Μην το ψάχνεις..!

Mικρη μου ολα ειναι θεμα μυαλου!

Δεν με αγαπας!

Δεν θες εμενα!

Αλλά την αναμνηση μου!

Την σκια μου! 

Φωτογραφιες ντυμενες με μουσικη να θυμιζουν εναν ερωτα που προδωσαμε!

Λογια...Στιχους...

Να εχεις να λες και να αναπολεις! 

Ααα εκανε αυτο για μενα εκεινο για μενα....

Προτιμας να σκεφτεσαι οτι καπου στον κοσμο υπηρχε ενας ανθρωπος που οντως σου εδωσε την ψυχη του!

Aνιδιοτελως!

παρα να τον εχεις διπλα σου γιατι και μονο η σκεψη σε τρομαζει!!!!

κ ομως μου προσφερες πραγματα που ουτε να φανταστω δεν μπορουσα!

Ουτε εσυ δεν το περιμενες να κανεις τοσα για μενα!

Καλα κακα!

Καναμε λαθη!

Αλλα για σενα δεν ηταν λαθη ματια μου!

ηταν σφαλματα!

Mου πηρε 10 χρονια για να καταλαβω οτι ποτε δεν ηταν γραφτο να μαστε μαζι! 

Aλλιως δεν θα ταν τοσο δυσκολο!

δεν ειναι ο περιγυρος!

οι καταστασεις!

εισαι εσυ... εγω... ΕΜΕΙΣ!

Nομιζα οτι τα καλα μου ηταν περισσοτερα απο τα κακα μου! 

αλλα δεν παει ετσι :/

Θυμαμαι που ημασταν παιδια και κοιτουσαμε τα συννεφα και βγαζαμε σχεδια! 

Λεγαμε ιστοριες...

Φτιάχναμε σενάρια...

Ωραία σενάρια!

Τωρα κοιταζω τον ουρανο και δεν βλεπω παρα μοναχα συννεφα!

Οχι κατι κακο! 

Απλα συννεφα, χωρις σχεδιο.... 

θυμαμαι το γελιο τις χαρες!

τις βολτες!

θυμαμαι που οταν ειμασταν μαζι ειμασταν ενα!

Δεν μας ενοιαζε ολος ο υπολοιπος κοσμος!

Βλεπεις,μακρυά σου, οσο κι αν προσπαθω να θυμηθω τα κακα δεν εχω ουτε μια αναμνηση! 

και χαιρομαι που ο πόνος ξεθωριάζει μέσα στον χρόνο.

Οταν ομως ειμαι μαζι σου μου τα υπενθυμιζεις καθε στιγμη! 

καθε λεπτο! Τα βλεπω στα ματια σου...στον σφυγμο σου...στο φιλι σου... στην αγκαλια σου!

Δεν μπορω να μεινω μεσα της πανω απο 2μιση λεπτα...φευγω!

Γιατι?

Αναρωτήθηκες ποτέ σου?

γιατί ακουω τους παλμους σου που σε καθε χτυπο τους φωναζουν πως με μισουν!

Κι αυτο ειναι ενα γεγονος που δεν θα αλλαξει! 

Ειχαμε ολο το χρονο μπροστα μας να το αλλαξουμε αλλα το μονο που παιρναμε ηταν μαχαιριες! γιατι? γιατι πληγωσαμε και πληγωθηκαμε περισσοτερο απο αυτο που αντεχαμε!

Δεν αντεξες!

Δεν ειναι κακο! 

Ειναι χειροτερο να ψαχνεις μεσα στα συντριμια να βρεις κατι που εσυ πεταξες!

κρατα τα καλα μικρη! 

πετα με εμενα. δεν πειραζει!

Αν ημουν κατι καλο...

Κατι που θες,μετα απο τοσα χρονια,θα ειχες βρει εναν τροπο να με εχεις στην ζωη σου... 

Δεν θα με εδιωχνες σε καθε ευκαιρια! 

Μην κρατας στην ζωη κατι που εχει πεθανει απο καιρο! 

Μην κανεις αυτο μου το σφαλμα! 

Το πιστεψα! 

Το προσπαθησα! 

Αλλα στην ζωη δεν παιρνουμε ποτε αυτο που θελουμε η αξιζουμε!

Δεν παιρνουμε καν αυτο που διεκδικουμε! 

Παιρνουμε απλα αυτο που θα μας δωσει και μετα θα μας παρει πισω!

γιατί αυτη ειναι η ζωη! 

ενα πουτανι που θα κανεις το δικο της θες δεν θες! 

μην το ψαχνεις!

Μεγάλη ιστορία...

Και δεν έχω άλλο χρόνο!

Η παραβολή του ψεύτη

Κάποτε ήταν ένας πατέρας με τον γιό του, ο οποίος έλεγε πολλά ψέμματα!

Για να του δώσει ένα μάθημα, του είπε : 

"Κάθε φορά που θα λες ένα ψέμα θα καρφώνεις κι από μία πρόκα στο πεζοδρόμιο!"

Έτσι και έκανε, ο γιος.

Από το επόμενο πρωί σε κάθε ψέμα του, κάρφωνε κι από ένα καρφί!

Την πρώτη μέρα έβαλε 24 καρφιά!

Όσες και οι ώρες.

Τα χέρια του όμως μάτωναν και κουραζόταν!

Καθώς περνούσαν οι μέρες τα καρφιά όλο και λιγόστευαν μέχρι που ήρθε η μέρα που δεν έβαλε ούτε ένα καρφί!

Περήφανος τρέχει να το πει στον πατέρα του.

Τον πιάνει από το χέρι και του δείχνει το πεζοδρόμιο... 

Είχε πλέον μάθει και δεν χρειαζόταν να πει ούτε ένα ψέμα!

Οπότε δεν χρειαζόταν να βάλει ούτε ένα καρφί!

