Φτου και βγαίνω...

Καθώς γυρνούσα προς το σπίτι μου...
Από τον ίδιο, πάντα δρόμο...
Δεν ξέρω πως μου ήρθε...
Και μετά από τόσο καιρό γύρισα το κεφάλι μου προς το σπίτι σου...
Ένα στενό διαφορά...
Κι είδα στην θέση που σε περίμενα...
Έναν ξένο...
Μπορεί να ήταν μια σύμπτωση...
Μπορεί να περίμενε εσένα...
Ποιος ξέρει...
Ποιος νοιάζεται πια...
Βλέπεις, ποτέ δεν με ένοιαξε πραγματικά αν δεν ήμουν μόνο εγώ για σένα...
Το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι ήσουν μόνο εσύ,για μένα.
Τόσο πολύ σου αρέσει να με παίζεις?
Να εμφανίζεσαι και να εξαφανίζεσαι όποτε εσύ αρέσκεσαι...
Κι όλα αυτά γιατί απλά μπορείς....
Κι όμως ποιος φταίει?
Εσύ που πετάς ψίχουλα απλά και μόνο επειδή ξέρεις ότι θα τα δω?
Η εγω που κρυφοκοιτάζω......
Δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό με πληγώνει...
Και πρεπει να σταματήσει...
Κάποτε το άντεχα, αλλά τώρα το μέσα μου γέμισε...
Δεν έχω άλλο χώρο για πληγιάσματα....
Με καταλαβαίνεις?
Με νιώθεις?
Ή έστω μπορείς να νιώσεις αυτό που σου λέω...?
Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις...
Ότι κι αν κάνεις.
Κι εσύ η ίδια το ξέρεις...
Και ξέρεις τι κάνεις...
Απλα σε ικετεύω...
Σταμάτα το.
Σταμάτα να δημιουργείς συναισθήματα που δεν έχεις τα κότσια να ζήσεις...
Μην μου δίνεις το εισητήριο για ένα ταξίδι που δεν θα τολμήσεις ποτέ σου να κάνεις.
Μείνε εκεί....
Εκεί όπου επέλεξες να είσαι...
Στα εύκολα...Στα απλά...
Να ξέρεις, πάντα σε ζήλευα για αυτό...
Όχι με την κακή την έννοια..
Απλά...Ξέρεις...
Μόνο αυτό...
Κι αφού σ'αρέσει το κρυφτό...
Ας παίξουμε για μια ακόμα φορά...
Κρύψου...Τα φυλάω...

παράΛόγος

Δεν με νοιαζει τι μέρα είναι σήμερα...
Τι ώρα...Ποιος μήνας...Ποιος νοιαζεται...
Δεν με νοιαζουν αυτά που μου λες...
Ναι μίλησε μου... Ούτως η άλλως δεν σε ακούω.
Μίλησε μου για τον γκόμενο ή την γκόμενα, που σε παράτησε η θες να ρίξεις!
Μίλα μου για διακοπές, σολάριουμ, βόλτες σε ακρογιαλιές και φωτιές ντυμένες με μουσική...
Μίλησε μου για τα κάστρα στην άμμο...
Έχεις φτιάξει ποτέ σου?
Ναι...Να σου πω κάτι?
Δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζει η ανιαρή υποφερτή ζωή σου.
Δεν αλλάζει κάτι στην δική μου.
Μίλα μου για δουλειά.
Για το πόσα κάνεις ή δεν κάνεις.
Για το πως νιώθεις.
Μίλησε μου...
Δικαίωμα σου.
Δεν με νοιάζει.
Τι θέλετε όλοι απο μένα?
Αφήστε με ήσυχο....
Τόσοι ψίθυροι πίσω από την πλάτη μου και νομίζατε, δεν θα άκουγα?
Έκανα πως δεν έβλεπα, πως δεν άκουγα, πως δεν με πειράζει.
Παρέβλεπα τόσα πολλά...
Κι έγιναν τόσα πολλά..
Που πλέον..
Δεν με νοιάζει.
Τόσα ψέμματα σπαρμένα για αλήθειες.
Ένας κόσμος ψευδαισθήσεων...
Ένα χάος...
Δεν θέλω κανέναν.
Δεν ζητάω τίποτα...
Μόνο την ησυχία μου...
Μπας και κάποτε ησυχάσω...
Δεν μισώ κανέναν, δεν αγαπάω κανέναν.
Δεν με νοιάζει κανένας και τίποτα.
Συνεχίστε τις ζωές σας...
Άλλωστε δεν σας ένοιαξα, πραγματικά, ποτέ...
Η απουσία μου δεν άλλαξε κάτι στην ζωή σας...
Έτσι δεν είναι???
Απλά είχαμε την τιμή να συμπορευθούμε κάποια στιγμή...
Αυτό.
Έτσι είναι η ζωή και την αποδέχομαι.
Σκληρή...Άσχημη...Απροσπέλαστη...Άθλια!
Γι'αυτό κρίνετε με όσο γουστάρετε.
Δεν θα χατε ποτέ το σθένος και την αντοχή να περπατήσετε στα παπούτσια μου...
Πόσο μαλλον στα βήματα μου...
Να δείτε για μια στιγμή μέσα από τα μάτια μου.
Δεν μπορεί κανείς...
Γι'αυτό μίλησε μου λίγο για το κακό που σου συμβαίνει...
Ξέρεις κάτι?
Δεν με νοιάζει...
Και ξέρεις γιατί???
Γιατί ποτέ δεν έμαθες για το δικό μου!

