Το ωραιότερο δώρο, η Αγάπη, αγάπη μου!

https://www.youtube.com/watch?v=NBE-uBgtINg

Αρκεί να σε αγαπάνε...

Δεν έχει σημασία το χρώμα, το είδος, οι απόψεις, η θρησκεία, τα πιστέυω...

Αρκεί να σε αγαπάνε...

Και να το νιώθεις...

Τι πιο όμορφο...

Τι πιο απλό...

Ψάξε μέσα σου...

Πάντα αυτό δεν ήθελες???

Το απλό και το λιτό...

Το ξεκάθαρο...

Ένα "ναι" που έκανε την καρδιά σου να φτερουγίζει...

Ένα "έλα" που ανυπομονούσες να ακούσεις....

Ψάχνωντας στον πυθμένα των επιθυμιών σου,

αυτό δεν λαχταρούσε πάντα η καρδιά σου???

Έναν άνθρωπο να αγαπήσει την ανθρώπινη υπόστασή σου...

Με όλα της, τα καλά και τα κακά...

Αυτό δεν έψαχνες τόσο καιρό???

Αλήθεια, γιατί τα περιπλέκεις τόσο???

Γιατί αφήνεις την θλίψη να καλύπτει όλα τα χαμόγελα που σου αξίζουν???

Σταμάτα!!!

Άσε τα μπερδέματα...

Μείνε στα απλά...

Στα όμορφα...

Άλλωστε και συ, τι νομίζεις πως είσαι??

Ποιος νομίζεις πως είσαι??

Αν βγάλεις την σάρκα που έχεις για περιτύλιγμα, δεν είσαι παρά ένα μάτσο κόκκαλα που κινούνται...

Μέχρι να γίνουν σκόνη...

Η αγάπη είναι αυτό, που μας διαχωρίζει από την σίψη...

Αγάπη....

Αγάπη δεν είναι τα ψευτοπείσματα και τα αρώματα, για να δεις αν μετράς...

Αγάπη δεν είναι το τώρα, το προσωρινό...

Αγάπη δεν είναι οι ψεύτικοι όρκοι και τα σ'αγαπώ που ξεστομίζονται εύκολα...

Αγάπη είναι να δίνεις όταν δεν έχεις, όχι μόνο όταν σου περισσεύουν.

Αγάπη είναι να λατρεύεις και να σέβεσαι τα ελαττώματα και τις ατέλειες που έχει...

Αγάπη είναι να αγκαλιάζεις τα λάθη και να ευλογείς τις παραξενιές...

Αγάπη είναι να μένεις...

Όχι γιατί πρέπει...

Αλλά γιατί η καρδιά σου δεν μπορεί να βρει τον ρυθμό της διαφορετικά...

Γιατί έχει μάθει να χτυπάει για μία μονάχα...

Πόσα έζησα...

Πόσα πέρασα...

Πόσο καιρό έντυνα τις καταστάσεις με δικά μου σενάρια 

και βάφτιζα τους ανθρώπους με άλλα συναισθήματα...

απλά και μόνο γιατί δεν άντεχα αυτά που έβλεπα

και έκλεινα τα μάτια μου...

Χάρη σε σένα όμως,

Αγάπη μου...

Μαρίνα μου...

Λιμάνι μου...

Βρήκα το σπίτι μου...

Έβγαλα τον πόνο,

τον έκανα λέξεις και τον έκρυψα στα αφηγήματά μου...

Στέρεψε το μελάνι στην πένα μου

κι άρχισε να ρέει μέσα μου...

Ίσως γιατί ήρθε η ώρα να σταματήσω να γράφω...

Και να αρχίσω να ζω...

Δεν έχω κάτι να περιμένω....

Ότι θέλω το έχω, ήδη...

Εδώ...

Ήρθε ο καιρός να αδράξω κάθε νέα μέρα που ξημερώνει....

Χωρίς τύψεις...

Να κυνηγήσω όλα όσα περίμενα...

Όλα όσα έθεσα ως στόχο...

Χωρίς αποπροσσανατολισμούς.

Τώρα ξέρω.

Τώρα άνοιξα τα μάτια μου και το βλέπω καθαρά...

Σε βλέπω...

Με βλέπω...

Και μου αρέσει αυτή η θέα...

Πόσα χιλιόμετρα τρέξαμε προς λάθος κατεύθυνση...

Κι όμως κάπου στο πουθενά...

Συναντήθηκαν οι δρόμοι μας....

Κι ήταν λες και δεν χαθηκαμε ποτε...

Σε αγαπάω και σε ευχαριστώ για αυτό...

Το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσα να έχω...

Μου το έδωσες εσύ...

Έναν άνθρωπο να αγαπάω...

Εσένα.

Η παραβολή της χειραγώγησης...

Το άλογο ζούσε ελεύθερο στο δάσος.

Μια μέρα το πλησίασε ο άνθρωπος.

«Εσύ είσαι», του είπε, «το πιο υπερήφανο, το πιο γρήγορο, το πιο όμορφο απ’ όλα τα ζώα. Καλπάζεις, ο άνεμος παίρνει τη χαίτη σου, και όλοι σε θαυμάζουν. Ο λύκος τρέμει τα δυνατά σου πόδια, η αλεπού ζηλεύει την εξυπνάδα σου, το γεράκι δεν μπορεί να σε προφτάσει. Είσαι το πιο ευγενικό και το πιο μεγαλοπρεπές ζώο.»

Το άλογο χλιμίντριζε όλη αυτή την ώρα συγκαταβατικά.

«Θα έπρεπε εσύ να είσαι ο άρχοντας του δάσους, όμως… Υπάρχει το ελάφι.»

Το άλογο έστρεψε τη μουσούδα του απορημένο.

«Αυτό το ύπουλο κτήνος σε μισεί. Θέλει να σου κλέψει τη δόξα και το βασίλειο. Πάει στις λίμνες, στα ποτάμια και στις πηγές και τα βρωμίζει με τις ακαθαρσίες του. Ποδοπατεί το χορτάρι για να μη βρεις να φας.»

Το άλογο ανήσυχο χτυπούσε την οπλή του στο έδαφος.

«Και έμαθα πως σχεδιάζει να φέρει στα κέρατα του το φίδι, όταν θα κοιμάσαι, για να σε εξοντώσει.»

Το άλογο ανασηκώθηκε στα πίσω του πόδια.

«Μην ανησυχείς, ω περιούσιο τετράποδο, υπάρχει λύση. Θα με αφήσεις να σου φορέσω σέλα και χαλινάρια, να σε καβαλικέψω, και μαζί θα πάμε να εξοντώσουμε το δόλιο ελάφι. Έτσι θα μείνεις ο μόνος και ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος.»

Το άλογο δέχτηκε. Ο άνθρωπος το καβαλίκεψε, πήρε και το πιστό του τσιράκι –το σκύλο- και άρχισαν το κυνήγι.

Σύντομα βρήκαν το ελάφι, το καταδίωξαν και το σκότωσαν.

Πάνω από το κουφάρι του ελαφιού,το άλογο έδειξε τα δόντια του ευχαριστημένο. Ζήτησε από τον άνθρωπο να κατέβει.

Εκείνος γέλασε και του έδωσε μια καμτσικιά.

«Δεν κατάλαβες. Τώρα εγώ είμαι αυτός που δίνει τις εντολές. Προχώρα, λοιπόν.»

παρανοήματα...

Τόσο ακριβή λοιπόν είναι μια αγκαλιά???

Τόσο χρεώνεις, ζωή, για ένα χαμόγελο???

Με δάκρυα???

Με πληγές???

Με πόνο???

Τόσο δίκαιη είσαι...

Κι εσύ θεέ που τόσοι πίνουν νερό ή κόνιο στο όνομά σου...

Εσύ μεγαλοδύναμε....

Που ξεχύνονται στρατιές και συλλέγουν αίμα για μία "άφεση"...

Εσύ, πανταχού παρών...

Που είσαι???

Άραγε τα βλέπεις, αυτά που περνάω???

Ή όπως όλοι, είσαι κι εσύ απασχολημένος με τα δικά σου???

Ακούς την καρδιά μου που κραυγάζει τα βράδια 

και πνίγεται στην σιγη μόλις αντικρύσει το πρώτο φως του ήλιου..?

Κάνε με να πιστέψω...

Κι ας μην είσαι αυτό που πιστεύουν όλοι...

Να είσαι αυτό που πιστεύω εγώ...

Να είσαι κάτι αληθινό...

Όχι ένας αντικατοπτρισμός...

Όχι μια ψευδαίσθηση...

Μια εικόνα που ξεθωριάζει στο πέρασμα του χρόνου...

Αφού αγαπάς όλα τα παιδιά σου, λένε...

Εμένα γιατί όχι???

Εμένα γιατί μου έδωσες τέτοιο μονοπάτι???

Τι το διαφορετικό έχω και με έκανες τόσο διαφορετικό???

Ψυχή και σώμα...

"Νους υγιής εν σώματι υγιεί"...Λένε...

Πως μπορεί ο νους μου, όμως, να παραμένει υγιής...

Όταν μολύνομαι, καθημερινά, από τόσα μικρόβια???

Που είσαι να δεις το ποιμνιό σου, κύριε...

Εσύ που έχεις τόσο χρόνο, να ακούς δοξασίες...

Έχεις λίγο χρόνο, να ακούσεις και το παράπονο μου???

Μια μέρα...

Να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου...

Να ακούσεις τις λέξεις μέσα από τα αυτιά μου...

Να γνωρίσεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που τους περιβάλλουν,

μέσα από την καρδιά μου...

Ίσως τότε καταλάβεις, γιατί πήρα αυτήν την απόφαση...

Ίσως τότε καταλάβεις...

Και τουλάχιστον τότε...

Δείξεις επιείκια...

Έστω κι αργά.

Μείνε εκεί που είσαι...

Κάποτε είχαμε πει ότι θα μάθουμε μαζί...

Ότι, ό,τι και να συμβει θα ειμαστε ενωμένοι και θα τα καταφέρουμε...

Ότι κι αν έρθει...

Ότι κι αν συμβεί...

Θα μάθουμε ο ένας τον άλλον...

Ο ένας για τον άλλον...

Έχουν περάσει όμως τόσα χρόνια από τότε...

Που μέχρι και οι αναμνήσεις φθάρθηκαν...

Αυτό έμαθες εσύ???

Μέσα από όλα αυτά...

Μετά από όλα αυτά...

Αυτό είναι το αποτέλεσμα???

Δεν με ένοιαξε ποτέ τι έλεγε ο κόσμος...

Άλλωστε ποτέ δεν τα έζησε πραγματικά...

Απλά άκουγε τις εξιστορίσεις μας κι όχι την ιστορία μας...

