Κάθε σου επιθυμία, ευχή μου!

Πως είπα ότι σε αγαπάω...

Όταν εγώ ήμουν αυτός που σε άφησε...

Όταν, παντα, εγώ έφευγα...

Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που το έκανα....

Έφευγα!

Αυτό δεν αλλάζει!!!

Κανείς, ποτέ, δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο!

Άλλωστε, αν ήταν... Την ίδια αξία θα είχε???

Σκέψου πόσο εγωιστής είμαι...

Σου συγχώρεσα κάθε πόνο που μου πρόσφερες,

μόνο και μόνο για να μην νιώθω πληγωμένος.

Δεν λέω...

Μου άρεσε όσο κράτησε...

Και η χαρά και η θλίψη.

Έμαθα ποια είναι τα όρια, πριν μάθω να τα ξεπερνάω...

Έμαθα πως προσέχουμε τον εαυτό μας,

Έμαθα να μαγειρεύω...Να κάνω δουλειές γενικά...

ΈΜΑΘΑ...

Πράγματα που κανείς άλλος δεν κατάφερε να μου μάθει...

Ούτε καν οι άνθρωποι που με δημιούργησαν εξ αρχής.

Ούτε οι άνθρωποι που με γνωρίζουν και είναι δίπλα μου από όσο γνωρίζω τον εαυτό μου!

Αλλά πάνω απ'όλα,

έμαθα να σκέφτομαι και κάποιον άλλον εκτός από εμένα και τον σκύλο μου!

Ότι υπάρχουν κάποιοι "κανόνες" αν θες να παίξεις το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Κάθε παιχνίδι έχει και τους δικούς του κανόνες!

Πολλοί πιστεύουν ότι το παιχνίδι είναι ένα κι ότι εσύ επιλέγεις με ποιον θα παίξεις, 

πως θες να παίξεις και άλλα τόσα...

Ναι τα έχω ακούσει...

οκ!!!

Τα περισσότερα όμως είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ!

Αυτό ακριβώς.

Κάθε μέρα είναι και μια διαφορετική μέρα.

Μπορείς να είσαι όποιος εσύ αποφασίσεις να είσαι!

Είναι, απλά, στο χέρι σου.

Όλα είναι στο χέρι σου.

Αρκεί να το κουνήσεις!

Έτσι και τα παιχνίδια!

Είναι πολλά και μεταβαλλόμενα,

αλλά το κάθε ένα ξεχωριστά έχει, τους δικούς του, κανόνες!

Κι εμένα οι δικοί σου κανόνες με φόβισαν τόσο, που με εξίταραν,

γενικά μου δημιούργησαν πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Ήθελα όμως τόσο πολύ να παίξω, το συγκεκριμένο παιχνίδι,

Μαζί σου..!

Γι'αυτό και προθυμοποιήθηκα να τους ακολουθήσω!

Έτσι ήταν.

Απλά τα πράγματα.

π.χ. αν θες να παίξεις uno, πριν ρίξεις τα χαρτιά σου λες :

''UNO"

αλλιώς παίρνεις δυο κάρτες!

Έτσι πάει!

Δεν μπορείς να πεις "ααα ξεχάστηκα"

και να γκρινιάζεις!

Αν δεν ήθελες να τις πάρεις, να φρόντιζες να το πεις.

Αυτός είναι ο κανόνας!

Αλλιώς μην παίξεις uno!

Παίξε κάτι άλλο ή με κάτι άλλο!

Δεν λέω πως είμαι το καλύτερο παιδί, αλλά ούτε και το χειρότερο!

Αλλά σε ένιωσα τόσο, που νόμιζα ότι σε αγάπησα!

Φευγαλέα...Το πίστεψα κι όλας...

Γι'αυτο και βγήκα εκτός συνόρων και έχασα τον μπούσουλα!

Αν σε αγαπούσα όμως τόσο, όσο πίστευα...

Γιατί ποτέ δεν σε έπιασα να σου πω : "Τι λες κουκλίτσα μου δεν πάμε πουθενά....

ΕΊΧΑΜΕ ΠΕΙ ΚΆΤΙ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ.

ΜΑΖΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΜΑΖΙ...

