-Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποιος είναι ο πιο όμορφος άνθρωπος σε ολόκληρο το σύμπαν?
-Κανείς.
https://www.youtube.com/watch?v=VA3TsMkC-90
Η ομορφιά - όπως και πολλά άλλα- στις μέρες μας, έχει χάσει την αξία της.
Δεν υπάρχει κανένα καλούπι που να μπορεί να την χωρέσει. Κι όμως την έκλεισαν σε βιτρίνες και την έντυσαν με ασχήμια. Τοσα συντηρητικά που ο κόσμος έχασε την γεύση του. Τι γεύση άραγε θα είχε χωρίς όλα αυτα? Τι λέω πάλι θα μου πεις. Τι ασυναρτησίες κολυμπάνε μέσα στην σκέψη μου... Δεν ξέρω...Είναι που δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα. Ένας κόμπος στον λαιμό μου κι ένας βράχος στο στήθος με κρατάνε σιωπηλό. Γίναν όλα τόσο ρηχά. Έχω περάσει όλη μου την ζωή να μελετάω ανθρώπους κι ακόμα κάθε μέρα με εκπλήσσουν. Θα σου πω μια ιστορία από αυτές που ξέρω ότι σ'αρέσουν. Μια ιστορία που μέσα της θα ψάξεις για κάποιο νόημα, δίχως να υπάρχει νόημα.
Κάποτε σε ένα μακρινό μέρος υπήρχε ένας κήπος που μέσα σε αυτόν τον κήπο φύτρωναν τα πιο όμορφα, τα πιο εύοσμα λουλούδια. Μέσα του,ζούσε ένα ξωτικό. Σε εκείνο τον κόσμο γεμάτο όμορφες νεράιδες, δεν υπήρχε χώρος για μικρά άσχημα ξωτικά. Κι έτσι έφτιαξε έναν μικρόκοσμο που ήταν όλος,μα όλος, δικός του. Κάθε πρωί τους τραγουδούσε κι όσο τους τραγουδούσε τόσο άνθιζαν και κάθε βράδυ τα νανούριζε με στιχάκια "δάκρυνα". Όλοι περνούσαν και κοιτούσαν τον κήπο του, αλλά κανείς δεν έμπαινε, ποτέ ,μέσα. Φοβόντουσαν βλέπεις. Μία μικρή νεράιδα όμως έβαλε ένα στοίχημα να μπει κλεφτά και να κλέψει το πιο όμορφο λουλούδι απ'όλα. Έτσι μια νυχτιά μπήκε κλεφτά μέσα στον κήπο του, αλλά πριν προλάβει να το κόψει,την έκοψε αυτό κι αμέσως μάτωσε κι έχασε την δύναμή της. Το ξωτικό την είδε και την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή αλλά ήξερε τους σκοπούς της κι αυτό τον εξόργιζε. Είχε νευριάσει τόσο πολύ.. Πως κατάφερε και μπήκε; Πως δεν καταφερε να την κρατησει μακρυά; πριν προλαβει να ματώσει τον κήπο του. Την άφησε να δει τόσα πολλά. Εκείνη φοβήθηκε από την όψη του, όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να περιμένει πότε θα την αφήσει να φύγει. Φοβόταν να του πει ότι δεν ήθελε να είναι εκεί. Ήθελε μόνο εκείνο το λουλούδι. Τίποτα άλλο, αλλά τι να πει... Όσο την πλησίαζε τόσο κούρνιαζε στην γωνία γεμάτη φόβο. Πίστευε ότι θα της κάνει κακό. Τόσα έλεγαν για εκείνον, αλλά ποτέ κανείς δεν τον είχε δεί από κοντά. Κι όσοι τον είδαν, δεν χρειάστηκε να βγουν ποτέ μέσα από τον κήπο του. Ίσως γι'αυτό τον φοβόντουσαν όλοι. Γιατί κάποτε είχαν δει κάποιους, κάποτε να μπαίνουν και δεν βγήκαν ποτέ.
-Αυτό είναι τριαντάφυλλο, της είπε. Κι έβγαλε ένα ένα τα αγκάθια και της το έδωσε πίσω. Καθάρισε το αίμα από τα χέρια της κι εκείνη έμεινε να τον κοιτάζει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε γύρω της. Ένας μικρός παράδεισος γεμάτος χρώματα,γεύσεις, μουσικές πινελιές πάνω σ'εναν ασύμμετρο καμβά φτιαγμένο από γη. Η τέχνη της φύσης κι αυτός η γέννησή όλων!