Μόνο που τα καρφιά που ήδη υπήρχαν, 

εξαπλωνόντουσαν και στα γύρω πεζοδρόμια... 

Μέχρι το τέλος του δρόμου!

Γυρίζει ο πατέρας και του λέει :

"Μπράβο σου παιδί μου, τώρα πήγαινε και βγάλε όλα τα καρφιά!"

Έτσι κι έκανε!

Μέσα σε λίγες μέρες είχε βγάλει όλα τα καρφιά.

"Κοίτα πατέρα, έκανα όπως μου είπες!

 Για κάθε ψέμα μου, έβαζα κι από ένα καρφί...

αλλά τα έβγαλα όλα... 

Κοίτα....

Σταμάτησα να λέω ψέματα!

Έμαθα πια!

Κι ο πατέρας, αποκρίνεται :

"Για κάθε ψέμα σου έβαζες κι από ένα καρφί!

Κάθε καρφί είναι κι ένας άνθρωπος που πλήγωσες ή έθιξες ή πόνεσες...

Μετά όμως σταμάτησες κι άρχισες να τα βγάζεις, μέχρι που δεν έμεινε κανένα...

Κοίτα όμως πόσες τρύπες άφησες πίσω σου".

Επιλογή

Κι αυτό που με πονάει πιο πολύ δεν είναι ότι καταστράφηκαν όλα!

Αλλά η ψευδαίσθηση που μου δόθηκε ότι μπορώ να έχω την επιλογή στο αποτέλεσμα...

Ζούμε σε έναν κόσμο που ματώνει...

Αλλά μας προσφέρει επιλογές, κι αυτές οι επιλογές είναι δικές μας!

Άσχετα από το αποτέλεσμα! 

Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο!

Όσο κι αν προσπαθήσουμε.

Οι δρόμοι είναι που αλλάζουν,

Η καθημερινότητα, οι άνθρωποι, η ψυχολογία, η φυσική μας διάπλαση...

Όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται υπό την καθοδήγησή μας!

Κι όλα αυτά αποτελούν τις αποφάσεις που παίρνουμε καθημερινά!

Επιλέγουμε να ξυπνήσουμε άσχημα ή όμορφα.

Επιλέγουμε αν θέλουμε να κάνουμε διατροφή ή "διαστροφή'.

Είναι επιλογή μας,το πως θα κατανέμουμε τον χρόνο μας,

το πως θα φερθούμε, πως θέλουμε τον εαυτό μας και πόσο το θέλουμε, ώστε να το πετύχουμε...

Μπορεί να έχουμε τόσα ερεθίσματα που να βοηθούν στο να παρθεί μια απόφαση, 

αλλά η απόφαση δεν παύει να είναι δική μας!!!!

Επιλογή!

...

Μεγάλο πράγμα!

Να έχεις την ικανότητα να επιλέγεις και μετά να αποφασίζεις

Κι όχι να παίρνεις απόφαση ότι δεν έχεις άλλη επιλογή!

Ακόμα κι αυτό...

Μην ξεχνάς...

Ακόμα και το να μην επιλέγεις...

Επιλογή σου είναι!

Μπορεί να θες να ρίχνεις κάθε θηλυκό ή να γίνεις οικογενειάρχης,

Μπορείς να γίνεις γύναιο ή γυναίκα!

Σημασία δεν έχει το φύλλο...

Ούτε καν ο άνθρωπος,

Αλλά οι επιλογές που θα πάρει!

Όλα είναι επιλογές!

Δεν μπορούμε όμως, να τα κάνουμε όλα...

Όσο κι αν θέλουμε το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο!

Δεν είναι εφικτό!

Μπορούμε όμως μέσα από όλα, να επιλέξουμε αυτό που μας ταιριάζει,

 να το βαφτίσουμε ζωή μας...

Και να το ΖΗΣΟΥΜΕ!!!

Γιατί κανείς δεν το βλέπει και όλοι κλαίμε την μοίρα μας?

Αφού εμείς την ορίζουμε!!!

Έχουμε και τα εφόδια και την θέληση να το επιλέξουμε, όμως...

Αναλωνόμαστε τόσο στο να σκεφτόμαστε, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε

 και τελικά το αποτέλεσμα να μένει το ίδιο...

Απλά δεν το κάνουμε!

Μηδέν.

Αν κλείσεις τα μάτια και σκεφτείς κάτι τρελό που σου προσφέρει χαμόγελο,

Οτιδήποτε...

Ακόμα και το να τρέξεις γυμνός στο βουνό...

Όπως ακριβώς γεννήθηκες...

Έστω για μια φορά, να σπάσεις τους κανόνες του καθωσπρεπισμού και του φαίνεσθαι

Και να γίνεις..

Να γίνουμε...

Λίγο του είσθαι...

Έτσι απλά...

Χωρίς λόγο!

Όταν τα ανοίξεις πόσους τρόπους θα σκεφτείς που θα το καταστρέψουν???

Πριν καν αρχίσει!

Τι θα πει ο κόσμος???

Ένας τρελός ονειροπόλος στην φυλακή της καθημερινότητάς του!

Για τα μάτια του κόσμου!

Ακόμα και που το σκέφτεσαι σου δημιουργεί μια ντροπή!

Περίεργο έτσι?

Τα μάτια να παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο στην καθοδήγηση της σκέψης μας!

Όσα ονειρεύεται η ψυχή μας, το καταστρέφουν τα μάτια μας!

Δεν ξέρουμε να βλέπουμε, γιατί μας το μάθανε...

Δεν το εξερευνήσαμε μόνοι μας ώστε να μπορούμε να έχουμε, ολοκληρωμένη, άποψη!

Δεν εμπιστευόμαστε πλέον τις αισθήσεις μας,

Φάγαμε με το κουτάλι όλα όσα τόσα χρόνια μας τάιζαν,

Γεμίσαμε υλικά αγαθά, με αποτέλεσμα να επιλέξουμε να γίνουμε υλιστές,

Διότι μας δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή!