Ένιωσα το κάψιμο στην πλάτη μου και κατάλαβα ότι ο δράκος είχε βγει από την κρυψώνα του. Σουρούπωνε, μα οι φλόγες που πέταγε από τη μύτη του δεν πρόσθεταν περισσότερο φως, παρά μόνο θερμοκρασία. Κάρφωσα το βλέμμα μου στο δικό του. Κατέβασε τα βλέφαρά του και κοίταξε προς το πάτωμα. Του είχα εξηγήσει χιλιάδες φορές ότι έπρεπε να ξεπεράσει τα πρωτόγονα ένστικτά του.
Την μέρα που τον ανακάλυψα, ήταν μια σταλιά. Ίσα ίσα που έβγαζε από τη μύτη του λίγο ζεστό αέρα, κάτι σαν αερόθερμο. Ήταν πολύ μικρός για να του εξηγήσω ότι δεν είχε δικαίωμα να βρίσκεται σε αυτό τον χώρο που μου ανήκε, πως παραβίαζε τις πύλες της ψυχής μου και πως έπρεπε να φύγει. Η αλήθεια ήταν πως δεν τον φοβήθηκα. Θα έλεγα μάλιστα ότι τον έβρισκα χαριτωμένο.
Σούφρωσε τα χείλια του, δείχνοντας μεταμέλεια. Χαμήλωσε τη μύτη και άφησε τις τελευταίες φλόγες που τρεμόπαιζαν στα ρουθούνια του να σβήσουν, ενώ ένα μικρό μαύρο καπνάκι αιωρήθηκε στον αέρα. Με πλησίασε με αυτά τα πηδηχτά βήματα που του έδιναν την χάρη ενός μπαλονιού και σε έκαναν έστω και για λίγο να τον συμπαθήσεις. Στάθηκε μπροστά μου με σφιγμένα τα χειλάκια, περιμένοντας την τιμωρία του. Ποτέ δεν τον τιμώρησα. Άνοιγα διάλογο μαζί του. Προσπαθούσα να του εξηγήσω πως δεν είχε το δικαίωμα να καίει τα σωθικά μου. Και κάθε φορά συμφωνούσε ή απλά μου έλεγε ότι τον προκάλεσα εγώ.
Ήταν δύσκολο να συγκατοικούμε μέσα στο ίδιο κορμί. Δεν έφταιγε αυτός που είχε γεννηθεί δράκος, δεν ήξερε καν τι ρόλο θα έπαιζε στη ζωή μου. Δεν γνώριζε πως ήταν κακός και δεν τον ήθελε κανείς. Θέλησα να τον αλλάξω. Όταν εγκαταστάθηκε μέσα μου, σκέφτηκα να τον αγκαλιάσω, μήπως και μετριάσω το μένος του. Η αλήθεια ήταν ότι μου κακοφάνηκε, γιατί ούτε καν με ρώτησε για αυτή την συγκατοίκηση. Σύντομα κατάλαβα ότι δεν θα έφευγε ποτέ. Έτσι, τον φρόντισα, τον κανάκεψα μήπως και καταφέρω να μείνει μικρός. Να μην μεγαλώσει ποτέ. Του έμαθα να αγαπά, να μοιράζεται, του εξήγησα πόσο σημαντικό είναι να είσαι συντροφιά με κάποιον. Του έμαθα να είναι τρυφερός, ρομαντικός. Και πίστεψα ότι τα είχα καταφέρει. Του κάλυψα όλες τις ανάγκες, για να είναι ήρεμος, χωρίς να μου το ζητήσει. Το μόνο που του ζήτησα ήταν να σταματήσει να βγάζει φωτιές από τη μύτη του και να με καίει. Το παλέψαμε πολύ για να το πετύχουμε. Κάθε βράδυ μία ώρα συνεδρία. Εγώ και ο δράκος μου. Πίστεψα ότι τα είχαμε καταφέρει.
Δυσκολεύτηκε στην αρχή, πολλές φορές δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει την επιθυμία του να κάψει κάτι. Όμως το πάλευε και όταν πια είχαμε πιστέψει και οι δύο ότι μπορούσαμε να συνυπάρχουμε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, ήρθε η σημερινή μέρα να ανατρέψει τα πάντα. Σαν λάβα ξέφυγε η φωτιά από τα ρουθούνια του που την έστειλε καταπάνω μου. Ακριβώς τη στιγμή που είχα χαλαρώσει. Έπρεπε να αντιδράσω άμεσα. Ήταν η τελευταία φορά που θα του το επέτρεπα. Δεν είχε άλλες δικαιολογίες. Προσπαθήσαμε για χρόνια να συνυπάρξουμε. Θα τον έδιωχνα ότι κι ΑΝ σήμαινε για μένα. 
Με κοίταξε στα μάτια, εκλιπαρώντας με. Αποζητούσε για άλλη μια φορά τη συγχώρεση. Με το βλέμμα μου του έδειξα ότι δεν είχε άλλη ευκαιρία. Μόνο ένα «γιατί;» ξέφυγε από τα χείλια μου.
Γύρισε και απομακρύνθηκε με το κεφάλι χαμηλωμένο. Τον άκουσα να μονολογεί.
«Κι εγώ έχω ένα δράκο μέσα μου».