Εγώ και εσύ".

Ποια δύναμη μου φιμώνει το στόμα???

Μου δένει χέρια και πόδια να τρέξω κοντά σου???

Τι με κρατάει μακρυά...

Γιατί σου περνάω πάντα λανθασμένα μηνύματα...

Θέλω να περνιέμαι για κακός, όταν καταβάθος δεν είμαι...

Απλά έχω κι εγώ κάποια κολλήματα.

Όπως όλοι!

Όλοι είμαστε περίπλοκοι, περίεργοι, παράξενοι...

Απλά ο καθένας μας επιλέγει με τι θέλει να ασχοληθεί!

Πόσο χρόνο θα διαθέσει...

Καθώς και τον τρόπο που θα το κάνει...

Εσύ με κυνήγησες...

Όταν έπαιξες με τους δικούς μου κανόνες τους τήρησες μέχρι τέλους..

Ακόμα και όταν έχασες,

συνέχισες από την αρχή και πάλι...

Και ξανά...

Χωρίς να το αφήσεις λεπτό...

Μέρα με την μέρα, με έφερνες ένα βήμα πιο κοντά σου...

Αχ...

Αυτό 'ένιωσα' σε σένα...

Αυτό το αλλοπρόσαλλο, το αθώο μα συνάμα προστακτικό που ανάβλυζες!

Μακάρι να μπορούσα να το κάνω...

Έλα που, δεν μπορώ...

Κρύβομαι πίσω από λέξεις...

Κόσμους ιδεατούς...

Χάνομαι κι άντε να με βρεις...

Την στιγμή που θα με αντικρίσεις, θα έχω πάλι φύγει.

Δεν ξέρω γιατί το κάνω...

Γι'αυτό και δεν θα μπορέσω να το αλλάξω...

Κρίμα...

Γιατί μου άρεσε το παιχνίδι μας.

Ακόμα κι αν πάλιωσε για σένα...

Τίποτα το καινούριο δεν θα έχει την αξία, "του παλιού".

Θα είσαι για πάντα...

Η μικρή γλυκιά μου ανάμνηση.

Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να ξεπεράσω αυτή την εμμονή που με στοίχειωνε χρόνια ολόκληρα!

Δεν θα άντεχα άλλο το βάρος της...

Σκοτώνοντας με...

Με έσωσες!

Μπορεί να μην σ'αγάπησα με τον τρόπο που ερμηνεύεται πλέον η αγάπη...

Αλλά σίγουρα σε ένιωσα σε κάθε άκρο του εαυτού μου.

Καλή ζωή σου εύχομαι!

Κάθε σου επιθυμία ευχή μου..!

Άλλωστε κι εσύ...

Μια ευχή μου ήσουν...

Που βγήκε αληθινή.

...

Θελω να σου πω οτι δεν εισαι εσυ η σημερινη κακη μερα.

Δεν εισαι ρε παιδι μου η ασχημη στιγμη που ειχες.

Δεν εισαι τα νευρα που σε επιασαν, δεν εισαι οι κουβεντες που ειπες. 

Δεν εισαι αυτο που σκεφτηκες. Αλλο εισαι! 

Κατι που δεν μπορει να μολυνει η ματια κανενος. 

Οι ριζες σου ειναι καθαρες, αγνες αδολες. 

Κι τι εγινε επειδη σημερα στραβωσε κατι? 

Μα να σου πω κατι?

 Εισαι σαν δεντρο, ρε παιδακι μου, που εχεις πολλα κλαδια. 

Χιλιαδες καρπους....ε λογικο καποιος καρπος να μην ειναι καλος. Δεν κρινεις απο εκει το δεντρο..

Για αυτο σου λεω δεν πειραζει. 

Οι ριζες σου ειναι καλες. 

Αντεχεις στο βορια? 

Αντεχεις!!!!!! 

Μην ανησυχεις καρδια μου.....

Μα πρεπει να σου πω ευχαριστω...για εναν κ μονο λογο. 

Γιατι ξερεις πως το πιο σημαντικό οργανο μετά την καρδιά ειναι το αυτι. 

Οχι το στομα.

 Ευχαριστω γιατι ακους περισσοτερο και μιλας λιγοτερο.