Εσύ όμως???

Που ήσουν εσυ?

Δεν ήσουν εκει???

Δεν τα έζησες???

Πως γίνεται και δεν βλέπεις αυτό που βλέπω???

Τόσο πολύ βγήκες από τον δρόμο...που το έχασες τελικά???

Πως γίνεται στον ίδιο κόσμο...

Να απέχουμε τόσους πολλούς,διαφορετικούς....

Δεν με ένοιαξε ποτέ να συμβιβαστείς να ζεις μαζί μου...

Αλλά να μην μπορείς να ζεις μακρυά μου...

Αυτή είναι ανάγκη...

Να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό...

Να μην αντέχεις στην ιδέα ότι θα το χάσεις....

Κι όχι όλο αυτό...

Μου ζήτησες χρόνο...

Στον έδωσα...

Και μέσα απ'αυτόν είδα πολλά...

Και σε ευχαριστώ για όλα.

Για κάθε ένα ξεχωριστά...

Καλά κακά...

Δεν σου κρατάω κακία...

Δεν σε μισώ...

Δεν μετανιώνω για τίποτα...

Μπορεί να μην ήσουν "Η αγάπη" που πίστευα...

Αλλά είσαι η απόδειξη ότι κάπου υπάρχει...

Γι'αυτό μείνε εκεί που είσαι....

Εισαι καλά εκει...

Το νιώθω...

Θα τα πουμε ε...

Να προσέχεις...

Υπόκοφες σκέψεις...

Πως θα ταν... 

Αν όλα τελείωναν τώρα...

Αυτή τη στιγμή...

Τώρα....

Που όλα είναι όμορφα...

Τώρα...

Που βασιλεύει η γαλήνη...

Γιατί να πρέπει όλα να τελειώνουν, όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά???

Γιατί μονο τότε???

Γιατί, η τελευταία ανάμνηση...

Να είναι κάτι άσχημο???

Γιατί να μην τελειώνει πριν προλάβει να φθαρεί...

Πως θα ταν...

Αν όλα έμεναν ίδια...

Όλα...

Χωρίς εμένα...

Θα ταν,άραγε...

Τα ίδια???

Αν άφηνα αυτόν τον πλανήτη,

χαρίζοντας του την τελευταία μου αναπνοή...

Πως θα με θυμόσουν???

Εσύ...

Και ο Κάθε ΕΣΥ που πέρασε στην σκιάζουσα ζωή μου...

Με έμαθες ποτέ στα αλήθεια???

Ποια ιδιότητα μου με προσδιορίζει στα μάτια σου???

Πως θα ταν...

Αν...

Την στιγμή που θα θελες να μπήξεις το μαχαίρι...

Η να χαθείς στην αγκαλιά μου...

Δεν έβρισκες το σώμα μου...

Αν Χτυπούσες την πόρτα μου...

Και δεν υπήρχε κανείς...

Όταν τα λόγια και οι πράξεις σου δεν θα ναι ικανά να με γυρίσουν...

Γιατί εκεί που θα μαι...

Δεν θα μπορώ ούτε να τα δω, ούτε να τα ακούσω...

Πως θα ταν...

Θα θρηνούσες για μένα???

....

Γιατί???

Και για ποιον???

....

Μπορεί να είμαι κάτι σημαντικό...

Μπορεί και όχι...

Μόνο εσύ ξέρεις...

Ποιες στιγμές μου θα κρατήσεις...

Ποιες πλευρές μου θα θυμάσαι...

Ποιες όχι...

Τι έχεις να θυμάσαι για μένα...

Κι αν μιλήσεις για μένα...

Πες τους την αλήθεια μου...

Αυτά που, από μένα, άκουσες...

Κι όχι τα λεγόμενα αμφιλεγόμενα...

Μην βιαστείς να με κρίνεις....

Περίμενε...

Όταν μάθεις θα καταλάβεις...

Τότε θα με καταλάβεις...

Δεν είναι ακόμα η μέρα...

Αλλά πόσο θα το θελα...

Όλα να τελειωσουν όπως άρχισαν...

Όμορφα...

Υπόκοφες σκέψεις ενός διαστρεβλωμένου μυαλού.

Μην το ψάχνεις..

Δεν θα καταφέρεις να βρεις τίποτα...

Εκτός κι αν τα καταφέρεις...

Κανείς δεν ξέρει πως θα ταν...

Αν πρώτα δεν το βιώσει.

Πως είμασταν και πως γίναμε...

Πως είμασταν και πως γίναμε...

Περίεργος στοχασμος...

Εξαρτάται από ποια μεριά το βλέπεις...

Ποια κριτήρια προσδιορίζουν αυτήν σου την απορία...

Να σου πω την αλήθεια μου...

Δεν υπάρχει καμία απάντηση κι όμως ταιριάζουν αμέτρητες....

Μπερδέψαμε τόσο τις καταστάσεις που πλέον δεν μπορούμε να βγάλουμε μιαν άκρη...

Είχαμε τόσες επιλογές κι όμως πάντα επιλέγαμε την χειρότερη στα μάτια του άλλου...

Αυτό δεν έχει σημασία όμως?

Πως φαινόμαστε απέναντι στον άλλον...

Κι εσυ δεν με σέβεσαι καν σαν προσωπικότητα...

Σου εμπιστεύθηκα τα πιο κρυφά μου μυστικά...

