Η Φούσκα

Κανένας μας δεν είναι τέλειος!

Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα στο λάθος,

έτσι ώστε να μάθουμε μέσα από αυτό...

και να αποκτήσουμε την ικανότητα, να μπορούμε, να ξεχωρίσουμε το σωστό.

Σύμφωνα με όλα όσα μας προσδιορίζουν ως προσωπικότητες!

Με γνώμονα τα θέλω και τις αντοχές μας.

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα!!!

Μπορούμε όμως να επιλέξουμε ανάμεσα σε χιλιάδες ερεθίσματα...

Μέχρι να βρούμε ποιο είναι αυτό που μας ολοκληρώνει...

...

Άραγε το δικό μου το λάθος ποιο ήταν?

Και τι έμαθα από αυτό??

...

Πάντως σίγουρα κέρδισα περισσότερα από όσα έχασα...

Κι ας άργησα να το συνειδητοποιήσω...

Πέρασα τόσα χρόνια φοβούμενος μην χάσω ένα απατηλό όνειρο

που βάφτισα πραγματικότητα, απλά και μόνο για να μπορώ να πω

ότι το πραγματοποίησα!

Δημιούργησα μια φούσκα και κλείστηκα μέσα της

Νομίζοντας ότι θα με προστατέψει,

από όλα όσα θα μπορούσα να φοβάμαι!

Της έδωσα μια μορφή και την ονόμασα Αγάπη!

Όσα ονόματα, όμως, κι αν της χαρίσω θα παραμένει μια φούσκα!

που αντί να με προστατεύσει, απλά, με ρούφηξε...

Τόσο, που ξέχασα τον λόγο που την δημιούργησα εξ αρχής!

Γιατί στην τελική, εγώ την δημιούργησα για να νιώθω ασφαλής...

Όχι για να μην μπορώ να ξεφύγω από την ανασφάλεια!

Από τον φόβο να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα μου

έμεινα να αντιμετωπίζω καθημερινά τους φόβους μου!

Γιατί η φούσκα μου έδειχνε αυτά που εγώ ήθελα να βλέπω!

Κι όχι αυτά που πραγματικά συμβαίνουν!

Μέχρι που άρχισε να μικραίνει τόσο που δεν άντεξα!

Κι αποφάσισα να φύγω για πρώτη και τελευταία φορα!

Όταν όμως βρήκα εκείνο το άνοιγμα και είδα πέρα από αυτήν...

Στο πρώτο εκείνο βήμα μου...

θυσίασα τα πόδια μου...

Απλά και μόνο γιατί η φυλακή της έμοιαζε τόσο με το παλάτι που έχτισα κάποτε!

Εγώ ο ίδιος...

Με τα δικά μου χέρια!

Την είχα προσαρμόσει για μένα...

Κι δεν ήθελα να φύγω..

Μπορούσα...

Απλά Φοβόμουν..

Φοβόμουν τόσο μην χάσω την ζεστασιά που μου πρόσφερε.

Το σπίτι μου...

Φοβόμουν το κρύο που κυριαρχούσε έξω απο αυτό!

Όμως όσοι δρόμοι κι αν άνοιγαν για να τους τρέξω...

χωρίς πόδια...

έπεφτα ξανά και ξανά πάνω στο αόρατο δίχτυ της!

Να μένω εγκλωβισμένος εκεί

Σε μία ουτοπία ψευδαισθήσεων και αντιφάσεων...

Γεμίζοντας την ψυχή μου με λάθος πρότυπα!

Με αποτέλεσμα να βαραίνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ...

Μέχρι που η φούσκα δεν με άντεξε..
 και έσκασε...

Όσο αργά ήρθε, τόσο γρήγορα έφυγε..

Κι είναι λες και δεν υπήρξε ποτέ!

Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις...

Τότε δεν έχεις και τίποτα να φοβάσαι!!!
Κι εμένα αυτό ήταν το λάθος μου!

Δημιούργησα μια φούσκα που ήξερα ότι κάποτε θα σπάσει!

Και μαζί μ' αυτήν δημιούργησα και τον ίδιο τον φόβο...

Έξω από την φούσκα ο αέρας είναι διαφορετικός...

Όμως πρέπει να μάθω να αναπνέω...

Αν θέλω να αρχίσω να ζω!