χρονομηχανή

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες, που για να την δεις...

Έπρεπε να πας κάτω από το παράθυρό της και να της πετάξεις μια πετρούλα να βγει...

Κι όχι να την πάρεις τηλέφωνο ή να της στείλεις μήνυμα!

Μου λείπουν οι στιγμές εκείνες που λαμπίριζαν στα μάτια μου και δημιουργούσαν άστρα...

Μου λείπουν οι άνθρωποι που αγάπησα και έμαθα...

Αλλά πιο πολύ απ' όλα...

Μου λείπω εγώ...Πριν φτιάξω Εμένα...

Εκείνο το ανέμελο χαμογελαστό παιδί που ήξερε να κρύβει τον πόνο του πίσω από ένα γέλιο!

Μου λείπουν οι μυρωδιές οι γνώριμες...Αυτές που ξυπνούν συναισθήματα.

Κι η μουσική...Πόσο μου λέιπει κι αυτή....

Είμαι ναυαγός σε μιαν εποχή που δεν μου ταιριάζει...

Κι απλά περιμένω...

Τι περιμένω, να ξερα...

Δεν ξέρω αλήθεια τι περιμένω πια...

Ξέρω μόνο πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Ξέρω ότι ψάχνοντας να βρω το άλλο μου μισό...

Έμεινα μισός...΄Γέμισα μίσος...

Ξέρω ότι αναζητώντας τον εαυτό μου, έχασα εμένα.

Ξέρω...και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω...

Μόνο να περιμένω...

Χωρίς να ξέρω τι... ή ποιον...

Ξέρω όμως ότι κάποτε...

Θα έρθει η ζωή να με δικαιώσει για όλους όσους με αδίκησαν...

Κάποτε θα έρθει...

Και θα μου δώσει όλα όσα μου στέρησαν....

Όλα όσα λαχτάρησα...

Κι όλα όσα έχασα..

Θα τα πάρω πίσω...

Θα γίνω εγώ η χρονομηχανή μου.

Όχι επειδή μου το χρωτάει η ζωή.

Το χρωστάω εγώ στον εαυτό μου.

Για κάθε ευκαιρία που πέταξα.

Κάθε άνθρωπο που έδιωξα ή αγάπησα και κράτησα.

Για όλα όσα ήμουν υπεύθυνος εγώ.

Για όλα όσα έκανα...

Για όλα όσα άντεξα.

Μου το χρωστάω...

Να θυμηθώ πως είναι να φοράς αυτό το ανέμελο παιδικό χαμόγελο...

Κι ας μην μεγαλώσω ποτέ στην τελική....

Είναι βαρετό να είσαι μεγάλος...

Όπως κι αν το δεις.