Τοίχος

Θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο,τόσο δυνατα...
Να σταματήσει και η τελευταία μου, σκέψη.
Δεν είναι ότι δεν αντέχω άλλο...
Δεν είναι ότι βαρέθηκα...
Δεν είμαι αχάριστος...
Απλά...
Όλα όσα είχα, έχω και έχω...
Δεν τα ζήτησα ποτέ...
Ούτε τα λεφτά, ούτε τις επικαιρότητες, ούτε το όνομα...
Ειδικά αυτό με το όνομα είναι ένας τόμος στην βιβλιογραφία μου...
Όχι απλά μια σελίδα!
Δεν με νοιάζει η καρικατούρα που δημιούργησα για να έχουν κάτι να θαυμάζουν ή να ζηλεύουν...
Θα σου πω ένα μικρό μυστικό...
Δεν με νοιάζει τι νιώθουν,μόνο τι νιώθω...
Και νιώθω μια αηδία...
Τουλάχιστον νιώθω, μην είμαι πλεονέκτης.
Δεν με νοιάζει τι βλέπουν, μόνο τι βλέπω
Και βλέπω πράγματα τρελά...Αλλόκοτα...
Τουλαχιστον βλέπω, κι όχι με τον τρόπο που βλέπουν οι περισσότεροι...
Με τον δικό μου τρόπο.
Ξέρω πόσο ξεχωριστός είμαι για κάποιους ανθρώπους και πόσο μισητός για κάποιους άλλους!
Δεν με νοιάζει όμως!
Δεν ξέρω αν με νοιάζει πλέον, κάτι.
Δεν θέλω πια να σταματήσει η γη, να γυρίζει...
Ας μείνει σβούρα, δικό της θέμα.
Θέλω απλά να μην είμαι μέρος της.
Μπορώ?
Έναν τοίχο θέλω...
Έναν που να μην γκρεμίζεται...
Ένας τοίχος...Μου αρκεί...
Αρκεί, να μην μπορέσω να τον σπάσω.