Όταν αγαπάς μια φορά... Δεν σταματάς ποτέ να το κάνεις..!

 

Όσα "τέλος" κι αν βάλαμε τους εαυτούς μας να ζήσουν...
Αν ερχόταν το "Τέλος"...
Θα με έψαχνες και τις 40 ώρες...
Απλά και μόνο για να το ζήσεις Μαζί μου...!

Αυτό είναι αγάπη...

Όμως όλοι το βλέπουν...

Όταν είναι πια αργά.

Απλά αυτό.

Τους ανθρώπους έμαθα να τους κρίνω από το πως φεύγουν από την ζωή μου κι όχι από το πως και πόσες φορές έρχονται σε αυτήν.
Βλέπεις, όταν κάποιος έρχεται πάντα φέρνει μαζί του κάτι!
Όταν φεύγει όμως....Τι παίρνει????
Και που το πάει αυτό που παίρνει????
Στην ζυγαριά της επιβίωσης....
Ποιο ζυγίζει περισσότερο?
Εκεί είναι που φαίνεται η δύναμή σου, ψυχή μου!
Σε εκείνο το σημείο που το πανούργο φίδι σου φέρνει τους καρπούς του και σε παρασσύρει σε εναν απαγορευμένο χορό...
Εκεί...Στο ανάμεσα...
Στα θέλω και τα πρέπει....
Εκεί στο αδιέξοδο...
Εκεί στα φώτα....
Φοβάμαι να πάω...
Εκεί με πλήγωσαν και με άφησαν μισό...Να μισώ...
Εκεί με πρόδωσαν και μου κρεμάσανε ταμπέλα!
Δεν έχω θέση πια εκεί...
Ούτε αναζητώ την δική μου.
Δεν ζητάω πίσω κάτι, πλέον...
Ούτε αμαυρώνω τις ένδοξες αναμνήσεις...
Όλα τα αφήνω εδώ...
Όρκους, λόγια, αναμνήσεις, όνειρα.
Μόνο ένα πράγμα θα πάρω...
Την ελπίδα πως κάποια μέρα θα είμαστε μαζί.
Αυτήν, ναι...
Την παίρνω μαζί μου....
Δεν είναι ότι είμαι αλλού...
Απλά δεν είμαι πια στο εδώ κι εκεί σου.