 Ευχαριστω διοτι οταν μιλαω μαζι σου καταλαβαινω τι λεω και μπορω να αλλαξω. 

Ευχαριστω γιατι οταν μιλαω βγαινουν πραγματα απιστευτα που δεν ηξερα σε ποια αποθήκη της ψυχης μου ηταν καταχωνιασμενα.

Και πανω απολα ευχαριστω γιατι καταλαβαινεις πως δεν εχω αναγκη απο υποδειξεις. 

Οχι τωρα τουλαχιστον. 

Δεν ειναι τυχαιο πως τα δυο αυτια σχηματιζουν μια καρδια...σε ευχαριστω λοιπον.!!!

Είδες που είχα δίκιο???

Είδες που είχα δίκιο???

Όταν έφευγα μακρυά σου....

Δεν θα άντεχες, στο είπα...

Τότε...

Στο σχολείο...

Που με έψαχνες!

Με ζητούσες...

Όταν ακόμα ήμασταν παιδιά..

Πριν γίνω αυτό που έγινα...

Πριν βγάλεις αυτό που είσαι...

Τότε...

Που έχτισα αόρατα κάγκελα γύρω μου και με κρατούσα φυλακισμένο...

Για να μην γίνουν όλα όσα έγιναν αιτία να χαθεί η μαγεία.

Μόνος μου σφυρηλάτησα την αλυσίδα που με κρατούσε δέσμιο...

Κάθε κρίκος κι ένα "δεν γίνεται"... 

"δεν μπορω"...

Νόμιζα ότι έτρεχα μακρύα από το πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα απομακρυνόμουν κι από την λύση...

Κι όμως τώρα...

Όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ πως ήμουν, δεν τα καταφέρνω...

Λες και η μνήμη μου,πριν από σένα, σβήστηκε.

Λες και ότι έχει να κάνει με μένα...Δεν υπάρχει πια...

Τόσες εμπειρίες...

Τόσα μαθήματα...

Σελίδες στο βιβλίο της ζωής μου...

Να χω να αναπολώ...Μήπως και θυμηθώ την αίσθησή τους.

Εσένα όμως...?

Εσένα, γιατί σε θυμάμαι...

Πως γίνεται αυτό μου λες?

Θυμάμαι κάθε πτυχή του κορμιού σου...

Το άρωμά σου...

Το αγαπημένο σου χρώμα...

Πως σου αρέσει να περνάς τον χρόνο σου...

Τις κινήσεις σου...

Τους μορφασμούς σου...

Tα μάτια σου...

ΟΛΑ!!!

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που εσένα μπορεί να σου φαντάζει γελοία...

Εγώ την θυμάμαι...

Δεν έχω ξεχάσει τίποτα...

Γιατί αγάπησα ότι σε απάρτιζε!

Και το αγάπησα με όλη την σημασία που περικλείεται μέσα σε αυτή τη λέξη!

Ήξερα όμως ότι όλο αυτό δεν ήταν, παρά μονάχα μια βιτρίνα!

Γι'αυτό και "έφευγα"...

Όχι γιατί φοβόμουν, τελικά...

Απλά μέσα μου ήξερα ότι όλα θα γίνουν, όπως ακριβώς συνέβησαν!

Κι αυτό ήταν που απέφευγα...

Ίσως τελικά αυτό να έκανα μια ζωή...

Αυτός να είναι ο λόγος που πονάω...

Αντί να φεύγω από μια δυσμενή κατάσταση... 

Αντ' αυτού την αποφεύγω...

Χωρίς, στ'αλήθεια, να φεύγω.

Μπορεί να γνώριζα από την αρχή τι θα γίνει όπως σου είπα,

δεν φανταζόμουν όμως ποιος θα είμαι, βγαίνοντας από όλο αυτό...

Με έπιασες στον ύπνο, τ'ομολογώ.

Ήξερα τι μπορώ να σου δώσω...

Δεν ήξερα όμως πως να το κάνω...

Τον τρόπο...

Υπήρχα και πριν από σένα...

Ομως μαζί σου ένιωσα!

Αναγεννήθηκα.

Γι'αυτό και το θυμάμαι...

