήξερες μέσα σου όλο αυτό που έγινε, πριν γινει. Έτσι δεν είναι? Το έβλεπες στα μικρά τα γράμματα, το ένιωθες στους σφυγμούς του ψέματος κι όμως ήθελες να πιστεύεις πως Τελικά υπάρχει η μπέσα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ναι, υπάρχει... Αλλά όχι σε αυτούς. Ο άνθρωπος φαίνεται μέσα από τις πράξεις του. Μέσα από το λέγειν του, όχι τα λόγια...πρόσεξε...τα λόγια είναι παγίδα.... Υπάρχουν σαν κουρτίνα για να κρύβονται όλες οι βρωμιές. Μην μιλήσεις ούτε Τώρα. Ξέρω έχεις αντέξει τόσα. Ότι αυτό που σου  ζητάω είναι τόσο δύσκολο. Σε νιώθω. Αλλά κοίτα τι έχουμε φτιάξει. Και η ζωή δεν σε άφησε Έτσι, έτσι δεν είναι? Σου πήρε αρκετά, αλλά κοίτα τι σου έδωσε. Μπορεί να τα βλέπεις όλα σαν πλαστελίνη.... άμορφη μαλακή μάζα.... ένα τίποτα.... Αλλά κοίτα τι μπορείς να πλασεις με αυτό το τίποτα. Έχεις τα πάντα. Μην τα πετάξεις Έτσι απλά... Όπως έκανες πάντα..  Όσο κι αν φεύγεις για να αποφύγεις τα άσχημα... Τόσο θα σε βρίσκουν και θα έρχονται... Κι όσο σκορπας όλες σου τις δυνάμεις στο να τρέχεις και να φεύγεις τόσο θα σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Γιατί θα έρχονται ξανά και ξανά. Γι αυτό να είσαι σίγουρος. Πάντα θα βρίσκουν τρόπο να έρχονται. Το θέμα δεν είναι να αποφεύγεις τα άσχημα. Η φυγή σε κάνει να μοιάζεις αδύναμο.Η αξία του θέματος ειναι να είσαι δυνατός. Να μείνεις εκεί κι αν τολμούν, ας έρθουν. Αυτή τη φορά τα περιμέναμε....Έτσι είναι! Λίγη ακόμα υπομονή... Κι όλοι θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει. Ξερεις γιατί? Γιατί από σήμερα δεν είσαι μόνος.

Rawassaki

Δεν ήξερα τι σημαίνει ελευθερία, μέχρι που σε καβαλησα. Ξερω ότι μαζί σου θα φύγω και είμαι χαρούμενος γι αυτό. Δεν ξέρω πότε.  Εύχομαι σύντομα, αλλά δεν με πειράζει αν αργήσουμε λίγο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο μέχρι να τελειώσω και τις τελευταίες μου υποχρεώσεις. Δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Ποτέ δεν με ένοιαξε. Μου αρκεί που με ζηλεύουν για όλα όσα ποτέ τους δεν θα μπορέσουν να γίνουν. Κάποτε ένιωθα σαν καταραμένος. Τόσα Γιατί, δηλητηριάζαν την σκέψη μου. Τόσος πόνος... Κι όλα έφυγαν στην πρώτη μας βόλτα. Ξερεις γιατι? Γιατι ο αερας καλυπτει τα δακρυα μου και τα αφηνει πισω σαν μικρη βροχη. Γινομαι ενα μαζι σου και κανεις μα κανεις δεν μπορει να μας φτασει. Με κούρασαν οι άνθρωποι κι ετσι αγάπησα μηχανές. Αγαπησα εσενα οπως ποτε!καμία!. Δεθηκα μαζι σου γιατι το πηρα αποφαση πλεον οως δεν μπορω να δεθω με κανεναν και τιποτα. Κι ετσι σου εδωσα ζωη κι εσυ μου εδωσες αδρεναλινη. Κανεις δεν θα μπορέσει να με κρίνει γι αυτό. Κριθηκα τοσες φορες αλλωστε. Αρκετα. Στην τελικη...Χαίρομαι που γεννήθηκα διαφορετικός. Ναι! Γιατί είμαι κάτι που αντικειμενικά, κάνεις άλλος δεν μπορεί να γίνει. Είμαι μοναδικός, Κι ας μην είμαι ξεχωριστός. Παντα με θυμαμαι να προσπαθω να βρω τον εαυτο μου. Σπαταλησα τοσα χρονια... για να καταλαβω οτι ποτε δεν τον εχασα. Ηταν παντα εκει κρυμενος κατω απο τα νευρα μου. Κι οσο τον εκρυβα τοσο νευριαζε...μεχρι που με εκρυψαν... και βγηκε η οργη σαν χειμαρος με λογια μισους και απραξια.Έσπασε το κουκούλι και βρήκα τα φτερά μου. Τώρα δεν χρειάζομαι κανέναν........Έχω εσένα και δεν νιώθω μόνος πια. Μετρούσα την ζωή μου με στιγμές...μέχρι που τις έχασα όλες. Αλλοιώθηκε μέσα μου η μορφή τους.... Τώρα θα την μετράω σε χιλιόμετρα.... Κι όσα αντέξουμε... τουλάχιστον μου αρκεί που ξέρω ότι εσύ δεν θα με προδώσεις ποτέ.

Απο εμενα για μένα.

Το να μένεις πιστός στον στόχο σου δεν είναι πάντα ευχάριστο.
Βασικά... Δεν είναι καθόλου ευχάριστο! Μακροπρόθεσμα όμως θα το ευχαριστηθείς. Μπορεί να χάνεις γιορτές και γραφικούς περιπάτους... βουτιές μεταμεσονύχτιες και καρδιοχτυπια στην άμμο. Μπορει οι αναμνήσεις σου πλέον να βρίσκονται σε σκονισμένα χρονοντούλαπα και τα όρια σου να έχουν ξεπεραστεί τόσες φορες.....που πια απλά υποδεχεσαι την μέρα με σκυφτό το κεφαλι και προχωράς.... μην λυγιζεις!!! Είσαι στον σωστό δρόμο. Αν νιώθεις τά πόδια σου και τα χέρια σου να τρέμουν Αλλά η ψυχή σου  μένει ακέραια, είσαι στο σωστό δρομο. Γιατί όταν φτάσεις στο τέρμα του δεν θα βρεις σιγή και σήψη. Δεν θα δεις καν τέλος. Θα δεις όλα όσα δημιούργησες να παίρνουν μορφή μπροστά σου. Δρομους και παρκα και σπιτια... οτι χωρεσει ο νους σου. Κι ομως εσυ ψαχνεις για "τελος"?
Λένε ζησε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία... μην ενστερνίζεσαι τέτοιες πεποιθήσεις. Το μόνο που θά καταφέρεις είναι να χάνεις την αξία της προόδου. Μέχρι την στιγμη που βρίσκεσαι χαμένος μέσα στους 4 τοιχους σου, να αναρωτιέσαι γιατί μένόυν στάσιμοί οι στίχοι σου. Όλα έχουν ένα αντίκτυπο. Κάθε σου σκέψη που θά γίνει πράξη. Ακόμα και η απραξία. Όλα όσα δημιουργούμε μας δημιούργησαν κ.ό.κ
Μην λυγιζεις. Κοίτα τι κατάφερες. Απλά κοίτα τι έχεις κανει. Όχι τι χάνεις.  Τι κερδίζεις να σκεφτεσαι. Είσαι στον σωστό δρόμο. Αυτό να θυμάσαι. Και θα με θυμηθείς! Αν πηγαίνεις μέχρι εκεί που αντέχεις, τότε δεν θα μάθεις ποτέ που βρίσκεται αυτό που αναζητάς.

