Συμ...περασμα

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που βρήκα σε σένα...
Ίσως να είδα, στα μάτια σου, αυτό το σκοτάδι και να ήθελα να το γεμίσω με φως...
Δεν είναι ότι είσαι κακός άνθρωπος...
Απλά πάντα ήσουν λίγη...
Μουντή...Απροσπέλαστη!
Άλλωστε αν δεν με είχες γνωρίσει...
Πόσο ενδιαφέρουσα θα ήταν η ζωή σου...
Η δική μου όμως ήταν...
Μέχρι την μέρα που η ζωή μου...
Συναπαντήθηκε με την δική σου!
Πάντοτε...Όπου κι αν βρισκόμουν...Πρόσφερα χαμόγελα!
Είχα την ικανότητα να είμαι ευτυχισμένος όπου κι αν είμαι...
Με όποιον κι αν είμαι...
Όσα προβλήματα κι αν είχα...
Κι ήταν πολλά...
Πάρα πολλά...
Έβρισκα όμως έστω και κάτι μικρό να πιαστώ...
Και να βρω την χαρά μέσα του...
Ναι μπορεί σε κάποιους να φαίνομαι τρελός...
Μπορεί οι ιδέες μου να μοιάζουν εξωπραγματικές, αλλά η πλήξη δεν βρέθηκε ποτέ στον δρόμο μου...
Χαμογελούσα κι ας μην είχα λόγους να το κάνω...
Το έκανα, κι έδινα λίγο χρώμα στην ζωή μου γιατί ήξερα ότι κανείς, ποτέ δεν θα την χρωματίσει για μένα...
Ήταν η ζωή μου...
Κι έπρεπε να την κάνω όσο το δυνατόν πιο όμορφη....
Και την έκανα...Και μαζί μ αυτήν, και των γύρω μου.
Γινόμουν αυτό που δεν θα γινόταν κανείς για μένα...
Κι ήμουν καλα...
Μέχρι την στιγμή που μου έδειξες ότι μπορώ να το έχω...
Κάποτε...Νόμιζα πως το είχα...
Και τώρα?
Δακρύζω??
Που είναι το χαμόγελό μου?
Η ασπίδα μου....Που πήγε...
Μου λείπει...
Τόσο ακριβά πληρώνεις τον έρωτα τελικα...
Την αγάπη...Όπως κι αν το πεις...
Το ίδιο ψέμα είναι.
Μια αυταπάτη...
Μια φωτοβολίδα!
Δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ....
Δεν θα σε συγχωρέσω ποτέ...
Όχι για όσα έκανες...
Αλλά για το χαμόγελο που μου έκλεψες.
Τόσο καιρό έβαζα τον εαυτό μου μπροστά...
Τον έβγαζα ψεύτη...
Τον διέψευδα μόνο και μόνο για να μην πέσουν οι άλλοι στα μάτια μου...
Για ποιον λόγο?
Με τι κόστος?
Με ένοιαζαν τόσο οι άλλοι...
Λες και εκείνους τους ένοιαξα ποτέ, εγώ...
Προσπαθούσα για την γνώμη τους...
Την γνώμη σου...
Όμως εκεί ήταν που το έχανα...
Αυτοί που άξιζαν, δεν μου ζήτησαν ποτέ να τους αποδείξω έστω και κάτι...
Ούτε χρειάστηκε
Απλά με έβλεπαν...Και με θαύμαζαν...
Τους κοιτούσα...και έβρισκα το κουράγιο να συνεχίζω...
Τώρα....Κενό???
Τώρα σιωπή...
Ίσως αν σιωπούσα λίγο...
Να έπαιρναν μορφή οι λέξεις που ούρλιαζα τόσο καιρό...
Τώρα η απουσία μου θα γίνει αισθητή πια...
Μέχρι την μέρα εκείνη....
Που όλα...
Θα γίνουν όπως πρέπει να είναι!