Είδες που είχα δίκιο???

Είδες που είχα δίκιο???

Όταν έφευγα μακρυά σου....

Δεν θα άντεχες, στο είπα...

Τότε...

Στο σχολείο...

Που με έψαχνες!

Με ζητούσες...

Όταν ακόμα ήμασταν παιδιά..

Πριν γίνω αυτό που έγινα...

Πριν βγάλεις αυτό που είσαι...

Τότε...

Που έχτισα αόρατα κάγκελα γύρω μου και με κρατούσα φυλακισμένο...

Για να μην γίνουν όλα όσα έγιναν αιτία να χαθεί η μαγεία.

Μόνος μου σφυρηλάτησα την αλυσίδα που με κρατούσε δέσμιο...

Κάθε κρίκος κι ένα "δεν γίνεται"... 

"δεν μπορω"...

Νόμιζα ότι έτρεχα μακρύα από το πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα απομακρυνόμουν κι από την λύση...

Κι όμως τώρα...

Όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ πως ήμουν, δεν τα καταφέρνω...

Λες και η μνήμη μου,πριν από σένα, σβήστηκε.

Λες και ότι έχει να κάνει με μένα...Δεν υπάρχει πια...

Τόσες εμπειρίες...

Τόσα μαθήματα...

Σελίδες στο βιβλίο της ζωής μου...

Να χω να αναπολώ...Μήπως και θυμηθώ την αίσθησή τους.

Εσένα όμως...?

Εσένα, γιατί σε θυμάμαι...

Πως γίνεται αυτό μου λες?

Θυμάμαι κάθε πτυχή του κορμιού σου...

Το άρωμά σου...

Το αγαπημένο σου χρώμα...

Πως σου αρέσει να περνάς τον χρόνο σου...

Τις κινήσεις σου...

Τους μορφασμούς σου...

Tα μάτια σου...

ΟΛΑ!!!

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που εσένα μπορεί να σου φαντάζει γελοία...

Εγώ την θυμάμαι...

Δεν έχω ξεχάσει τίποτα...

Γιατί αγάπησα ότι σε απάρτιζε!

Και το αγάπησα με όλη την σημασία που περικλείεται μέσα σε αυτή τη λέξη!

Ήξερα όμως ότι όλο αυτό δεν ήταν, παρά μονάχα μια βιτρίνα!

Γι'αυτό και "έφευγα"...

Όχι γιατί φοβόμουν, τελικά...

Απλά μέσα μου ήξερα ότι όλα θα γίνουν, όπως ακριβώς συνέβησαν!

Κι αυτό ήταν που απέφευγα...

Ίσως τελικά αυτό να έκανα μια ζωή...

Αυτός να είναι ο λόγος που πονάω...

Αντί να φεύγω από μια δυσμενή κατάσταση... 

Αντ' αυτού την αποφεύγω...

Χωρίς, στ'αλήθεια, να φεύγω.

Μπορεί να γνώριζα από την αρχή τι θα γίνει όπως σου είπα,

δεν φανταζόμουν όμως ποιος θα είμαι, βγαίνοντας από όλο αυτό...

Με έπιασες στον ύπνο, τ'ομολογώ.

Ήξερα τι μπορώ να σου δώσω...

Δεν ήξερα όμως πως να το κάνω...

Τον τρόπο...

Υπήρχα και πριν από σένα...

Ομως μαζί σου ένιωσα!

Αναγεννήθηκα.

Γι'αυτό και το θυμάμαι...

Θυμάμαι...

Κάθε μέρα...

Κάθε μέρα που ξημερώνει...

Και κάθε νύχτα που μας σκεπάζει με το σκοτάδι της...

"Δες το σκοτάδι στα μάτια μου" είπες.

"Γύρνα μέσα, εκεί που είναι η λύτρωση μην τρέχεις δεξιά κι αριστερά".

Πλέον έχουν αλλάξει όλα τόσο, μα τόσο πολύ...

Θυμάμαι τα λόγια σου...

Και βλέπω τις πράξεις σου...

Κι απέχουν τόσο...Μα τόσο πολύ....

Απάντησα όλα τα γιατί σου, για να με αφήσεις εσύ με τόσα...

Απλά επειδή μπορούσες.

Σου επέτρεψα να το κάνεις.

Πέρα από μίσος κι αγάπες...

Αλήθειες και ψέματα...

Πέρα από κάθε τι...

Τώρα που ήρθε το τέλος και πέσαν οι μάσκες...

Είδες που είχα δίκιο?

Έστω τώρα...

Ακόμα κι αν είναι αργά...

Το βλέπεις τουλάχιστον???

Μια ζωή έτρεχα...

Πίσω σου...

Μπροστά σου...

Μακρυά σου...

Στην αγκαλιά σου...

Πάντοτε, όμως, με τον φόβο μην σε χάσω...

Και να που τώρα...

Εν έτη 2015...

Αυτό που φοβόμουν δεν υπάρχει...

Κι η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρχε.

Γιατί τώρα που σταμάτησα να τρέχω, και γύρισα να δω τι με κυνηγάει....

Δεν είδα τίποτα...