Σε σένα....

10 χρόνια. Τόσα μέτρησα χωρίς να ξέρω καν την ύπαρξή σου. Όσο μικρή κι Αν ήταν. Ήσουν το μοναδικό γεγονός που άξιζε να γιορτάζω κάθε μέρα. Κι όμως... Δεν υπάρχεις. Είσαι όλα όσα ονειρεύομαι και θέλω... Κι όμως δεν σε κράτησα ούτε μια φορά στην αγκαλιά μου. Δεν μπόρεσα ούτε καν να δω πως μοιάζεις. Πώς είσαι. Ήσουν κομμάτι μου. Ένα κομμάτι που δεν θα μπορέσω να δημιουργήσω ξανά. Όχι τωρα τουλαχιστον.10 χρόνια. Τόσα θα μετρούσες κι όλα θα ήταν πιο όμορφα. Αχ στερνή μου γνώση που σε έχω τώρα.... Να σε είχα πρώτα... άραγε ποιο θα ήταν το αγαπημένο σου χρωμα? Τι ομάδα θα ήσουν... ποια λέξη θα επέλεγες για πρώτη... θεέ μου, Γιατί να το μάθω τώρα? Γιατί όλη αυτή η θολούρα να εξατμιστεί τώρα? Τώρα? Που ήμουν τότε και δεν σε είδα να έρχεσαι? Εσένα που θέλω όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου. Εσένα, κομμάτι μου. Πόσα άσχημα έκανα και με άκουγες... Με ένιωθες... Κι εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχεις. Κι ας το ήξερα έμμεσα. Δεν σε ενιωσα. Δεν το είχα καταλάβει. Κι όμως... εγώ φταίω που ο ήλιος δεν σε αγκάλιασε ποτέ. Γι αυτό και η ζωή με χρέωσε τόσο πολύ... Να ζω μια ζωη προσπαθώντας να σε δημιουργήσω, χωρίς να μπορώ να το καταφέρω. Αν με ακούς... Δεν σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Να έρθεις στην ζωή μου σου ζητώ να μπορέσω να το διορθώσω. Όπως Κι αν έρθεις. Όπως Κι αν είσαι. Αρκεί να είσαι κομμάτι μου. Να έχω έναν λόγο να ζω Γιατί έχω χάσει κάθε μου ελπίδα. Να έρθεις να σου γνωρίσω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου μήπως κι εσύ μπορέσεις να τον καταλάβεις. Σε αγάπησα πριν καν σε γνωρίσω. Και παρόλα τα λάθη μου. Εσύ θα ήσουν το μόνο μου σωστό. Γι αυτο και εγώ σου υπόσχομαι ότι κάθε μέρα θα γίνομαι καλύτερος. Μέχρι τη στιγμή που θα δω την περηφάνια στα ματια σου μέσα. Κι αυτό θα μου προσφέρει την ηρεμία που αναζητώ. Δεν με νοιάζει η ευτυχία.  Άλλωστε δεν είναι παρά μονάχα προάγγελος πληγών. Να έρθεις θέλω. Και να φέρεις μαζί σου όλα όσα έχασα Αλλά και ολα οσα δεν κατάφερα ακόμα να αποκτήσω.

Καθρέφτισμα

Δεν είναι ότι έχω παράπονο, απλά με κούρασε αυτή η καθημερινότητα που μου θυμίζει ανεμο. Η μπόρα πέρασε και τώρα βλέπω την άνοιξη κι ας μπήκε καλοκαίρι. Αχ και να'ξερες ποσο ήθελα να μείνω εκει...
Στις οχθες της παραλίας που ποτέ δεν κολύμπησα....
Στα σοκάκια που έκανα δικά μου κι ας τα περπάτησα λιγο...
Στο σπιτι που νοσταλγησα... μόνο που τώρα ξέρω... ξέρω πώς δεν θα το αποκτήσω ποτέ. Δεν είναι όλα για όλους. Στην τελική, πως μπορώ να πιστεύω ότι θα φτιάξω κάτι που δεν έμαθα ποτέ μου...Κι έτσι κουράστηκα να προσπαθώ... Ήθελα να μείνω..! Σε όλες αυτές τις στιγμές...που δεν θα ξανά έρθουν... μήτε θα αναζητήσω. Τώρα που το κατάλαβα, τις άφησα πίσω... Όλα όσα με έδεναν με αυτή την άδικη καταδίκη που είχα επιβάλει στον εαυτό μου. Την στιγμή που λύγισα...λυτρωθηκα. Τελικά δεν είναι κακό να λυγιζεις... γίνεσαι ευκαμπτος...Κι αν εξασκηθείς αποκτάς μια δύναμη που όμοια της δεν θα βρεις πουθενα. Μονάχα μέσα σου. Κι εκεί στην μεγαλύτερη στιγμή αδυναμίας σου... θα βρεις την δύναμη σου. Αν θυμηθεις ποιος ήσουν,ποιος είσαι και ποιος γίνεσαι ,θα κατάφερεις σήμερα να είσαι αυτός που επέλεξες. Κι αν κάποιος αξίζει να είναι περήφανος γι αυτο, εισαι εσυ. Κανεις άλλος. Γιατί κανείς άλλος δεν ήταν πραγματικά εκεί. Κι αυτό βάλτο Καλά στο μυαλό σου. Μπορεί να μην ειμαστε,απόλυτα, οι πράξεις μας... Αλλά αυτές μας οδηγούν!

Χωρίς λογο.