Θυμάμαι...

Κάθε μέρα...

Κάθε μέρα που ξημερώνει...

Και κάθε νύχτα που μας σκεπάζει με το σκοτάδι της...

"Δες το σκοτάδι στα μάτια μου" είπες.

"Γύρνα μέσα, εκεί που είναι η λύτρωση μην τρέχεις δεξιά κι αριστερά".

Πλέον έχουν αλλάξει όλα τόσο, μα τόσο πολύ...

Θυμάμαι τα λόγια σου...

Και βλέπω τις πράξεις σου...

Κι απέχουν τόσο...Μα τόσο πολύ....

Απάντησα όλα τα γιατί σου, για να με αφήσεις εσύ με τόσα...

Απλά επειδή μπορούσες.

Σου επέτρεψα να το κάνεις.

Πέρα από μίσος κι αγάπες...

Αλήθειες και ψέματα...

Πέρα από κάθε τι...

Τώρα που ήρθε το τέλος και πέσαν οι μάσκες...

Είδες που είχα δίκιο?

Έστω τώρα...

Ακόμα κι αν είναι αργά...

Το βλέπεις τουλάχιστον???

Μια ζωή έτρεχα...

Πίσω σου...

Μπροστά σου...

Μακρυά σου...

Στην αγκαλιά σου...

Πάντοτε, όμως, με τον φόβο μην σε χάσω...

Και να που τώρα...

Εν έτη 2015...

Αυτό που φοβόμουν δεν υπάρχει...

Κι η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρχε.

Γιατί τώρα που σταμάτησα να τρέχω, και γύρισα να δω τι με κυνηγάει....

Δεν είδα τίποτα...

Θα μου χαρίσεις αυτόν τον χορό???

Όλη μας η ζωή είναι ένα Tango....

Ένα βήμα μπρος...

Ένα πίσω...

Και ξανά απ'την αρχή...

Μέχρι να βρεις το βήμα σου...

Και αρχίσεις να χορεύεις...

Όλα...

Είναι ένας χορός.

Πάθος...Χρώματα...Στροφές...

Μουσική...

Πολλοί θα σου πιάσουν το χέρι να κάνουν έναν γύρο με σένα...

Ποιος θα ολοκληρώσει όμως, αυτόν τον χορό μαζί σου???

Νιώσε την αύρα και αφέσου στον ρυθμό της....

Δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σε βγάλει....

Ένα κύμα έρωτα, ξέβρασε μέσα μου συναισθήματα...

Έμαθα τα βήματα...

Τα σώματα ενώνονται...

Οι παλμοί ανεβαίνουν...

Τα φώτα σβήνουν και το πάθος ξεκινά...

Πιάσε το χέρι μου και γίνε παρτενέρ μου σε αυτόν τον χορό...

Αφού κι εσύ ξέρεις τα βήματα...

Γίνε παρτενέρ μου...

Γίνε μουσική και παρέσυρε με...

Τόσες πρόβες κάναμε...

Ήρθε η στιγμή να δείξουμε τι μάθαμε...

Λύγισε το κορμί σου και γίνε ένα μαζί μου...

Άσε με να σε ταξιδέψω στην χώρα του πάθους...

Ξανά απ'την αρχή...

Σαν να είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μας χορός.

Εμπιστεύσου τα χέρια μου...

Θα σε κρατήσω...

Άλλωστε εγώ σου ζήτησα να μου χαρίσεις αυτόν τον χορό...

Ας γίνει ο ιδρώτας σου ένα με τον δικό μου...

Ας γίνουμε ένα, για μια παράσταση που δημιουργήσαμε εμείς...

Για εμάς...

"Είσαι μικρός.... Έχεις όλη την ζωή μπροστά σου".

Πόσο σιχαίνομαι να ακούω αυτήν την φράση...

Έλα ξεκόλλα θα την ξεπεράσεις... είσαι μικρός.

Θα βρεις άλλη δουλειά...είσαι μικρός.

Από τώρα οικογένεια???

Είσαι μικρός....

 Έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου!

Πως μπορούν και ξεστομίζουν κάτι τέτοιο???

Όταν σε κάθε βήμα μου...