Σε άφησα να γνωρίσεις πλευρές μου που κρατούσα καλά κρυμμένες...

Κι όμως η καρδιά μου, η ψυχή μου και η ζωή μου δεν άξιζα τίποτα

μπροστά στα "λάθη" μου...

Πλήρωσα με τίμημα την αξιοπρέπεια μου

Κι ανέχτηκα κατηγορίες για πράγματα που πλέον σου μοιαζουν φυσικά...

Και δεν δέχεσαι ούτε κουβέντα.

Όταν ήμουν εγώ στην θέση σου...

απλα Θυμήσου...

Το θέμα δεν είναι να βρίσκεις κείμενα που σε εκφράζουν,

αλλά να δημιουργείς κείμενα που σε κατευθύνουν...

Κι αυτό μικρή μου είναι κάτι που γεννιέσαι μ'αυτο...

Δεν μαθαίνεται...

Νόμιζα ότι ήσουν κάτι το ξεχωριστό...

Τριαντάφυλλο που ανθίζει μόνο για μένα...

Αλλά εγώ ήμουν απλά ο κηπουρός που δεν θα πάρει ποτέ τα εύσημα.

Νόμιζα οτι διέφερες από κάθε θηλυκό που είχε περάσει στην μέχρι τότε ζωή μου...

Μην ξεχνάς...

Μία μόνο μέρα μου...

Είναι ολόκληρη η ζωή κάποιου άλλου...

Αυτά που γνώρισες μαζί μου...

Θα αργούσες πολύ να τα γνωρίσεις..

ΆΝ τα γνώριζες ποτέ...

Είσαι όμως άλλη μια κοπιά του ψεύτικου κόσμου που κάποτε υπήρξα μέρος...

Η "αγάπη" που αναζητάω απέχει μακράν από αυτήν που μπορείς να μου προσφέρεις...

Απορησες μέχρι κι εσύ που κάποτε υπήρξες αυτό το κοριτσάκι...

Πόσες φορές σε έχω ακούσει να λες : 

"Ήμουν έτσι εγώ?"

Πόσες φορές με ειρωνεύτηκες και το θεώρησες αστείο...

Πόσες φορες μου μίλησες άσχημα και δεν δεχθηκες να σου υψώσω έστω και την φωνή...

Κι όταν το έκανα...

Πως αντεδρασες???

Αντίδραση...

Κι απορείς???

Κοίταξε στον καθρέφτη...

Εκεί τουλάχιστον δεν μπορείς να πεις ψέμματα...

Τουλάχιστον αυτό ελπίζω....

Μη μ'αφήνεις άλλο να χάνομαι...

Μη Μ'αφήνεις άλλο, να χάνομαι...

Δεν είμαι μόνο αυτό...

Έχω τόσα, ακόμα, να δώσω...

Ξέρουμε και οι δυο ότι μπορώ να το κάνω...

Να φεύγω...

Να χάνομαι...

Να κρύβομαι...

Να εξαφανίζομαι...

Πάντα αυτό έκανα...

Έτσι έμαθα...

Κι αυτός είναι ο λόγος που έχω μείνει τόσο πίσω...

Που έχω αφήσει τόσα πράγματα στην μέση...

Που αφήνω να ξεθωριάζει, κάθε μου δεξιότητα...

Κάθε τι που με αναδεικνύει...

Χ ά ν ο μ α ι...

Βυθίζομαι στον Υπόγειο Κόσμο μου...

Εκεί που κανείς δεν μπορεί να με βρει...

Χ ά ν ο μ α ι...

Mέσα στις άρρωστες σκέψεις μου...
Που δεν λένε να γιάνουν...

Κρύβομαι πίσω από τέσσερις τοίχους,
νομίζοντας ότι θα γίνω αόρατος...

πίσω από μάσκες και παραισθήσεις...

προσπαθώντας να γλιτώσω από τον ίδιο μου τον εαυτό...

Χ ά ν ο μ α ι

Στην λήθη της ατέρμονης αναμονής...

Συνέδεσα την ζωή μου ολόκληρη...

Με ένα τσιγάρο...

Ένα τσιγάρο για να "ξυπνήσω"...

Ένα τσιγάρο για να "ηρεμήσω"...

Ένα τσιγάρο για να "χωνέψω"...

Ένα τσιγάρο... Δρόμος...

Κι αυτόν τον δρόμο....

Τον βαδίζω μόνος...

Αξίζει τέτοιο κόστος???

Κάποτε κάπνιζα για να μπορώ να συνεχίσω, στην ζωή μου...

Μέχρι που είδα όλη μου την ζωή να γίνεται καπνός...

Κι εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα...

Υποχείριο του ίδιου μου του εαυτού, πως να ξεφύγω??

Πως να τ'αλλάξω...

Εγώ...

Όταν εγώ, είμαι αυτός που μου το δημιούργησα εξ αρχής,

αυτό το συναίσθημα...

Του να χρειάζομαι ένα τσιγάρο πριν κάνω το οτιδήποτε...

Κοίτα με...

Και μέσα στα μάτια μου...δες την αλήθεια....

Μπορεί οι καταστάσεις να μοιάζουν περίεργες... Περίπλοκες... Παράξενες...

Αλλά, αφιέρωσε μου ένα λεπτό και κοίτα τα μάτια μου...

Άσε τα λόγια μου... Τις πράξεις μου...

Τα μάτια μου δες...

Την βλέπεις την αλήθεια???

Δεν γίνεται να μην το βλέπεις...

Ξέρεις ποιος είμαι...

Σε άφησα να με μάθεις...

Σου ξεδίπλωσα κάθε γωνιά του εαυτού μου...

Μόνο και μόνο για να με καταλάβεις...

Γιατί μόνο εσύ μπορείς να δεις το ψέμα μου και να το αναγνωρίσεις...

Μόνο εσύ βγάζεις την αλήθεια από μέσα μου...

Μόνο εσύ μπορείς να με βοηθήσεις να βγάλω όλα τα καλά που κρύβω...

Δεν είμαι αυτό που δείχνω...

Κι αν έγινα...

Δεν θέλω να είμαι...

Όχι άλλο...

Βαρέθηκα να αφήνω πράγματα στην μέση...

Να βλέπω τους πάντες γύρω μου να προχωράνε κι εγώ να μένω στάσιμος...

Θέλω βοήθεια...

Θα μου δώσεις το χέρι σου???

Μόνο εσύ μπορείς...

Κανείς άλλος...

Βοήθησε με να βγάλω προς τα έξω αυτό που είμαι..

 κι όχι αυτό που έμαθα να είμαι...

Μόνο εσύ ξέρεις...

Μόνο εσύ...

Και θα σου χαρίσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου...

Είμαι έτοιμος...

Απλά σε ικετεύω...

Μην με αφήνεις άλλο, να χάνομαι...

Με βρήκες κάποτε...

Μπορείς να το κάνεις άλλη μία φορά???

Για μένα...

Αν με αγαπάς...

Τόσο, όσο λες...

Τόσο, όσο προσπάθησες...

Και προσπάθησες πολύ...

Πολύ περισσότερο από όσο πίστευες ότι άντεχες...

Μου έμαθες τι πάει να πει "Όρια".

Αν υπάρχω ακόμα μέσα στα πλαίσια των ορίων σου...

Αν έχεις χρόνο για έναν ακόμα χορό...

Δείξε μου τα βήματα...

Καθοδήγησε με....

Πίστεψε με...

Δεν είμαι καμένο χαρτί...

Είμαι ο άσσος στο μανίκι σου...

Κοίτα με...

Αν κάποιος μπορεί να με σώσει...

Αυτός ο κάποιος...

Είσαι εσύ...

Δεν σε χρειάζομαι...Απλά.

Σε έχω ανάγκη...

Σου έδωσα τόση αξία, που ξεχειλίζεις...

Δώσε μου λίγη...

Κι αν δεν θες να το κάνεις για μένα...

Κάν' το για σένα...

Άλλωστε εσύ θα επωμιστείς, κάθε αποτέλεσμα...

Εμένα τον ίδιο!!!

Σου ανήκω ήδη...

Γιατί δεν παίρνεις τα κομμάτια μου να τα ενώσεις???

Μόνο εσύ έχεις την κόλλα!

Και κάθε μου κομμάτι...

Σου ανήκει...

Πες μου με το χέρι στην καρδιά...

Ποιος μπορεί να με ξεπεράσει στο οτιδήποτε?

Ποιος μπορεί να σου δώσει αυτό που μπορώ, εγώ???

Αυτό που ήδη σου δίνω...

Τώρα που είμαι στα χειρότερά μου...

Σου δίνω ότι καλύτερο.

Φτάσε με στα καλύτερα...

Και μετά κοίτα τι μπορώ να κάνω...

Μαζί σου έμαθα...

Δεν θέλω άλλο δάσκαλο...

Δεν θέλω άλλο μέντορα...

Κι αν τα λόγια ή οι πράξεις μας 

ήταν η αιτία να χαθεί η μαγεία...

Έχουμε την αγάπη μας για απόθεμα...

Γιατί από όσες ιστορίες αγάπης κι αν έχω ακούσει...

Η δική μας...

Είναι η πιο μαγική...

Καμία άλλη δεν χωράει στον θρόνο σου...

Σε καμία άλλη δεν πάει, το στέμμα σου...

Γεννήθηκα για να σε αγαπάω...

Και θα πεθάνω αγαπώντας σε...

Ζώντας μαζί σου...

Μέχρι τότε!

Απλά...

Μην με αφήσεις...

Δεν θέλω άλλο να χάνομαι..!

Είμαι εδώ...

Εδώ ακριβώς που με είχα πρωτοβρει...

Μην με αφήσεις πάλι να χαθώ....

Όχι πάλι...

Είχες πει: "θα με βγάλεις από αυτά τα σκατά...κάποια μέρα..."

Ασ' την να ξημερώσει σε παρακαλώ....

Για μένα...

Για σένα...

Για μας....

Ο δρόμος δεν άλλαξε ποτέ...

Ήταν πάντα εκεί...

Κι είναι ακόμα...

Απλά σταμάτα να κοιτάς με τα μάτια σου...

Κι άρχισε να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου...

Κοίταξε με..!

Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα...

Πες το μου...

Και θα το πιστέψω..!

Σε Μισώ..!

Σε Μισώ...

Για όλα όσα έζησα με σένα και με νέκρωσαν...

Για όλα όσα μου έδωσες και μου τα πήρες πίσω...

Για όλα όσα γνώρισα μαζί σου και πλέον φοβάμαι να αντικρίσω.

Για όλα τα άσχημα που δέχτηκα από σένα και όλα τα όμορφα που έρχονται,

 και είμαι ανίκανος να αδράξω.

Σε Μισώ...