Και τώρα? Τι κάνουμε?Μου λες? Τι να μου πεις.... Να είχα θεε μου έναν άνθρωπο να του μιλήσω και να είναι ικανός να με καταλάβει... ποσο μαλλον να μου δωσει μια συμβουλη...τόσοι άνθρωποι. Κανένας για μένα. Τουλαχιστον όπως τον θέλω εγώ. Ναι πες με περίεργο...παράξενο... Αλλά ναι προτιμώ την μοναξιά πάρα την εύκολη λύση. Δεν θέλω να έχω δίπλα μου κανέναν ανάξιο της θέσης που του προσφέρω. Πολλοι με κατακρινουν γι αυτη μου την πεποίθηση που εγινε τροπος ζωης,αλλα ετσι ειναι. Αν ειχα μια επιχειρηση θα φροντιζα να βρω τον καλυτερο υπαλληλο. Ετσι για την ζωη μου προτιμω να περιμενω μεχρι να βρω τον καταλληλο συνοδοιπορο. Εχασα την ψυχη μου...τα μάτια μου... την καρδιά μου...Την ζωή μου όλη... για να καταφερω να παραμεινω ακέραιος. Και το κατάφερα. Έδωσα μπέσα στα λόγια μου. Μόνος μου. Τώρα που είχα κάθε δικαίωμα να αφήσω την χίμαιρα από μέσα μου να τα σαρώσει όλα στο πέρασμα της. Τώρα που απέκτησα ξανά τα φτερά μου. Όχι. Επέλεξα να μην το κάνω. Όχι... Σταμάτησα καιρό να ειμαι σαν όλους αυτούς που βλέπω... αυτά τα βδεληγματα που πάντα έχουν κάτι να πουν, και τίποτα να κάνουν. Λένε και λένε και λένε χωρίς να έχουν την παραμικρή συναισθηση των πραγμάτων. Τους λυπάμαι, γιατί αποτελούσα κομμάτι τους για καιρό.. ήμουν κι εγώ ένας τέτοιος. Ναι το παραδέχομαι. Πάνε χρόνια όμως που δεν ειμαι... Κι ομως κάνεις δεν το είδε, ακόμα...Ακόμα κι όταν με έδειξα. Ακόμα και τότε δεν με είδαν. Κι έτσι κατάλαβα πως απλά έψαχνα σε λάθος μέρος τους λάθος ανθρώπους με λάθος συναισθήματα. Κι έτσι γινόμουν κι εγώ ένα λάθος. Μέχρι που είδα το σωστό. Και έμεινα σταθερός στα λόγια μου. Ακόμα κι αν άλλαξαν μερικές μεταβλητές. Φτανει όμως με αυτά! ανήκουν στο παρελθόν. Είμαι Ενταξει με μένα και με όλα όσα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για την πενα μου. Άλλωστε είμαι τόσο μακρυά πλέον από κάθε τι που μπορεί να με πληγώσει. Κι ας με πληγώνει αυτό. Αυτό το αντέχω. Άραγε όλοι αυτοί... πως αντέχουν να ζουν μέσα στο ψέμα τους... Όπως ζούσα κι εγώ τόσο καιρο θα μου πεις.... Ναι αλλά εγώ είμαι μόνο 29... Κι έχω μπροστά μου δρομους να διανύσω... Κι όλοι μοιάζουν τόσο μοναχικοί... ένα χέρι θέλω να με πιάσει Όχι να μου δείξει το δρόμο. Δεν θέλω αγκαλιές και αγάπες. Κορμιά υπάρχουν παντού. Σιχάθηκα την όψη τους. Σάρκα ωμή που ειναι ικανή να κινήσει γη και ουρανό. Όχι όμως εμένα. Μια ψυχη να ενωθεί με την δική μου θέλω. Τώρα που είμαι έτοιμος. Κι ας μην είναι αγνή... αρκεί να είναι μόνο για μενα. Η Μία μου. Αυτή που για χάρη της έκανα όλα όσα έκανα. Εγινα ολα οσα εγινα. Να μην Πάει στράφι όλη μου αυτή η προσπάθεια. Καποιος..Καποτε..Μου χε πει "Αν βαλεις ενα ψαρι να σκαρφαλωσει και το κρινεις που δεν μπορει να το κανει, τοτε θα ζησει ολη του την ζωη πιστευοντας οτι ειναι απλα ενα ηλιθιο ψαρι!" Και τότε μου έδειξε τον ωκεανό. Κι εγώ πλέον τον χαρτογραφησα. Μέχρι εκείνη την μέρα...θα σε περιμένω...

Κόλαφος.

Λένε πως "για να νικήσεις το τέρας πρέπει, πρώτα, να γίνεις ένα!"
Όχι. Δεν το πιστευω. Αν γινεις τερας, σε εχει ηδη νικησει. Εγώ πλεον προτιμώ να απέχω πάρα να δίνω πάτημα σε στόματα βρώμικα, να μιλούν για εμένα λες και με ξέρουν. Τι ξέρουν? Τίποτα δεν ξέρουν. Ποτέ δεν είδαν ποιος είμαι. Πάντα την αντανάκλαση μου. Μονάχα αυτό. Προτιμώ να απέχω από όλα όσα έγιναν οι βάσεις γι αυτόν τον νέο κόσμο. Μπορεί να είμαι μοναχικός, αλλά δεν είμαι μόνος. Γύρω μου όμως... τόσοι άνθρωποι, μόνοι...τους λυπάμαι, αλήθεια! Δεν ξέρουν να εκτιμούν την μαγεία της στιγμής. Δεν μπορούν να γεμίσουν αυτό τους, το κενό. Οι άνθρωποι έγιναν οθόνες. Κι οι οθόνες σύμβολο μοναξιάς. Που πάμε, θεέ μου. Τι "εικόνες" επιτρέπουμε να εισχωρούν στα μάτια μας.... τι "μουσική" στα αυτιά μας....τι "συναισθήματα" στην ψυχή μας. Για κάθε νεα μέρα που ξημερώνει σε αυτόν τον νέο κόσμο, μια παλιά αρχή χάνεται. Οι γυναίκες έχασαν την ομορφιά τους... κι οι άντρες την μπέσα τους. Το δικαίωμα επιλογής τους. Μέσα σε έναν πλαστικό κόσμο,όσο κι αν ψάξεις... Άνθρωπο δεν θα βρεις. Βλέπω τα πρότυπα των νέων πλέον και τρομάζω για κείνους. Αφού αυτοί δεν μπορούν.... Κι εγώ ήμουν παιδί κάποτε. Κι έκανα πολλά. Αλλά οχι ετσι. πλέον έχουν αποθρασυνθεί τελείως όλοι και όλα. Πλέον το χύμα στο κύμα πουλάει αρκεί να έχεις λεφτά. Όπως κι αν είσαι... Ο,τι κι αν είσαι. Όσο πιο διαφορετικός τόσο πιο πολύ πουλάει. Αυτό το διαφορετικό όμως είναι αποτρόπαιο και το ξεφτιλίζει. Κι όσο σκέφτομαι ότι κι εγώ θα ήμουν άλλο ένα κουφάρι στον βωμό της ψευδαληθειας...τόσο χαίρομαι για τις επιλογές μου. Έστω κι αργά. Εμαθα. Άλλωστε αυτό δεν έχει σημασία? Αυτό, που δίνει την αξια στο λάθος. Αυτό που με έφερε στο εδώ. Στην αφύπνιση μου. Η μάθηση! Η ανακάλυψη του ειναι μου. Των δυνατοτήτων μου.
Μεγάλωσα πια κι όλα όσα με κρατούσαν δέσμιο του εαυτού μου, χάθηκαν στην σιγή του παρελθόντος μου. Ο Γολγοθάς μου έφτασε στο τέλος του κι αυτός όπως τόσα και τόσα στην διαδρομή μου αυτή. Άντεξα μέχρι το τέλος κι εμεινα πιστός στις επιλογές μου. Κι ας μην έμειναν αυτές σε μενα. Μπορεί να έχασα πολλά, αλλά στο τέλος έμαθα. Έμαθα τι δεν θα χάσω ποτέ. Κι έμαθα τι πραγματικά ψάχνω....ναι...! Βρίσκοντας όλα όσα μίσησα, καταλαβα που κρύβεται η αγάπη μου. Τώρα που έμαθα τι πάει να πει πίστη. Τώρα μπορώ να πιστέψω. Πριν τρία  χρόνια εφτιαξα μια λίστα. Τώρα επιτέλους την τελειωσα. Κι άξιζε κάθε πόνος. Κάθε δάκρυ. Κάθε τι άσχημο. Έμαθα τι πάει να πει τιμή. Αξία. Την πραγματική τους σημασία κι όχι την ιδεατή που έχουν μάθει οι άνθρωποι να διαιωνίζουν από γενιά σε γενιά. Γι αυτό θέλω να απέχω από αυτό το σάπιο κοσμο του φαίνεσθαι. Δεν αξίζει ούτε ένα μου βλεμμα αυτο το θέατρο του παραλόγου. Προτιμώ να απέχω. Κι ας μην έχω πολλά. Μου αρκεί, με ότι κι αν έχω... να παραμένω ακέραιος. Έκανα λάθη... κι έμαθα. Έκανα σωστα... και θα μάθουν. Ο χρόνος δεν είναι τιμωρός, είναι η αλήθεια που κρύβεται ανάμεσα στον καθρέφτη σου κι εσένα.

Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο.

"Σταματησαν να σε εξαπατουν, Όχι να σε αγαπάνε. Κι εσυ πονάς σαν να έπαψαν να σε αγαπούν άνθρωποι που ποτέ δεν νοιαστηκαν" είπε ο Antonio Porchia. Κι είχε δίκιο. Πόσοι άραγε έχουμε νιώσει αυτού του είδους πόνο. Πονάμε γι αυτούς που αντί να μας συμπονεσουν, προτίμησαν να μας πονέσουν. Όλοι μας έχουμε συναντήσει τετοιους ανθρώπους... Με άλφα μικρό σαν την ψυχη τους.Που έγιναν αφορμη να ολοκληρώσουμε την παλετα των συναισθηματων μας. Πονάμε για πράγματα ασήμαντα που το καταλαβαίνουμε μονάχα όταν είναι ήδη πολύ αργά. Όταν ο χρόνος μας έχει πλέον προσπεράσει. Δίνουμε έμφαση στον στιγμιαίο εγωισμό και χάνουμε το νόημα. Όσο κι αν έχεις πονέσει, καποτε σίγουρα θα έχεις πονέσει καποιον άλλον  κι εσυ όπως και το αντίστροφο. Το μοναδικο συναίσθημα που ειναι ίδιο σε όλους, είναι ο πόνος. Ίσως γι αυτό και να τον χαρίζουμε απλόχερα. Γιατί τον ξέρουμε. Γιατί είναι ένα με μας. Όσο κι αν προσπαθούμε  για το αντίθετο. Πάντα θα έρχεται να μας βροντοφωναζει ότι νίκησε. Κι εμείς προσπαθώντας να τον ξεπεράσουμε αφήνουμε την ζωή μας να περνάει μπροστά από τα μάτια μας. Χάθηκε η μπέσα και το φιλότιμο και την θέση τους πήρε η κακία και ο φθόνος. Κανεις δεν θέλει το καλό του άλλου. Θέλει απλά να μπορεί να τον χειραγωγεί. Η εμπιστοσύνη έσβησε μέσα από τις καρδιές μας και πλέον τίποτα δεν είναι αγνό. Καθαρό. Ο κόσμος που μάθαμε, διαφέρει τόσο από τον κόσμο που ζούμε πλέον. Όλοι και όλα είναι αναλώσιμα. Μέχρι και οι εποχές...άλλαξαν. δεν είναι πλέον 4. Έμεινε μόνο το φθινόπωρο. Κάποιες φορες πιο ήπιο να θυμίζει άνοιξη κι άλλες πάλι σκληρό και τσουχτερό σαν τον χειμώνα που κατοικεί μέσα μας. Μάθαμε να προσαρμοζομαστε αντί να το αλλάζουμε. Μάθαμε να ξεμαθαινουμε αντί να καταλαβαίνουμε εις βάθος. Αλλά τι σημασία έχει? Ποιος μπορεί πραγματικά να καταλάβει τον λήθαργο στον οποίο μπήκαμε μόνοι μας. Τον λήθαργο του ανθρώπινου είδους. Κοιμόμαστε με ματια ανοιχτά και μιλάμε με λέξεις δανεικές η ακόμα και κλεμμένες. Στην εποχή του φαίνεσθαι το είσθε είναι υπό εξαφάνιση. Τι μπορούμε να κάνουμε όμως γι αυτό? Οι επιλογές είναι πολλές. Όπως πάντα. Αλλά πόσο αληθινοί είμαστε με τον εαυτό μας ετσι ώστε να μπορέσουμε να επιλέξουμε την σωστή? Το θέμα δεν είναι ποια θα επιλέξεις. Το θέμα είναι αυτή που θα επιλέξεις να έχεις το θάρρος να την κρατήσεις και να την κάνεις ορόσημο για την ζωή σου. Για να βγεις από τον λήθαργο αρκεί μονάχα να ξυπνήσεις και να ανοίξεις τα μάτια σου. Όχι τα αυτιά σου. Ούτε το στόμα σου. Δεν χρειάζεται να ματώσεις χέρια και πόδια για να πετύχεις. Αρκεί να χρησιμοποιείς το μυαλό σου όπως σχεδιάστηκε να λειτουργεί κι όχι όπως το επαναπρογραμματισαμε. Κι αν κάποιος σταμάτησε να σε "αγαπαει" μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να πονάει. Αξία δίνεις σε αυτόν που μηδενισε την δική σου. Τόσο καιρό προσπαθούσες να πας κόντρα στο Ρέμα μέχρι που λύγισες και άφησες το Ρέμα να σε παρασύρει με όλη του την ορμή. Και τελικά αυτό που φοβόσουν ήταν κι αυτό που σε λυτρωσε. Ξερεις Γιατί? Γιατί αντί να φοβηθεις τα νερά, τα κολύμπησες. Και το Ρέμα έγινε λίμνη. Μια λίμνη μόνο για σένα και για όποιον καταφέρει να φτάσει εκει και να κολυμπήσει μαζί σου. Αναλλοίωτος σε έναν κόσμο αναλώσιμο. Σε έναν κόσμο που το καλοκαίρι ακόμα υπάρχει...