Όλα για την ύλη δεν γίνονται άλλωστε?

Για την εμφάνιση, την τεχνολογία, το να κάνεις τους άλλους να σε ζηλεύουν...

Ζηλεύοντας, εσύ, άλλους...

Μάθαμε τόσο να βλέπουμε, που ξεχάσαμε να νιώθουμε!

Όλα πίσω από μια οθόνη!

Χάθηκε η επικοινωνία και απορούμε ως προς τι τόση σιγή...

Επιλογή μας δεν είναι όμως?

Ζούμε σε έναν πλανήτη που μας έχει προικίσει με Τόσο πλούτο...

Ήλιο, οξυγόνο,νερό, έδαφος...

Και ο συνδυασμός τους προσφέρει ζωή...

Χωρίς αυτά η ύλη είναι ένα τίποτα...

Δεν θα υφίσταται καν!

Γιατί κανείς δεν το βλέπει, αυτό??

Γιατί το χρήμα... Ένα κομμάτι χαρτί...

Που κάποιοι χρωμάτισαν, του έδωσαν αξία και μας τα πλάσαραν για ανάγκη...

Απλά για να μπορούν να μας ελέγχουν...

Αντί να τους τιμωρήσουμε που μας το επιβάλουν, τους θεοποιούμε...

Και ζούμε με γνώμονα αυτό...

Συνεχίζουμε μια ιστορία βουτηγμένη στον φθόνο και ξεχνάμε να γράψουμε την δικιά μας...

Πόσο μάλλον να την ζήσουμε...

Κι έτσι μένουμε στις λευκές σελίδες...

Πλασάρεται κάτι καινούριο και προσαρμοζόμαστε στα μέτρα τους!

Τόσο που χάνουμε τα δικά μας...

Κι αυτό έχει ως συνέπεια να αλλάζουμε...

Και μαζί με μας...

Κι ο κόσμος...

Σαν μικρόβιο το ψέμα εισχωρεί μέσα στην ζωή μας χωρίς να το καταλάβουμε!

Δηλώνουμε υπέρ της φύσης όταν βάζουμε φωτιές στα δάση για να τοποθετήσουμε μπετό στην θέση 15 δέντρων!

Λέμε πως είμαστε φιλόζωοι όταν ότι αποκρουστικό πέραν του ανθρώπινου είδους...

Κατσαρίδες...Τρωκτικά...

Τα σκοτώνουμε...

Επειδή μας ενοχλούν ή μας φοβίζουν...

Όχι, αυτά δεν ανήκουν στην ομάδα των ζώων προστασίας!

Δικαιολογίες...

Τόσες που χάθηκε το μέτρημα...

Λέμε ότι αγαπάμε, όταν έχουμε χάσει κάθε νόημα συναισθήματος!

Κάποτε...

Ότι είχαν το κρατούσαν κι όταν χαλούσε το έφτιαχναν!

Κι αν δεν μπορούσαν να το φτιάξουν, το μετέτρεπαν και το διαμόρφωναν κάπως,

ώστε να ταιριάζει μέσα στο σπίτι...

Πλέον...

Όταν χαλάει κάτι έχουμε ένα εκατομμύριο διαφορετικά ΚΑΙΝΟΎΡΙΑ πράγματα να το αντικαταστίσουμε!

Γιατί να κρατάμε παλιατζούρες?

Γιατί να χαλάσουμε τον χρόνο μας επισκευάζοντάς το όταν μπορούμε να το αντικαταστίσουμε,

Τόσο απλά...

Όλοι είναι αντικαταστίσιμοι και παροδικοί...

Όλοι και όλα...

Από δουλειές?

Από σχέσεις??

Από ότι σκεφτεί ο νους σου!

Μέχρι και την καφετιέρα!

Γιατί να την φτιάξεις όταν μπορείς να πάρεις μια καλύτερη???

Νέο μοντέλο...

Να είσαι και στην μόδα..

Έτσι δεν κάνουν πλέον όλοι???

Σε όλα???

Έχουμε χάσει το νόημα της ύπαρξης κι όμως συνεχίζουμε να υπάρχουμε...

Χάθηκε το νόημα?

Η μήπως είναι ακόμα λίγες σκέψεις ενός τρελού που αρνείται να δεχτεί το κόσμο σας?

Τουλάχιστον εγώ το παραδέχομαι!

Ναι!

ΕΊΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ!

Τρελός για έρωτα, για ζωή, για δημιουργηκότητα...

Για εξέλιξη!!!

Αλλά πιο τρελός, διότι ενώ έχω την επιλογή και την ευχέρεια να τα κάνω...

μένω αδρανής...

Ανάμεσα στον κόσμο σας...

και τον κόσμο μου...

Με τις παλιατζούρες και τα όνειρά μου!

Περιμένοντας να βρω την δύναμη να τα φτιάξω...

Να δώσω μια ευκαιρία και σε αυτήν μου την επιλογή!

Τόσες έδωσα άλλωστε...

Κουράστηκα να τρέχω...

Να αλλάζω...

Να σας βλέπω...

Είμαι στον κόσμο μου...

Κι εδώ θα μείνω...

Προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο σας, 

Κατέστρεψα τον δικό μου...

Και τώρα που κρέμομαι...

Ποιος μπορεί να με πιάσει???

Όταν υπάρχουν χιλιάδες χέρια...

Κι όμως δεν θέλω...

ΚΑΝΕΝΑ!

Κάποιες φορές...

Μου φαίνονται περίεργα όλα όσα αποτυπώνονται μέσα μου,

Όμως θα έρθει η στιγμή που θα πάρουν όλα την ροή τους...

Και ίσως τότε...

Αντι να την βρω...

Με βρει...

Αντοχή...

Πόσες σταγόνες πόνου μπορούν να συσσωρευτούν σε ένα σύννεφο ανάμνησης, 

μέχρι να ξεσπάσει η μπόρα???

Πόσα βάσανα αντέχει η ψυχή σου μέχρι να πει...

 φτάνει???

Πόσα χτυπήματα αντέχει η καρδιά σου μέχρι να σταματήσει να χτυπάει???

Πόσο αντέχεις μέχρι να πέσει κι ο τελευταίος κόκκος από την κλεψύδρα σου???

Αντοχή...

Άραγε ποια είναι η κινητήρια δύναμή της???

Τι σε ωθεί να ξεκινήσεις...

Να αντέξεις...

Να συνεχίσεις...

Να τελειώσεις...

Να μείνεις ή να φύγεις...

Η ίδια αντοχή...

Ο ίδιος άνθρωπος...

Τόσες μεταβαλλόμενες, διαφορετικές, καταστάσεις...

Πως να αντέξεις???

ή 

Πως μπορείς και αντέχεις!

Αυτές οι απορίες ταλανίζουν το μυαλό μου...

Κι όμως ενώ ξέρω τι πάει να πει αντοχή...

Δεν ξέρω από που πηγάζει..

Και δεν έχω άλλα αποθέματα...

Κι όταν τελειώνει η αντοχή,

την θέση της την παίρνει η κατάρρευση!!!

Νιώθω σαν ναυαγός, που βούλιαξε το πλοίο του στην μέση του ωκεανού...

Κολύμπησα κι ας ήξερα ότι τα νερά κρύβουν κινδύνους...

Τους προσπέρασα όλους!

Και βρήκα στεριά...

Είχα την αντοχή να βρω μια στεριά και να κολυμπήσω προς το μέρος της...

Και τα κατάφερα...

ΆΝΤΕΞΑ!

και τώρα που έφτασα? 

Όλη η νήσος ζέχνει δηλητήριο...

Όσο κι αν έμοιαζε με παράδεισο....

Δεν ήταν, παρά μονάχα, ένα παράρτημα της κόλασης!!!

Κι εγώ χρησιμοποίησα όλη μου την δύναμη για να έρθω εδώ...

Και φυλακίστηκα...

Μόνος μου!!!

Πως να ζήσεις εδώ όταν όλα γύρω σου νεκρώνουν μέρα με την μέρα???

Κι αφού δεν αντέχεις να ζήσεις εδώ,τότε...

Πως φεύγεις???

Όταν έχεις δει τους κινδύνους...

Και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να γυρίσεις από τον ίδιο δρόμο που ήρθες!!

Ποια αντοχή είναι ικανή να σε βοηθήσει να αντέξεις????

Πως το κάνεις???

'Όταν μέσα σου έχει στερέψει κάθε τι...

Όταν έχει εξαντληθεί το είναι σου...

Όταν αυτή η δύναμη που εκλιπαρείς να νιώσεις, είναι αυτή που εξ αρχής σε έφερε εδώ...

Πόσο άσχημο, να έχεις δύο επιλογές...

Τόσο αλληλένδετες!

Αδράνεια και κατάρρευση

ή 

κατάρρευση κι αδράνεια!

Όπως κι αν το δεις...

Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο!

ΘΑΝΑΤΟΣ!

Κι όταν θανατώνεται το μυαλό και η καρδιά...

Πόση αντοχή μένει στο κουφάρι που το περικλείει???

πΌσες ερμηΝίες ΧωΡάνε σε μΙα φρΑση??? Πολλά...

Γεια σου και πάλι...

Βρήκες χρόνο να ξεσκονίσεις το χρονοντούλαπο της ψυχής σου και κάνεις ακόμα μια αναδρομή???

Ποιος νοσταλγικός άνεμος σε οδήγησε ξανά...

...Εδώ...

Στα μέρη τα παλιά, τα γνώριμα..

Στα λημέρια του χθες....

Στα σοκάκια της ανάμνησης...

Τι κάνεις εδώ???

Την νιώθεις την άπνοια???

Κοίτα πόσο ίδια είναι όλα...

Κι όμως τόσο διαφορετικά...

Τρομάζεις κι εσύ όσο κι εγώ?

Ή μήπως σε αφήνει αυτό το γεγονός,

Παγερά αδιάφορη????

Αυτά τα κρύα βράδια μοναξιάς...

Αυτές τις ατέρμονες ώρες αναμονής...

Που μαζί τις περνάμε, χώρια???

Σε αποχαιρέτισε τόσες φορές το στόμα μου...

Οι πράξεις μου..

Το μυαλό μου...

Ακόμα και η καρδιά μου...

Αλλά η ψυχή μου???

Πως γίνεται να ξεχάσει όταν έχει ενωθεί...

Όταν αυτή είναι η πηγή ενέργειας...

Όταν αυτή είναι η αιτία που ξεκίνησαν όλα!

Είτε μαζί είτε χώρια...

Ένα συναίσθημα...

Μια στιγμή...

Μια ανάσα...

Πάντα το ίδιο..!

Απόψε λοιπόν σηκώνω λευκή σημαία!

Και στην κυματίζω!

ΝΙΚΗΣΕΣ!

Με νίκησες!

Και σε ευχαριστώ γι'αυτό!

Μέσα από την ήττα μου βρήκα τον δρόμο μου...

Μέσα από την νίκη σου εύχομαι να βρεις κι εσύ τον δικό σου..!

Τιμή μου που πολέμησα μαζί σου!

Ελπίζω να υπήρξα καλός σύμμαχος σ'αυτή την μάχη εξόντωσης,

της ουτοπίας που οι ψυχές μας δημιούργησαν...

Χωρίς να πάρουν έγκριση από την ροή της καθημερινότητας μας!

Ελπίζω να υπήρξα ο καλός πρίγκιπας κι όχι ο κακός βασιλιάς

στο παραμύθι που πλάσαμε, εμείς...

Για μας...

Εύχομαι αυτό το παραμύθι, να σε νανουρίζει τα βράδια κι όχι να σου προκαλεί εφιάλτες!

Κάτι τέτοια βράδια...

Νοσταλγικά...

Γεια σου και πάλι.

Αγάπη.

Αγάπη είναι ένα συναίσθημα...

Δεν είναι ένας τίτλος!

Αγαπώ, Αγαπάω, Αγαπιέμαι

Δεν είναι μια ημερομηνία... Ένας αριθμός...

Μια ανάμνηση, μια σκιά, μια νοσταλγία...

..Ένα όνομα...

Κάτι για το οποίο μάχεσαι και παλεύεις..Ματώνεις!

Όχι...αυτό δεν είναι αγάπη!

Η Αγάπη δεν σε πονάει!

Δεν εξαγοράζεται, δεν εκφοβίζεται, Δεν αλλοιώνεται...

Είναι μια εσωτερική ανάγκη,του κάθε ανθρώπου, να κλείνει τα μάτια του και να επιτρέπει στην ψυχή του να χαμογελάσει!

Καμία λέξη δεν είναι ικανή να την περιγράψει...

Πόσο μάλλον να μιλήσει γι'αυτήν....

Κι όμως πόσα τραγούδια, πόσα ποιήματα γράφτηκαν...

Πόσα λόγια ειπώθηκαν...

Πόσα πράγματα δημιουργήθηκαν...

Πόσοι άνθρωποι εμπνεύστηκαν...

Χάρη σ' αυτή την αόρατη δύναμη που ακούει στο όνομα αγάπη..!

Πολλοί συγχέουν την αγάπη με το μίσος...

Της δίνουν ένα όνομα...Μια μορφή..

Έτσι ώστε να έχουν κάτι να πιστεύουν σ' αυτό...

Να το προσκυνάνε...

Να δημιουργούν βωμούς που να δέχονται τις θυσίες τους....

Εξαιτίας της δύναμης που σου προσφέρει η αγαπη.

Αγάπη δεν είναι κάτι στο οποίο πιστεύεις...

Κάτι που πιέζεσαι ή δυσκολεύεσαι να νιώσεις...

Κάτι που σε υποδουλώνει ή υποδουλώνεσαι...

Η αγάπη δεν έχει όρια... όρους...φραγμούς... 

Αλυσίδες...

Οι ενώσεις της είναι νοητές κι αόρατες...

Όπως και η ίδια...

Είναι ένα ποτάμι...

Που ρέει μέσα σου...

Είναι μια ακόρεστη επιθυμία για μια ακόμα περιπέτεια...

Δεν είναι μονάχα μια περιπέτεια...

Δεν έχει τέλος...

Ούτε αρχή...

Απλά ρέει...

Χωρίς να μεταβάλλεται...

Χωρίς να στερεύει...

Πηγάζει από μέσα μας...

Η αγάπη είναι κάτι που δημιουργήθηκε από μας, για μας!

Γι'αυτό πριν κατηγορήσεις την αγάπη, 

ή αυτόν που σου την γνώρισε,

ή εσένα που μπερδεύτηκες και χάθηκες...

Πριν κατηγορήσεις τον οποιονδήποτε...

Κοιτάξου στον καθρέφτη...

Και φώναξε "ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ"

"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"

"ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ"

Κι αν τύχει και πέσουν δάκρυα από τα μάτια σου...

Μην τα σκουπίσεις...

Άσ'τα να τρέξουν και μαζί τους να πάρουν κάθε πικρία...

Κάθε πόνο που δεν έχει καμία σχέση με τον ορισμό της αγάπης...

Κλείσε τα μάτια σου...

΄Πάρε ανάσα...

Άνοιξε τα...

Και ζήσε με αγάπη,

Όχι για μία αγάπη!!!

Με αγάπη, το μυαλό σου..!

Καρδιά μου, σταμάτα να την μισείς..

Μην ξεχνάς κάποτε αυτή ήταν η αφορμή να χτυπήσεις!!!

Δεν σου ζητάω να συνεχίσεις να την αγαπάς...

Απλά...

Μην την μισείς...

Άφησέ την...

Επιλογή της είναι και την αγαπήσαμε με όλες της τις επιλογές...

Έτσι δεν είναι???

Δεν το ξέραμε???

Τώρα γιατί κλαις...

Μην ξεχνάς ήταν και δική σου απόφαση!

Συναίνεσες...

Προσαρμόστηκες...

Προσπάθησες....

Δεν τα κατάφερες...

Λαβώθηκες..!!!

Σταμάτα πια...

Τι προσπαθείς, ακόμα, να αποδείξεις???

Μόνο εσύ πονάς, δεν το καταλαβαίνεις???

Σταμάτα να κλαις για εκείνη, κάποτε σου φόρεσε το πιο γλυκό χαμόγελο...

Άφησε την ψυχή μου...

Απαγκιστρώσου...

Σπάσε τους όρκους που μπροστά σε θεούς και δαίμονες, γονάτισες...

Και τους πήρες...

Ήταν στημένο, κατάλαβε το!

Άσ'τους και δέξου την τιμωρία σου..!

Κατάφερες αυτό για το οποίο πάλεψες...

Το έζησες το όνειρο...

Άσ'το...

Όνειρο ήταν...

Δεν σ'αγάπησε... 

Μάτια μου καταλάβετε το...

Δεν ήταν παρά μονάχα ένας αντικατοπτρισμός...

Στόμα μου μην την κρίνεις...

Όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσεις, το έκανες....

Φτάνει...

Η αγκαλιά της είναι πια τόσο μακρυά...

Που όσο κι αν τρέξει...

Δεν θα την ξαναβρεις..!

Κοιμήσου...

Όνειρο ήταν...!

Πέρασε...

Με αγάπη,

Το Μυαλό σου.

Φευγαλέα Ευχή Υπήρξε Για Ωρα...το νιώθεις???

http://www.youtube.com/watch?v=HTNFguCmaCI&feature=youtube_gdata_player

Δεν θέλω την "αγάπη" που πιστεύεις ότι μπορείς να μου δώσεις,

αλλά την αγάπη που δεν πιστεύεις ότι μου αξίζει!!!

Τι κι αν έκανα λάθη...

Πες μου, και ποιος δεν έχει κάνει...

Ποιος είναι ικανός να πει ότι είναι αλάνθαστος και να είναι όντως...

Καθαρός από κάθε ερρηνεία...

Κάθε μυστικό...

Πες μου...

Τι είναι αγάπη για σένα??

Ας ξεκινήσουμε από εκεί για αρχή...

Τι συμβολίζει???

Πόσο αξίζει για σένα...

Γιατί την κάνεις να πονάει τόσο πολύ???

Πως μπορείς να λες πως αγαπάς....

Όταν ρίχνεις βέλη με δηλητήριο...

Πως μπορείς να λες ότι είσαι εδώ...

Όταν δεν ξέρεις καν που είναι το εδώ!!!

Να σου πω τι είναι Αγάπη για μένα???

Αγάπη είναι κάθε μικρή λεπτομέρεια...

Από ένα χαμόγελο... ένα σκέρτσο...

Μέχρι μια αγκαλιά...Ένα Σε Αγαπάω!

Ένα τριαντάφυλλο... Ένας περίπατος...

Είναι αυτές οι μικρές δονήσεις μέσα στο σώμα σου, που σου θυμίζουν πως είσαι ζωντανός...

Αγάπη είναι μια γλυκιά μελωδία ελπίδας... 

όχι παρακμής...

Δεν είναι πόλεμος...

Δεν είναι διαγωνισμός...

Ποιος αγαπάει πιο πολύ...

Ποιος μάχεται πιο πολύ...

Δεν υπάρχει νικητής η χαμένος...

Υπάρχει μόνο καθαρή αγάπη...

Στοργή ...

Κατανόηση...

Σεβασμός...

Όταν τα όρια σου τελειώνουν στο σημείο που αρχίζουν τα όρια της ελευθερίας του άλλου...

Κι όμως από κοινού επιλέγετε να ενώσετε τα όρια σας...

Τότε υπάρχει αγάπη...

Κι ειδικά ο άνθρωπος που θα επιλέξεις να βάλεις στην κορυφή και να διοχετεύσεις μέσα του όλο αυτό το συναίσθημα θα πρέπει να είναι ικανός!

Όχι ο καλύτερος!

Να είναι απλά καλός και να προσπαθεί το καλύτερο για σένα, μαζί σου...

Να θέλει να είναι εκεί σε κάθε στιγμή σου και να σου επιτρέπει με την σειρά του να είσαι κι εσύ εκεί..

Να σε προσμένει...

Να λαχταράει ένα σου βλέμμα...

Μία σου κουβέντα...

Τα χέρια του να είναι χειροκρότημα και όχι βέργες που χτυπάνε και ματώνουν ...

Να είναι μια υπόκλιση κι όχι ένα προσκύνημα...

Όταν αγαπάς δεν σκέφτεσαι....

Απλά ζεις...

Πιστεύεις...

Μαγεύεσαι...

Κι όσο πιο ειλικρινής κι αφοσιωμένος είσαι...

Τόσο πιο πολύ κρατάει η επήρεια αυτού του ιδιόμορφου φίλτρου...

Αν η αγάπη ήταν ένα θέατρο...

Τότε θα σου είχα φυλάξει την πρώτη θέση...

Στην μέση ακριβώς, έτσι ώστε να μπορέσεις να με καμαρώσεις

και το χειροκρότημα σου να αντηχήσει παντού!

Να βλέπω το βλέμμα σου και να παίρνω δύναμη σε κάθε σου ματιά...

Γιατί στην τελική για σένα παίζω....

Ενώ εσύ...

Με αφήνεις να σε περιμένω στα σκαλιά,

να πέσει η αυλαία σε μια παράσταση που παίζεις για σένα...

Και απλά να βγεις να δεις ότι είμαι εκεί και δεν έφυγα...

Έμεινα στην θέση που μου φύλαξες...

Έξω...

Να είσαι σίγουρη ότι δεν είδα τίποτα!

Δεν με αφήνεις να μπω να σε δω γιατί δεν υπάρχει χώρος εκεί για μένα...

Μπορεί να μπει σε δει ο κάθε ένας...

Εκτός από μένα....

Πως μπορείς λοιπόν να λες πως μ'αγαπάς...

Όταν με άλλους ζεις...

Με άλλους και σε άλλους χαμογελάς...

Με άλλους έχεις την θέληση..!

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΣ ΟΤΙ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ...

Όταν δεν υπάρχει καμιά σου πράξη που να το αποδεικνύει...

Όταν μόνη σου ακυρώνεις ακόμα και το παραμικρό...

Όταν ο μόνος που αγαπάς είναι ο εαυτός σου!

Πως βεβηλώνεις έτσι ένα τόσο βαθύ συναίσθημα,

Όταν δεν είσαι παρά μονάχα μια φωτογραφία...

Που εσύ τράβηξες τον εαυτό σου...

Για να έχεις να την βλέπεις με τον εαυτό σου..!

Δεν έχεις χώρο για μένα στο κάδρο της ζωής σου...

Κι αυτό δεν είναι αγάπη!!!

Κι αν αυτή είναι η αγάπη σου,

τότε λυπάμαι αλλά δεν είναι για μένα...

Αυλαία και πάμε...

...

Για ..

..!

Χρόνια πολλά!

Μικρή κι αλλοπαρμένη μου ανάμνηση,

 Πες μου τι δεν έκανα για σένα...

Τι δεν τόλμησα για σένα...

Τι δεν έφτιαξα για σένα...

Που έφτιαξα...Μέχρι και σένα...