Παλάτι πάνω σε κινούμενη άμμο

Που πάει αυτός ο κόσμος΄...
Από το κακό στο χειρότερο....
Κάθε μέρα που ξημερώνει τρέμω στην ιδέα ότι πρέπει να ξαναβγώ έξω...
Σε αυτήν την παρωδία που ονομάζουμε καθημερινότητα.
Πόσο σιχάθηκα τους ανθρώπους να'ξερες!
Ψέυτες, υποκριτές, πατάνε επί πτωμάτων για λίγα ψίχουλα.
Οικογένειες διαλύονται, παιδιά καταστρέφονται.
Η γνώση λιγοστεύει η ακολασία επεκτείνεται!
 Ένα κουτί. παπαγαλίζει ήθη και θεσμούς... που σαν μικρόβιο μπαινουν στον πολιτισμο μας
 και τον καταστρέφουν...
Κατακλυζόμαστε από αισχρές εικόνες και έκφυλα πρώτυπα!
Με όλους αυτούς τους μεταμοντερνισμούς χάσαμε την ταυτότητα μας.
Τρώμε ότι μας πασάρουν για μόδα,μουσική,πολιτική,θρησκεία...
Μασάμε χωρίς να βλέπουμε τι τρώμε!
Που πάμε???
Από το χειρότερο στο χείριστο.
Μας έκαναν να νιώθουμε ότι είμαστε ανίσχυροι...
Όσοι δεν ακολουθούν την μάζα εξαφανίζονται στο περιθώριο...
Στην αφάνεια..
Ότι δεν συμβαδίζει με τα πρότυπα τους, κόβεται.
Κάθησα και σκέφτηκα...
Τι έχει προσφέρει η γενιά μου στην εξέλιξη της ανθρωπότητας....
Τι κάνουν οι νέοι στην ηλικία μου, περιλαμβανομένου και εμένα!
Τίποτα....
Κάθονται μπροστά από μία οθόνη ανακυκλώνοντας, ενστερνίζοντας και αναδημοσιεύοντας ιδέες και απόψεις άλλων...
Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να εκφράσουν την ατομικότητά τους...
Να δημιουργήσουν δικές τους απόψεις και ιδέες!
Κλείνονται σε μια καφετέρεια και συζητούν ώρες ατελείωτες ψάχνοντας να βρουν λύση για τον/την γκομενο/α που βρήκαν,έχασαν,ψαχνουν κ.ο.κ , αντί να ψάχνουν για καινοτόμες ριζοσπαστικές ιδέες που θα οδηγήσουν στην εξέλιξη και όχι στην αναβάθμιση της ζωής τους...
Πλέον το να είσαι αισχρός και άπιστος "πουλάει" κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η εμπιστοσύνη, να διαλύονται οικογένειες, φιλίες, δεσμοί.
Μάθαμε από τα έτοιμα και τα δύσκολα τρομάζουν.
Μένουμε στα ευκαιριακά γιατί τα σταθερά κουράζουν.
Υποτασσόμαστε στο άδικο γιατί το δίκαιο πονάει.
Και το ξέρω, γιατί για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξα κι εγώ τέτοιος.
Φαφλατάς, δηθενιάρης, φτηνος, ανακυκλώσιμος!!!
Κι όλα αυτά για να ταιριάξω στην μάζα...
Γιατί το να διαφέρω δεν ήταν κάτι το θεμιτό.
Και τώρα που ταίριαξα...
Τώρα που το κατάφερα...
Επιλέγω να μείνω εκτός.
Βαρέθηκα να συμβιβάζομαι για να είμαι αποδεκτός.
Ε ΟΧΙ!!!
Χαίρομαι που ήμουν εκτός.
Χαίρομαι που δεν είχα χώρο σε αυτήν την κοινωνία...
Που ήταν τόσο δύσκολο να ενταχθώ...
Που γεννήθηκα διαφορετικός...
Εστίαζα τόσο στο να ενταχθώ και να καταξιωθώ στην κοινωνία, που ξέχασα να ζω.
Ξέχασα τον σκοπό μου...Προσπαθούσα και προσπαθούσα και προσπαθούσα...
Και κάθε μου προσπάθεια ένα κενό.
Την στιγμή που σταμάτησα να προσπαθώ, σταμάτησα και να κουράζομαι..
Κι άρχισα ξανα, να βρίσκω τα κομμάτια που έχασα στην πορεία του χρόνου...
Κομμάτια μου, που πέταξα στο περιθώριο για να μπορέσω να χωρέσω σε μία θέση που ποτέ μου δεν μου ταίριαξε. Ποτέ δεν ήτανε για μένα!
Έμαθα να διαχειρίζομαι την αντοχή μου, την υπομονή μου και την δύναμη που διοχέτευα άσκοπα...
Βρήκα έναν σκοπό...
Κι ας αναγκάστηκα να θάψω όλα όσα με απάρτιζαν...
 Έπρεπε να θάψω κάτι για να μπορέσω να ανθίσω...