Ουράνιο τόξο

Πέρασε ο καιρός κι η γεύση της ήδη ξεθωριασε από τα χείλη μου. Η μυρωδια της δεν κατακλύζει πλέον καμία μου αίσθηση... Δεν την νιώθω πια... Αλλά ακόμα νιώθω... Στέρεψαν οι θάλασσες στα μάτια μου και η τρέλα άφησε την θέση της στο τίποτα. Κι είμαι καλα με το τίποτα γιατί αυτό το τίποτα κρύβει μέσα του τα πάντα. Όλα όσα σταμάτησα να φοβάμαι. Δεν φοβαμαι πια κι αυτο μου αρκει. Δεν εχω κατι να χασω για να εχω κατι να φοβαμαι. Η να αφηνω να με κυριευει αυτη η μαυριλα που με διαλυει.Λένε όταν αγαπάς κάτι, αστο να φύγει. Αν γυρίσει πίσω είναι δικό σου. Αν δεν γυρίσει τότε δεν ήταν ποτέ. Όχι εγώ δεν συμφωνώ. Όταν αγαπάς κάτι, τίποτα στον κοσμο δεν σε αφήνει να φύγεις. Κι αν φύγει παει να πει ότι δεν σε "αγάπησε" αρκετά -θέλησε ταιριαζει καλυτερα- ώστε να μείνει μαζί σου. Κι έτσι κι εγώ απλα σταματησα να θελω αλλο κι έφυγα. Ναι. Το κατάφερα κι τό. Αυτή τη φορά εφυγα τόσο μακρυα.  Χωρις να κανω ουτε ενα βημα.Καταφερα να την αγαπησω και να την σεβαστω οπως δεν σεβαστηκα ποτε κανεναν ανθρωπο. Ειχα το σθενος και την αντοχη να δωσω ολα οσα ειχα χωρις να με νοιαζει αν χάσω. Κι έχασα. Ολα οσα παλεψα να αποκτησω, σε καποιον αλλον τα χαρισε απλωχερα.Κι αλήθεια δεν με νοιάζει αυτή η αιμοπικρη γεύση. Ηταν η καλύτερη κίνηση που έκανα μέχρι τώρα. Πήρα κάθε τι άσχημο και έφυγα. Τα καλα μου δεν μετρησαν. Ποτε δεν μετρανε. Αλλα τουλαχιστον τα πηρα κι αυτα.Τουλαχιστον Τώρα δεν φοβάμαι. Κι ας επρεπε να την αρνηθω. Με αρνήθηκε πρώτη. Και στο τελος την τελειωσα.Όλοι μας έχουμε και την καλή και την κακη μας πλευρά. Το θέμα είναι ποια επιλέγουμε να φορέσουμε. Κι εγω κουραστηκα να φοραω παντα την πιο αθλια και σκισμενη μου φορεσια.Πόσο δρόμο έπρεπε να διανύσω για να καταλάβω ότι το μονοπάτι στο οποίο βάδιζα...οδηγούσε σε τέλμα. Κι όμως το περπάτησα. Τα κατάφερα Γιατί δεν σταμάτησα να προσπαθώ. Αυτή τη φορά δεν λύγισα. Απλά Άλλαξα τον λόγο που κανω όλη αυτή τη προσπάθεια. Έκανα λάθος. Προσπαθούσα να δείξω ποιος είμαι σε ματια τυφλά. Και πόδια καρφωμένα στο πάτωμα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με τράβηξε σε κείνη εξ αρχής. Αλλά χαίρομαι. Τώρα είμαι πραγματικά ελεύθερος. Τώρα που είδα. Τώρα ξέρω. Και τώρα έμαθα. Και πάλι στο μυαλό μου ήρθε μια μικρή ιστορία που θα θελα να μοιραστώ. Μια ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου να χω συντροφιά κάθε που ένιωθα άσχημα. Μια φορά κι έναν και έναν καιρό, όλοι οι άνθρωποι ήταν χρώματα. Οι κακοί ήταν όλες οι αποχρώσεις του μαύρου και οι καλοί, του άσπρου... Σε μια περίεργη παλέτα που διαμορφωνόταν σύμφωνα με την ψυχη του καθενός καθώς και με το πώς αντιμετώπιζε τον κόσμο γύρω του. Όπως καταλαβαίνεις όλοι άλλαζαν χρωματισμούς  συνεχώς... Κι έτσι κανεις δεν μπορούσε να αναγνωρίσει πλεον κανέναν... Μόνο ένας παρέμενε ίδιος. Περιείχε ισοποσα όλα τα χρωματα
Αλλά δεν άλλαζε ποτέ. Έτσι όλοι οι άλλοι τον κατηγόρησαν ότι αυτός φταίει που ζουν όλοι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Τον έδεσαν στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού και τον άφησαν να τον ξεσκίσουν οι άνεμοι, πιστεύοντας ότι έτσι θα δώσουν λύση στο πρόβλημα τους. Οι άνεμοι έκλαψαν για αυτήν την αδικία κι έτσι τον διαπέρασαν με όλη την ορμή τους και τον έκαναν τόξο στον ουρανό. Μπορεί οι άνθρωποι πλέον αντί για χρώματα να απεκτησαν πρόσωπα αλλά αλήθεια...σταμάτησαν να ζουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων? Μετά  από κάθε βροχή ομως, θα βγαίνει λαμπρό το ουράνιο τόξο να τους δείχνει το λάθος τους. Σε κάθε Κάθε γωνιά του κόσμου... ίδιο κι απαράλλαχτο.

ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ

Αυτή είναι λοιπόν η όψη σου, μοναξιά μου ε;

Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε γνώρισα. Κρυβόσουν και με κοίταζες πίσω από το δέντρο της ζωής μου. Δεν σε είχα αναγνωρίσει τότε. Απλά σου χαμογέλασα. Κι έφυγα για να βαδίσω δρόμους ολόκληρους ψάχνοντας να σε βρω...Κι όμως ήσουν εκεί μπροστά μου. Πως γίνεται να μην σε είδα...Κι όσο σε έψαχνα τόσο με ακολουθούσες. Πάντα κοιτούσα μπροστά...Ποτέ πίσω. Τώρα όμως τα μάτια μου άλλαξαν. Εγώ άλλαξα, η ψυχή μου άλλαξε. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό ή κακό. Τώρα όμως σε είδα.Και δεν με φοβίζεις πια. Ήρθες και με αγκάλιασες και πήρες μακρυα κάθε μου συναίσθημα. Τώρα είμαι δικός σου να πορευτούμε μαζί σε αυτήν την ζωή, μοναξιά μου, κι έτσι δεν θα είμαστε ποτέ ξανά μόνοι. Τώρα ανοίγω το συρτάρι μου και σε βγάζω, αλλά ξέρω πως κανείς δεν θα σε δει. Κανείς δεν θα καταλάβει. Δεν πειράζει. Ξέρω εγώ και μου φτάνει. Σήμερα θα σου πω μια ιστορία που όμοιά της δεν έχεις ξανά ακούσει. 

Πριν από πολλά χρόνια και έτη φωτός μακρυά από την γη, κάπου μέσα στο σύμπαν υπήρχε ένας μικρός μωβ πλανήτης που όμοιός του δεν υπάρχει. Σε αυτόν τον πλανήτη φύτρωνε ένα πολύ σπάνιο και μαγικό λουλούδι. Που όποιος κατάφερνε να το κόψει γινόταν ο απόλυτος άρχοντας όλου του γαλαξία.Πολλοί κοσμοναύτες έψαξαν να το βρουν μα κανείς δεν κατάφερε να βρει έστω τον πλανήτη...Πόσο μάλλον το λουλούδι μέσα του. Κι έτσι αυτή η ιστορία έγινε ένας μύθος που έλεγαν οι μεγάλοι στα παιδιά τους σαν νανούρισμα. Ένα μικρό παιδί μια μέρα αποφάσισε να προσπαθήσει να βρει το λουλούδι κι έτσι έψαξε κάθε γωνιά του σύμπαντος μέχρι να το βρει. Και δεν άργησε να ξημερώσει η μέρα που πάτησε πάνω στον μωβ πλανήτη, Άρχισε να ψάχνει και να ψάχνει αλλά δεν βρήκε ίχνος ζωής. Δεν υπήρχε χώμα ή νερο. Υπήρχε μόνο μια άμορφη μάζα ενέργειας σαν ένα πυκνό μωβ σύνεφο που στέκεται στην ίδια ακριβώς θέση μεσα στον χωροχρόνο. Ένιωσε την απογοήτευση να κυλάει μέσα του. Έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για ένα λουλουδι που δεν άνθισε ποτέ. Ένα δακρυ κυλησε και τότε μέσα από τον μωβ καπνό βγήκε μία γυναικεία φιγούρα που δύσκολα μπορούσε κάποιος να την δει καθαρά.

-Απαγορεύονται τα δάκρυα, του είπε.

-Γιατί? της απάντησε με ένα βλέμμα απορίας, αλλα απάντηση δεν πήρε.

Βούτηξε μέσα στον πυρήνα του πλανήτη κι ήταν λες και μπήκε σε έναν ανεμοστρόβιλο. έβλεπε την φιγούρα να γυρνάει γύρω του κι όσο άνοιγε τα χέρια του να την φτάσει τόσο απομακρυνόταν.

-Που μπορώ να βρω το μαγικό λουλούδι έτσι ώστε να το κόψω και να γίνω ο άρχοντας του γαλαξία;

-Μέσα σου...Αρκεί να μην ξεχνάς να το ποτίζεις.

