Απλά αυτό.

Τους ανθρώπους έμαθα να τους κρίνω από το πως φεύγουν από την ζωή μου κι όχι από το πως και πόσες φορές έρχονται σε αυτήν.
Βλέπεις, όταν κάποιος έρχεται πάντα φέρνει μαζί του κάτι!
Όταν φεύγει όμως....Τι παίρνει????
Και που το πάει αυτό που παίρνει????
Στην ζυγαριά της επιβίωσης....
Ποιο ζυγίζει περισσότερο?
Εκεί είναι που φαίνεται η δύναμή σου, ψυχή μου!
Σε εκείνο το σημείο που το πανούργο φίδι σου φέρνει τους καρπούς του και σε παρασσύρει σε εναν απαγορευμένο χορό...
Εκεί...Στο ανάμεσα...
Στα θέλω και τα πρέπει....
Εκεί στο αδιέξοδο...
Εκεί στα φώτα....
Φοβάμαι να πάω...
Εκεί με πλήγωσαν και με άφησαν μισό...Να μισώ...
Εκεί με πρόδωσαν και μου κρεμάσανε ταμπέλα!
Δεν έχω θέση πια εκεί...
Ούτε αναζητώ την δική μου.
Δεν ζητάω πίσω κάτι, πλέον...
Ούτε αμαυρώνω τις ένδοξες αναμνήσεις...
Όλα τα αφήνω εδώ...
Όρκους, λόγια, αναμνήσεις, όνειρα.
Μόνο ένα πράγμα θα πάρω...
Την ελπίδα πως κάποια μέρα θα είμαστε μαζί.
Αυτήν, ναι...
Την παίρνω μαζί μου....
Δεν είναι ότι είμαι αλλού...
Απλά δεν είμαι πια στο εδώ κι εκεί σου.