Χάνω κι από ένα μου κομμάτι...

Για ποια ολόκληρη ζωή, μου μιλάνε...

Άνθρωποι...

Πρόσωπα...

Στόματα...

Λέξεις...

Τι να πιστέψεις...

Τι να διαλέξεις...

Όταν δεν έχεις πλέον επιλογές!

Όταν τις επιλογές σου, τις έχεις πάρει προ πολλού.

Πως μπορούν να λένε ότι είμαι μικρός...

Όταν δεν ξέρουν καν ποιος είμαι...

ΠΩΣ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΕΙΣΑΙ ΜΙΚΡΟΣ,

Όταν το μόνο μου μότο είναι " είσαι μεγάλος, θα το αντέξεις".

Όταν ματώνει η καρδιά μου, είμαι μεγάλος και πρέπει να το αντέξω.

Όταν θρυμματίζονται τα όνειρά μου, είμαι μεγάλος και πρέπει να το αντέξω.

Σε κάθε μου ήττα, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω...

Γιατί δεν είμαι μικρός πια...

Και δεν έχω μια ζωή μπροστά μου...

Έχω απλά,μια ζωή.

Αυτή τη ζωή.

Και είμαι αρκετά μεγάλος για να την ζήσω!!!

Για την Πρινσάρα μου!!!

Ξέρω ότι δεν είναι η ημέρα...

Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι μέρες,

έτσι ώστε να μπορώ να εκφράζω αυτά που νιώθω.

Σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, γεννήθηκες.

Θυμάμαι ακόμα τα πατουσάκια σου που ήταν όσο δύο μου δάχτυλα.

Ήσουν τόσο μικρή...

Σαν μια μαύρη μικρή χνουδόμπαλα με αυτιά και πόδια!

Δεν σε άκουσα ποτέ να γαβγίζεις σαν όλα τα άλλα σκυλιά!

Έχεις φωνή...

Και την χρησιμοποιείς όποτε πρέπει.

Έχεις δόντια κι όμως σε μένα δεν τα έχεις δείξει ποτέ!

Είσαι ότι καλύτερο θα μπορούσα να έχω και είμαι περήφανος και ευτυχείς για αυτό.

Είσαι πάτα εκεί για μένα.

Σε χαρές  σε λύπες...

Πάντα...

Είσαι εκεί...

Να με παίρνεις αγκαλιά και να γλύφεις τον πόνο μακρυά!

Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς εσένα και δεν με νοιάζει...

Σε έχω τώρα...

Και θα σε έχω για άλλα τόσα και περισσότερα χρόνια!

Μπορεί να μην ξέρω που θα είμαι...

Πως θα είμαι σε τόσα χρόνια...

Ξέρω όμως ότι όπου κι όπως κι αν φτάσω...

Θα σε έχω μαζί μου...

Μαζί έχουμε περάσει πλούτη...

Μεγαλεία...

Αλλά και φτώχια...

Θυμάσαι???

Και δεν γκρίνιαξες ποτέ!

Δεν άλλαξες...

Δεν το έσκασες...

Έμεινες εδώ...

Μαζί μου...

Μπορεί να έχω κάνει λάθη...

Να σε έχω μαλώσει...

Να σου έχω θυμώσει....

Να σε έχω "παραμελήσει" κάποιες φορές...

Ποτέ σου όμως δεν μου το κράτησες...

Ποτέ σου δεν άλλαξες απέναντι μου...

Κι όχι επειδή είσαι ένα κυλίιι...

Έχεις προσωπικότητα...

Έχεις χαρακτήρα και άποψη...

Απλά με αγαπάς τόσο ώστε να μπορείς να παραμερίζεις τα άσχημα και να κρατάς τα καλά.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει ποτέ κάποιος!

Γι'αυτό και το μεγαλύτερο δώρο που σου έκανα...

Είναι η ζωή μου!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΠΡΙΝΣΑΡΑ ΜΟΥ!

Όσο σε έχω δεν θα μάθω ποτέ τι πάει να πει μοναξιά...

Όσο με έχεις δεν θα μάθεις ποτέ τι πάει να πει δρόμος!

Σε αγαπάω μικρή μου...

Για πάντα!!!