Ο κόσμος μου....

https://www.youtube.com/watch?v=kY2evrkfbiM

Κι ήρθε η μέρα που όλα αυτά,

 τα "πρόσεχε"....

Όλα τα "που πας"...

Τα "τι κάνεις εδώ"...

Τα "Γιατί"...

Όλα...Τα κατάλαβα...

Τώρα κατάλαβα ότι έμεινα τόσο πίσω...

Τώρα είδα τα φίδια που άφησα να φωλιάζουν μέσα μου...

Τα ψεύτικα τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις....

Τώρα κατάλαβα πως είναι να είσαι μόνος...

Όχι να νιώθεις...

Να είσαι...

Έτσι με εκδικείσαι, κάρμα μου?

Αυτό αξίζω για την περιφρόνηση μου...?

Μοναξιά....?

Πόση πια?

Πόσες μορφές υπάρχουν, ακόμα?

Μια ζωή είχα δίπλα μου ανθρώπους...

Πράγματα....Λεφτά...Ένα όνομα...

Κι όμως... Ότι αγάπησα στην ζωή μου...

Το έχανα...

Κι ότι με αγάπησε...

Με έχασε...

Μέχρι που έφτασα εδώ...

Στο τίποτα...

Πλέον, δεν έχω κάτι άλλο να χάσω...

Ούτε να κερδίσω κάτι, θέλω...

Σιχάθηκα τον κόσμο και ότι τον περιβάλει...

Με κούρασε...Με γέρασε...

Δεν θέλω να ζω άλλο στον κόσμο σας, καταλάβετε το...

Δεν υπάρχει θέση για μένα, εδώ..

Ούτε εκεί...

Ούτε πουθενά...

Μόνο στον κόσμο μου...

Εκεί όπου η μάνα κι ο πατερας... είναι πυλώνας σου.

Ο άνθρωπός σου...Είναι Εσύ.

Εκεί όπου η πολιτική, η θρησκεία, η ηλικία, το φύλλο...

Δεν έχουν καμία θέση...

Εκεί όπου βασιλεύει η ελευθερία του πνεύματος...

Εκεί...Κι ας είμαι μόνος εκεί...

Στον κόσμο μου...

Έναν κόσμο που δημιουργήθηκα να δημιουργήσω...

Κι ας με λέτε παράξενο..

Οι φωνές σας δεν έχουν εμβέλεια μέχρι εκεί...

Ο πόνος δεν είναι ευπρόσδεκτος...

Όπως και κανένα συναίσθημα...

Ο κόσμος μου....

Ο κόσμος μου αποτελείται από έναν μονάχα πλανήτη...

Δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο...

Μια κουκκίδα στο χάος του σύμπαντος...

Αλλά είναι δικός μου...

Εγώ τον δημιούργησα...

Πήρα ένα κομμάτι αστερόσκονης και έφτιαξα ένα παλάτι πάνω του....

Ένα τεράστιο...Χρυσαφένιο Παλάτι...

Που το περιβάλει ένας μαγικός κήπος...

Μέσα στον κήπο αυτόν όμως...

Δεν φυτρώνουν λουλούδια, φυτρώνουν όνειρα...

Δεν μπορείς να τα κόψεις...Κι αν το κάνεις...

Μαραίνονται και γίνονται εφιάλτες.

Στον κόσμο μου δεν ζουν άνθρωποι...

Ζουν πλάσματα ξεχασμένα στην χρονορωγμή...

Και δεν περπατάνε...Πετάνε...

Δεν έχουν μορφή...Μπορούν να γίνουν ότι σκεφτούν...

Ή ότι σκεφτώ εγώ...

Βγαίνοντας από τον κήπο...

Έχει μια παραλία...

Ο ωκεανός της είναι κι η έξοδος.

Είχα κάποτε μια βάρκα...

Όμως την έλυσα και την άφησα να ταξιδέψει μόνη...

Ήρθα και δεν θέλω να φύγω ξανά...

Καλά είμαι εδώ...

Είναι ο κόσμος μου...

χρονομηχανή

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες, που για να την δεις...

Έπρεπε να πας κάτω από το παράθυρό της και να της πετάξεις μια πετρούλα να βγει...

Κι όχι να την πάρεις τηλέφωνο ή να της στείλεις μήνυμα!

Μου λείπουν οι στιγμές εκείνες που λαμπίριζαν στα μάτια μου και δημιουργούσαν άστρα...

Μου λείπουν οι άνθρωποι που αγάπησα και έμαθα...

Αλλά πιο πολύ απ' όλα...

Μου λείπω εγώ...Πριν φτιάξω Εμένα...

Εκείνο το ανέμελο χαμογελαστό παιδί που ήξερε να κρύβει τον πόνο του πίσω από ένα γέλιο!

Μου λείπουν οι μυρωδιές οι γνώριμες...Αυτές που ξυπνούν συναισθήματα.

Κι η μουσική...Πόσο μου λέιπει κι αυτή....

Είμαι ναυαγός σε μιαν εποχή που δεν μου ταιριάζει...

Κι απλά περιμένω...

Τι περιμένω, να ξερα...

Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένω πια...

Ξέρω μόνο πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Ξέρω ότι ψάχνοντας να βρω το άλλο μου μισό...

Έμεινα μισός...΄Γέμισα μίσος...

Ξέρω ότι αναζητώντας τον εαυτό μου, έχασα εμένα.

Ξέρω...και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω...

Μόνο να περιμένω...

Χωρίς να ξέρω τι... ή ποιον...

Ξέρω όμως ότι κάποτε...

Θα έρθει η ζωή να με δικαιώσει για όλους όσους με αδίκησαν...

Κάποτε θα έρθει...

Και θα μου δώσει όλα όσα μου στέρησαν....

Όλα όσα λαχτάρησα...

Κι όλα όσα έχασα..

Θα τα πάρω πίσω...

Θα γίνω εγώ η χρονομηχανή μου.

Όχι επειδή μου το χρωτάει η ζωή.

Το χρωστάω εγώ στον εαυτό μου.

Για κάθε ευκαιρία που πέταξα.

Κάθε άνθρωπο που έδιωξα ή αγάπησα και κράτησα.

Για όλα όσα ήμουν υπεύθυνος εγώ.

Για όλα όσα έκανα...

Για όλα όσα άντεξα.

Μου το χρωστάω...

Να θυμηθώ πως είναι να φοράς αυτό το ανέμελο παιδικό χαμόγελο...

Κι ας μην μεγαλώσω ποτέ στην τελική....

Είναι βαρετό να είσαι μεγάλος...

Όπως κι αν το δεις.

Παρασκευάσματα

Αραγε οι δρομοι μας θα συνναντηθουν ξανα???
Θα χτυπησει η καρδια μου στους ρυθμους που χορευε καποτε?
Η απλα θα τρεμοπαιξει στιγμιαια και θα συνεχισει...
Αραγε η πυξιδα μου...
Θα μου δειξει μια κατευθυνση???
Με κουρασε, να την βλεπω κολλημενη.
Ειναι ολα τοσο περιπλοκα...
Τοσο... απροσμενα...
Λες και η ιστορια μου συνεχιζεται να γραφεται χωρις να τρεχει μελανι απο την δικη μου πενα...
Ακομα προσπαθω να καταλαβω...
Αλλα ματαια...
Αφου πλεον δεν ειμαι ο συγγραφεας...
Απλα θα περιμενω να δω τη συνεχεια.
Κι απο την μια, αυτο το αγνωστο ειναι τοσο σαγηνευτικο...
Το να μην ξερεις που πας...
Απλα να πηγαινεις...
Κι οπου βγαλει...
Απ την αλλη, παλι, πονάει τόσο πολύ αυτή η μοναξιά
Εξήγησε μου λίγο...