Γιατί σου έδωσα χίλιους λόγους να μείνεις και δεν βρήκες ούτε έναν.

Γιατί σου χάρισα την καρδιά μου κι ήταν πολύ, αυτό, για σένα.

Γιατί σε αγάπησα με όλη την δύναμη της ψυχής μου και δεν ξέρω πως να σταματήσω να το κάνω.

Σε μισώ...

Γιατι βρήκες δύναμη, μέσα από τις αδυναμίες μου.

Γιατί βρήκες κουράγιο μέσα από την ήττα μου.

Γιατί έκλεψες τον καλύτερό μου εαυτό και με άφησες με τον χειρότερο.

Σε Μισώ...

Γιατί κάποτε σου είπα :

"αν ήσουν εσύ στην θέση μου?

Τι θα έκανες?"

και είδες τι έγινε....

Σε Μισώ για Το ΤΩΡΑ, Το ΠΡΙΝ, Το ΜΕΤΑ και Το ΠΑΝΤΑ...

Και θα σε μισώ για ΠΑΝΤΑ...

Γιατί με άφηνες μισό...Πάντα...

Κι έμεινα μισός, για ΠΑΝΤΑ!!!!

Μία Σπίθα είναι αρκετή...

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν μου, είδα όλες μου τις στιγμές...

Και μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεχωρίσω τι, πραγματικά, χρειάζομαι να κρατήσω σε αυτό το νέο έτος και τι όχι...

Φέτος δεν χρειάστηκε να καλωπιστω για να υποδεχθω το νέο έτος...
Απλά το καλωσόρισα...
Εγώ...
Με όλη μου την σύνθεση...
Μακρυά από όλους και όλα...
Να βλέπω αυτό που τόσοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να δουν...
Γιατί κοιτάνε από πολύ κοντά...
Φέτος δεν κοίταξα ψηλά για τα πυροτεχνήματα...
Ανέβηκα στο πιο ψηλό μέρος που μπορούσα να βρω...
Και κοίταξα ευθεία.
Φέτος δεν μέτρησα αντίστροφα τον χρόνο που πέρασε....
Μετρούσα Βεγγαλικά...
Από την Βούλα...Μέχρι τον Πειραιά...
Φέτος θα χαθώ στην ανωνυμία, μέχρι να αποκτήσω το όνομά μου...
Φέτος δεν είναι τα όνειρά μου, που θα πραγματοποιηθούν...

Είναι οι στόχοι που έθεσα και μάτωσα για να τους επιτύχω.

Το νιώθω...
Το βλέπω πλέον καθαρά...

Το πιστεύω με όλη τη δύναμη της θελήσεως μου...

Όχι απλά της ψυχής μου...

Τόσο καιρό έκανα υπομονή...

Άντεξα ακόμα και τις στιγμές που δεν το πίστευα...

Ακόμα κι όταν με είχα παρατήσει στην μοίρα μου...

Κάτι μέσα μου δεν έλεγε να παραιτηθεί.

Κάτι μέσα μου, μου έδινε την δύναμη και συνέχιζα!

Κι ήρθε το σήμερα...

Αυτό το σήμερα που πρόσμενα καιρό....

Απλά γιατί έκανα το βήμα.

Σήμερα έχω όλα όσα, με τόση απερισκεψία, πέταξα...

Όλα όσα, κάποτε, μου προσφέρθηκαν απλόχερα κι όμως ήμουν τόσο μικρός για να καταλάβω....

Όσα δεν πρόσεξα κι απλά τα χάρισα...

Όλα όσα είχα, πριν πέσω στο κώμα....

Πριν τις καταιγίδες.... 

Όταν, ακόμα, ο ήλιος βασίλευε στους ουρανούς μου...

Όταν τα συναισθήματα μου ήμουν ικανός να τα ελέγχω εγώ...

Κι όχι το αντίστροφο....

Κι ευχαριστώ όποια δύναμη ευθύνεται γι'αυτό....

Γι'αυτήν την ευκαιρία...

Τελικά οι ευκαιρίες δεν χάνονται ποτέ...

Αρκεί να ξέρεις από ποιον ή τι την ζητάς.

Πέταξα τον μανδύα της θλίψεως και της κακεντρέχειας και είδα πόσο όμορφη είναι η ζωή,

 αν της το επιτρέψεις...

Έμενα κολλημένος σε ανθρώπους που δεν με ήθελαν...

Σε καταστάσεις που ήταν πάνω από μένα...

Από πείσμα και μόνο, να αποδείξω το αντίθετο...

Να αποδείξω ότι μπορώ...

Ότι εγώ θα τα καταφέρω...

ΣΕ ΠΟΙΟΝ???

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ???

ΓΙΑΤΙ???

Αφού μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε...

Όλοι φεύγουν στο τέλος και μένουμε εμείς και ο εαυτός μας να κλείσουμε την παράσταση...

Ποιος ο λόγος να αποδείξεις έστω και κάτι στον οποιονδήποτε???

Αφού όσο κι αν θέλει... 

Όσο κι αν προσπαθήσει...

Δεν θα μπορέσει ποτέ να σε καταλάβει, 

γιατί δεν ζει την ζωή σου.

Δεν φοράει τα πόδια σου...

Δεν χτυπάει η δική σου καρδιά μέσα του...

Δεν μπορεί να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου.

Χάθηκα από κάθε τι γνώριμο...

