Φτου και βγαίνω...

Καθώς γυρνούσα προς το σπίτι μου...
Από τον ίδιο, πάντα δρόμο...
Δεν ξέρω πως μου ήρθε...
Και μετά από τόσο καιρό γύρισα το κεφάλι μου προς το σπίτι σου...
Ένα στενό διαφορά...
Κι είδα στην θέση που σε περίμενα...
Έναν ξένο...
Μπορεί να ήταν μια σύμπτωση...
Μπορεί να περίμενε εσένα...
Ποιος ξέρει...
Ποιος νοιάζεται πια...
Βλέπεις, ποτέ δεν με ένοιαξε πραγματικά αν δεν ήμουν μόνο εγώ για σένα...
Το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι ήσουν μόνο εσύ,για μένα.
Τόσο πολύ σου αρέσει να με παίζεις?
Να εμφανίζεσαι και να εξαφανίζεσαι όποτε εσύ αρέσκεσαι...
Κι όλα αυτά γιατί απλά μπορείς....
Κι όμως ποιος φταίει?
Εσύ που πετάς ψίχουλα απλά και μόνο επειδή ξέρεις ότι θα τα δω?
Η εγω που κρυφοκοιτάζω......
Δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό με πληγώνει...
Και πρεπει να σταματήσει...
Κάποτε το άντεχα, αλλά τώρα το μέσα μου γέμισε...
Δεν έχω άλλο χώρο για πληγιάσματα....
Με καταλαβαίνεις?
Με νιώθεις?
Ή έστω μπορείς να νιώσεις αυτό που σου λέω...?
Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις...
Ότι κι αν κάνεις.
Κι εσύ η ίδια το ξέρεις...
Και ξέρεις τι κάνεις...
Απλα σε ικετεύω...
Σταμάτα το.
Σταμάτα να δημιουργείς συναισθήματα που δεν έχεις τα κότσια να ζήσεις...
Μην μου δίνεις το εισητήριο για ένα ταξίδι που δεν θα τολμήσεις ποτέ σου να κάνεις.
Μείνε εκεί....
Εκεί όπου επέλεξες να είσαι...
Στα εύκολα...Στα απλά...
Να ξέρεις, πάντα σε ζήλευα για αυτό...
Όχι με την κακή την έννοια..
Απλά...Ξέρεις...
Μόνο αυτό...
Κι αφού σ'αρέσει το κρυφτό...
Ας παίξουμε για μια ακόμα φορά...
Κρύψου...Τα φυλάω...