Κάποτε μου είχαν πει πως είναι αδύνατον να χτίσει κάποιος πάνω σε κινούμενη άμμο.
Κι εγώ αμέσως είπα "ΜΠΟΡΩ"...Και το έκανα!!!
Έριξα χώμα και μπάζα ώστε να κρατήσουν οι βάσεις ακόμα περισσότερο και έχτισα ένα παλάτι που ακόμα και ο ήλιος χαίρεται να βλέπει, κάθε που ξημερώνει...
Η κινούμενη άμμος όμως καταβρόχθιζε το παλάτι μου...
Κι όσο πιο γρήγορα το έχτιζα...Τόσο πιο γρήγορα το κατάπινε...
Δεν με ένοιαζε όμως...Όλοι έβλεπαν το παλάτι μου...
Αυτό που εγώ έχτισα...Κατάφερα το αδύνατο!
Όλοι το ζήλευαν...Τόσο για την ομορφιά του...
 όσο και για το ότι ήταν χτισμένο πάνω σε κινούμενη άμμο!
Τα κατάφερα...Και???
Τα χέρια μου δεν άργησαν να ματώσουν...
Η κούραση και η πίεση άρχισαν να με φθείρουν!!!
Ο κόσμος ήταν πάντοτε περίεργος και έμπαινε μέσα χωρίς να σκέφτεται που πατάει...
Απλά και μόνο για να δει τι έχει μέσα!!!
Κι εγώ όλο και έχτιζα...Και άρεσε...Κι αυτό με έκανε να ξεπεράσω κάθε μου όριο...
Να συνεχίζω, ακόμα κι όταν δεν είχα άλλη αντοχή.
Χωρίς σταματημό. Δεν ήθελα να χάσω το αριστούργημά μου!
Μέχρι που οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν και σταμάτησα να χτίζω...
Και μέσα σε ένα λεπτό...Ότι έχτισα με κόπο και μόχθο...Χάθηκε μπροστά στα μάτια μου!
Και έμεινε μόνο η κινούμενη άμμος να βροντοφωνάζει πως με κέρδισε...
Και τι κατάλαβα???
ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ???
Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να το χτίζω...Που δεν πάτησα μέσα, ούτε μία φορα!
Ήμουν τόσο κολλημένος με αυτό που έχτισα...Που τελικά δεν πρόλαβα ούτε να το δω.
Πόσο μάλλον να το χαρώ!!!
Ναι! Κατάφερα το αδύνατο...Και???
 

Αγαπημένη μου Πριγκίπισσα

Αγαπημένη μου πριγκίπισσα,
Συγχώρα με που δεν έχω βρει ακόμα το σωστό μονοπάτι προς την καρδιά σου....
Που ακόμα δεν σε έχω βρει...
Ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί έξω και με περιμένεις.
Σε κάποια γωνιά του Σύμπαντος...
χτυπάει η καρδιά σου για μένα...Μόνο για μένα...
Προσμένεις εμένα...Μόνο εμένα...
Δεν περιμένεις άδικα όμως...Σε ψάχνω...Και θα σε βρω!
Αυτός είναι ο λόγος που το μελάνι μου μεταμορφώνεται κι απόψε στο χαρτί...
Για σένα είναι...
Για να μην φοβάσαι...
Θα σε βρω μονάκριβή μου.
Αργά η γρήγορα θα το κάνω....
Ξέρω ότι είσαι φυλακισμένη και περιμένεις να σε ελευθερώσω...
Θα το κάνω αγαπημένη μου.
Μπορεί να μην είμαι ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο και τα όμορφα ξανθα μαλλιά ή τα μπλε μάτια...
Μπορεί να μην έχω παλάτια να σου προσφέρω...Και κόσμους να σου χαρίσω!
Μπορεί να είμαι απλά ένας άνθρωπος...Ένας απλός άνθρωπος...
Έχω όμως ένα χρυσοκέντητο στέμμα...
Φτιαγμένο εξ'ολοκλήρου με άστρα...
Και θα ταξιδέψω κόσμους . . . για να σε βρω και να στο φορέσω στα μαλλιά!
Δεν αργώ...Πέρασα τα κύμματα και βρήκα στεριά...
Πάλεψα με τα τέρατα και τους δαίμονες...
Λαβώθηκα...Πληγώθηκα...Νικήθηκα...Μα δεν ηττήθηκα...
Δεν τα παράτησα...Δεν έχασα...Κι ας χάθηκα...
Είχα εσένα στο μυαλό μου και αντλούσα δύναμη...
Πυξίδα να'χω φυλαχτό!
Πόσες ψεύτικες καρικατούρες σου γνώρισα...
Σώματα άδεια...Άψυχα..Φιλιά στεγνά και αγκαλιές που λιώνουν...
Πρόσωπα που σπάνε και καρδιές πιο κρύες κι απ'τον πάγο!
Σκοτάδι...Όταν έχεις μείνει για τόσο καιρό μέσα του... Όταν πλέον το έχεις συνηθίσει...
Αναγνωρίζεις εύκολα την λάμψη φωτός...
Το έμαθα το σκοτάδι τόσο...Που έγινα πρίγκηπάς του...
Έφυγα όμως....
Κι ήσουν εσύ η αιτία...
Σ'ευχαριστώ φως μου....Και να ξέρεις...Δεν περιμένεις άδικα...
Έρχομαι...Για σένα...Μόνο για σένα...
Να δείξουμε ότι σε τούτον τον άθλιο κόσμο, υπάρχει ακόμα η μαγεία...
Να δείξουμε γιατί δεν μπορέσαμε με κανέναν άλλον...
Όχι στον κόσμο...Όχι...Αυτοί δεν έχουν θέση στο δικό μας παραμύθι....!
Σε μας...Άλλωστε για μας το γράψαμε...Έτσι δεν είναι?
Δικός σου,
Κ.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ

Υπάρχουν στην ζωή μας,
άνθρωποι που μας βοηθούν να συγκροτούμε τον εαυτό μας...
να δημιουργούμε μια ρουτίνα για να αντέχουμε στην
πραγματικότητα...
να μένουμε ήρεμοι...
να μην ξεφευγουμε...
Υπάρχουν στην καθημερινότητα μας,
άνθρωποι που δεν ξεπερνούν τα όρια.
επίκαιροι, καλοθελητές, συνηθισμένοι.
Μια κοινωνική μάζα που σκοπό έχει να μας κρατά σε εγρήγορση.
Και εγώ προσωπικά τους ευχαριστώ πολύ γι αυτό.
Γεμίζουν ευχάριστα την κάθε μου μέρα και με βοηθούν στο να έχω κάτι να ασχολούμαι...
Είναι όμως και κάποιοι άνθρωποι που έχουν μάθει να ξεπερνάνε τα όρια !!!
Που θα πιάσουν το μαχαίρι και θα στο καρφώσουν βαθιά,
απλά και μόνο επειδη το κρατάνε.
Κι όμως μετα θα επουλώσουν την πληγή σου μ'ένα δάκρυ και μία αγκαλιά.
Άνθρωποι που σου βγάζουν τον χειρότερο σου εαυτό κι όμως κατά έναν μαγικό τρόπο τον γαληνεύουν και τον μεταμορφώνουν.
Άνθρωποι των άκρων, "επικίνδυνοι", ονειροπόλοι, ασυμβίβαστοι.
Άνθρωποι που σε διώνουν κι οταν τους λες "φευγω"
σε ρωτούν "που πας".
Πρόσωπα που υπάρχουν εκεί...
Ακόμα κι όταν θέλεις να εξαφανιστούν απο προσώπου γης.
Άνθρωποι που και στα καλα αλλα και στα κακα είναι πάντα εκει.

Δεν ξεθωριάζουν...Δεν χάνονται...Δεν κρύβονται...
Όχι μόνο στα καλά...
Όχι μόνο στα άσχημα...
Είναι παντού.
Ε αυτούς γίνεται να μην τους αγαπώ?
Αφού είναι ο μόνος λόγος που συνεχίζω...
Σας ευχαριστώ όλους ανεξαιρέτως.
-kTz-

Μια βόλτα στον κόσμο των σκέψεων μου.

Νιώθω λες και μου δείχνουν ένα τεράστιο δέντρο, 

δίνοντάς μου την επιλογή να πάρω όποιον από τους καρπούς θέλω....

Κι εγώ να διαλέγω αυτόν πάνω πάνω στο βάθος.

Περίεργο πράγμα το μυαλό.

Κι αυτή η αδρεναλίνη κοντεύει να με τρελάνει!

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω σε μέρη ξεχασμένα...

Βλέπω την σκόνη...Γεύομαι τις στάχτες και προχωράω...

Ξαφνικά η μυρωδιά από το καμμένο ξύλο που αργοκαίγεται πλημμυρίζει το δωμάτιο.

Xάνομαι στον κόσμο των σκέψεων μου..Κι όσο χάνομαι...

Τόσο βρίσκω τον δρόμο μου.

Κλείνω τα μάτια μου, κι όσο τα κλείνω τόσο πιο ξεκάθαρα βλέπω.

Είμαι παιδί...Τα πόδια μου ματωμένα απο την μπάλα στην αλάνα...