Αφού ήσουν μια απλή ουτοπία που έπλασε το μυαλό μου...

Γιατί συνεχίζεις να εμφανίζεσαι στην ζωή μου?

Γιατί σε νιώθω μέσα μου και δεν μπορώ να σε αποβάλλω...

Όσο κι αν προσπαθώ...

Όσο κι αν σε καταρρίπτω...

Τσουπ, να τηνα μπροστά μου.

Έκαψα ότι σε θυμίζει κι όμως η θύμηση σου είναι εδω...
H σάρκα σου είναι εδώ...
Εσύ...Είσαι, πάλι, εδώ...
Πως γίνεται να είσαι μια ψευδαίσθηση όταν...
O χρόνος που περάσαμε ήταν αληθινός
Οι ανάσες που ανταλλάξαμε ήταν αληθινές
Ο πόνος που νιώσαμε ήταν αληθινός
Η αγάπη που ζήσαμε ήταν αληθινή...
Όλα όσα ζήσαμε ήταν αληθινά...
Πως γίνεται να είναι ένα ψέμα?
Δεν γίνεται...
Τσάμπα το κουράζω με το να προσπαθώ να με πείσω το αντίθετο.
Πέρασα μια ζωή μαζί σου...
Τι κι αν ήσουν μια ψευδαίσθηση, αρχικά...
Δεν είσαι πια...
Δεν μπορώ να σε σβήσω απλά...Σαν μιαν ανάμνηση...
Δεν σου γράφω από ανάγκη.
Ούτε μου λείπεις, ούτε θέλω να έχω ανοιχτους λογαριασμούς μαζί σου...
Γράφω απλά για να τα βγάλω από μέσα μου...
Να δώσω μορφή στους φόβους μου, έτσι ώστε να τους δω...
Και να τους καταλάβω...
Κάνω το χαρτί, δοχείο να χωρέσει όλο το δηλητήριο που με πότισες και έγινε ένα με μένα.....
Όλα τα όνειρα που πάτησα...Για να φωνάζω εσένα όνειρο...
Όλους τους ανθρώπους που πέταξα...Για να χω εσένα για άνθρωπό μου...
Όλες τις προσπάθειες που έκανα...Για να μην καταφέρω έστω και μία!
Δεν με νοιάζει που πηγαίνεις όταν φεύγεις...
Δεν με νοιάζει τι ψάχνεις όταν με διώχνεις...
Με νοιάζει όμως που μόλις τελειώσεις, γυρνάς.
Λες και είμαι κάποιου είδους διάλειμμα από την καθημερινότητά σου...
Όχι.
Το ανέχτηκα για αρκετό καιρό...
Έζησα μαζί του...
Έμεινα σε ένα ατελείωτο διάλειμμα...
Σε ένα άδειο προαύλιο...
Να σε περιμένω για μιαν αγκαλιά...
Και μετά?
Όχι.
Να μου λείπουν τέτοιες αγκαλιές.
Να μου λείπουν όλα αυτά....
Κι ας μου λείπουν...ώρες ώρες....
Κάποιες φορές πρεπει να μάθεις να φευγεις...

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί...
Ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο...
Να φεύγεις από κει που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι!
Απο κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε...
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι και εκείνη την απέραντη Άνοιξη...
Να φεύγεις από κει που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω.
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΣ!!!!!
Να μάθεις να φεύγεις...
Από κει που πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις από αυτα που κάποτε νόμιζες αληθινά, μήπως μια μέρα....Φτάσεις σε αυτα....

Σκέψεις μεσημβρινές...

Κάποτε έκανα μια ευχή σε ένα αστέρι.

Κι όταν μου την πραγματοποίησε, βάσισα όλη μου την ζωή πάνω του...

Ήμουν τόσο χαρούμενος που ξέχασα ότι τα αστέρια, μόλις κάνουν τον κύκλο τους,

χάνονται και πέφτουν...

Έτσι κι αυτό... Έπεσε...Χάθηκε και μαζί με αυτό...

Κι όλη η ζωή που έχτισα πάνω του...

