ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ

Αυτή είναι λοιπόν η όψη σου, μοναξιά μου ε;

Θυμάμαι την πρώτη φορά που σε γνώρισα. Κρυβόσουν και με κοίταζες πίσω από το δέντρο της ζωής μου. Δεν σε είχα αναγνωρίσει τότε. Απλά σου χαμογέλασα. Κι έφυγα για να βαδίσω δρόμους ολόκληρους ψάχνοντας να σε βρω...Κι όμως ήσουν εκεί μπροστά μου. Πως γίνεται να μην σε είδα...Κι όσο σε έψαχνα τόσο με ακολουθούσες. Πάντα κοιτούσα μπροστά...Ποτέ πίσω. Τώρα όμως τα μάτια μου άλλαξαν. Εγώ άλλαξα, η ψυχή μου άλλαξε. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό ή κακό. Τώρα όμως σε είδα.Και δεν με φοβίζεις πια. Ήρθες και με αγκάλιασες και πήρες μακρυα κάθε μου συναίσθημα. Τώρα είμαι δικός σου να πορευτούμε μαζί σε αυτήν την ζωή, μοναξιά μου, κι έτσι δεν θα είμαστε ποτέ ξανά μόνοι. Τώρα ανοίγω το συρτάρι μου και σε βγάζω, αλλά ξέρω πως κανείς δεν θα σε δει. Κανείς δεν θα καταλάβει. Δεν πειράζει. Ξέρω εγώ και μου φτάνει. Σήμερα θα σου πω μια ιστορία που όμοιά της δεν έχεις ξανά ακούσει. 

Πριν από πολλά χρόνια και έτη φωτός μακρυά από την γη, κάπου μέσα στο σύμπαν υπήρχε ένας μικρός μωβ πλανήτης που όμοιός του δεν υπάρχει. Σε αυτόν τον πλανήτη φύτρωνε ένα πολύ σπάνιο και μαγικό λουλούδι. Που όποιος κατάφερνε να το κόψει γινόταν ο απόλυτος άρχοντας όλου του γαλαξία.Πολλοί κοσμοναύτες έψαξαν να το βρουν μα κανείς δεν κατάφερε να βρει έστω τον πλανήτη...Πόσο μάλλον το λουλούδι μέσα του. Κι έτσι αυτή η ιστορία έγινε ένας μύθος που έλεγαν οι μεγάλοι στα παιδιά τους σαν νανούρισμα. Ένα μικρό παιδί μια μέρα αποφάσισε να προσπαθήσει να βρει το λουλούδι κι έτσι έψαξε κάθε γωνιά του σύμπαντος μέχρι να το βρει. Και δεν άργησε να ξημερώσει η μέρα που πάτησε πάνω στον μωβ πλανήτη, Άρχισε να ψάχνει και να ψάχνει αλλά δεν βρήκε ίχνος ζωής. Δεν υπήρχε χώμα ή νερο. Υπήρχε μόνο μια άμορφη μάζα ενέργειας σαν ένα πυκνό μωβ σύνεφο που στέκεται στην ίδια ακριβώς θέση μεσα στον χωροχρόνο. Ένιωσε την απογοήτευση να κυλάει μέσα του. Έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για ένα λουλουδι που δεν άνθισε ποτέ. Ένα δακρυ κυλησε και τότε μέσα από τον μωβ καπνό βγήκε μία γυναικεία φιγούρα που δύσκολα μπορούσε κάποιος να την δει καθαρά.

-Απαγορεύονται τα δάκρυα, του είπε.

-Γιατί? της απάντησε με ένα βλέμμα απορίας, αλλα απάντηση δεν πήρε.

Βούτηξε μέσα στον πυρήνα του πλανήτη κι ήταν λες και μπήκε σε έναν ανεμοστρόβιλο. έβλεπε την φιγούρα να γυρνάει γύρω του κι όσο άνοιγε τα χέρια του να την φτάσει τόσο απομακρυνόταν.

-Που μπορώ να βρω το μαγικό λουλούδι έτσι ώστε να το κόψω και να γίνω ο άρχοντας του γαλαξία;

-Μέσα σου...Αρκεί να μην ξεχνάς να το ποτίζεις.

Η φιγούρα έγινε μια αχτίδα φωτός και κρύφτηκε μέσα στο δάκρυ που κύλησε πριν κι έμεινε να αιωρείται στην μέση του ανεμοστρόβιλου.

Το παιδί φυλάκισε το δάκρυ μέσα στο κουτάκι της ψυχής του και ξεκίνησε για το ταξίδι του γυρισμού. Όταν έφτασε σπίτι όλοι έτρεξαν να δουν το λουλούδι ή να τον κοροϊδέψουν που έδωσε τόση αξία σε έναν μύθο κι έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι χωρίς λόγο. Ο καθένας για τον δικό του σκοπό. Τότε το παιδί άνοιξε το κουτάκι, τους έδειξε το μωβ δάκρυ και τους είπε.

Μέχρι τώρα κανείς δεν μπόρεσε να τον βρει γιατί έψαχναν σε λάθος μέρος. Δεν υπήρχε πυξίδα να σε οδηγήσει εκεί ούτε μέσο να σε φτάσει στο σημείο που βρισκόταν. Έπρεπε να κλείσεις τα μάτια και να βουτήξεις στο κενό κοιτώντας το λουλούδι κι έτσι ο πλανήτης θα ερχόταν σε σένα. Όπως κι έγινε. Και το λουλούδι δεν μπορείς να το κόψεις γιατί δεν φυτρώνει σε χώμα, αλλά στην ψυχή σου. Γι'αυτό απαγορεύεται να κλαις. Γιατί κάθε δάκρυ που σπαταλάς το ξεραίνει... και πρέπει να το ποτίζεις. Πρέπει να το φροντίζεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κατακτήσεις την αστείρευτη του δύναμη.