Ήθελε να τον εξερευνήσει. Τώρα που έμαθε να μην πληγώνεται, ένα λουλούδι δεν της ήταν αρκετό. Τα ήθελε όλα! Κι έτσι έκανε. Παρ' όλη την θαλπωρή και την εμπιστοσύνη που της έδειξε εκείνη προτίμησε να κόψει όλα τα λουλούδια και να τρέξει μακρυά. Λίγο πριν φύγει βλέπει το ξωτικό να την κοιτάζει στην πόρτα. "Άσε με να φύγω" φώναξε κι εκείνο έκανε στην άκρη χωρίς να πει κουβέντα. Άφησε την σιωπή να πει όλα όσα άξιζε να ειπωθούν. Αμέσως έτρεξε στο σπίτι της χωρίς να κοιτάξει πίσω να δει...ότι είχε μείνει εκεί να την κοιτάζει να φεύγει και μαζί της να παίρνει όλα τα λουλούδια του αφήνοντας τον με σκέτο χώμα. Μόλις έφτασε, πέταξε γρήγορα τα λουλούδια μέσα στην ντουλάπα της έτσι ώστε κανείς να μην δει τι έκανε. Μόνο εκείνη... κάθε φορά που θα άνοιγε τα φύλλα της. Δεν ήξερε όμως ότι αν κόψεις ένα λουλούδι θα μαραθεί. Δεν άργησε ο καιρός που έχασαν την λάμψη τους και έτσι μαράθηκαν.Τότε γύρισε πίσω και τον είδε εκεί στον κήπο του να τραγουδάει στο χώμα. Ίσα που μπορούσε να κρυφοκοιτάξει.Αυτή τη φορά το ξωτικό είχε πάρει τα μέτρα του, αλλά είδε κλεφτά μέσα στο χώμα κάτι να φυτρώνει. Όσο κι αν χτύπησε, κανείς δεν της άνοιξε. Έμεινε απλά να κρυφοκοιτάζει το χώμα να παίρνει χρώμα μέρα με τη μέρα και να γίνεται αυτός ο μαγικός κήπος ξανά από την αρχή.
Βλέπεις μπορεί η ομορφιά των λουλουδιών να σε σαγηνεύει να κάνεις το λάθος να τα κόψεις και να τα πάρεις μαζί σου... Να κλέψεις λίγη από την ομορφιά τους...Αλλά αυτό που τα κάνει όμορφα είναι το χώμα...Εκεί κρύβεται όλη η ομορφιά της ζωής.
-Κανείς.
https://www.youtube.com/watch?v=VA3TsMkC-90
Η ομορφιά - όπως και πολλά άλλα- στις μέρες μας, έχει χάσει την αξία της.
Δεν υπάρχει κανένα καλούπι που να μπορεί να την χωρέσει. Κι όμως την έκλεισαν σε βιτρίνες και την έντυσαν με ασχήμια. Τοσα συντηρητικά που ο κόσμος έχασε την γεύση του. Τι γεύση άραγε θα είχε χωρίς όλα αυτα? Τι λέω πάλι θα μου πεις. Τι ασυναρτησίες κολυμπάνε μέσα στην σκέψη μου... Δεν ξέρω...Είναι που δεν μπορώ να το συνηθίσω με τίποτα. Ένας κόμπος στον λαιμό μου κι ένας βράχος στο στήθος με κρατάνε σιωπηλό. Γίναν όλα τόσο ρηχά. Έχω περάσει όλη μου την ζωή να μελετάω ανθρώπους κι ακόμα κάθε μέρα με εκπλήσσουν. Θα σου πω μια ιστορία από αυτές που ξέρω ότι σ'αρέσουν. Μια ιστορία που μέσα της θα ψάξεις για κάποιο νόημα, δίχως να υπάρχει νόημα.