Η φιγούρα έγινε μια αχτίδα φωτός και κρύφτηκε μέσα στο δάκρυ που κύλησε πριν κι έμεινε να αιωρείται στην μέση του ανεμοστρόβιλου.

Το παιδί φυλάκισε το δάκρυ μέσα στο κουτάκι της ψυχής του και ξεκίνησε για το ταξίδι του γυρισμού. Όταν έφτασε σπίτι όλοι έτρεξαν να δουν το λουλούδι ή να τον κοροϊδέψουν που έδωσε τόση αξία σε έναν μύθο κι έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι χωρίς λόγο. Ο καθένας για τον δικό του σκοπό. Τότε το παιδί άνοιξε το κουτάκι, τους έδειξε το μωβ δάκρυ και τους είπε.

Μέχρι τώρα κανείς δεν μπόρεσε να τον βρει γιατί έψαχναν σε λάθος μέρος. Δεν υπήρχε πυξίδα να σε οδηγήσει εκεί ούτε μέσο να σε φτάσει στο σημείο που βρισκόταν. Έπρεπε να κλείσεις τα μάτια και να βουτήξεις στο κενό κοιτώντας το λουλούδι κι έτσι ο πλανήτης θα ερχόταν σε σένα. Όπως κι έγινε. Και το λουλούδι δεν μπορείς να το κόψεις γιατί δεν φυτρώνει σε χώμα, αλλά στην ψυχή σου. Γι'αυτό απαγορεύεται να κλαις. Γιατί κάθε δάκρυ που σπαταλάς το ξεραίνει... και πρέπει να το ποτίζεις. Πρέπει να το φροντίζεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κατακτήσεις την αστείρευτη του δύναμη.

ΝΙΝΟ Ξυπολιτάς - Θάνος Παπανικολάου - Κρύβομαι Κάτω Απ' Τη Βροχή - Offic...

Το χρυσόψαρο

Ηρέμησα!

Η καταιγίδα κόπασε μέσα μου και είμαι ακόμα εδώ.

Δεν χάθηκα μέσα στην μπόρα. Κανένας άνεμος δεν με πήρε μακρυά αυτή τη φορά. 

Έμεινα και πάλεψα με τα τέρατα. 

Νίκησα!

Μπορεί να έχασα κάθε μάχη όμως δεν ηττήθηκα ούτε μία φορά. Δεν το επέτρεψα. Κι ας λύγισα. Δεν το έσπασα εγώ το γυαλί γιατί αυτό το γυαλί έσπαγε από μέσα προς τα έξω. Το μοναδικό που ήθελα να κάνω κομμάτια μήπως να βγεις από την φυλακή σου κι εγώ απ'την δική μου.

Μπορεί πλέον τα χρώματα να ξεθώριασαν κι η μουσική να μην μυρίζει γιασεμί αλλά... Είμαι εδώ.
Δεν χρειάστηκε ανθρώπινο στόμα, μα ουράνιο χάδι και με αγκάλιασε τόσο σφιχτά...την πιο κρύα νύχτα της καρδιάς μου. Ήταν εκεί... Στην άκρη των πάντων και στο κέντρο του τίποτα. Ένα μικρό παιδί να σκαλίζει αρχικά στο παγκάκι. Άραγε ποιος θα καταλάβει. Ακόμα κι αυτό το παιδί δεν καταλαβαίνει τι κανει. Πληγές σκαλίζει. και μετά πως θα ξεχάσει...Αυτό μου θύμισε μιαν ιστορία. 

Κάπου...Κάποτε, στον πιο δυσπρόσιτο αλλά μαγικό ύφαλο εμφανίστηκαν τα πρώτα χρυσόψαρα.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν φημίζονται για την μνήμη τους, όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. 

Κάποτε είχαν την πιο λεπτομερή μνήμη, ακριβείας, από κάθε άλλο ψάρι σε κάθε ωκεανό. Ήταν ικανά να χαρτογραφούν μίλια θάλασσας ακόμα και στα πιο βαθιά και μαύρα νερά!Ήταν ατρόμητα και ακούραστα κι είχαν την ελευθερία να πηγαίνουν όπου θέλουν. Κατά έναν μαγικό τρόπο όλα συνδεόντουσαν μεταξύ τους οπότε ανά πάσα στιγμή μπορούσαν να βρουν το ένα το άλλο όπου κι αν βρισκόντουσαν.Μπορούσαν να νιώσουν το ένα το άλλο όσα μίλια κι αν τα χώριζαν. Για να έχουν αυτήν την ικανότητα είχαν έναν απαράβατο και μοναδικό κανόνα. Απαγορευόταν να μιλάνε σε άλλα ψάρια που δεν ανήκαν στο είδος τους.. Σε μία νυχτερινή καταγραφή ένα μικρό χρυσόψαρο πιάστηκε στο αγκίστρι ενός ψαρά αλλά ένα καβούρι έκοψε με τις δαγκάνες του τη πετονιά και το ελευθέρωσε. Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα έγιναν αχώριστοι! οι καλύτεροι φίλοι. Το μικρό χρυσόψαρο άρχισε να μαθαίνει νέα πράγματα με τον καινούριο του φίλο και σταμάτησε να χαρτογραφεί την θάλασσα. Άρχισε να ζει! βρήκε ένα νόημα στο κολύμπι του. Δεν χαρτογραφούσε νερό, αλλά εμπειρίες, Κι ήταν πολλές. Πάρα πολλές, αλήθεια. Κι ήταν όλες τόσο, μα τόσο όμορφες. Τα άλλα χρυσόψαρα όμως το κατάλαβαν κι έτσι το έκλεισαν μέσα σε μία γυάλα, για τιμωρία, να βλέπει μόνο το είδωλό του χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από αυτό, για να καταλάβει "ο παραβάτης" την μοναδικότητα του είδους. Κανένας δεν μπορούσε να το βγάλει παρά μονάχα το ίδιο. Το καβούρι ήταν εκεί απέναντί του. Προσπαθούσε να την σπάσει και να το βγάλει έξω. Του έδινε δύναμη να προσπαθήσει να δραπετεύσει θυμίζοντάς του όλες τις στιγμές που δημιούργησαν στον χάρτη τους. Όσο πιο πολύ προσπαθούσε, όμως, τόσο θόλωνε η γυάλα μέχρι που το σκοτάδι την κάλυψε όλη κι έτσι δεν μπορούσαν να δουν ή να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Ο καιρός πέρασε και το χρυσόψαρο εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια να βγει από αυτήν. Πίστευε πως πλέον το καβούρι είχε βαρεθεί κι είχε φύγει μακρυά και φοβήθηκε τόσο που απλά παραιτήθηκε και προτίμησε να κοιτάζει την θολή του αντανάκλαση παρακαλώντας τα κύματα να πάρουν μαζί τους την μνήμη του. Δεν ένιωθε μοναδικός. Ένιωθε μόνος. Κατηγορούσε το καβούρι που δεν το έσωσε κι αυτή τη φορά. Το φώναζε όμως κανείς δεν ακουγόταν. κι αυτό δεν το άντεχε. Φοβόταν τόσο για να ρισκάρει να την σπάσει μόνο του.Κι έτσι μετέτρεψε τον φόβο σε θυμο. Βόλευε να έχει κάποιον να κατηγορεί. Το έκανε στιγμιαία πιο εύκολο μέχρι που άρχισε να θυμάται. Κάθε μικρη λεπτομέρεια και δεν το άντεχε ούτε αυτό. Μια μέρα οι θάλασσες το λυπηθήκαν. Η ευχή του έγινε πραγματικότητα κι έτσι σταμάτησε να θυμάται γιατί  είναι λυπημένο, μέχρι που σταμάτησε τελείως να νιώθει έστω και το παραμικρό. "αν δεν θυμάσαι κάτι που σε πονάει, δεν έχεις λόγο πονάς" είπε. Λίγα καλοκαίρια μετά ένας ψαράς βρήκε την γυάλα και δίπλα ένα κέλυφος καβουριού. έτσι πήρε την γυάλα και την έβαλε στο σπίτι του πάνω στο τραπέζι και το κέλυφος το καθάρισε και το έβαλε μέσα στην γυάλα. Το χρυσόψαρο δεν ήξερε τι ήταν αυτό και δεν μπόρεσε να θυμηθεί και ποτέ, γιατί την σκέψη του την χάρισε μια νύχτα σε ένα κύμα... απλά και μόνο επειδή εγκατέλειψε την προσπάθεια να σπάσει την γυάλα.Αν συνέχιζε λίγο ακόμα ίσως και να τα είχε καταφέρει. Κάποια ραγίσματα υπήρχαν πάνω της που λίγο ήθελε και θα έσπαγε, αλλά ο ψαράς την έφτιαξε  και την έκανε σαν καινούρια. Έβαλε μέσα πολλά όμορφα πράγματα να την κάνει να μοιάζει με τον ωκεανό. Αυτό που δεν μπορούσε να καταλάβει όμως το χρυσόψαρο ήταν ένα πράγμα. Κάθε μέρα κοιμόταν και κάθε μέρα ξυπνούσε με αυτήν την απορία. Γιατί ένιωθε τον ωκεανό μόνο μέσα στο κέλυφος....

Ομορφιά

-Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποιος είναι ο πιο όμορφος άνθρωπος σε ολόκληρο το σύμπαν?
-Κανείς.

https://www.youtube.com/watch?v=VA3TsMkC-90

Η ομορφιά - όπως και πολλά άλλα- στις μέρες μας, έχει χάσει την αξία της.
Δεν υπάρχει κανένα καλούπι που να μπορεί να την χωρέσει. Κι όμως την έκλεισαν σε βιτρίνες και την έντυσαν με ασχήμια. Τοσα συντηρητικά που ο κόσμος έχασε την γεύση του. Τι γεύση άραγε θα είχε χωρίς όλα αυτα? Τι λέω πάλι θα μου πεις. Τι ασυναρτησίες κολυμπάνε μέσα στην σκέψη μου... Δεν ξέρω...Είναι που δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα. Ένας κόμπος στον λαιμό μου κι ένας βράχος στο στήθος με κρατάνε σιωπηλό. Γίναν όλα τόσο ρηχά. Έχω περάσει όλη μου την ζωή να μελετάω ανθρώπους κι ακόμα κάθε μέρα με εκπλήσσουν. Θα σου πω μια ιστορία από αυτές που ξέρω ότι σ'αρέσουν. Μια ιστορία που μέσα της θα ψάξεις για κάποιο νόημα, δίχως να υπάρχει νόημα.

Κάποτε σε ένα μακρινό μέρος υπήρχε ένας κήπος που μέσα σε αυτόν τον κήπο φύτρωναν τα πιο όμορφα, τα πιο εύοσμα λουλούδια. Μέσα του,ζούσε ένα ξωτικό. Σε εκείνο τον κόσμο γεμάτο όμορφες νεράιδες, δεν υπήρχε χώρος για μικρά άσχημα ξωτικά. Κι έτσι έφτιαξε έναν μικρόκοσμο που ήταν όλος,μα όλος, δικός του. Κάθε πρωί τους τραγουδούσε κι όσο τους τραγουδούσε τόσο άνθιζαν και κάθε βράδυ τα νανούριζε με στιχάκια "δάκρυνα". Όλοι περνούσαν και κοιτούσαν τον κήπο του, αλλά κανείς δεν έμπαινε, ποτέ ,μέσα. Φοβόντουσαν βλέπεις. Μία μικρή νεράιδα όμως έβαλε ένα στοίχημα να μπει κλεφτά και να κλέψει το πιο όμορφο λουλούδι απ'όλα. Έτσι μια νυχτιά μπήκε κλεφτά μέσα στον κήπο του, αλλά πριν προλάβει να το κόψει,την έκοψε αυτό κι αμέσως μάτωσε κι έχασε την δύναμή της. Το ξωτικό την είδε και την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή αλλά ήξερε τους σκοπούς της κι αυτό τον εξόργιζε. Είχε νευριάσει τόσο πολύ.. Πως κατάφερε και μπήκε; Πως δεν καταφερε να την κρατησει μακρυά; πριν προλαβει να ματώσει τον κήπο του. Την άφησε να δει τόσα πολλά. Εκείνη φοβήθηκε από την όψη του, όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να περιμένει πότε θα την αφήσει να φύγει. Φοβόταν να του πει ότι δεν ήθελε να είναι εκεί. Ήθελε μόνο εκείνο το λουλούδι. Τίποτα άλλο, αλλά τι να πει... Όσο την πλησίαζε τόσο κούρνιαζε στην γωνία γεμάτη φόβο. Πίστευε ότι θα της κάνει κακό. Τόσα έλεγαν για εκείνον, αλλά ποτέ κανείς δεν τον είχε δεί από κοντά. Κι όσοι τον είδαν, δεν χρειάστηκε να βγουν ποτέ μέσα από τον κήπο του. Ίσως γι'αυτό τον φοβόντουσαν όλοι. Γιατί κάποτε είχαν δει κάποιους, κάποτε να μπαίνουν και δεν βγήκαν ποτέ.
-Αυτό είναι τριαντάφυλλο, της είπε. Κι έβγαλε ένα ένα τα αγκάθια και της το έδωσε πίσω. Καθάρισε το αίμα από τα χέρια της κι εκείνη έμεινε να τον κοιτάζει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε γύρω της. Ένας μικρός παράδεισος γεμάτος χρώματα,γεύσεις, μουσικές πινελιές πάνω σ'εναν ασύμμετρο καμβά φτιαγμένο από γη. Η τέχνη της φύσης κι αυτός η γέννησή όλων!
Ήθελε να τον εξερευνήσει. Τώρα που έμαθε να μην πληγώνεται, ένα λουλούδι δεν της ήταν αρκετό. Τα ήθελε όλα! Κι έτσι έκανε. Παρ' όλη την θαλπωρή και την εμπιστοσύνη που της έδειξε εκείνη προτίμησε να κόψει όλα τα λουλούδια και να τρέξει μακρυά. Λίγο πριν φύγει βλέπει το ξωτικό να την κοιτάζει στην πόρτα. "Άσε με να φύγω" φώναξε κι εκείνο έκανε στην άκρη χωρίς να πει κουβέντα. Άφησε την σιωπή να πει όλα όσα άξιζε να ειπωθούν. Αμέσως έτρεξε στο σπίτι της χωρίς να κοιτάξει πίσω να δει...ότι είχε μείνει εκεί να την κοιτάζει να φεύγει και μαζί της να παίρνει όλα τα λουλούδια του αφήνοντας τον με σκέτο χώμα. Μόλις έφτασε, πέταξε γρήγορα τα λουλούδια μέσα στην ντουλάπα της έτσι ώστε κανείς να μην δει τι έκανε. Μόνο εκείνη... κάθε φορά που θα άνοιγε τα φύλλα της. Δεν ήξερε όμως ότι αν κόψεις ένα λουλούδι θα μαραθεί. Δεν άργησε ο καιρός που έχασαν την λάμψη τους και έτσι μαράθηκαν.Τότε γύρισε πίσω και τον είδε εκεί στον κήπο του να τραγουδάει στο χώμα. Ίσα που μπορούσε να κρυφοκοιτάξει.Αυτή τη φορά το ξωτικό είχε πάρει τα μέτρα του, αλλά είδε κλεφτά μέσα στο χώμα κάτι να φυτρώνει. Όσο κι αν χτύπησε, κανείς δεν της άνοιξε. Έμεινε απλά να κρυφοκοιτάζει το χώμα να παίρνει χρώμα μέρα με τη μέρα και να γίνεται αυτός ο μαγικός κήπος ξανά από την αρχή.
Βλέπεις μπορεί η ομορφιά των λουλουδιών να σε σαγηνεύει να κάνεις το λάθος να τα κόψεις και να τα πάρεις μαζί σου... Να κλέψεις λίγη από την ομορφιά τους...Αλλά αυτό που τα κάνει όμορφα είναι το χώμα...Εκεί κρύβεται όλη η ομορφιά της ζωής.