Αλήθεια τι ήσουν πριν από μένα...

Ένα κοριτσάκι χαμένο...

Μια πριγκίπισσα κλειδωμένη σε μια ζωή μακρυά από τον κόσμο!

Δημιούργησες για να επιβιώσεις μια ψευδαίσθηση του και ζούσες μέσα σε αυτήν...

Μέχρι που σε βρήκα και σε ελευθέρωσα!

Σου γνώρισα όλα όσα ποτέ σου δεν θα συναντούσες!

Ακόμα και να τα συναντούσες...

Δεν θα τα έβλεπες όπως τα είδες!

Δεν θα τα ένιωθες όπως τα ένιωσες!

Ποιος αλήθεια μπορεί να στο προσφέρει αυτό???

Όλο αυτό που δεν μπορείς να περιγράψεις με λέξεις...

Σε γέμισα με ζωή....

Σου έδειξα τον δρόμο!

Κοίτα τον κόσμο γύρω σου και τις καταστάσεις που συμβαίνουν!!!!

Και πές μου...

Δεν είσαι προετοιμασμένη στο έπακρο?

Δεν στα έλεγα???

Κάθε τι που σου συμβαίνει...

Δεν στο έχω ήδη πει???

Ακόμα και οι σπουδές σου είναι πάνω στον τομέα που χρειάζεται ο κόσμος αυτήν την στιγμή!

Άραγε σε τσαντίζει ακόμα???

Το ότι ξέρω περισσότερα για σένα από ότι εσύ για σένα???

Σε έμαθα να οδηγάς...

Σε είδα να μεγαλώνεις μέρα με την μέρα!

ΕΠΈΝΔΥΣΑ πάνω σου γιατί ήθελα να περάσω μαζί σου την υπόλοιπη ζωή μου!

Σε επέλεξα!

Ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους!

Εσένα!

Τον μοναδικό άνθρωπο να με ορίζει!

Σου έμαθα πως είναι να σε αγαπάνε!

Στ' αλήθεια!

Όχι μια ψευδαίσθηση που έχεις πλάσει!

Προσπάθησα να σε κάνω να με αγαπήσεις...

Με τόσους τρόπους!

Αν μ'αγαπούσες όμως δεν θα χρειαζόταν καν να το προσπαθήσω!

Και πάντα ήθελες κι άλλα...

Κι άλλα..!

Και εγώ τα έβρισκα και στα έδινα!

Μέχρι που σταμάτησα να βρίσκω...

Και σταμάτησες να ενδιαφέρεσαι...

Ήμουν αυτός που έπλασες κι αν διέφερα λίγο προσαρμοζόμουν,

 μέχρι που ντύθηκα ολόκληρος με το κουστούμι που μου έραψες!

Μπορεί να μην μου άρεσε...

Να μην ήταν στα μέτρα μου, αλλά αφού το έραψες εσύ,απλά το φορούσα και το θαύμαζα κάθε φορά που το αντίκριζα στον καθρέφτη!!!

Σε μάθαινα έτσι ώστε όταν γίνεις αυτό που μπορείς να γίνεις, να το ζήσεις μαζί μου!

Κι όμως δεν ήμουν παρά μονάχα ένας δάσκαλος!

Ένας μέντορας!!!!

Ήρθα να ζήσω το όνειρο μαζί σου και την στιγμή που σε ελευθέρωσα με έκλεισες μέσα σε αυτό!

Και τώρα ζεις εσύ καλά...

Κι εμείς....

Που πήγαμε εμείς?????

Αλήθεια τι έχεις να πεις τώρα???

Τώρα που η σιωπή έχει πάρει την θέση της φωνής σου!

Τώρα που όλα όσα σου έμαθα τα μοιράζεσαι με άλλους!

Τώρα που την θέση που μάτωσα για να αποκτήσω την προσφέρεις απλόχερα στους άλλους!

Αφού αυτή ήταν η επιλογή σου,

Δεν θα σε αποτρέψω!

Σε άφησα και σε μελέτησα από μακρυά!

Σκιά, όπως πάντα είχα μάθει...

Και έμαθα!

Επιβεβαιώθηκα!

Κανένα ψέμα σου δεν είναι ικανό να κρύψει την αλήθεια πλέον!

Το γνωρίζεις!

Γι'αυτό και έφυγες!

Και καλά έκανες!

Απλά πίστευα ότι θα τα ζούσες μαζί μου!

Κι ενώ καταλαβαίνω τα πάντα...

Ένα δεν θα καταλάβω ποτέ!!!

Γιατί γυρνούσες πάντα???

Γιατί απλά δεν έφευγες!

Δεν πειράζει...

Όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να καταλάβω!

Άρχισα να χάνω εμένα!

Κι έτσι το άφησα..

Άλλωστε τι αξία έχει πια?

Αφού για να κρατήσω τον εαυτό μου από το να καταρρεύσει,

Θυσίασα όλα μου τα πιστεύω!

Πόσα με έκανες να πιστέψω!

Και σε ευχαριστώ για αυτό!

Κρίμα που κάτι τόσο όμορφο μετατράπηκε σε κάτι τόσο μα τόσο ψεύτικο!

Εύχομαι η νέα αναζωογονημένη σου αρχή να σου προσφέρει όσα ζητάς!

Εγώ δεν είχα παρά μονάχα μια καρδιά...και πίστη!!!

Και κατάφερες να μου τα πάρεις και τα δύο!

Ελπίζω να σου φτάνουν για δώρο...

Για κάθε χρόνο που θα γιορτάζεις!

Κάθε 19 του Ιούλη!

Να γελάς!

Στην τελική εγώ στο έμαθα και αυτό!

Αντίο Μαρίνα μου!

Θα μου λείψεις!

Όχι το εσύ που αντιπροσωπεύεις από δω και  πέρα!

Αλλά εσύ και η γεύση της ανάμνησης που μου άφησες στα χείλη!

Υ.Γ :   :*

Η Ελευθερία της Υποδούλωσης..!

Ειρωνεία έτσι???

Κάποτε, άνθρωποι σαν κι εμάς πολέμησαν για να αποκτήσουν μιαν ελευθερία....

που εμείς χαρίζουμε απλόχερα...

Που σπαταλάμε χωρίς να ξέρουμε την σημασία της...

Γι'αυτό και δεν μας νοιάζει!

Γενιές και γενιές ανά τον κόσμο, βουτηγμένες στην αμάθεια...

Για το χρήμα....

Την εξουσία...

Την ένωση...

Στον βωμό τους θυσιάστηκαν τόσοι άνθρωποι...

Πόσα όνειρα...

Πόσες ελπίδες...

Χαμένα στην απάτη, την εξαθλίωση και τον φόβο...

Μίλα μου για ασφάλεια...

Όταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δεν έχουν, μία, στέγη...

Όταν βλέπω γύρω μου ηλικιωμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν κάτι φαγώσιμο...

Για να επιβιώσουν....

Πραγματική επιβίωση!!!

Νέους, να περιμένουν πότε θα τελειώσει η λαϊκή,

για να βρουν και να πάρουν ότι μπορέσουν...

Παιδιά....

Να βγαίνουν σε έναν τέτοιο κόσμο...

Να λαμβάνουν τέτοια εκπαίδευση...

Τέτοια βιώματα...

Μαθαίνουν για το μίσος πριν καν τους μιλήσουν για αγάπη!

Ποια αγάπη???

Μίλα μου για αγάπη που όλα γύρω μου μυρίζουν μούχλα!

Σάπιες ψυχές...

Πουλημένες...

Οι όροι έχουν πλέον αλλάξει!

Οι άνθρωποι οι ίδιοι έχουμε αλλάξει!

Δεν έχουμε εξελιχθεί...

Όχι...

Απέχουμε πολύ από αυτό...

Έχουμε απλά αλλάξει!

Μίλα μου για γνώση...

Που κάποτε ξεχείλιζε το μελάνι της ιστορίας μας και δημιουργούσε τόμους!!!

Τώρα... 

Υπάρχουν μόνο κενές λευκές σελίδες...

ή ξεθωριασμένες απ'το πέρασμα του χρόνου...

Στέρεψε το μελάνι γιατί σταματήσαμε να το δημιουργούμε και να τροφοδοτούμε την πένα μας!

Καθησυχαστίκαμε με την δόξα που άλλοι κέρδισαν για μας

και φυλούσαμε τα τρόπαια τους,για τους εαυτούς μας!

Μίλα μου για θρησκεία...

Που τα μεγαλύτερα και πιο πρόστυχα εγκλήματα,

Οι μεγαλύτερες αδικίες...

 έχουν συμβεί στο όνομά της!!!

Πόσο αίμα έχει χυθεί για την ανύψωσή της...

Κατευθυντήριοι δρόμοι προς την χειραγώγηση και το αδιέξοδο!

Μίλα μου για ελευθερία...

Όταν έχεις κάτι να προσκυνάς!

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΔΟΎΛΩΣΗΣ..!

Πόσα πράγματα θες να κάνεις αλλά δεν έχεις την ελευθερία να τα κάνεις...

Παρ'όλο που είσαι ένας ελεύθερος άνθρωπος!

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να πλάσεις ένα ανθρώπινο μυαλό,

όπως ακριβώς εσύ θέλεις???

Να το δημιουργήσεις και να το γαλουχήσεις,

με τέτοιο τρόπο,

ώστε να το ελέγξεις!

Πανεύκολο..!

Απλά το βρίσκεις...ή...σε βρίσκει και

μαθαίνεις κάθε λεπτομέρεια που το απαρτίζει!

Αν μάθεις τι θέλει, θα καταλάβεις τι φοβάται!

Αν μάθεις πως αγαπάει, θα μπορείς να του δείξεις πώς να μισεί!

Αν μάθεις πως κερδίζει 

αλλά και πως συμπεριφέρεται όταν χάσει,

θα μάθεις πως θα τον κερδίσεις!

Δεν είναι δύσκολο!

Αλλά δεν είναι για όλους!

Όλοι μας την έχουμε αυτή την ιδιότητα!

Λίγοι όμως είναι ικανοί να την καταλάβουν...

Πόσο μάλλον να την προπονήσουν και να την χρησιμοποιήσουν!!!

Ίσως, το ότι έμαθα από μικρός να βλέπω τις καταστάσεις από "μακρυά"...

να βοήθησε στο να καταφέρω όχι μόνο να την χρησιμοποιήσω, αλλά να είμαι ικανός να την μεταλαμπαδεύσω...

Γι'αυτό και καταλαβαίνω, και πως φτάσαμε ως εδώ...

Αλλά,  και γιατί!!!

Εσύ αλήθεια...

Ξέρεις????

Κι αν ναι....

Τότε σταμάτα να μιλάς με λέξεις και άρχισε να μιλάς με συναισθήματα...

Σταμάτα να είσαι το πρόβατο ή ο λύκος!

Μην ξεχνάς...

Υπάρχει και ο τσοπάνης...

Που προσέχει και ρυθμίζει τα πρόβατα και παίρνει τα μέτρα του για τον λύκο!

Σταμάτα να σκέφτεσαι κι άρχισε να μαθαίνεις!!!

Η γνώση ποτέ δεν έβλαψε κανέναν!

Κι ας θέλουν πολλοί να την φθείρουν.

Ίσα ίσα είναι το μεγαλυτερο πυρομαχικό του μυαλού!

Μην μένεις στην αφάνεια της αμάθειας!

Μάθε ποιος είσαι και υποστήριξέ το με τις πράξεις σου!

Όχι με τα λόγια σου!

Ότι είχα ποτέ μου να πω,

Το έχω, ήδη, κάνει..!