Αναδιοργανώθηκα και για να το καταφέρω έπρεπε να βρω όλα μου τα κομμάτια...

Να τα αποσυναρμολογήσω και να τα συναρμολογήσω, ξανά, από την αρχή.

Επιτέλους μετά από δύο χρόνια κατάφερα να πετάξω κάθε ατασθαλία μου

Στον κάδο του χωροχρόνου.

Τώρα είμαι μια βελτιωμένη μου έκδοση,

πριν το τελικό στάδιο.

Δεν ήταν λάθη όσα πίστευα για λάθη.

Γι'αυτό και μετατράπηκαν σε πάθη!

Ήταν λάθος που τα είδα ως λάθη ,εξ αρχής...

Ήταν εμπειρίες...

Όλα όσα ήρθαν,έτσι απλά, και δεν τα χάρηκα.

Όλα όσα άφησα να περάσουν για ένα και μόνο πείσμα...

Δεν ήταν αυτό που πίστευα.

Αυτό το "ιδανικό" δεν υπάρχει.

Υπάρχει το "ιδεατό"...

Κι αυτό δεν με καλύπτει.

Γι'αυτό και προτιμώ να απέχω από το να το έχω.

Ένα πείσμα ήταν.

Μια μακέτα που πέρασα για Έργο.

Του έδωσα όμως τόση αξία,

Όση χρειαζόταν για να τερματιστώ και να πέσω σε ένα μακροχρόνιο συναισθηματικό κώμα.

Είχα την επιλογή να μην το κάνω...

Το προαίσθημα μου άλλωστε με είχε προειδοποιήσει...

Ήξερα που πήγαινα.

Ποιος, όμως, πιστεύει τα σημάδια πριν πέσει στην παγίδα???

Ποτέ.

Κανείς.

Αν κάποιος πει το αντίθετο, απλά λέει ψέμματα.

Κι εγώ τα είδα...

Και τι έγινε???

Έμεινα να τα κοιτάω να καίγονται...

Μαζί με όλον μου τον κόσμο.

Μαζί με όλο μου το είναι...

Σημασία,τελικά, δεν έχει τι βλέπεις...

Αλλά τι θα πιστέψεις ότι είδες.

Τελικά δεν έρχονται Άνθρωποι, μόνο, για να μας μάθουν τι θέλουμε από την ζωή μας...

Έρχονται κι άνθρωποι που μας μαθαίνουν,μόνο, τι δεν θα θελήσουμε Ποτέ ξανά σε αυτήν.

Είναι καλό να γνωρίζουμε και τέτοιους που και που.

Να σου πω κάτι?

Όταν έρχονται τέτοιοι άνθρωποι στην ζωή σου

Μην σε παίρνει από κάτω...

Κι ας την πατήσεις.

Δεν πειράζει...

Μην μαζέψεις τις στάχτες σου αυτήν την φορά...

Άναψε φωτιά και πέτα μέσα, την ύπαρξη τους ολόκληρη,

Όχι αυτά που σου προκάλεσαν....

Αυτούς...Αυτούσιους...

Κι όταν καεί ότι τους θυμίζει....

απλά σβήσε την φωτιά και μάζεψε αυτές τις στάχτες,

κι όχι τις δικές σου.

Μην ξεχνάς'

Χάρη σ' αυτούς ξεχωρίζουν αυτοί που όντως αξίζουν.

Πίστεψε με αν κάτι αξίζει να σωθεί, σώνεται...

Δεν θα το χάσεις.

Αρκεί να αξίζει.

Ότι δεν άξιζε...

Αλήθεια....

Τι να το κάνεις???

Μην γυρίζεις σελίδα απλά για να βρεις μια καθαρή σελίδα να μουτζουρώσεις...

Δεν βαρέθηκες να ζεις με μουτζούρες???

Εμπέδωσε πρώτα όλες τις προηγούμενες νέες σελίδες που έχεις ήδη γυρίσει...

Κι άλλαξε βιβλίο...

Όχι σελίδα...

Άσε πίσω σου όσα σε άφησαν και τρέξε σε αυτά που σε περιμένουν...

Που ανυπομονούν για ένα σου νέο...

 κι όχι που σε αντικαθιστούν με κάθε τι νέο.

Άμα σε ήθελαν, ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΛΛΑΖΑΝ.
Ή ακόμα και να το έκαναν...
Θα επέστρεφαν...
Δεν θα σε αντικαθιστούσαν...

Μείνε εκεί που...

Έχουν χρόνο για σένα...

Σε προσμένουν...

Σε θαυμάζουν...
Σε έχουν ανάγκη, όχι εκεί που σε χρειάζονται.

Εκεί που σε κάνουν να νιώθεις ότι αξίζεις...

Ότι έχεις αξία...
Εσύ...

Πόσο καιρό είχα να νιώσω σημαντικός...

Κι αρκούσε μια σπίθα ...

Μία σπίθα είναι αρκετή...

Αρκεί να το πιστέψεις...Και θα γίνει.
Δεν χρειάζεται να ζητιανεύεις ευκαιρίες...
Κανείς δεν είναι σε θέση να σου την δώσει.
Απλά κάνε το βήμα...
Και γίνε η ευκαιρία σου.

Ο έρωτας είναι...Μπλε!!!

Έρωτα,

Να ξερες μόνο πόσο θα'θελα να σε είχα μέσα στα χέρια μου...

Και να σε έσφιγγα τόσο δυνατά...