"είμαι καλά"

Είμαι καλά, φώναξα. . .

Κι ο καθρέφτης μου γέλασε τόσο δυνατά που έσπασε.

 Έμεινα για ώρα να κοιτάζω το πρόσωπο μου μέσα από τις ρωγμές του.

 Πόσο άλλαξε η μορφή μου. Που να δεις η ψυχή μου πόσο άλλαξε. Θέλω να κοιτάξω αλλού αλλά το βλέμμα μου μένει πάντα εκεί. Καρφωμένο. Σε μια μορφή που δεν αναγνωρίζω. 

Αποτυπώθηκε ο πόνος πάνω μου... Μέσα μου και πλέον έγινε ένα μαζί μου. 

Φωνάζω "είμαι καλά" και τα δάκρυά μου δεν λένε να σταματήσουν. Δημιουργούν ένα ποτάμι ονείρων στα μαγουλά μου. Που καταλήγει στο στήθος μου και γίνεται λίμνη που μέσα της πνίγομαι.Ο θυμός αυτός δεν λέει να κοπάσει. γιατί? Αφού το φωνάζω.

 "Είμαι καλά".

 Αναπνέω και υπάρχω. Ξυπνάω μαζί με τον ήλιο και κρατάω όσo το δυνατον περισσότερη παρέα μπορώ, στο φεγγάρι. Κι άντε πάλι, ξανά από την αρχή. Δεν με απασχολεί το ενδιάμεσο. Όχι πια. Τώρα ξέρω κι είμαι καλά με αυτό. Αυτό το τίποτα, αυτό το κενό. Δεν με ενδιαφέρει πια ποιος θέλει να μοιράζεται τον χρόνο του μαζί μου. Ποιος είναι εκεί, γιατί εδώ δεν θα μπορέσει κανείς να είναι. Όσο κι αν θέλει όσο χρόνο και θέληση έχει. Δεν έχω εγώ. "ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ" και για να το κάνω αυτό έπρεπε να ξεριζώσω από μέσα μου κάθε μου "συναίσθυμα", κάθε μου ευχή. 

Οι στίχοι μου έγιναν τείχη κι η ανάσα μου καημός, αλλά "είμαι καλά".

Τα όνειρά μου πήραν την μορφή του χειρότερού μου εφιάλτη, αλλά "είμαι καλά".

Το στόμα μου ζέχνει σιωπή, αλλά "είμαι καλά".

Τι κι αν υπάρχουν αυτιά που ακούνε; Μάτια να βλέπουν ήθελα. 

Να μπορούν να διακρίνουν κι όχι, απλά, να κρίνουν. 

Έναν άνθρωπο να γίνω ο κόσμος του και να γίνει ο δικός μου. Δεν ψάχνω μια καρδια να με αγαπήσει. Ούτε μια δύναμη να με αντέξει. Δυο μάτια να με δουν και μια ψυχή να με νιώσει θέλω. 

Να με πάρει μιαν αγκαλιά και απλά να μείνει εδώ... Για πάντα. Να δει τον χειρότερο μου εαυτό αλλά να επιλέξει να μου βγάζει τον καλύτερο, όχι απλά μια μέρα. Κάθε μέρα. Όχι γιατί είμαι πολλά περισσότερα από αυτό. αλλά γιατί θα είμαι πολλά περισσότερα γι'αυτόν τον έναν άνθρωπο που θα με κάνει να μείνω και να του δώσω όλα όσα μάζεψα με αντίτιμο την ψυχή μου. Δεν θέλω κάποιον να επουλώσει τις πληγές μου. Ούτε να με συντροφεύσει σε ένα ταξίδι στ 'άστρα. Θέλω να γίνει το τραίνο που θα ταξιδέψω μαζί του μέχρι την τελευταία μου στάση. Κι ας μην με αγαπήσει ποτέ. Μου αρκεί να είναι εδώ. Όχι εκεί. Εκεί είναι τόσοι... Εκτός από μένα.Μια φωνή...να δώσει πνοή στον καθρέφτη μου και να φωναξει ...

"ΌΧΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ. ΑΛΛΑ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ".

Ξημέρωμα

Κι ο ήλιος ξεπροβάλλει δειλά...
Κι η νύχτα απλώνει ξανά τον μανδύα της και τον σκεπάζει...
Κι όμως, κοίταξέ τον...
Βγαίνει ξανά και ξανά...
Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...
Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει...
Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....
Αν μπορούσα να γίνω κάτι, σιγουρα, θα'θελα να'μαι ο ήλιος...
Κι αν όχι αυτός...Έστω μια του αχτίδα.
Που το φως μου θα δίνει ζωή, σε ό,τι αγγίζει.
Το σκοτάδι να μην είναι ικανό να με σταματήσει, να λάμπω.
Να παίρνω δύναμη από την ίδια μου την ύπαρξη.
Να μην έχω ανάγκη κανέναν, κι όμως όλη μου η υπόσταση να είναι τόσο...Αναγκαία!
Και δεν είναι η ακόρεστη δίψα του εαυτού μου, για επιβεβαίωση, αυτή που μιλάει.
Όχι. Αυτό είναι κάτι άλλο...
Πιο δυνατό...Πιο μεγάλο...
Είναι κάτι το ουσιώδες...
Κάτι που αξίζει να ειπωθεί...Κι ας μην ακουστεί...
Δεν με πειράζει...Αρκεί να φύγει το σκοτάδι...
Κουράστηκα να είμαι θλιμμένος.
Να πέφτω, να σηκώνομαι και να παραμένω μουντός.
Ακλόνητος.
Να μεταβάλλονται όλα γύρω μου... Εκτός από μένα.
Νιώθω σαν το φεγγάρι.
Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?
Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...
Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...
Αλλά μέχρι εκεί... 
Μετά κι αυτό χάνεται...
Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα

Άραγε κι ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?
Είναι πάντα τόσο φωτεινός...
Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?
Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...
Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...
Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.
Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...
Δεν είναι όμως και...Ήλιος!
Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, πως θα ένιωθε?
Θέλω τόσο πολύ να του μοιάσω κι όμως δεν σκέφτηκα πως είναι να νιώθεις τόσο ανυπέρβλητος. Πως διαχειρίζεσαι τόση, και τέτοια δύναμη...
Πως αντέχεις να εξαλείφεις, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρεις ότι λίγες ώρες μετά θα σε ξανακαλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...
Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...