Δεν είναι ότι κουράστηκα να περιμένω...

Κουράστηκα να κουράζομαι...

Δεν με νοιάζει πια...

Τι κέρδισα τόσο καιρό που με ένοιαζε???

Έμεινα με ερείπια.

Εγκλωβισμένος μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.

Έμενα να υπομένω...να περιμένω...να αναμένω...Μόνος μου...

Ξέρεις κάτι?

καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα...

Έπρεπε κάποτε να μεγαλώσω...
Έπρεπε να μάθω από πρώτο χέρι ότι τα όνειρα πρέπει να μένουν όνειρα και η κάθε απόπειρα επίτευξής τους θα είναι μοιραία.
Ότι ο άνθρωπος που θα αγαπήσεις και θα του αφεθείς θα είναι αυτός που θα σου καρφώσει το μαχαίρι.
Ότι τα χέρια που μέσα τους θα ψάχνεις να αγκιστρωθείς...
Είναι, μονάχα, αγκίστρια που σου τρυπάνε το δέρμα.
Ότι όσες αρχές κι αν κάνεις....
Πάντα θα κουβαλάνε κι ένα τέλος μαζί τους.
Και πονάει....
Πονάει πολύ.....
Και δεν θέλω άλλο να πονάω.
Επιτέλους έφτιαξα το παζλ που με βασάνιζε τόσο καιρό...
Το κορνίζαρα στον τοίχο μου...
Να χω να το βλέπω...
Εντάξει δεν είναι κι εύκολο, το να αποδεχτείς ότι έχασες...
Ποτέ δεν ξέρεις όμως...
Ίσως με το να το βλέπω...
Να το αποδεχτώ κι εγώ κάποτε.

Άλλο το εντυπωσιάζω...Κι άλλο το εντυπώνομαι.

Κάποτε κοιτούσα το φεγγάρι και ρωτούσα... "Που είναι"...
Το βράδυ, πριν ξημερώσει, το κοίταξα ξανά...
Και το μόνο που είπα είναι "Οπου κι αν είναι, να χαμογελαει".
Αυτό...Και το έσβησα!
Κι έμεινα να κοιτάζω έναν άδειο ουρανό...
Μέχρι να ξημερώσει...
Και ξημέρωσε...
Για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από μένα...
Δεν είναι ότι νοσταλγώ τα παλιά ή ότι η μνήμη μου με έφερε ένα ακόμα ταξίδι στην χώρα του "εδώ"...
όχι...
Ίσως να φταίει η μέρα...Ο μήνας... Ο χρόνος...
Σίγουρα ο χρόνος...
Ίσως και όχι...
Δεν ξέρω καν ποιος είμαι πλέον...
Τουλάχιστον όμως είμαι εγώ...
Δεν ξέρω ποιο όνειρο ήταν αληθινό και ποιο όχι...
Τουλάχιστον μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι....
Τουλάχιστον δεν έχασα αυτό...
Έχω ακόμα το χαμόγελό μου, σύμμαχό μου...
Kι ας μην γνωρίζω που πάω...
Ξέρω από που ήρθα!
Είμαι εγώ, κι ας μην υπάρχει μέσα μου κάτι να με θυμίζει...
Δεν με νοιάζει πια ο δρόμος που με έφερε εδω....
Ούτε τα εμπόδια του...
Με νοιάζει μόνο το βουνό που βλέπω μπροστά μου...
Τόσο καιρό αχνοφαινόταν μπροστά μου...
Και τώρα...
Είμαι μπροστά του...
Νιώθω το χώμα...Τις πέτρες του...
Αλλά δεν με νοιάζει...
Είναι το βουνό μου...
Όσο δύσβατο...Όσο απρόσιτο και να ναι.
Είμαι εδώ να φτιάξω έναν δρόμο και να το κατακτήσω...
Να φτάσω στην κορυφή και να βάλω την σημαία μου...
Αφήνω εδώ τις αποσκευές μου...
Ρούχα...Μάσκες...Αναμνήσεις...
Και ξεκινάω...
Εγώ...Με μένα... Και για Εμένα...
Κανείς δεν θα τον περπατήσει μαζί μου...
Όταν όμως φτάσω...
Όλοι θα είναι εκεί...
Γι' αυτο θα φροντίσω η σημαία μου να είναι τόσο ξεχωριστή και μεγάλη...
Ώστε να την εντυπωθούν, κι όχι απλά να τους εντυπωθεί.
Μέχρι τότε και για πάντα...
goodbye :D

Συμ...περασμα

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που βρήκα σε σένα...
Ίσως να είδα, στα μάτια σου, αυτό το σκοτάδι και να ήθελα να το γεμίσω με φως...
Δεν είναι ότι είσαι κακός άνθρωπος...
Απλά πάντα ήσουν λίγη...
Μουντή...Απροσπέλαστη!
Άλλωστε αν δεν με είχες γνωρίσει...
Πόσο ενδιαφέρουσα θα ήταν η ζωή σου...
Η δική μου όμως ήταν...
Μέχρι την μέρα που η ζωή μου...
Συναπαντήθηκε με την δική σου!
Πάντοτε...Όπου κι αν βρισκόμουν...Πρόσφερα χαμόγελα!
Είχα την ικανότητα να είμαι ευτυχισμένος όπου κι αν είμαι...
Με όποιον κι αν είμαι...
Όσα προβλήματα κι αν είχα...
Κι ήταν πολλά...
Πάρα πολλά...
Έβρισκα όμως έστω και κάτι μικρό να πιαστώ...
Και να βρω την χαρά μέσα του...
Ναι μπορεί σε κάποιους να φαίνομαι τρελός...
Μπορεί οι ιδέες μου να μοιάζουν εξωπραγματικές, αλλά η πλήξη δεν βρέθηκε ποτέ στον δρόμο μου...
Χαμογελούσα κι ας μην είχα λόγους να το κάνω...
Το έκανα, κι έδινα λίγο χρώμα στην ζωή μου γιατί ήξερα ότι κανείς, ποτέ δεν θα την χρωματίσει για μένα...
Ήταν η ζωή μου...
Κι έπρεπε να την κάνω όσο το δυνατόν πιο όμορφη....
Και την έκανα...Και μαζί μ αυτήν, και των γύρω μου.
Γινόμουν αυτό που δεν θα γινόταν κανείς για μένα...
Κι ήμουν καλα...
Μέχρι την στιγμή που μου έδειξες ότι μπορώ να το έχω...
Κάποτε...Νόμιζα πως το είχα...
Και τώρα?
Δακρύζω??
Που είναι το χαμόγελό μου?
Η ασπίδα μου....Που πήγε...
Μου λείπει...
Τόσο ακριβά πληρώνεις τον έρωτα τελικα...
Την αγάπη...Όπως κι αν το πεις...
Το ίδιο ψέμα είναι.
Μια αυταπάτη...
Μια φωτοβολίδα!
Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ....
Δεν θα σε συγχωρέσω ποτέ...
Όχι για όσα έκανες...
Αλλά για το χαμόγελο που μου έκλεψες.
Τόσο καιρό έβαζα τον εαυτό μου μπροστά...
Τον έβγαζα ψεύτη...
Τον διέψευδα μόνο και μόνο για να μην πέσουν οι άλλοι στα μάτια μου...
Για ποιον λόγο?
Με τι κόστος?
Με ένοιαζαν τόσο οι άλλοι...
Λες και εκείνους τους ένοιαξα ποτέ, εγώ...
Προσπαθούσα για την γνώμη τους...
Την γνώμη σου...
Όμως εκεί ήταν που το έχανα...
Αυτοί που άξιζαν, δεν μου ζήτησαν ποτέ να τους αποδείξω έστω και κάτι...
Ούτε χρειάστηκε
Απλά με έβλεπαν...Και με θαύμαζαν...
Τους κοιτούσα...και έβρισκα το κουράγιο να συνεχίζω...
Τώρα....Κενό???
Τώρα σιωπή...
Ίσως αν σιωπούσα λίγο...
Να έπαιρναν μορφή οι λέξεις που ούρλιαζα τόσο καιρό...
Τώρα η απουσία μου θα γίνει αισθητή πια...
Μέχρι την μέρα εκείνη....
Που όλα...
Θα γίνουν όπως πρέπει να είναι!