Μέχρι να δω το αγαπημένο μου χρώμα να ξεπροβάλει στο πρόσωπό σου...

Μπλε ο ουρανός....

Μπλε η θάλασσα...

Μπλε κι εσύ....

Από πάνω μέχρι κάτω...

Άλλωστε αυτό δεν είναι το χρώμα σου?

Απορώ γιατί κάποιοι σε έχουν συνδυάσει με το κόκκινο!

Πόσο λάθος κάνουν...

Δεν ξέρουν όμως...
Έχουν το θράσος να μιλάνε,
Όταν δεν έχουν βρει ακόμα το θάρρος...
Να σε γνωρίσουν...
Να σε νιώσουν...
Να σε μάθουν...
Απλά μιλάνε...
Το κόκκινο συμβολίζει την δύναμη, την μάχη, το πάθος...Την Ζωή!!!

Το αίμα π.χ είναι κόκκινο...

Όταν παγώνει,όμως???

Γίνεται μπλε.

Έτσι κι εσύ...

Κάθε που χειμωνιάζεις...Μπλεδιάζεις...

Οπότε???

Μπλε είσαι κι όχι κόκκινος.

Κι υπάρχεις παντού...

Όπως και το μπλε.

Όταν λέμε ότι όλα είναι καλά λέμε "κομπλέ"

Την μηχανή που ανακατεύουμε πως την βγάλαμε??? 

"Μπλέντερ"

Ακόμα και το Μπλέξιμο....

Από μπλε ξεκινάει...

Το νιώθεις???

Αν κατά κάποιο τρόπο, με άκουγε κάποιος συνωμοσιολόγος, θα έλεγε ότι το μπλε....

Δεν είναι χρώμα, αλλά μια περίεργη μίξη που δημιουργήθηκε με σκοπό την αποδιοργάνωση της συμπαντικής τάξης και κατ' επέκτασιν την εδραίωση μιας νέας τάξης πραγμάτων...

Με λίγα λόγια, μας βλέπω όλους...

Στρουμφάκια!!!

Κάτι ήξεραν, όμως, κι αυτά.

Στα 100 αρσενικά, μόνο ένα θυληκό.

Κι όλα ήταν τόσο αρμονικά.

Ούτε φασαρίες...

Ούτε έγνοιες...

Ούτε άγχη...

Έναν δρακουμέλ είχαν, κι αυτός...

Παλεύεται.

Ηρεμία και καθαρό μυαλό να υπάρχει κι όλα λύνονται!

Φαντάσου να ήταν περισσότερες οι στρουμφίτες.

Άσ'το...Μπλέξαμε!!!

Γι'αυτό σου λέω...

Πίστεψα ότι μέσα από σένα θα λυτρωθώ....

αλλά τίποτα....

"Πούτσες μπλε"

Τυχαίο???

Δεν νομίζω...

Θέλω μια μέρα να σε βρω και να σε ξαφνιάσω.

Να μάθω τα σχέδια σου... Και να έρθω να στα χαλάσω, εγώ, μια φορά...

Έτσι... Για να πω πως πατσίσαμε.

Την ώρα που έχεις στοχεύσει και πας να ρίξεις,

με έναν μαγικό τρόπο να πάρω το βέλος σου...

Και να το σπάσω.

Να δω τι θα έκανες τότε.

Δεν θα γινόσουν μπλε από τα νεύρα σου???

Γι'αυτό σου λέω...

Άσε το κόκκινο σε αυτούς που ξέρουν να ζουν.

Εσύ το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να πετάς βέλη, νομίζοντας πως βρίσκουν στόχους,

αλλά στην πραγματικότητα,απλά δημιουργείς μπλεδιάσματα.

Πληγώνουν τα βέλη σου, έρωτα.

Κατάλαβε το!

Μιλώ σε ένα, αυτοπροσώπως.

Γυμνός από αλήθειες και ψέματα...

Χωρίς καμία μάσκα...

Εγώ μαζί με όλο το εγώ μου...

Κάνω μια επίκληση στο συναίσθημα, 

Επιστρέφοντάς σου το βέλος σου...

Αυτό που, κάποτε, μου έριξες...

Και με διαμέλισε.
Δεν το σπάω...
Στο επιστρέφω...

Μου ήταν αδύνατο να σε νικήσω...

Ένα συναίσθημα είσαι κι εσύ...

Πως μπορώ να σε παραβγώ???
Συνέχεια μεταλλάσσεσαι κι αλλάζεις συνεχώς μορφές....
Κι εκεί που νομίζω πως σε έπιασα....
Τσαφ...Χάνεσαι...
Πως το κάνεις, να ξερα...
Ίσως άμα μάθαινα πως το κάνεις...
Να μπορούσα να σε αποτρέψω την επόμενη φορά...
Όχι στον ερχομό σου...
Αλλά στο φευγιό.
Πάντα θα έρχεσαι, άλλωστε...
Και πάντα θα με βρίσκεις.
Σε έμαθα πια...
Ίσως αν σου ρίξω εγώ αυτήν την φορά...
Ίσως...
Ίσως αν γευτείς κι εσύ το δηλητήριο του βέλους σου...
Ίσως... τότε...
Αλλάξεις χρώμα μόνο για μένα...
Κι ας είσαι μπλε...
Δεν με πειράζει!
Για μένα μπορείς να είσαι κόκκινος???
Μόνο για μένα...
Μόνο μαζί μου...

Για πάντα δικός σου,
Κώστας.