Ακούω την μάνα μου να φωνάζει μα δεν με νοιάζει.

Πρέπει να φάω γρήγορα και να κατέβω, με περιμένουν τα παιδιά.

Αχ, στερνή μου ανεμελιά που σ'είχα πρώτα, να σ'είχα τώρα..!

Τώρα? Τι κάνουμε τώρα... στο Τώρα!

Βλέπω την ζωή μου να φτάνει στο τέρμα της...

Και τι έκανα???

Τι έκανα?

Έμεινα σιωπηλός...

Για πρώτη φορά...

Αδρανής...

Ένα φάντασμα της ίδιας μου της πραγματικότητας...

Πως άντεξα τόσο καιρό το βάρος και την δυσωδία από τα φίδια και τα πτώματα που κουβαλούσα στις πλάτες μου...

Πόσα μου άντλησαν...Πόσα έχασα...Που έφτασα..Που ήμουν...Που είμαι..Ποιος ήμουν...

Ποιος είμαι...

Ούτε που ξέρω πλεον ποιος είμαι....

Γκρέμισα κάθε μου πιστεύω...

Κάθε μου αρχή....Κάθε τι που με καθόριζε...

Τερμάτισα και πάτησα αποσύνδεση.

Σκοτάδι...Σιωπή...Υγρά ουρλιαχτά στο μαξιλάρι...

Και τώρα...Να'χα λίγο χρόνο ακόμα, γαμώτο.

Ίσως και να προλάβαινα...

Μα πλέον είναι αργά...

Έγινε η επανεκκίνηση...

Οι ιοί απομακρύνθηκαν με επιτυχία και το σύστημα είναι πλέον σε πλήρη λειτουργικότητα.

Ξεκίνησε καινούριο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής μου...

Κι όμως φοβάμαι τόσο πολυ...

Τρέμω στην ιδέα ότι ο πάγος που δημιούργησα θα λιώσει...

Και η φωτιά θα με κάψει.

Είναι δυνατή σου λέω...

Τόσο, που έκανε την καρδιά μου να κρυφοκοιτάξει.

Κι όμως οι τοίχοι μου, είναι τείχη... Ακόμα!

Κι όμως κάτι νιώθω...

Μετά από τόσο καιρό...

Νιώθω..Κι όσο νιώθω τόσο φοβάμαι...

Όχι μην πληγωθω...Έμαθα πια...Δεν με νοιάζει....

Ξέρω πόσο αντέχω και τι αντέχω πια.

Φοβάμαι τόσο εκείνη τη μέρα...

Κι όμως την περιμένω όσο τίποτα άλλο...

Εκεί θα μάθω...Εκεί θα ξέρω...Εκεί...

Κι αν είναι αυτο...Τότε τι?

Τι κάνουμε τότε? Τι λέμε τότε?

Πάντα διάλεγα τα δύσκολα...

Πάντα στα δύσκολα...

Κι όμως αυτο...Απλά ήρθε..Κι αν είναι αυτό?

Το να μην είναι, το διαχειρίζομαι...

Αν είναι όμως...

΄Περπάτησα τόσο στον κόσμο των σκέψεων μου κι όμως απάντηση δεν βρήκα....

Είναι κακό που νιώθω αυτό που νιώθω?

Πως γίνεται ένα συναίσθημα να είναι κακό, όταν δεν έχει τίποτα ,το κακό, μέσα του?

Έχω κλείσει όλες μου τις εκκρεμότητες.

Έχω αναλάβει όλες μου τις ευθύνες.

Έχω αφήσει πίσω κάθε τι που με αλλοίωνε...

Που είναι το λάθος?

"Ότι είναι να γίνει θα γίνει κι ότι δεν έγινε δεν ήταν για να γίνει!"

Εγώ αυτό ξέρω...Όλα τα άλλα είναι κουβερτούρες!

Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα...Και ξημέρωσε μαζί σου...

Αν ήταν λάθος...Θα το ένιωθα..!

Καλημέρα..

Το "εκεί"

Μάτια σύννεφα...

Και ματωμένα δάκρυα...

Βροχή...

Κι εγώ στην μέση του δρόμου...

Βρέχομαι...

Έχω ομπρέλα, αλλά δεν έχω την δύναμη να την ανοίξω...

Δεν με ενδιαφέρει πλέον κανένας και τίποτα...

Πάντοτε είχα δίπλα μου, μονάχα την σκιά μου...

Και κοίτα πως τα έφερε έτσι η ζωή, που έγινα κι εγώ... Σκιά...

Τι νόημα έχει πια να προσπαθώ?

Αφού δεν ήταν ποτέ στο χέρι μου.

Κάθε μου προσπάθεια θα συναντάει έναν τοίχο...

Έναν απροσπέλαστο τοίχο...

Ένας άνθρωπος είμαι πως να τον διαλύσω...

Μου λένε είναι πιο εύκολο αν κοιτάξεις από την άλλη και απλά φύγεις...

Αλλά δεν ξέρουν...

Δεν ξέρουν πόσο καιρό μου πήρε να προσπαθώ να φύγω από εκεί...
Πως ξεκολλάς δυο μάτια από κάτι που δημιούργησαν για να έχουνε να βλέπουν...

Ένα ποίημα για τον έρωτα

Έρωτα εσύ μικρέ θεέ, με ματωμένα βέλη
Πως περιμένεις μια καρδιά, αυτό που θες να θέλει???

Πες μου λοιπόν τι αναζητάς...Αυτή είναι η μαγκιά σου?
Να βλέπεις Στα συντρίμμια μου παντού το όνομά σου?

Μίλα μου απλά...Ξεκάθαρα...Χωρίς τις παρενθέσεις.
Άσε τα λόγια τα παχιά...Τις ουρανοσυνθέσεις.
Μίλα μου για όσα δεν μας λες, τι νιώθεις, αν φοβάσαι.
Αν έχεις τύψεις να' ξερα... τα βράδια όταν κοιμάσαι.

Πως το αντέχεις, Έρωτα, να ξέρεις πως για σένα
Δεν θα'χει, ΈΝΑ βέλος σου...Αντίκρυσμα κανένα.

Όλοι έχουν το ταίρι τους, μα εσύ ποτέ δεν θά'χεις.
Αυτή είναι η τιμωρία σου κι αξίζει να την πάθεις.

Χάρη σε σένα έμαθα... Τι πάει να πει Αγάπη,
Και έπεσα εξαιτίας σου σε μία ακόμα απάτη.

Σε πίστεψα και πέταξα ψηλά με τα φτερά σου.
Μα όλα αυτά τα αστεία τρικ, ήταν το καύχημα σου.

Δεν ήσουν άλλο τίποτα, παρά μονάχα φάρσα.
Ένας μικρός αμαρτωλός...Που πιάστηκε στα πράσα.

Μία φορά ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή κι όμως μία ζωή δεν φτάνει.

Σ' αυτή τη ζωή, μία φορά ερχόμαστε...

Κι αν υπάρχει ζωή πριν, ή μετά από αυτήν....

Δεν το ξέρουμε... Κι όταν το μάθουμε, θα είναι ήδη αργά...

Γι'αυτό και εγώ επέλεξα, σε αυτήν την ζωή, έναν έναν τους ανθρώπους 

που θα την περπατήσουν μαζί μου...

Προσπαθούσα συνέχεια κάθε μου μέρα να είναι διαφορετική, έτσι ώστε η ανία 

να μην εισχωρήσει ποτέ, μέσα μου.

Και τι κατάφερα?

Τίποτα...

Οι άνθρωποι για τους οποίους έπεφτα, με κλειστά τα μάτια, μέσα στην φωτιά...

Ήταν αυτοί που την άναψαν εξ αρχής!

Οι καταστάσεις που σκοπό είχαν να με ωριμάσουν,

με λύγισαν...Με κομμάτιασαν.

Δεν ξέρω γιατί η ζωή τα φέρνει έτσι...

Δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι...

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος...Τι σωστό...

Ξέρω όμως πως είναι να παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό...

Μέσα σε 4 τοίχους και ονειρέματα...

Και τι κατάφερα?
Τίποτα...

Δεν θέλω άλλα παθήματα- μαθήματα που θα με αλλάξουν...

Κουράστηκα πια...Δεν θέλω άλλες αλλαγές...

Μόνο αυτή... Ας είναι η τελευταία...
Τώρα που μπήκα στην τελική ευθεία επιτέλους...
Θυμάμαι το βουνό μου...
Πόσο μακρινό φαινόταν...
Κι όμως βάδισα το μονοπάτι του, μέχρι που έφτασα..
Κι όταν έφτασα... Χάθηκα μέσα στο δάσος του...
Τίποτα δεν ήταν γνώριμο...
Ήταν σκοτάδι..κι ήμουν μόνος...
Πολλοί είχαν την θέληση να βαδίσουν μαζί μου...
Δεν κατάφεραν όμως να μπουν...
Δεν πειράζει όμως...τους καταλαβαίνω...
Μέχρι κι εγώ φοβάμαι, αλλά είναι το δικό μου μονοπάτι!
Εγώ...Δεν μπορώ να κάνω πίσω..
Δεν πρέπει να κάνω πίσω...
Ακόμα κι αν είπα φτάνει...
Ακόμα κι αν λύγισα..
Κοιτάζω πίσω...
Και δεν βλέπω τίποτα...
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω...εκεί..
Ποτέ ξανά...
Στους "θα είμαι εκεί..."
Στα "κάπου εκεί..."
Στο "εδώ και εκεί..."
Όχι...
Εδώ είναι το βουνό μου...
Το δάσος μου...
Όσο τρομακτικό κι αν είναι...
Είναι δικό μου.
Πόσο χαίρομαι που ξεπέρασα τα όρια μου...
Που νίκησα τους φόβους μου και είμαι εδώ...
Να κοιτάζω την κορυφή...
Λίγο ακόμα και θα φτάσω...
Τώρα ο δρόμος είναι πιο τραχύς...
Πιο σκληρός...
Όπως κι εγώ...
Το εφηβικό μου πρόσωπο άρχισε να μεγαλώνει...
Επιτέλους...
Μεγαλώνω...
Δεν θα είμαι πλέον μια καρικατούρα ενός παραμυθιού..
Μια παθιασμένη εμπειρία μιας φοράς κι ενός καιρού...
Δεν είμαι μόνο αυτό...
Ποτέ δεν ήμουν...
Αλλά χαίρομαι που υπήρξα!
Χαίρομαι που έβγαλα κάθε τι κακό από μέσα μου...
Κι ας ήταν αυτό η αφορμή να χάσω ανθρώπους από δίπλα μου.
Δεν με πειράζει...
Γιατί ήταν απλά η αφορμή κι όχι η αιτία.
Αν ήταν για να μείνουν θα έμεναν
κι όσοι είναι να φύγουν θα το κάνουν.
Μεγάλωσα πια...
Επιτέλους μεγάλωσα κι εγώ!
Μεγάλωσα κι έμαθα.
Τώρα είμαι έτοιμος.
Όσο δύσκολο κι αν ήταν...Τα κατάφερα...
Όσο δύσκολο κι αν γίνει...Τα καταφέρνω...
Άλλωστε ότι θέλω το έχω εδώ..
Μαζί μου...
Δεν έμεινε πίσω να περιμένει, με τον όχλο, να με δει στην κορυφή,
να δίνω παράσταση για ένα χειροκρότημα...
Όχι...
Είναι εδώ...
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι μου!
Δεν θα τους χαριστώ αυτή τη φορά.
Δεν θα τους κάνω αυτή τη χάρη.
Για όσους με ακολούθησαν...
Δεν θα δώσω άλλη παράσταση.
Θα μείνω μαζί τους μέσα στο δάσος μου..
Κάπου μέσα στο βουνό μου...
Κι όλοι όσοι περιμένουν να δουν την άνοδο ή την πτώση μου...
Απλά θα περιμένουν...
Μία ζωή δεν φτάνει για να καταλάβουνε τι μου έκαναν.
Κι είναι κρίμα γιατί μία φορά ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή.