Σκέψεις μεσημβρινές...

Κάποτε έκανα μια ευχή σε ένα αστέρι.

Κι όταν μου την πραγματοποίησε, βάσισα όλη μου την ζωή πάνω του...

Ήμουν τόσο χαρούμενος που ξέχασα ότι τα αστέρια, μόλις κάνουν τον κύκλο τους,

χάνονται και πέφτουν...

Έτσι κι αυτό... Έπεσε...Χάθηκε και μαζί με αυτό...

Κι όλη η ζωή που έχτισα πάνω του...

Δεν είναι ότι κουράστηκα να περιμένω...

Κουράστηκα να κουράζομαι...

Δεν με νοιάζει πια...

Τι κέρδισα τόσο καιρό που με ένοιαζε???

Έμεινα με ερείπια.

Εγκλωβισμένος μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.

Έμενα να υπομένω...να περιμένω...να αναμένω...Μόνος μου...

Ξέρεις κάτι?

καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα...

Έπρεπε κάποτε να μεγαλώσω...
Έπρεπε να μάθω από πρώτο χέρι ότι τα όνειρα πρέπει να μένουν όνειρα και η κάθε απόπειρα επίτευξής τους θα είναι μοιραία.
Ότι ο άνθρωπος που θα αγαπήσεις και θα του αφεθείς θα είναι αυτός που θα σου καρφώσει το μαχαίρι.
Ότι τα χέρια που μέσα τους θα ψάχνεις να αγκιστρωθείς...
Είναι, μονάχα, αγκίστρια που σου τρυπάνε το δέρμα.
Ότι όσες αρχές κι αν κάνεις....
Πάντα θα κουβαλάνε κι ένα τέλος μαζί τους.
Και πονάει....
Πονάει πολύ.....
Και δεν θέλω άλλο να πονάω.
Επιτέλους έφτιαξα το παζλ που με βασάνιζε τόσο καιρό...
Το κορνίζαρα στον τοίχο μου...
Να χω να το βλέπω...
Εντάξει δεν είναι κι εύκολο, το να αποδεχτείς ότι έχασες...
Ποτέ δεν ξέρεις όμως...
Ίσως με το να το βλέπω...
Να το αποδεχτώ κι εγώ κάποτε.