Κανείς και τίποτα

https://www.youtube.com/watch?v=fl02oWAdB1E

Kαι τι έμεινε τελικά? 

τίποτα...

Ποιος έμεινε???

Κανείς..!

Έτσι όμως πάνε τα πράγματα.

Αυτή είναι η ροή της πραγματικότητας!

Τι με έκανε να πιστέψω το αντίθετο???

Άλλωστε εγώ δεν ήξερα τίποτα από όλα αυτά πριν γνωρίσω, εσένα...

Δεν είχα ακούσει για αγάπη πριν μου μιλήσεις γι' αυτήν...

Δεν ήξερα ότι είχα καρδιά μέχρι να την κάνεις να χτυπήσει!!!

Δεν με ένοιαζε κανείς  και τίποτα...

Ίσως γι'αυτό να τους ένοιαξα τόσο..!

Εμένα με ένοιαζε μόνο, το πως θα καλύψω ένα ατελείωτο υπερτιμημένο εγώ...

Ένα εγώ που πρόβαλα...

Για να μην μπορέσει ποτέ κανείς να δει το εγώ μου!

Κι έτσι...

Δημιούργησα έναν χαρακτήρα που θα είναι ικανός να αντέχει σε κάθε σενάριο!!!

Χωρίς να ξεθωριάζει...

Έναν ήρωα που θα κερδίζει κάθε μάχη!

Χωρίς να λαβώνεται!!!

Είχα μάθει να το κάνω!

Έτσι είχα μάθει!

Να είμαι όποιος θέλω και όπου θέλω να είμαι!

Να μην έχω περιορισμούς στα όνειρα μου!

Να μην βάζω αδιέξοδα στους δρόμους μου...

Τα εμπόδια άλλωστε ήταν υπεραρκετά από μόνα τους...

Δεν μου χρειάζονταν άλλα!

Κι ήμουν καλά!

Μέχρι που είδα εσένα!

Και η μορφή σου στοίχειωσε κάθε μου κύτταρο!

Μιλάω σε σένα!

Σε σένα...

Στην γυναίκα που γνώρισα κάποτε...

 κι όμως πλέον ένα γύναιο κατέχει την μορφή σου!

Σου μοιάζει τόσο...

Όμως δεν είσαι εσύ...

Άραγε που χάθηκες??

Ή μάλλον...

Υπήρξες ποτε?

Εσύ...

που για χάρη σου δημιουργήθηκα!!!

Υπήρξες?

Πριν από σένα είχα τα προβλήματα μου, όπως όλοι μας...

Αλλά ήξερα με τι είχα να κάνω...

Μπορούσα να τα διαχειριστώ!

Εσένα όμως ποτέ!

Ήσουν τόσο ξεχωριστή για μένα...

Γιατί μέσα από τα μάτια σου έβλεπα εμένα!

Όχι αυτό που αντιπροσώπευα

Αλλά όλα αυτά που αντιπροσώπευαν εμένα!

Γι'αυτό και ένοιωσα, για σένα, τόσα συναισθήματα!

Γι' αυτό και έδωσα τόσες ευκαιρίες!

Γι'αυτό έκανα τόσα λάθη...

Για να μάθω από αυτά!

Χωρίς παθήματα δεν υπάρχουν μαθήματα!

Γι'αυτό αφέθηκα...

Όχι μόνο σε σένα, αλλά και σε μένα!

Είδα όλα όσα μπορώ να γίνω...

Και μπορούσα μόνο μαζί σου!

Ίσως ο τρόπος που με κοίταζες...

Λες και έβλεπες το ηλιοβασίλεμα μέσα στα μάτια μου...

Η σκέψη σου μου κρατούσε συντροφιά κι έκανε όλο τον υπόλοιπο κόσμο,

να χάνεται μέσα στην σιγή!!!

Χάρη σε σένα έγινα αυτός που ήθελα να είμαι...

Κι όμως εξαιτίας σου θυμήθηκα ποιος έμαθα να είμαι!

Πως έφτασα ως εδω όμως?

Πως έχασα, τόσο, τον έλεγχο??

Απ'το πρέπει ως το θέλω...

και πίσω στο πρέπει

Πόση απόσταση διανύσαμε..?

Πως τα φερε έτσι ο χρόνος...

Έμεινα όμως!

Για πρώτη φορά στην ζωή μου, έμεινα κάπου!

Μπορεί όλη μου η ύπαρξη να αποτελείται από χιλιάδες αλλαγές!

Αλλά είχα κάπου να ανήκω!

Κάτι να πιστεύω!

Αυτό που ένιωθα δεν μεταβαλλόταν όσες αλλαγές κι αν ερχόντουσαν!

Τώρα αλήθεια, υπάρχει έστω και κάτι να θυμίζει την μαγεία που κάποτε

ξεχείλιζε από μέσα μου???

Κανείς και τίποτα!

Μόνο ένα ξεθωριασμένο εγώ που δεν έμαθα ποτέ μου να ελέγχω!

Γιατί όταν χάθηκες,έσβησε η φωτιά μέσα μου!

Με αντιμετώπισες σύμφωνα με αυτά που ήμουν κάποτε!

Κι όχι με αυτά που γινόμουν μαζί σου!

Κάθε μέρα που ξημέρωνε!

Σάρκα και οστά!

Εκεί δίπλα σου..!

Κι όχι σ'ένα όνειρο κάπου στην χώρα του ποτέ!

Με βύθισες όμως στην τρέλα σου 

και θυσίασες κάθε μου προσπάθεια στον βωμό της ζήλιας σου!!!

Συναισθήματα που δεν μου χρειαζόντουσαν!

Δεν τα χα μάθει ποτέ οπότε,

γιατί να τα πάρω εξ αρχής?

Αφού δεν άντεχες...

Σκέψου..!

Γιατί με προκάλεσες?

Γιατί με κυνήγησες??

Το μόνο που ήθελα ήταν να με αφήσεις να σε αγαπάω εγώ!

Γιατί είχα δύναμη να αγαπάω και για τους δύό μας...

Μέχρι που ρούφηξες και την τελευταία μου σταγόνα!

Κι άδειασα..!

Γι' αυτό όταν ποτέ σου με νιώσεις όπως πρέπει κι όχι όπως σε βολεύει,

Θέλω να κλεισεις τα μάτια σου και να αναρωτηθείς!!!

Γι'αυτήν την δύναμη που νιώθεις τώρα μέσα σου...

Άξιζε τέτοια θυσία???

Η Φούσκα

Κανένας μας δεν είναι τέλειος!

Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα στο λάθος,

έτσι ώστε να μάθουμε μέσα από αυτό...

και να αποκτήσουμε την ικανότητα, να μπορούμε, να ξεχωρίσουμε το σωστό.

Σύμφωνα με όλα όσα μας προσδιορίζουν ως προσωπικότητες!

Με γνώμονα τα θέλω και τις αντοχές μας.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα!!!

Μπορούμε όμως να επιλέξουμε ανάμεσα σε χιλιάδες ερεθίσματα...

Μέχρι να βρούμε ποιο είναι αυτό που μας ολοκληρώνει...

...

Άραγε το δικό μου το λάθος ποιο ήταν?

Και τι έμαθα από αυτό??

...

Πάντως σίγουρα κέρδισα περισσότερα από όσα έχασα...

Κι ας άργησα να το συνειδητοποιήσω...

Πέρασα τόσα χρόνια φοβούμενος μην χάσω ένα απατηλό όνειρο

που βάφτισα πραγματικότητα, απλά και μόνο για να μπορώ να πω

ότι το πραγματοποίησα!

Δημιούργησα μια φούσκα και κλείστηκα μέσα της

Νομίζοντας ότι θα με προστατέψει,

από όλα όσα θα μπορούσα να φοβάμαι!

Της έδωσα μια μορφή και την ονόμασα Αγάπη!

Όσα ονόματα, όμως, κι αν της χαρίσω θα παραμένει μια φούσκα!

που αντί να με προστατεύσει, απλά, με ρούφηξε...

Τόσο, που ξέχασα τον λόγο που την δημιούργησα εξ αρχής!

Γιατί στην τελική, εγώ την δημιούργησα για να νιώθω ασφαλής...

Όχι για να μην μπορώ να ξεφύγω από την ανασφάλεια!

Από τον φόβο να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα μου

έμεινα να αντιμετωπίζω καθημερινά τους φόβους μου!

Γιατί η φούσκα μου έδειχνε αυτά που εγώ ήθελα να βλέπω!

Κι όχι αυτά που πραγματικά συμβαίνουν!

Μέχρι που άρχισε να μικραίνει τόσο που δεν άντεξα!

Κι αποφάσισα να φύγω για πρώτη και τελευταία φορα!

Όταν όμως βρήκα εκείνο το άνοιγμα και είδα πέρα από αυτήν...

Στο πρώτο εκείνο βήμα μου...

θυσίασα τα πόδια μου...

Απλά και μόνο γιατί η φυλακή της έμοιαζε τόσο με το παλάτι που έχτισα κάποτε!

Εγώ ο ίδιος...

Με τα δικά μου χέρια!

Την είχα προσαρμόσει για μένα...

Κι δεν ήθελα να φύγω..

Μπορούσα...

Απλά Φοβόμουν..

Φοβόμουν τόσο μην χάσω την ζεστασιά που μου πρόσφερε.

Το σπίτι μου...

Φοβόμουν το κρύο που κυριαρχούσε έξω απο αυτό!

Όμως όσοι δρόμοι κι αν άνοιγαν για να τους τρέξω...

χωρίς πόδια...

έπεφτα ξανά και ξανά πάνω στο αόρατο δίχτυ της!

Να μένω εγκλωβισμένος εκεί

Σε μία ουτοπία ψευδαισθήσεων και αντιφάσεων...

Γεμίζοντας την ψυχή μου με λάθος πρότυπα!

Με αποτέλεσμα να βαραίνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ...

Μέχρι που η φούσκα δεν με άντεξε..
 και έσκασε...

Όσο αργά ήρθε, τόσο γρήγορα έφυγε..

Κι είναι λες και δεν υπήρξε ποτέ!

Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις...

Τότε δεν έχεις και τίποτα να φοβάσαι!!!
Κι εμένα αυτό ήταν το λάθος μου!

Δημιούργησα μια φούσκα που ήξερα ότι κάποτε θα σπάσει!

Και μαζί μ' αυτήν δημιούργησα και τον ίδιο τον φόβο...

Έξω από την φούσκα ο αέρας είναι διαφορετικός...

Όμως πρέπει να μάθω να αναπνέω...

Αν θέλω να αρχίσω να ζω!

Ρητορίες

Τόσα πρόσωπα...

Περνάνε από μπροστά μου...

Λυπημένα, χαρούμενα, φοβισμένα, αγέρωχα...

Τόσοι άνθρωποι...

Φτωχοί,πλούσιοι,υγιείς,άρρωστοι...

Τόσες ζωές... 

Τόσες διαφορετικές αναμνήσεις!!!

Κ όμως τόσο ξένοι μεταξύ τους!

Περίεργο πλάσμα που είμαστε εμείς οι άνθρωποι!

Μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε ότι ακριβώς επιθυμούμε!

Αρκεί να το σκεφτούμε και να το ονομάσουμε άποψη!

Να το μετατρέψουμε σε καραμέλα έτσι ώστε ο κόσμος να μπορέσει να το φάει!

Να του το πουλήσουμε!

Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε όλοι μας?

Άλλοι πουλάνε τον εαυτό τους για χρήματα...

Άλλοι για αγάπη...

Άλλοι για εκδίκηση...

Άλλοι για ένα όνειρο...

Ένα σκοπό!!!

Άλλοι πάλι ακόμα δεν τον έχουν βρει ή δημιουργήσει,

πως θα μπορούσαν να τον πουλήσουν?

Χιλιάδες καταστάσεις, αποφάσεις, ερμηνείες,συναισθήματα,βιώματα...

Ποιος άραγε είναι ικανός να ξεχωρίσει τι είναι αληθινό και τι όχι...

Την αλήθεια απ' το ψέμα...

Την προσμονή από την λησμονιά...

Ποιος μέσα σε όλο αυτό, έχει την δύναμη να μου πει..

Να μου πιάσει το χέρι και να μου πει

"Εγώ είμαι αυτός ο άνθρωπος που περίμενες...

Αυτός που για χάρη του έκανες όλο αυτό το ταξίδι για να με βρεις...

Κοίτα με!

Εδώ είμαι!

Και να είναι εκεί σάρκα και οστά μπροστά μου!

Για μένα!

Μόνο για μένα!

Και να μου επιτρέψει να είμαι εκεί για εκείνον...

Μόνο για αυτόν!

Ένας άνθρωπος...

Ανάμεσα στους τόσους...

Μόνο ένας!!!

Να με πάρει μια αγκαλιά τόσο δυνατή που να πάρει κάθε μου κομμάτι...

Και να το ενώσει!!!

Να μου ανοίξει την πόρτα και να με καλωσορίσει στο όνειρο...

Όχι να μου την κλείσει κατάμουτρα επειδή... Άργησα!

Κουράστηκα να βλέπω πόρτες κλειστές...

Και μένα να προσπαθώ...

Να ματώνω για να τις ανοίξω!!!

Θέλω να βλέπω όνειρα!

Και να γίνω ένα μαζί τους!

Να τα ζήσω...

Όχι να τα ονειρεύομαι!

Δεν θέλω να πουλήσω τον εαυτό μου!!!

Ούτε να τον αγοράσω!

Τον δημιούργησα...

και αυτό μου αρκεί...

Για να βρω την δύναμη να συνεχίσω...

Περιμένοντας την απάντηση μου!

Ξέρω ότι κάποτε θα έρθει...

Μου το χρωστάει η ζωή στο φινάλε.

Η πόρτα

Κατεβαίνω τις σκάλες.

Ανοίγω την πόρτα...

Μπαίνω!

Κλείνω την πόρτα!

Κι ανάσα...

Κλείνω έξω κάθε μου στιγμή...
Καλή κακή..
Και μένω εγώ!
Μόνο εγώ...
Αλλά είμαι εγώ!
Το πραγματικό εγώ μου!
Όχι αυτά που με απαρτίζουν...
Αλλά αυτά από τα οποία απαρτίζομαι!!!

Άλλη μια ανάσα...
Και μετά σιωπή!!!

Αν ο χρόνος δεν μετριόταν με στιγμές, αλλά με ανάσες...

Πόσοι από μας, άραγε, θα είχαν αναμνήσεις;;;

Μια ανάσα συμβολίζει ανακούφιση ή Πόνο...

Ζωή...

Ακόμα και θάνατο!

ΑΝΑΣΑ!

Καθαρό συναίσθημα!

Χωρίς εικόνες!

Χωρίς φωνές!

Χωρίς καμιά εξωτερική παρεμβολή!

Γι' αυτό δεν θα σου μιλήσω για τις στιγμές που ζήσαμε,

Αλλά για τις ανάσες που ανταλλάξαμε.

Δεν θα σου μιλήσω για το όνειρο...

Αλλά για την πόρτα που μας χωρίζει από αυτό.

Η ίδια πόρτα που ανοίξαμε... 

χτυπήσαμε...

κλείσαμε...

τόσες φόρες...

Κι άλλες τόσες που την σπάσαμε και την ξαναφτιάξαμε...

Μόνοι μας...

Τόσοι άνθρωποι πέρασαν...

Άλλοι ήρθαν για πολύ...

Άλλοι για λίγο...

Κι άλλοι πάλι που απλά κοντοστάθηκαν...

Όμως δεν ζύγωσαν πότε!!!

Σημασία όμως δεν έχει πόσες φορές, και σε ποιους, θα κλείσουμε ή θα ανοίξουμε,

 εμείς την πόρτα μας...

Αλλά πόσες φορές και ποιοι θα μας ανοίξουν ή θα μας κλείσουν την δική τους!

Είναι ωραίο να έχεις κάπου να πας.

Όταν όμως φτάνεις...

Και βλέπεις μπροστά σου την πόρτα

και ξέρεις ότι έχεις χάσει το κλειδί κάπου στην διαδρομή...

Χτυπάς.

Ξαναχτυπάς.

κανείς!

Τι κάνεις τότε;;;

Όταν κανένας κλειδαράς δεν μπορεί να την ανοίξει 

και κανένας διαρρήκτης δεν έχει την ικανότητα να την προσπεράσει...
Τότε τι;;;
Πήγαν στράφη όσα πέρασες κι έζησες για να φτάσεις μέχρι εδώ;;;

Μόνο αν κάποιος είναι μέσα μπορεί να σου ανοίξει...

Αυτός ο κάποιος...

Που για χάρη του έφτασες μέχρι εδώ.

παραμύθοι

Να που είμαι πάλι μπροστά σου...

Γυμνός από αλήθειες και ψέμματα...

Κενός από έχθρες κι αγάπες...

Μόνο εγώ... κι εσύ...

...Εμείς....

Δεν θέλω να μου πεις για τις φορές που ράγισαν οι καρδιές μας,

ούτε να μου ξύσεις τις πληγές που κάποτε ανοίξαμε ο ένας στον άλλον

Θέλω απλά να μου πεις....

Γιατί το επιτρέψαμε???

όχι, γιατί εμείς???

Αλλά γιατί σε μας..!

Κοίτα με...

Είμαι εδώ...

Μπροστά σου...

Όχι απέναντί σου...

Με βλέπεις???

Μπορείς να με δεις?

Ή μήπως η μορφή μου χάνεται ανάμεσα στα πρόσωπα...

Έγινα κι εγω μια σκιά???

Μια φιγούρα???

Τι σκεφτόμουν και δεν είδα το τέλος να έρχεται???

Που ήταν το μυαλό μου όταν η καρδιά μου εκλιπαρούσε για λίγη..

...ΒΟΗΘΕΙΑ???

Γιατί τα μάτια μου δεν είδαν όσα τους έδειχνε η καθημερινότητα???

Τι κοίταζαν, αλήθεια...

Γιατί το στόμα μου φοβήθηκε να πει όσα φώναζε η ψυχή μου???

Γιατί ενώ έχω την δύναμη ν αλλάξω τα πράγματα απλά στέκομαι εδώ...

Να σε κοιτάζω...

Δεινός παρατηρητης ενός έργου που εγώ έγραψα κι όμως δεν το αναγνωρίζω!!!

Προσπαθώ να βρω απεγνωσμένα κάτι μικρό που να θυμίζει λίγο απ'την μαγεία...

Μαγεία που μάζεψα καθ'όλη την διάρκεια του ταξιδιού μου μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου!!

Εσένα..!

Όμως τίποτα!!!

Και ήταν τόσο μεγάλο και επώδυνο αυτό το ταξίδι...

Τόσα περάσματα...

Τόσες αποφάσεις...

Τόσα μαθήματα...

Τόσοι δρόμοι και καταστάσεις...

Ποιον να πρωτοθυμηθείς και τι να πρωτοξεχάσεις!!!

Κι όταν επιτέλους σε βρήκα...

Δεν ήρθα με άδεια χέρια!!!

Σου έφερα φόρεμα κεντημένο μ'άστρα 

κι ένα όνειρο για στέμμα, πιστεύοντας ότι αυτό σου αρμόζει...

Εσύ όμως ένιωθες πριγκίπισσα φορώντας τα ρετάλια που σε έντυναν!

Πως να εκτιμήσεις ένα τέτοιο φόρεμα?

Η τιάρα του μίσους έγινε κορώνα σου!

Τι να το κάνεις το στέμμα?

Έγινα ο πρίγκιπας που περίμενες να έρθει!

Κι όμως εσύ δεν είδες παρά μονάχα έναν ακόμα βάτραχο!

Γιατί όταν ήρθε η στιγμή που ο πρίγκιπας σκύβει να φιλήσει την πριγκίπισσα του...

Η δική μου η πριγκίπισσα...

Δεν άνοιξε ποτέ τα μάτια της για μένα!

Ίσως το φιλί μου δεν ήταν ικανό να λύσει τέτοια μάγια!

Ίσως το ίδιο το ταξίδι μου να ήταν μονάχα μια διαδρομή!!!

Τουλάχιστον όμως έφτασα μέχρι το τέλος!

Κι αυτό είναι που μετράει.

Διότι μπορεί να μην βρήκα την πραγματική...

Αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρω πως μοιάζει!!!

Ήλθον, είδον και απήλθον!!!

Ο δρόμος που βαδίζουμε δεν είναι παρά μονάχα,

αυτός που εμείς επιλέξαμε..!

 Τελικά αυτό είναι η ζωή....

Μία βόλτα....

Ένας περίπατος...

Σε μέρη άγνωστα, μα γνώριμα, με πρόσωπα καθρέφτες...

Κάθε φορά κάτι τόσο διαφορετικό...

Και κάθε φορά κάτι τόσο ίδιο...

Τι κι αν κάποιες φορές ο ίδιος δρόμος καταλήγει σε στενά,

Αδιέξοδα...

Δύσβατα...

Μην λυγίσεις..!

Μην φοβηθείς!!!

Σκέψου πως απλά εξαπλώνεις το εύρος του χάρτη σου!

Ό,τι κι αν είναι...

Όπως κι αν είναι...

Είναι ένας ακόμα δρόμος...

Ένα ακόμα μάθημα...

Ένας ακόμα περίπατος!

Αν έβαζες τον εαυτό σου για αφετηρία,

που, άραγε, θα έφτανε το τέρμα σου???

Αλλά πάνω απ'όλα...

Ποια διαδρομή θα επέλεγες???

Όλοι μένουν στον προορισμό και χάνουν το ταξίδι!

Δεν αντιλέγω...

Είναι ωραίο να έχεις κάπου να πας...

Όταν όμως το ταξίδι είναι τόσο μακρύ και επώδυνο,

με τι κουράγιο ξεκινάς εξ αρχής???

Κι αν έχεις ήδη ξεκινήσει, τότε...

Πως συνεχίζεις???

Με ποια αντοχή αφήνεις πίσω τόσο δρόμο???

Κοιτάς πίσω και βλέπεις όλα όσα έκανες..

Όλα όσα πέρασες...

Αλήθεια όμως...

Εσένα???

Σε βλέπεις, πουθενά, μέσα στην σωρό των αναμνήσεών σου???

Κι αν όχι...

Ποιο μονοπάτι ήταν αυτό που σε έκανε,

να χάσεις τον δρόμο σου και

να βγεις εκτός πορείας...

Μέχρι να χαθείς....

Γιατί σταμάτησες να προχωράς???

Γιατί ζητάς από το χώμα να σε αγκαλιάσει???

Χαμένος είσαι, όχι όταν χάνεις το μονοπάτι σου...

Αλλά όταν εξαντλήσεις και την τελευταία σου προσπάθεια να το ξαναβρείς...

Μπορεί να απέχεις έτη φωτός από τον προορισμό σου...

Μπορεί να έχεις χάσει κάθε μονοπάτι που βάδισες ποτέ σου...

Όμως δεν πειράζει!

Ο περίπατος αυτός είναι δικός σου 

και τα δικά σου πόδια είναι αυτά που θα τον βαδίσουν!

Εσύ τον διαμορφώνεις!

Γιατί όταν κάποτε φτάσεις στον προορισμό σου...

Το μόνο που θα έχει μείνει, θα ναι αυτός..!

Γι'αυτό μην σε τρομάζει η διαδρομή...
Θα βρει τρόπους να σε καθοδηγήσει!!!

Μην σκέφτεσαι ΠΩΣ...

Αλλά με ΠΟΙΟΝ θα την διανύσεις..!

Τελικό πόρισμα.-

Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τους γύφτους...

Με την έννοια,του ότι όσο χρυσό κι αν τους προσφέρεις...

Ενώ έχουν την δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσουν όπως ακριβώς μπορούν..

Αυτοί πάντα θα επιλέγουν να το κρατάν φυλακισμένο κάτω από τα σκατά!
Και χάρη σ' αυτό συνειδητοποίησα πως τουλάχιστον σε αυτή τη ζωή....
Δεν σε καθορίζει
ούτε η ηλικία σου,
ούτε η ανατομία σου,
ούτε η εθνικότητα σου,
ούτε η θρησκεία σου,
Ούτε καν το φύλλο σου!
Σημασία δεν έχει ΠΩΣ είσαι..
Αλλά ΠΟΙΟΣ είσαι!

Σιωπή...

https://www.youtube.com/watch?v=y8WM3ewB4oQ
Άραγε θα μ'ακούσεις?

Τόσο μακρυά που είσαι..

Πέρα από τα σύννεφα....

Πιο μακρυά κι από την ίδια την άβυσσο...

μακούς?

Μπροστά μου μια θάλασσα ονείρων...

Εφιαλτών...

Ευχών...

Με κύματα γεμάτα κατάρες...

Πόνο...

Μίσος...

Βία...

Μοναξιά!

Άραγε,εσύ?

 έτσι νιώθεις???

Πως είναι εκεί???

Ποια γωνιά του ουρανού σε έχει κλέψει και δεν γύρισες ποτέ σου να μου πεις...

Αλλά πως να έρθεις όταν την στιγμή που με χρειαζόσουν περισσότερο,

εγώ απλά είχα άλλες προτεραιότητες!

Κι όχι εσένα..

Τον άνθρωπο που με δίδαξε όλα όσα είμαι...

Την καρδιά που με έμαθε να αγαπάω κάθε μου ατέλεια!

Το χέρι που με τάισε..

Που με μεγάλωσε!!!

Απλά σε άφησα να γίνεις ακόμα ένα όνομα σε ένα μάρμαρο.

Ένα συγνώμη δεν ήταν αρκετό,

γι'αυτό άφησα τις πράξεις μου να στο δείξουν!

Προσπάθησα να διορθώσω τα πράγματα αλλά μάταια!

και ξέρεις γιατί?

Γιατί σημασία δεν έχει να επουλώσεις τις πληγές σου!

Θα επουλωθούν μόνες τους αργά η γρήγορα!

Σημασία έχει να μην ανοίξεις άλλες!

Κι εγώ πάντα κάνω το λάθος και μένω εκεί...

Να ξύνω τις πληγές γιατί φοβάμαι να τις αφήσω να κλείσουν!

Γιατί έμαθα να αντέχω τον πόνο τους...

και αν κλείσουν...

 φοβάμαι το σημάδι που θα μείνει,

να θυμίζει ότι κάποτε υπήρχαν!

Κι αυτός ο πόνος είναι χειρότερος!

Ξέρεις όμως τι έχω περάσει...

Μαζί το περνούσαμε...

Μακάρι να ήσουν εδώ!

Να μου πεις ότι όλα θα πάνε καλά!

Να σταματήσω να φοβάμαι!

Να μου δείξεις τι είναι σωστό!

Σε ικετεύω δείξε μου!

Δώσε μου ζωή ή χάρισε μου θάνατο!

Αλλά μην μου επιτρέπεις άλλο να φυτοζωώ...

Εσύ πάντα ήξερες!

Που είσαι?

Είσαι τόσο κοντά στον θεό!

Σε εκλιπαρώ..

Ρώτησε τον..

Γιατί με έκανε έτσι?

Γιατί με έβαλε να περιπλανιέμαι ανάμεσα σε δύο κόσμους???

Γιατί να είμαι "ξεχωριστός"?

Το μόνο που ήθελα πάντα είναι να υπάρξω έστω για μια φορά στην ζωή μου

ένας κανονικός άνθρωπος!

Αφού επέλεξε να γεννηθώ άνθρωπος ...

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο, το να ζήσω ως ένας?

Αφού περιμένω υπομονετικά στον σταθμό!

Γιατί το τρένο της ζωής μου δεν ήρθε ποτέ?

Γιατί να υπομένω μια τόσο αβάσταχτη αναμονή?

Και δεν λέω γιατί σε μένα???

ΑΛΛΑ...

γιατί, σε μένα?

Δεν με νοιάζει γιατί πήρα αυτή τη μορφή...

Αλλά ποιος είναι ο λόγος που την πήρα!

Πως θα ταν η ζωή μου άραγε,

ανήμουν όπως ακριβώς έπρεπε εξ αρχής να είμαι

Κι ας μην άλλαζε τίποτα άλλο από την ζωή μου!

αναπλά άλλαζε μόνο η μορφή μου...

Τι απάντηση θα μου έδινε τότε ο καθρέφτης μου κάθε φορά που τον κοιτάω...
Τι γνώμη θα είχαν όλοι όσοι έχουν περάσει από την ζωή μου...
Πως θα με θυμούνται...
Πως θα με θυμάμαι...

Μπορείς να μου απαντήσεις?

Κι αν όχι...

Μπορείς απλά να μ'αγκαλιάσεις?

Μερικές φορές μια αγκαλιά είναι ικανή να πει

περισσότερα από όσες λέξεις έχουν ειπωθεί ποτέ!

Η πτήση

Μακάρι οι άνθρωποι να μην ήταν τόσο περίεργοι στο να καταφέρουν το αδύνατο...

Άλλωστε γι'αυτό δεν μπορούμε να πετάξουμε!!!

Απλά δεν είναι στην φύση μας!!!
Κι όμως πάντοτε βρίσκουμε τρόπους να φτάσουμε όσο πιο κοντά μπορούμε, στα σύννεφα...

Να γίνουμε ένα μαζί τους.

είτε μεταφορικά...

Είτε φτιάχνοντας μεταφορικά!!!

Και στις δύο περιπτώσεις η πτώση έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες!

Σταμάτησε ποτέ κανείς??

...όχι...

Όσα αεροπλάνα κι αν πέσουν, πάντα, θα έρχεται η επόμενη πτήση!!!

Όσα όνειρα κι αν διαλυθούν,πάντα, θα έρχεται το επόμενο έναυσμα!!!

Όσες καρδιές κι αν σπάσουν, πάντα, θα έρχεται ο επόμενος έρωτας!!!

Κι όλα αυτά για ένα ταξίδι στα σύννεφα!!!

Όταν, όμως ,είσαι εσύ ο κυβερνήτης του αεροσκάφους που έπεσε?

Όταν ήταν τα δικά σου όνειρα, αυτά που διαλύθηκαν και 

αν από την δική σου καρδιά έμειναν μόνο οι στάχτες της...

Πες μου...

Τι πονάει περισσότερο???

Η θύμηση ενός τσακισμένου ονείρου ή η ακόρεστη ανάγκη σου να μένεις στα συντρίμμια

περιμένοντας να δεις το παλάτι που κάποτε ξεπρόβαλε μπροστά σου?

Πως νιώθεις τότε???

Τι περιμένεις τότε???

Πως συνεχίζεις.....

Κανείς δεν ξέρει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο..

Χιλιάδες κόσμοι στην σφαίρα της φαντασίας μας!!!

Τι κρίμα που υπάρχουν μόνο εκεί..

Σε ονείρατα παλιά...

Ξεθωριασμένα...

Ξεχασμένα από θεούς και δαίμονες!!!

Στο σεντούκι των κρυμμένων θησαυρών...

Εκεί, βρίσκονται και τα δικά μου όνειρα...

Οι δικοί μου κόσμοι...

Μόνο που έχασα τον δρόμο του γυρισμού...

 κι όσα βότσαλα κι αν έβαλα για μονοπάτι,

χάθηκαν κι αυτά μετά από τόσες βροχές...

Δεν πειράζει όμως...

Μ'αρέσει η βροχή!!!

Οι ψιχάλες της έχουν το χάρισμα να κρύβουν τα δάκρυά μου...

Η ψυχή μου έχει ματώσει..

Δεν μου μιλάει πια...

Την άφησα να επουλώσει μόνη της,

Πληγές που, εγώ, δέχτηκα να μου ανοίξουν!!!

Πίστεψα σε μια πτήση χωρίς να ξέρω τον προορισμό...

Πως περίμενα να μην πέσω...

Να μην χαθώ...

Αφού εγώ δεν ήμουν ο κυβερνήτης , αλλά το αεροσκάφος που έπεσε...

Ήμουν η καρδιά του ανθρώπου πίσω από το όνειρο....

Κι όλα αυτά για μία πτήση....