Κάποτε σε ένα μακρινό μέρος υπήρχε ένας κήπος που μέσα σε αυτόν τον κήπο φύτρωναν τα πιο όμορφα, τα πιο εύοσμα λουλούδια. Μέσα του,ζούσε ένα ξωτικό. Σε εκείνο τον κόσμο γεμάτο όμορφες νεράιδες, δεν υπήρχε χώρος για μικρά άσχημα ξωτικά. Κι έτσι έφτιαξε έναν μικρόκοσμο που ήταν όλος,μα όλος, δικός του. Κάθε πρωί τους τραγουδούσε κι όσο τους τραγουδούσε τόσο άνθιζαν και κάθε βράδυ τα νανούριζε με στιχάκια "δάκρυνα". Όλοι περνούσαν και κοιτούσαν τον κήπο του, αλλά κανείς δεν έμπαινε, ποτέ ,μέσα. Φοβόντουσαν βλέπεις. Μία μικρή νεράιδα όμως έβαλε ένα στοίχημα να μπει κλεφτά και να κλέψει το πιο όμορφο λουλούδι απ'όλα. Έτσι μια νυχτιά μπήκε κλεφτά μέσα στον κήπο του, αλλά πριν προλάβει να το κόψει,την έκοψε αυτό κι αμέσως μάτωσε κι έχασε την δύναμή της. Το ξωτικό την είδε και την ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή αλλά ήξερε τους σκοπούς της κι αυτό τον εξόργιζε. Είχε νευριάσει τόσο πολύ.. Πως κατάφερε και μπήκε; Πως δεν καταφερε να την κρατησει μακρυά; πριν προλαβει να ματώσει τον κήπο του. Την άφησε να δει τόσα πολλά. Εκείνη φοβήθηκε από την όψη του, όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να περιμένει πότε θα την αφήσει να φύγει. Φοβόταν να του πει ότι δεν ήθελε να είναι εκεί. Ήθελε μόνο εκείνο το λουλούδι. Τίποτα άλλο, αλλά τι να πει... Όσο την πλησίαζε τόσο κούρνιαζε στην γωνία γεμάτη φόβο. Πίστευε ότι θα της κάνει κακό. Τόσα έλεγαν για εκείνον, αλλά ποτέ κανείς δεν τον είχε δεί από κοντά. Κι όσοι τον είδαν, δεν χρειάστηκε να βγουν ποτέ μέσα από τον κήπο του. Ίσως γι'αυτό τον φοβόντουσαν όλοι. Γιατί κάποτε είχαν δει κάποιους, κάποτε να μπαίνουν και δεν βγήκαν ποτέ.
-Αυτό είναι τριαντάφυλλο, της είπε. Κι έβγαλε ένα ένα τα αγκάθια και της το έδωσε πίσω. Καθάρισε το αίμα από τα χέρια της κι εκείνη έμεινε να τον κοιτάζει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε γύρω της. Ένας μικρός παράδεισος γεμάτος χρώματα,γεύσεις, μουσικές πινελιές πάνω σ'εναν ασύμμετρο καμβά φτιαγμένο από γη. Η τέχνη της φύσης κι αυτός η γέννησή όλων!
Ήθελε να τον εξερευνήσει. Τώρα που έμαθε να μην πληγώνεται, ένα λουλούδι δεν της ήταν αρκετό. Τα ήθελε όλα! Κι έτσι έκανε. Παρ' όλη την θαλπωρή και την εμπιστοσύνη που της έδειξε εκείνη προτίμησε να κόψει όλα τα λουλούδια και να τρέξει μακρυά. Λίγο πριν φύγει βλέπει το ξωτικό να την κοιτάζει στην πόρτα. "Άσε με να φύγω" φώναξε κι εκείνο έκανε στην άκρη χωρίς να πει κουβέντα. Άφησε την σιωπή να πει όλα όσα άξιζε να ειπωθούν. Αμέσως έτρεξε στο σπίτι της χωρίς να κοιτάξει πίσω να δει...ότι είχε μείνει εκεί να την κοιτάζει να φεύγει και μαζί της να παίρνει όλα τα λουλούδια του αφήνοντας τον με σκέτο χώμα. Μόλις έφτασε, πέταξε γρήγορα τα λουλούδια μέσα στην ντουλάπα της έτσι ώστε κανείς να μην δει τι έκανε. Μόνο εκείνη... κάθε φορά που θα άνοιγε τα φύλλα της. Δεν ήξερε όμως ότι αν κόψεις ένα λουλούδι θα μαραθεί. Δεν άργησε ο καιρός που έχασαν την λάμψη τους και έτσι μαράθηκαν.Τότε γύρισε πίσω και τον είδε εκεί στον κήπο του να τραγουδάει στο χώμα. Ίσα που μπορούσε να κρυφοκοιτάξει.Αυτή τη φορά το ξωτικό είχε πάρει τα μέτρα του, αλλά είδε κλεφτά μέσα στο χώμα κάτι να φυτρώνει. Όσο κι αν χτύπησε, κανείς δεν της άνοιξε. Έμεινε απλά να κρυφοκοιτάζει το χώμα να παίρνει χρώμα μέρα με τη μέρα και να γίνεται αυτός ο μαγικός κήπος ξανά από την αρχή.
Βλέπεις μπορεί η ομορφιά των λουλουδιών να σε σαγηνεύει να κάνεις το λάθος να τα κόψεις και να τα πάρεις μαζί σου... Να κλέψεις λίγη από την ομορφιά τους...Αλλά αυτό που τα κάνει όμορφα είναι το χώμα...Εκεί κρύβεται όλη η ομορφιά της ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου