Η πόρτα

Κατεβαίνω τις σκάλες.

Ανοίγω την πόρτα...

Μπαίνω!

Κλείνω την πόρτα!

Κι ανάσα...

Κλείνω έξω κάθε μου στιγμή...
Καλή κακή..
Και μένω εγώ!
Μόνο εγώ...
Αλλά είμαι εγώ!
Το πραγματικό εγώ μου!
Όχι αυτά που με απαρτίζουν...
Αλλά αυτά από τα οποία απαρτίζομαι!!!

Άλλη μια ανάσα...
Και μετά σιωπή!!!

Αν ο χρόνος δεν μετριόταν με στιγμές, αλλά με ανάσες...

Πόσοι από μας, άραγε, θα είχαν αναμνήσεις;;;

Μια ανάσα συμβολίζει ανακούφιση ή Πόνο...

Ζωή...

Ακόμα και θάνατο!

ΑΝΑΣΑ!

Καθαρό συναίσθημα!

Χωρίς εικόνες!

Χωρίς φωνές!

Χωρίς καμιά εξωτερική παρεμβολή!

Γι' αυτό δεν θα σου μιλήσω για τις στιγμές που ζήσαμε,

Αλλά για τις ανάσες που ανταλλάξαμε.

Δεν θα σου μιλήσω για το όνειρο...

Αλλά για την πόρτα που μας χωρίζει από αυτό.

Η ίδια πόρτα που ανοίξαμε... 

χτυπήσαμε...

κλείσαμε...

τόσες φόρες...

Κι άλλες τόσες που την σπάσαμε και την ξαναφτιάξαμε...

Μόνοι μας...

Τόσοι άνθρωποι πέρασαν...

Άλλοι ήρθαν για πολύ...

Άλλοι για λίγο...

Κι άλλοι πάλι που απλά κοντοστάθηκαν...

Όμως δεν ζύγωσαν πότε!!!

Σημασία όμως δεν έχει πόσες φορές, και σε ποιους, θα κλείσουμε ή θα ανοίξουμε,

 εμείς την πόρτα μας...

Αλλά πόσες φορές και ποιοι θα μας ανοίξουν ή θα μας κλείσουν την δική τους!

Είναι ωραίο να έχεις κάπου να πας.

Όταν όμως φτάνεις...

Και βλέπεις μπροστά σου την πόρτα

και ξέρεις ότι έχεις χάσει το κλειδί κάπου στην διαδρομή...

Χτυπάς.

Ξαναχτυπάς.

κανείς!

Τι κάνεις τότε;;;

Όταν κανένας κλειδαράς δεν μπορεί να την ανοίξει 

και κανένας διαρρήκτης δεν έχει την ικανότητα να την προσπεράσει...
Τότε τι;;;
Πήγαν στράφη όσα πέρασες κι έζησες για να φτάσεις μέχρι εδώ;;;

Μόνο αν κάποιος είναι μέσα μπορεί να σου ανοίξει...

Αυτός ο κάποιος...

Που για χάρη του έφτασες μέχρι εδώ.