Μία φορά ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή κι όμως μία ζωή δεν φτάνει.

Σ' αυτή τη ζωή, μία φορά ερχόμαστε...

Κι αν υπάρχει ζωή πριν, ή μετά από αυτήν....

Δεν το ξέρουμε... Κι όταν το μάθουμε, θα είναι ήδη αργά...

Γι'αυτό και εγώ επέλεξα, σε αυτήν την ζωή, έναν έναν τους ανθρώπους 

που θα την περπατήσουν μαζί μου...

Προσπαθούσα συνέχεια κάθε μου μέρα να είναι διαφορετική, έτσι ώστε η ανία 

να μην εισχωρήσει ποτέ, μέσα μου.

Και τι κατάφερα?

Τίποτα...

Οι άνθρωποι για τους οποίους έπεφτα, με κλειστά τα μάτια, μέσα στην φωτιά...

Ήταν αυτοί που την άναψαν εξ αρχής!

Οι καταστάσεις που σκοπό είχαν να με ωριμάσουν,

με λύγισαν...Με κομμάτιασαν.

Δεν ξέρω γιατί η ζωή τα φέρνει έτσι...

Δεν ξέρω γιατί είμαι έτσι...

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος...Τι σωστό...

Ξέρω όμως πως είναι να παλεύεις με τον ίδιο σου τον εαυτό...

Μέσα σε 4 τοίχους και ονειρέματα...

Και τι κατάφερα?
Τίποτα...

Δεν θέλω άλλα παθήματα- μαθήματα που θα με αλλάξουν...

Κουράστηκα πια...Δεν θέλω άλλες αλλαγές...

Μόνο αυτή... Ας είναι η τελευταία...
Τώρα που μπήκα στην τελική ευθεία επιτέλους...
Θυμάμαι το βουνό μου...
Πόσο μακρινό φαινόταν...
Κι όμως βάδισα το μονοπάτι του, μέχρι που έφτασα..
Κι όταν έφτασα... Χάθηκα μέσα στο δάσος του...
Τίποτα δεν ήταν γνώριμο...
Ήταν σκοτάδι..κι ήμουν μόνος...
Πολλοί είχαν την θέληση να βαδίσουν μαζί μου...
Δεν κατάφεραν όμως να μπουν...
Δεν πειράζει όμως...τους καταλαβαίνω...
Μέχρι κι εγώ φοβάμαι, αλλά είναι το δικό μου μονοπάτι!
Εγώ...Δεν μπορώ να κάνω πίσω..
Δεν πρέπει να κάνω πίσω...
Ακόμα κι αν είπα φτάνει...
Ακόμα κι αν λύγισα..
Κοιτάζω πίσω...
Και δεν βλέπω τίποτα...
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω...εκεί..
Ποτέ ξανά...
Στους "θα είμαι εκεί..."
Στα "κάπου εκεί..."
Στο "εδώ και εκεί..."
Όχι...
Εδώ είναι το βουνό μου...
Το δάσος μου...
Όσο τρομακτικό κι αν είναι...
Είναι δικό μου.
Πόσο χαίρομαι που ξεπέρασα τα όρια μου...
Που νίκησα τους φόβους μου και είμαι εδώ...
Να κοιτάζω την κορυφή...
Λίγο ακόμα και θα φτάσω...
Τώρα ο δρόμος είναι πιο τραχύς...
Πιο σκληρός...
Όπως κι εγώ...
Το εφηβικό μου πρόσωπο άρχισε να μεγαλώνει...
Επιτέλους...
Μεγαλώνω...
Δεν θα είμαι πλέον μια καρικατούρα ενός παραμυθιού..
Μια παθιασμένη εμπειρία μιας φοράς κι ενός καιρού...
Δεν είμαι μόνο αυτό...
Ποτέ δεν ήμουν...
Αλλά χαίρομαι που υπήρξα!
Χαίρομαι που έβγαλα κάθε τι κακό από μέσα μου...
Κι ας ήταν αυτό η αφορμή να χάσω ανθρώπους από δίπλα μου.
Δεν με πειράζει...
Γιατί ήταν απλά η αφορμή κι όχι η αιτία.
Αν ήταν για να μείνουν θα έμεναν
κι όσοι είναι να φύγουν θα το κάνουν.
Μεγάλωσα πια...
Επιτέλους μεγάλωσα κι εγώ!
Μεγάλωσα κι έμαθα.
Τώρα είμαι έτοιμος.
Όσο δύσκολο κι αν ήταν...Τα κατάφερα...
Όσο δύσκολο κι αν γίνει...Τα καταφέρνω...
Άλλωστε ότι θέλω το έχω εδώ..
Μαζί μου...
Δεν έμεινε πίσω να περιμένει, με τον όχλο, να με δει στην κορυφή,
να δίνω παράσταση για ένα χειροκρότημα...
Όχι...
Είναι εδώ...
Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι μου!
Δεν θα τους χαριστώ αυτή τη φορά.
Δεν θα τους κάνω αυτή τη χάρη.
Για όσους με ακολούθησαν...
Δεν θα δώσω άλλη παράσταση.
Θα μείνω μαζί τους μέσα στο δάσος μου..
Κάπου μέσα στο βουνό μου...
Κι όλοι όσοι περιμένουν να δουν την άνοδο ή την πτώση μου...
Απλά θα περιμένουν...
Μία ζωή δεν φτάνει για να καταλάβουνε τι μου έκαναν.
Κι είναι κρίμα γιατί μία φορά ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή.